«Το 72% των ενοικιαστών πληρώνουν πάνω από 40% του μηνιαίου μισθού στο ενοίκιο», σύμφωνα με ανακοίνωση των ΑΔΕΔΥ και ΔΟΕ, μέσα από την οποία αναδεικνύεται το το τεράστιο πρόβλημα της στέγασης των εκπαιδευτικών και άλλων δημόσιων λειτουργών σε πολλές περιοχές της χώρας, την ώρα που «την τελευταία πενταετία τα ενοίκια έχουν αυξηθεί δραματικά κατά 50%».

ΑΔΕΔΥ και ΔΟΕ απαιτούν:
-Πραγματικές αυξήσεις μισθών «για να ζούμε με αξιοπρέπεια»
-Επιδότηση ενοικίου
-Συμβολή της τοπικής αυτοδιοίκησης για την εύρεση στέγης και της αξιοποίησης χώρων.

Πηγή: ergasianet.gr

Οι διάφοροι τρόποι που οι εταιρείες παρακολουθούν τι κάνουν και πότε είναι παρόντες οι υπάλληλοι καθώς πιέζουν για επιστροφή στο γραφείο.

Καθώς μαίνεται η συζήτηση για την επιστροφή στο γραφείο, οι εργοδότες αναζητούν τρόπους να μπορούν να χαλιναγωγήσουν και να μετρήσουν την αποδοτικότητα των εργαζομένων. Ορισμένες εταιρείες χρησιμοποιούν εργαλεία επιτήρησης στον χώρο εργασίας για να παρακολουθούν το εργατικό δυναμικό τους, είτε για να δουν την παραγωγικότητα των εργαζομένων είτε για να παρακολουθούν τις αφίξεις και αναχωρήσεις τους.

Το Business Insider περιγράφει κάποιους από τους τρόπους με τους οποίους οι εταιρείες κατασκοπεύουν τους εργαζομένους τους.

Σάρωση καρτών εισόδου

Πολλοί υπάλληλοι σαρώνουν ειδικές κάρτες εισόδου για να μπουν ή να βγουν από τα γραφεία τους και αυτά τα δεδομένα έχουν γίνει χρυσωρυχείο για εταιρείες που επιβάλλουν εντολές επιστροφής στο γραφείο.

Ο λογιστικός κολοσσός PwC είπε πρόσφατα στο προσωπικό στο Ηνωμένο Βασίλειο ότι πρέπει να περνά τουλάχιστον τρεις ημέρες την εβδομάδα στο γραφείο ή με πελάτες από τον Ιανουάριο. Η εταιρεία φέρεται να ανέφερε σε ένα σημείωμα ότι θα παρακολουθεί τις τοποθεσίες εργασίας των εργαζομένων για να παρακολουθεί τη συμμόρφωσή τους με τον κανονισμό.

Καθώς η Amazon κλιμακώνει την επιστροφή στο γραφείο, άρχισε να παρακολουθεί και να μοιράζεται μεμονωμένα αρχεία παρουσίας. Οι εργαζόμενοι μπορούν να δουν τη δική τους “Αναφορά κάρτας” σε έναν εσωτερικό πίνακα ελέγχου HR που δείχνει τις ημέρες που εισήλθαν στο γραφείο τις τελευταίες οκτώ εβδομάδες.

Η κίνηση είναι μια αντιστροφή μιας παλιάς πολιτικής παρακολούθησης μόνο ανώνυμων, συγκεντρωτικών δεδομένων παρουσίας γραφείων, τα οποία η Amazon είπε ότι κοινοποιούνταν στους διευθυντές, κυρίως για λόγους ασφάλειας και χωροταξικού σχεδιασμού.

Η Goldman Sachs χρησιμοποίησε επίσης αυτή την μέθοδο για να εντοπίσει ποιος πηγαίνει στο γραφείο. Η JPMorgan έκανε το ίδιο, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα για να δημιουργήσει ειδικές αναφορές και πίνακες εργαλείων που στη συνέχεια χρησιμοποιούν οι διαχειριστές για την επιβολή μέτρων σε υπαλλήλους που δεν συμμορφώνονται.

Ο πίνακας ελέγχου της JPMorgan «παρέχει το ποσοστό των ημερών που οι εργαζόμενοι ήταν στο γραφείο εκτός των πιθανών επιλέξιμων ημερών», ανέφερε μια περιγραφή στο intranet της εταιρείας, που κοινοποιήθηκε στην BI.

Πληκτρολόγηση, χρήση Διαδικτύου, ακόμη και πρόσβαση στην κάμερα

Το λογισμικό παρακολούθησης χρόνου των εργαζομένων μπορεί να δώσει στις εταιρείες ένα παράθυρο για το τι κάνει το προσωπικό στους φορητούς υπολογιστές τους και έχει γίνει πιο δημοφιλές στην εποχή της απομακρυσμένης εργασίας.

Ο Κάρλο Μπόρχα, διευθυντής μάρκετινγκ περιεχομένου για την εταιρεία ανάλυσης εργάσιμων ημερών Time Doctor, είπε στο παρελθόν ότι το λογισμικό της εταιρείας παρείχε πίνακες ελέγχου σε πραγματικό χρόνο και αναφορές προόδου σχετικά με τα επίπεδα παραγωγικότητας των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων πραγμάτων όπως ο χρόνος εισόδου και εξόδου τους, τα διαλείμματα και το διαδίκτυο και χρήση της εφαρμογής. Το εργαλείο One Time Doctor επιτρέπει ακόμη και στις επιχειρήσεις να λαμβάνουν στιγμιότυπα οθόνης και εγγραφές βίντεο από τις οθόνες των εργαζομένων.

«Βοηθάμε τις εταιρείες να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο με τα αναλυτικά στοιχεία παραγωγικότητας», είπε στο BI.

Κάποιες εφαρμογές παρακολούθησης εργαζομένων προσφέρει επίσης τη δυνατότητα καταγραφής πληκτρολόγησης των εργαζομένων ή ακόμα και ενεργοποίησης των μικροφώνων ή των κάμερών τους χωρίς να το γνωρίζουν.

Η JPMorgan χρησιμοποιεί ένα δικό της σύστημα που ονομάζεται “Workforce Activity Data Utility”, ή WADU, για τη συλλογή δεδομένων μεγαλύτερης εμβέλειας.

Το σύστημα μπορεί να δει πληροφορίες όπως πόσο χρόνο αφιερώνουν οι εργαζόμενοι σε κλήσεις Zoom, email και υπολογιστικά φύλλα και πότε βρίσκονται στο γραφείο, όπως ανέφερε το Business Insider το 2022.

Το λεγόμενο “bossware” έχει γίνει πιο δημοφιλές στην εποχή της απομακρυσμένης εργασίας.

Σε μια έρευνα του ResumeBuilder.com σε 1.000 ηγέτες επιχειρήσεων στις ΗΠΑ τον Μάρτιο του 2023, το 96% των ερωτηθέντων σε οργανισμούς με κυρίως απομακρυσμένο ή υβριδικό εργατικό δυναμικό είπε ότι οι εταιρείες τους χρησιμοποιούν κάποιο είδος λογισμικού παρακολούθησης εργαζομένων. Πριν από την πανδημία, μόνο το 10% αυτών των εταιρειών το έκανε, έδειξε η έρευνα.

Αισθητήρες που παρακολουθούν το πού βρίσκονται οι εργαζόμενοι στον χώρο

Ορισμένοι εργοδότες μπορεί ακόμη και να παρακολουθούν πού περνούν οι εργαζόμενοι τον περισσότερο χρόνο στο γραφείο. Η αυστραλιανή εταιρεία XY Sense πουλά αισθητήρες που μπορούν να τοποθετηθούν σε οροφές για να σαρώσουν ένα δάπεδο γραφείου και να εντοπίσουν περιοχές με μεγάλη κίνηση ή υποχρησιμοποίηση, θεωρητικά για την καλύτερη κατανομή χώρου.

Ο διευθύνων σύμβουλος της XY Sense, Άλεξ Μπερτς, είπε προηγουμένως στην BI ότι οι συσκευές δεν εντόπιζαν άτομα αλλά τα απέδιδαν ως κουκκίδες σε μια οθόνη.

“Δεν πρόκειται για Big Brother ή για την παρακολούθηση οποιουδήποτε. Είναι στην πραγματικότητα για την κατανόηση του πώς ακριβώς χρησιμοποιείται ο χώρος”, ισχυρίστηκε.

Πηγή: OT.gr

Πηγή: in.gr

Προφανώς δεν μας ταιριάζει ένα «σας τα λέγαμε εμείς». Δεν έχουμε κανέναν λόγο να επιχαίρουμε και πολύ περισσότερο κανέναν λόγο να αισθανόμαστε δικαιωμένοι από το κατάντημα. Ακόμη κι αν ανήκαμε σε ένα παρουσιαζόμενο ως κραταιό κόμμα. Όχι μόνο γιατί δεν είναι στάση αριστερών-κομμουνιστών αυτή, αλλά και γιατί η ατμόσφαιρα της βαθύτερης αδράνειας, απογοήτευσης, δυσπιστίας και, εν τέλει, αποστράτευσης χιλιάδων, εκατοντάδων χιλιάδων αριστερών και άλλων τόσων που αντλούσαν δύναμη από τη δύναμη των ενεργών δεν το επιτρέπει. Μας αφορά και μας παρασύρει όλους προς τα κάτω.

Εκτός κι αν λες, και φαντάσου και να το πιστεύεις, πως η κατάσταση βαίνει προς το καλύτερο και προς τη δικαίωση των πόθων σου, όπως γίνεται και λέγεται και διακηρύσσεται, σε μια επίδειξη πρωτοφανούς αγνόησης της πραγματικότητας στο όνομα μιας ενέσιμης αισιοδοξίας.

Σα να αντηχώ τη διαπίστωση και διατύπωση του Γιάννη Κιμπουρόπουλου στο άρθρο της Κυριακής 31 Αυγούστου, που τιτλοφορούσε: «Η αριστερή απόγνωση»:

«… κλείνουν τ’ αυτιά τους, σφαλίζουν τα μάτια τους και λένε: “Δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να μαθαίνω, μη μου λες τίποτα“ … Αυτό είναι το βασικό σύμπτωμα της απόγνωσης των αριστερών ανθρώπων, της αριστερής απόγνωσης, που είναι ένα βήμα πιο πέρα από την απελπισία, στην απελπισία κάπως διασώζονται τα ένστικτα επιβίωσης κι αυτοσυντήρησης, στην απόγνωση χάνονται κι αυτά, υπάρχει μια ολική παραίτηση και άρνηση».

Και σα να θέλω να συνεχίσω τη σκέψη του (και την προσδοκία του)!

Γινόμαστε δέκτες αυτής της απόγνωσης που μερικές φορές παίρνει επιθετικό τόνο.

Βρέθηκα κι εγώ με παλιούς αριστερούς, μαχητές σε παλιότερους αγώνες, αδιάλλακτους άλλοτε, οι οποίοι απάγκιασαν τις ελπίδες τους στο ΣΥΡΙΖΑ και δεν θέλουν να ομολογήσουν, κυρίως στον εαυτό τους, μια ακόμη διάψευση και μάλιστα με συντριβή.

Ακόμη κι αν το καλοκαίρι προσφέρει τη δυνατότητα να γίνεις πιο αλέγκρος, πιο δεκτικός, η ένταση κοβόταν με το μαχαίρι σε κάθε αναφορά στην κατάσταση. Πριν ακόμη μιλήσεις για ΣΥΡΙΖΑ, με μόνη την πρώτη ερώτηση ή την αμφιβολία περί της αριστερής υπόστασης του, δεχόσουν ποδοσφαιρικού τρόπου απαντήσεις, εσείς θέλετε να γίνουμε Βόρεια Κορέα, δεν θέλετε να αλλάξει η ζωή μας, τα πάτε όλα στη Δευτέρα Παρουσία και λοιπά στερεοτυπικά. Μια προφανής έκφραση της απόγνωσης, που δεν θέλει να κουβεντιάσει, δεν θέλει να μιλήσει για την ήττα της. Δεν αντέχει να μιλήσει ούτε με τον εαυτό της. Ας κυλήσει η ζωή όπως όπως. Τι να κάνουμε; Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι κάτι λίγο, κάτι ελάχιστο (να φύγει ο Μητσοτάκης;). Αφήστε μας σ’ αυτήν την μηδαμινή ελπίδα.

Κι έτσι ο αριστερός άνθρωπος, γιατί προφανώς δεν μιλάμε για τις ηγεσίες, παύει πια να σκέφτεται και να αισθάνεται ως αριστερός άνθρωπος, (ή έστω κινδυνεύει) ακυρώνοντας τον εαυτό του (και τον παλιό και τον νέο). Έτσι βουλιάζουν άνθρωποι κι άνθρωποι σ’ αυτό τον βάλτο. Αυτή είναι και η απάντηση σε εκείνους που ρωτούν, μα δε το βλέπουν;

Αυτή η απόγνωση είναι η ιστορική συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ, του Αλέξη Τσίπρα και του Κασσελάκη και των άλλων, στην υπόθεση όχι της Αριστεράς αλλά της συστημικής ενσωμάτωσης χιλιάδων ανθρώπων που πίστεψαν στην (έστω σε συριζαϊκή εκδοχή) Αριστερά.

Ο Έντσο Τραβέρσο το 2016 στο βιβλίο του «Αριστερή μελαγχολία» γράφει: «Η αριστερή μελαγχολία δεν σημαίνει εγκατάλειψη της ιδέας του σοσιαλισμού ή της ελπίδας για ένα καλύτερο κόσμο, σημαίνει την ανάγκη να ξανασκεφτούμε το σοσιαλισμό σε μια εποχή όπου η μνήμη του είναι χαμένη, κρυμμένη, σιωπηλή και ζητάει να λυτρωθεί».

Αναφέρει μάλιστα χαρακτηριστικά: «Το τέλος του κομμουνισμού σαν θάνατος της ουτοπίας και σαν πράξη μνήμης, τελετή του σιωπηλού και θλιμμένου πένθους, βρήκε την πιο σπαραχτική του έκφραση στο Βλέμμα του Οδυσσέα, ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου».

Στρέφω το βλέμμα προς τον Τραβέρσο και τον Αγγελόπουλο που αναζητούν την πραγματικότητα. Καθώς ό,τι φαίνεται δεν είναι ό,τι υπάρχει. Η ουσία βρίσκεται μέσα στην πραγματικότητα μεν αλλά συγκροτείται από πολλά μη ορατά στοιχεία. Χρειάζεται η επίμονη δουλειά της επιστήμης για να ερευνήσεις τον πυρήνα κάθε φυσικού φαινομένου ή στοιχείου το οποίο παρουσιάζεται στον θεατή του ως ας πούμε μια μπάλα, ένα μήλο, ένα σύννεφο. Εν προκειμένω της κοινωνικής επιστήμης και της διαλεκτικής, για να κατανοήσει πως τα μαύρα σύννεφα της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής δεν είναι μόνο μαύρα σημάδια στον ουρανό της συνείδησής μας, αλλά τα χημικά και κοινωνικά τους στοιχεία περιέχουν αντιθέσεις σε ετοιμότητα, αναζητήσεις σε εξέλιξη, απειλούμενους κεραυνούς και ισχυρές καταιγίδες κ.ο.κ.

Φυσικά αυτό δεν είναι χαζοχαρούμενο βάδισμα σε ανθηρό περιβάλλον, όπου ένα γύρω καταρρέουν πλαγιές και καλλιέργειες κι εσύ φτιάχνεις τη χωρίστρα σου, ως «παντός καιρού» κόμμα.

Περιέχει και ελπίδες που αναζωπυρώνονται, εκτίθενται σε πολλαπλούς κινδύνους και συχνά βυθίζονται πάλι στην απογοήτευση μιας ακόμη ματαίωσης.

Αλλά η γνώση είναι εκείνη που θα προσφέρει την αναγκαία υπομονή και επιμονή, την αντοχή της εξόρυξης, την προοπτική του πραγματικού, όχι μιας φαντασίας.

Αυτή ήταν πάντα η μοίρα του κόσμου. Ν’ ανοίγει τους δρόμους μέσα από επώδυνες (και συχνά αβέβαιες) διαδρομές.

Πηγή: kommon.gr

Οι τρομακτικές δηλώσεις του Τραμπ για το πιο κρίσιμο ζήτημα του πλανήτη.