Οι άνθρωποι εθίζονται στην ιδέα της αναπότρεπτης βαρβαρότητας. Στην ιδέα ότι πολύ λίγα εξαρτώνται από αυτούς και ότι αυτό που υφίστανται είναι της μοίρας τους το γραφτό και ότι δεν μπορεί να υπάρξει μια συντεταγμένη έξοδος στο ξέφωτο της ανθρωπιάς. Ο τρόμος έχει καταπιεί τη φωνή και το δίκιο τους και αυτοί έχουν ξεχάσει ότι μπορούν. Η πανδημία συμμαχεί και επαυξάνει τον φόβο. Κυρίως, όμως, είναι η διαχείριση της πανδημίας από τους εταίρους του δικομματισμού, εκείνη που προσγειώνει ανώμαλα τις χαμηλές προσδοκίες στον γκρεμό του «και μη χειρότερα».

Η κυβέρνηση επιχαίρει και συγχαίρει τον εαυτό της, μετρώντας τις απώλειες ζωών με τη μόνη μεζούρα που διαθέτει, τη μεζούρα του πολιτικού κόστους. Κάθε τόσο αναπέμπει και ένα ευχολόγιο, ενώ αγιάζει τα κομματικά της ύδατα με έναν ανασχηματισμό για ξεκάρφωμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ την κατηγορεί για «ταξική μεροληψία» και «ιδεολογική εμμονή». Δεν πρόκειται, δηλαδή, για μια πολιτική διασφάλισης των συμφερόντων της αστικής τάξης που εξ ορισμού διευθετεί το πολιτικό προσωπικό της, αλλά για το πείσμα κάποιων εμπαθών εγκεφάλων. Δεν έχουμε την εξέλιξη ενός ταξικού πολέμου που κορυφώνεται, αλλά μια εμπλοκή του συστήματος που ο «αμερόληπτος» ΣΥΡΙΖΑ θα ξεμπλοκάρει και ο καπιταλισμός θα λειτουργήσει επιτέλους ως φιλάνθρωπος και ελεήμων χορηγός. Λεκτικές ακροβασίες και πολιτικοί νεολογισμοί. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα «άνοιγμα» των λέξεων, ώστε να χωρέσουν κάποια ευρύτερα νοήματα, αλλά με μια επιστράτευση των λέξεων για να παραλύσουν τη σκέψη και την πράξη του κόσμου της εργασίας. Κυρίες και κύριοι, ιδού το νέο προϊόν που εμπορεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ: Καιροσκοπικός δογματισμός. Όπως λέμε: και σαμπουάν και κοντίσιονερ.

Δικομματισμός σημαίνει να επιμένεις στη διύλιση του κουνουπιού, αφού πρώτα έχεις καταπιεί αμάσητες όλες τις καμήλες της ερήμου. Ατέρμονες κοκορομαχίες λάβρων αντιπάλων περί όνου σκιάς στο φιλόξενο γήπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ΕΕ δεν είναι επ’ ουδενί ένας αντιδραστικός μηχανισμός που διανέμει σε λειψές μερίδες τη φτώχεια. Δεν είναι το διευθυντήριο και ο δικαστικός κλητήρας των πολυεθνικών, αλλά η μήτρα που κυοφορεί το εν δυνάμει προοδευτικό, αρκεί να παραστεί στη γέννα με το θαυματουργό εμβρυουλκό του ο ΣΥΡΙΖΑ. Τακτικισμοί που προκαλούν πλήξη και μελαγχολία. Εκεί που οι στρατηγικοί σχεδιασμοί συμπίπτουν, το θεαθήναι βασιλεύει ως μοναδική δυνατότητα άσκησης πολιτικής.

Η κυβέρνηση καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει «υπεύθυνη αντιπολίτευση», αλλά εκείνος έχει προ πολλού συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις

Η κυβέρνηση καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει «υπεύθυνη αντιπολίτευση», που σημαίνει ευθυγράμμιση και ζυγοστάθμιση στη νόρμα ενός ανούσιου και ακίνδυνου κοινοβουλευτισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν χρειάζεται τη νεοδημοκρατική υπενθύμιση. Έχει προ πολλού συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις. Είναι πια η «σώφρων» αντιπολίτευση, κάτι σαν τον νοικοκύρη γείτονα που του εμπιστεύεσαι τα κλειδιά του σπιτιού σου και έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.
Η κυβέρνηση διευθύνει με έναν σκασμό λεφτά την ορχήστρα του ψεύδους των μεγάλων καναλιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ αρκείται στη γενναιόδωρη φιλοξενία του από το κανάλι του Κουρή, αφού απέτυχε το μεγάλο κόλπο του, με Ψυχάρη άλλοτε και με Καλογρίτσα.

Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούν τα ράκη του ΠΑΣΟΚ με τον ζήλο του χρυσοθήρα. Προσπαθούν να αντλήσουν κέρδη από ένα πολιτικό πτώμα και γι’ αυτό φροντίζουν να το ταριχεύσουν και να το πλασάρουν σαν ενεργό παράγοντα της πολιτικής ζωής. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα της «Ομπρέλας» του ΣΥΡΙΖΑ: «Ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία πρέπει να διαμορφώνει όρους συνεργασίας με τους όμορους πολιτικούς χώρους […]». Φώφη ακούς; Γιωργάκη Παπανδρέου ακούς ή είσαι πάλι αφηρημένος; Ενώ η ΝΔ προσλαμβάνει αβέρτα αστυνομικούς –το μόνο ανοικτό ακόμα επάγγελμα– επιβάλλοντας μια απερίγραπτη αστυνομοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει την πριμοδότησή τους ως ένδειξη οφειλής της πολιτείας στο θεάρεστο έργο τους.
Παίζουν και τα δύο σκέλη του δικομματισμού με τα συντηρητικά και φοβικά σύνδρομα μιας κοινωνίας σε απόγνωση. Η ΝΔ απροκάλυπτα, ο ΣΥΡΙΖΑ πιο ντροπαλά, αφού δεν μπορεί να παραιτηθεί ολότελα από την ψήφο του αριστερού ψηφοφόρου.

Ένας καλός μύλος που όλα τα αλέθει είναι ο δικομματισμός. Αλέθει κυρίως τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων της εργασίας για να τις κάνει τροφή για παραπλανητικά αφηγήματα των κομμάτων που εγγυώνται τη διαιώνιση της βαρβαρότητας.

«Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά», λέει το σύνθημα που αναζητεί αγωνιακά την αυτογνωσία των εργατών και τη φιλοτιμία τους. Μόνο εάν αυτό το σύνθημα γίνει συνείδηση, μπορεί να «γίνει μύλος» και ο μύλος του δικομματισμού.

ΠΗΓΗ: prin.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Μπάμπης Μιχάλης

Ενώ η κινεζική οικονομία ξαναμπαίνει στον διάδρομο της απογείωσης και η επιστροφή των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ γεννά ελπίδες, η Ευρώπη δείχνει βαθιά εγκλωβισμένη σε πολιτικές που δεν αποδίδουν πλέον και παρωχημένους κανόνες αποτελώντας το μεγάλο ερωτηματικό.

Μια νέα δημοσκόπηση του Reuters, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 80 οικονομολόγων και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, έδειξε ξεκάθαρα ότι το νέο πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε η ΕΚΤ τον Δεκέμβριο δεν φτάνει για την τόνωση της οικονομίας της ευρωζώνης. Οι οικονομολόγοι που συμμετείχαν εκτιμούν ότι η ανάπτυξη της ευρωζώνης θα προσεγγίσει στο τρέχον τρίμηνο μόλις το 0,6%, περίπου το μισό από το 1,1% που προέβλεπαν πριν από ένα μήνα.

Επτά στους δέκα εξ αυτών συμφωνούν μάλιστα ότι τα πρόσφατα μέτρα της ΕΚΤ -αύξηση των αγορών τίτλων κατά μισό τρισ. στο 1,85 τρισ. ευρώ και επέκταση του προγράμματος για 9 μήνες- θα έχουν ελάχιστη επίπτωση στην οικονομία. Υπογραμμίζουν ότι τα επιτόκια, που είναι ήδη πολύ χαμηλά, και η υπερχαλαρή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ δεν μπορούν πια να επηρεάσουν τις επενδύσεις ή την κατανάλωση.

«Δεν πιστεύουμε ότι η ΕΚΤ μπορεί να επηρεάσει την οικονομία σημαντικά αυτή τη στιγμή», δήλωσαν χαρακτηριστικά κάποιοι εξ αυτών κουνώντας επί της ουσίας την κουδούνα προς τις κυβερνήσεις και τους λοιπούς φορείς χάραξης της δημοσιονομικής πολιτικής. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εναποθέτουν πολλά στο Ταμείο Ανάκαμψης, που συμφωνήθηκε το καλοκαίρι αλλά η υλοποίησή του βαδίζει με απελπιστικά αργό ρυθμό.

Είναι προφανές ότι η επιτάχυνση των δημοσιονομικών παρεμβάσεων απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας και απεγκλωβισμό από το στείρο δόγμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας που κυριάρχησε στην Ευρώπη από την εποχή Σόιμπλε. Κάτι τέτοιο ωστόσο ουδόλως φαίνεται ορατό για την ώρα. Λόγω πανδημίας οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν απαλλαγεί προσωρινά από την τήρηση των αυστηρών ορίων του Συμφώνου Σταθερότητας για ελλείμματα και χρέος.

Τα «γεράκια» της Ε.Ε. όμως δεν τα ξεχνούν. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις έστειλε μήνυμα χθες πως το πάρτι δεν θα κρατήσει για πάντα, δηλώνοντας ότι η συνέχεια αναστολής του Συμφώνου Σταθερότητας θα εξαρτηθεί από την αποτίμηση των οικονομικών εξελίξεων την άνοιξη.

Προειδοποίηση

Η δήλωση ισοδυναμεί με προειδοποίηση προς όσες κυβερνήσεις έχουν ανοίξει τα ταμεία τους υπερβολικά και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις των περισσότερων οικονομολόγων, τις οποίες ασπάστηκε σε πρόσφατες δηλώσεις του ο προεδρεύων της Ε.Ε. γι’ αυτό το εξάμηνο, Σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα, για αποφυγή μιας γρήγορης επιστροφής στους κανόνες του Συμφώνου και πριν η οικονομία της ευρωζώνης επανέλθει στα επίπεδα του 2019.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού φαίνεται, αντίθετα, να φυσάει διαφορετικός άνεμος με την εκλογή Μπάιντεν. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα κορονοπακέτα της κυβέρνησης Τραμπ -που σε ένα μεγάλο μέρος τους διοχετεύτηκαν προς φίλιες μεγάλες επιχειρήσεις που δεν καίγονταν από έλλειψη κεφαλαίων- αλλά και με τις παρεμβάσεις χαλαρής νομισματικής πολιτικής της Fed που απήλαυσαν κυρίως οι τράπεζες και το χρηματιστικό κεφάλαιο, το πακέτο τόνωσης που ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ρίχνει ζεστό χρήμα προς αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη και εκτιμάται ότι θα το ξοδέψουν άμεσα για να καλύψουν τις ανάγκες τους, τονώνοντας τη ζήτηση και πυροδοτώντας πιθανότατα πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα στην οικονομία.

Περίπου ένα τρισ. δολάρια από το πακέτο θα διατεθεί αποκλειστικά στα νοικοκυριά υπό μορφή επιταγών και επιδομάτων για την ενίσχυση των ανέργων, τη στέγαση, τη σίτιση, τη συνέχεια των σπουδών. Με το πακέτο επιδιώκεται αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου παρέχοντας ακόμα περισσότερο χρήμα στους μεροκαματιάρηδες ενώ προβλέπεται και χορήγηση περίπου 300 δισ. δολαρίων προς τις πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις για να πληρώσουν δασκάλους, γιατρούς, πυροσβέστες, αστυνομικούς, δημόσιους υπαλλήλους και να χρηματοδοτήσουν τις υπηρεσίες τους.

Οι επιλογές αυτές, αν μη τι άλλο, υποδεικνύουν μια στροφή της δημοσιονομικής παρέμβασης και επικέντρωση των δαπανών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς την κατανάλωση και τη ζήτηση. Η απόδοσή τους σε όρους ανάπτυξης ίσως αποτελέσει τη μεγάλη έκπληξη για πολλά οικονομικά επιτελεία.

Την ίδια στιγμή η Κίνα είναι η μοναδική μεγάλη οικονομία που ξέφυγε το 2020 από την ύφεση παρ’ ότι ήταν η πρώτη που χτυπήθηκε από τον κορονοϊό. Επιτυγχάνοντας ανάπτυξη 6,5% στο δ’ τρίμηνο, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου κατάφερε να τρέξει συνολικά το 2020 με 2,3%. Η επίδοση οφείλεται, σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα, στην ισχυρή ανάκαμψη της βιομηχανικής παραγωγής η οποία μόνο τον Δεκέμβριο κατέγραψε άνοδο 7,3%.

πηγη; efsyn.gr