Η υπόθεση αφορά την εταιρία Joy Cruises με τα τουριστικά πλοία «Ilida Dolphin» και «Paxos Express», και τον έλεγχο που διενεργήθηκε, από τις λιμενικές αρχές και το τμήμα ελέγχου της ΠΝΟ,  κατόπιν καταγγελίας της ΠΕΝΕΝ φαίνεται να έχει αρκετές πτυχές που υπονομεύουν τα πραγματικά προβλήματα.

Ο έλεγχος επικεντρώθηκε αποκλειστικά στον μήνα Ιούλιο, αφήνοντας εκτός το προηγούμενο διάστημα. Αυτή η επιλεκτική προσέγγιση εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αντικειμενικότητα και την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο έλεγχος είχε προσχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλήξει σε μηδενικά ευρήματα, γεγονός που υπονομεύει περαιτέρω την αξιοπιστία του.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική όταν εξετάζουμε τις εξελίξεις μετά τον έλεγχο. Φαίνεται ότι η εταιρεία συνέχισε τις προηγούμενες πρακτικές της, πληρώνοντας για τον μήνα Αύγουστο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και στο παρελθόν.

Αυτό υποδηλώνει ότι ο έλεγχος δεν είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα στη βελτίωση των καταχρηστικών πρακτικών της εταιρείας ή στην επίλυση των προβλημάτων, πέραν του ότι για τον μήνα Ιούλιο οι αποδοχές καταβλήθηκαν σύμφωνα με τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Είναι προφανές ότι ο έλεγχος που διεξήχθη από τις λιμενικές αρχές και το τμήμα ελέγχου της ΠΝΟ δεν είχε ως στόχο την ανάδειξη και επίλυση των προβλημάτων. Αντίθετα, φαίνεται ότι ο κύριος σκοπός του ήταν να απαντήσει και να αμφισβητήσει την καταγγελία της ΠΕΝΕΝ!!

Ο κλάδος μας και γενικότερα οι Ναυτεργάτες πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Από τις εξελίξεις προκύπτει ότι μόνο η συσπείρωση, η ενεργή συμμετοχή στο σωματείο και η αγωνιστική δράση μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων, αλλά  και στην βελτίωση των εργασιακών τους συνθηκών.

Η Διοίκηση

Υ.Γ Ερώτηση: Μετά από αυτό και πολλά – πολλά ακόμη… πού βρίσκουν ορισμένοι όψιμοι υποστηρικτές του τμήματος ελέγχου την αποτελεσματικότητα του;

Ουρανοξύστες από… μεταξοσκώληκες, 1.000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού και νησιά αντιμετώπισης καταστροφών; Αυτές είναι μερικές από τις ιδέες επιστημόνων που έλαβαν συμμετοχή στον ετήσιο διαγωνισμό που διοργανώνεται από το περιοδικό eVolo κι έχει προσελκύσει μερικά από τα πιο περίεργα σχέδια για το «μεθαύριο» του κόσμου.

Συγκεκριμένα, ορισμένοι αρχιτέκτονες έχουν κάνει σχέδια ουρανοξυστών που δυνητικά αναπτύσσονται κατακόρυφα και μάλιστα, εκτείνονται στα 1.000 μέτρα κάτω από τη θάλασσα.

Urban Intercropping

Στην πρώτη θέση ήταν ο κινεζικός ουρανοξύστης που ονομάζεται Urban Intercropping. Ο σχεδιασμός χρησιμοποιεί ένα εξελιγμένο σύστημα φύτευσης που μπορεί να διατηρήσει την ποιότητα του αέρα στις μητροπολιτικές περιοχές.

Οι αρχιτέκτονες έχουν προτείνει τη χρήση συγκεκριμένων φυτών που απορροφούν το περιττό διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και παράγουν το περισσότερο οξυγόνο. Έτσι, ακόμη και οι άνθρωποι που «πνίγονται» στην πόλη, μπορούν να απολαμβάνουν καθαρό αέρα.

The Streamline Concerto

Στη δεύτερη θέση βρέθηκε το Streamline Concerto, μία σειρά κτηρίων τα οποία μπορούν να είναι μακριές, εκτεταμένες κατασκευές που εκτείνονται προς οιαδήποτε κατεύθυνση στο έδαφος.

«Αυτοαναπαραγόμενες» δομές και ξενοδοχεία καταστροφών

Αυτό το παράξενο «αυτοαναπαραγόμενο» ξενοδοχείο, από το HSH Design Studio με έδρα το Ιράν, έχει εμπνευστεί από κουκούλια μεταξοσκώληκα.

«Η γενική γεωμετρία του ουρανοξύστη του ξενοδοχείου προέρχεται από έναν όρθιο κύβο σαν κουκούλι μεταξοσκώληκα που αιωρείται για να δημιουργήσει ποικίλες και πειραματικές χωρικές ιδιότητες», έγραψε η ομάδα.

Νησί Αντιμετώπισης Καταστροφών

Αυτό το ξενοδοχείο με προστασία από φαινόμενα Αποκάλυψης σχεδιάστηκε με γνώμονα το ιαπωνικό μοντέλο, ανθεκτικό σε μεγάλες φυσικές καταστροφές.

Οι Κινέζοι σχεδιαστές Yinuo Zhang, Jialu Huang Binbin Ye και Ya Yu είπαν ότι το «κινητό νησί αναγέννησης» μπορεί να κινηθεί σε πραγματικό χρόνο ανάλογα με την τοποθεσία της καταστροφής.

Ο ουρανοξύστης δεν είναι απλά σπίτια, ή ένα ξενοδοχείο, αλλά μία ολόκληρη πόλη με σχολεία, σούπερ μάρκετ και δωμάτια κρατικής διοίκησης.

Οι κάτοικοι ταξιδεύουν μέσα από τον πύργο χρησιμοποιώντας ένα σύστημα ανελκυστήρων, όπου μπορούν να ταξιδέψουν από τους μεγάλους κήπους στην κορυφή έως τις νησιωτικές περιοχές στο κάτω μέρος.

Πηγή: newsbomb.gr

Αν μη τι άλλο, εγείρει την περιέργεια: πώς είναι δυνατόν να καταγράφεται τον φετινό Ιούλιο αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων στη ΔΥΠΑ σε σχέση με το Ιούνιο; Πώς άραγε είναι δυνατόν ο τουρισμός να καλπάζει και τον σημαντικότερο (μαζί με τον Αύγουστο) μήνα της τουριστικής κίνησης να υπάρχει αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων; Οπως προκύπτει λοιπόν από τα σχετικά στοιχεία, το σύνολο των εγγεγραμμένων στο μητρώο της ΔΥΠΑ για τον Ιούλιο 2024 ανήλθε σε 848.602 ανέργους, όταν για τον μήνα Ιούνιο 2024 είχαν μετρηθεί στις 812.958. Ούτε λίγο ούτε πολύ προστέθηκαν 35.644 άνεργοι κατά την κορύφωση της τουριστικής περιόδου σε σχέση με τον σαφώς πιο ήπιο από άποψη τουριστικής κίνησης φετινό Ιούνιο.

Καθίσταται προφανές ότι όσο περισσότεροι άνθρωποι επισκέπτονται τη χώρα μας τόσο περισσότεροι θα πρέπει να είναι οι εργαζόμενοι που τους εξυπηρετούν. Εδώ λοιπόν όχι μόνο δεν υφίσταται σταθεροποίηση, αλλά έχουμε και μείωση των εργαζομένων που προκύπτει από την αύξηση των εγγεγραμμένων ανέργων.

Λιγότεροι εργαζόμενοι για περισσότερους τουρίστες

Είναι βέβαια αυτό ενδεικτικό αφενός των προτιμήσεων του εισερχόμενου τουρισμού που προτιμά τη βραχυχρόνια μίσθωση από τα καταλύματα, αφετέρου των κυβερνητικών ρυθμίσεων που θέλουν τους ίδιους εργαζόμενους να εργάζονται τσάμπα υπερωρίες ώστε στο τέλος της τουριστικής περιόδου να πάρουν ρεπό (ελαστικό οκτάωρο). Πέραν τούτου συνεχίζεται το παράδοξο –παρά τις φιλότιμές προσπάθειες του Κωστή Χατζηδάκη να βάλει φίλτρα σε όσους επιθυμούν να λάβουν κάρτα ανεργίας χαρακτηρίζοντάς τους ακόμη και απατεώνες– η εγγεγραμμένη ανεργία που μετρά η ΔΥΠΑ να είναι περίπου διπλάσια σε σχέση με τη στατιστική ανεργία που μετρά η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ).

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία στη χώρα μας μετρήθηκε στατιστικά τον Ιούνιο 2024 σε 456.663 ανέργους. Τον ίδιο μήνα όσοι διαθέτουν κάρτα ανεργίας από τη ΔΥΠΑ (εγγεγραμμένη ανεργία) μετρήθηκαν σε 812.958. Πρόκειται για στατιστικό παράδοξο που γεννά ερωτήματα και σύμφωνα με συγκλίνουσες απόψεις οφείλεται κατά κύριο λόγο στο «παρκάρισμα» ανθρώπων που έχουν απογοητευτεί από την προσπάθεια εξεύρεσης εργασίας και γι’ αυτό με τις κατάλληλες ερωτήσεις η ΕΛΣΤΑΤ τους κατατάσσει στον μη ενεργό πληθυσμό.

Παρότι υφίσταται αυτή η δυσαρμονία, δεν υπάρχει εμπόδιο για τους κυβερνητικούς παράγοντες να πανηγυρίζουν προσπαθώντας να πείσουν για την επιτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην αγορά εργασίας, η οποία αν μη τι άλλο σε μεγάλο βαθμό είναι ψευδεπίγραφη – ας μην ξεχνάμε και τα χιλιάδες προγράμματα κατάρτισης που κόβονται στα τρία ως προς τις ώρες, προκειμένου να συμπεριλάβουν περισσότερους ανέργους που έτσι βγαίνουν από το κάδρο της μέτρησης δεδομένου ότι οι καταρτιζόμενοι δεν λογίζονται ως άνεργοι.

Μειώνεται διαρκώς το εργατικό δυναμικό

Εδώ εισέρχεται ένας παράγοντας που συντελεί στη μείωση της ανεργίας και δεν είναι άλλος από τη μείωση του εργατικού δυναμικού της χώρας. Είναι κάτι που οι μετρήσεις της ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία δεν μπορούν να κρύψουν κάτω από το χαλί. Καθίσταται προφανές από τις ίδιες τις μετρήσεις ότι από το 2019 (για τον Ιούνιο) το παραγωγικό δυναμικό της χώρας έχει μειωθεί κατά 154.241 εργαζόμενους. Αν δε λάβουμε υπόψη τον Ιούνιο του 2018 σε σύγκριση με τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, τότε η μείωση του παραγωγικού δυναμικού ανέρχεται σε 198.305 εργαζόμενους.

Καθίσταται προφανές εκ των αριθμών ότι από τότε που ανέλαβε την εξουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019 –και ειδικά μετά το 2021 με την κρίση κόστους ζωής και τη μείωση των μισθών– έχει δημιουργήσει τον «τέλειο τυφώνα» για νέα μαζική φυγή νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Μπορεί να διαλαλούσε ότι θα επιτύχει το brain gain, αλλά τελικά έφερε νέο brain drain.

Ολα αυτά προκύπτουν από τις στατιστικές απεικονίσεις της αγοράς εργασίας. Για παράδειγμα, το σύνολο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, δηλαδή οι απασχολούμενοι, οι άνεργοι και ο μη ενεργός πληθυσμός (άτομα εκτός εργατικού δυναμικού), από το 2018 έως και τον φετινό Ιούνιο έχει διαμορφωθεί ως εξής:

-2018 7.976.540
-2019 7.932.476
-2020 7.894.809
-2021 7.862.334
-2022 7.830.824
-2023 7.801.870
-2024 7.778.235

Φεύγουν στο εξωτερικό για να γλιτώσουν

Την τάση φυγής στο εξωτερικό επιβεβαιώνουν και τα στοιχεία της Eurostat τα οποία έχει επεξεργαστεί το Ινστιτούτο ΕΝΑ. Στην τετραετία λοιπόν 2019-22 υπολογίζεται ότι εγκατέλειψαν τη χώρα συνολικά 283.801 άνθρωποι που ανήκουν στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό. Οι 71.467 ήταν ηλικίας 15-24 ετών, οι 161.023 ηλικίας 25-44 ετών και οι 51.311 ηλικίας 45-64 ετών. Και πάλι το μεγαλύτερο ποσοστό (περίπου 58%) ανήκει στην ενδιάμεση ηλικιακή κατηγορία των 25-44 ετών.

Το ΕΝΑ σε ανάλυσή του και χρησιμοποιώντας τα πληθυσμιακά στοιχεία της Eurostat υπολογίζει ότι το μέσο ετήσιο ποσοστό μετανάστευσης, δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού κάθε ηλικιακής κατηγορίας που μεταναστεύει κάθε χρόνο, είναι μεγαλύτερο στην πενταετία του Κυρ. Μητσοτάκη απ’ ό,τι στη μνημονιακή περίοδο. Συγκεκριμένα, το μέσο ποσοστό μετανάστευσης της ηλικιακής κατηγορίας 15-24 ετών έχει αυξηθεί μεταξύ των δύο περιόδων, ήτοι της εννιαετίας 2010-18 και της εξαετίας 2019-24, από 1,58% σε 1,64%.

Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι με την ενηλικίωσή τους οι νέοι της χώρας μεταναστεύουν για να γλιτώσουν. Προφανώς κάτι σάπιο υπάρχει στη χώρα που κατά τον Κυρ. Μητσοτάκη έχει καταπληκτική ποιότητα ζωής.

Πηγή: documentonews.gr

Η κυβέρνηση έχει ξεχάσει ότι το να της ασκείται κριτική οφείλει να είναι ο κανόνας όχι η εξαίρεση

Σε παλαιότερες εποχές οι πολιτικοί, ακόμη και οι υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί, δεν διαμαρτύρονταν όταν κάποιος έγραφε επικριτικά για αυτούς στα μέσα ενημέρωσης, αντίθετα σεβόντουσαν απολύτως το τεκμηριωμένο ρεπορτάζ.

Είτε γιατί ήταν οπαδοί της αρχής ότι «δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα», είτε γιατί πολύ απλά αντιλαμβάνονταν ότι αυτό ήταν αναγκαίο κομμάτι για τη λειτουργία της Δημοκρατίας, μέσω του ελέγχου, της αντιπαράθεσης με στοιχεία και επιχειρήματα. Αναγνώριζαν το δικαίωμα της «τέταρτης εξουσίας», του Τύπου, να ασκεί κριτική.

Μπορεί να στεναχωριόντουσαν ή να παραπονιόντουσαν, αλλά σίγουρα δεν θα το θεωρούσαν κάτι το ανήκουστο ή το παραβατικό.

Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσα παραδείγματα πολιτικών εκείνης της εποχής που αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό τους δημοσιογράφους που τους αντιπολιτεύονταν.

Και μη νομίσετε ότι αυτό συνέβαινε επειδή ο Τύπος ήταν τότε πιο «ευπρεπής». Κάθε άλλο, αρκετά συχνά η γλώσσα ήταν πιο σκληρή εκείνα τα χρόνια. Όμως, υπήρχε μια επίγνωση ότι έτσι πρέπει να έχουν τα πράγματα και το «γράψε βρε συ και κάτι καλό για μένα» δεν συνοδευόταν από κάποια απειλή ή πίεση.

Όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πλέον παρατηρείται όλο και πιο συχνά το φαινόμενο βουλευτές ή και υπουργοί να εξεγείρονται στην επικριτική ή αρνητική αναφορά ή να θεωρούν ότι οποιαδήποτε κριτική σε βάρος τους ισοδυναμεί αυτόματα με προσπάθεια μείωσης και υπονόμευσης τους.

Και μπορεί ως ένα βαθμό αυτό να είναι κατανοητό για την ευρύτερη κατηγορία των «πολιτευτών» που έχουν μια ιδιαίτερη αγωνία μέσα στον τρόπο που σήμερα διαμορφώνεται η δημόσια σφαίρα στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ότι ένα επικριτικό ή ακόμη και μειωτικό άρθρο μπορεί να γίνει viral και να ψαλιδιστούν βίαια οι πολιτικές τους φιλοδοξίες.

Όμως, όταν μιλάμε για κυβερνήσεις ή μεγάλες παρατάξεις τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί εκεί πλέον το φαινόμενο που αντιμετωπίζουμε είναι ότι η παραμικρή άσκηση κριτικής, η ανάδειξη ελλειμμάτων στο κυβερνητικό έργο, η δημοσιοποίηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία, αντιμετωπίζεται όχι ως αυτό που είναι, δηλαδή εύλογη δημοσιογραφική κριτική, αλλά ως προσπάθεια υπονόμευσης της κυβέρνησης από την ιδιοκτησία του συγκεκριμένου μέσου.

Το αποτέλεσμα είναι να βγαίνουν υπουργοί και αντί να απαντούν σε μια κριτική που δέχτηκαν, υπερασπιζόμενοι το έργο τους, το πρώτο που σκέφτονται είναι να πουν ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν με τη δυσαρέσκεια του ιδιοκτήτη του μέσου για την κυβέρνηση, προσπαθώντας να υποβαθμίσουν τη σημασία των επιχειρημάτων και του ρεπορτάζ και κυρίως να αποπροσανατολίσουν και να δημιουργήσουν εντυπώσεις.

Ουσιαστικά, αυτό που καταγράφεται είναι μια εντυπωσιακή δυσανεξία απέναντι στην κριτική.