"Πώς θα σας φαινόταν ένας παιδεραστής να αναλάμβανε διευθυντής ορφανοτροφείου;" τιτλοφορούσαμε την ανάρτησή μας κατά την οποία σχολιάζαμε την κυβερνητική δραστηριότητα του υφυπουργού Επικρατείας και συντονιστή του κυβερνητικού έργου, Ακη Σκέρτσου ο οποίος υπήρξε γενικός διευθυντής του Συλλόγου Ελλήνων Βιομηχάνων, θέση που κράτησε μέχρι τα τέλη Ιούνη για να ορκιστεί αργότερα μέλος της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Να θυμίσουμε ότι ο κύριος αυτός, λίγο πριν αποχωρήσει από το καίριο πόστο που είχε στον ΣΕΒ για να αναλάβει κυβερνητικό θώκο συντόνιζε την προσφυγή των βιομηχάνων κατά των εργασιακών δικαιωμάτων.

Τώρα, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Open, o Άκης Σκέρτσος δήλωσε ότι «βλέπουμε ότι επιχειρήσεις έχουν ανοίξει και δεν βρίσκουν προσωπικό γιατί υπάρχουν κάποιοι εργαζόμενοι που εξυπηρετούνται περισσότερο από το να παίρνουν το κρατικό επίδομα και ταυτόχρονα να δουλεύουν μαύρα».

Το θράσος του πολιτικού αυτού αλήτη δεν γνωρίζει όρια. Είναι το ίδιο πρόσωπο που πριν λίγο καιρό παρουσιαζόταν στα ΜΜΕ για να μας πει πόσο απαραίτητο ήταν ο ελληνικός λαός να πληρώσει στους μετόχους της  Aegean Airlines 120 εκατομμύρια ευρώ. "για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της πανδημίας". ( Να θυμίσουμε ότι το 2019 η Aegean Airlines είχε κύκλο εργασιών ύψους 1,3 δισ. ευρώ, κέρδη μετά από φόρους 78,5 εκατ. ευρώ και ταμειακά διαθέσιμα 516,9 εκατ. ευρώ.

Δημήτρης Σταμούλης

Διαρκής καταιγισμός ψεμάτων, αναπόδεικτοι ισχυρισμοί και αστείες υπερβολές συνθέτουν την κυβερνητική εκστρατεία για τις επικουρικές συντάξεις.

Ο Κ. Χατζηδάκης σε ένα προπαγανδιστικό κρεσέντο του δήλωσε ότι «κεφαλαιοποιητικό σημαίνει αποτελεσματικό» και ότι «οι προσωπικοί «κουμπαράδες» δίνουν χρώμα σε αυτή τη μεταρρύθμιση»! Πέρα όμως από τις φαιδρότητες αυτές, το νέο έγκλημα σε βάρος των ασφαλιστικών δικαιωμάτων νέων και παλιών εργαζόμενων σερβίρεται με μια σειρά από ψέματα όσον αφορά το περιβόητο Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (ΤΕΚΑ)!

Πρώτο ψέμα: «Το βλέμμα είναι στραμμένο στη νέα γενιά». Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τη νέα γενιά φαίνεται από το πώς την αντιμετώπισε όχι μόνο κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά από το ότι την έχει καταδικάσει στην ανεργία, την υποαπασχόληση, τα πενιχρά μεροκάματα. Τώρα θα πρέπει να ξεχάσει τι σημαίνει «αλληλεγγύη γενεών», δημόσια ασφάλιση, αξιοπρεπής σύνταξη, να εθιστεί στο κυρίαρχο αφήγημα του «ατομικού κουμπαρά» και της «ατομικής ευθύνης».

Δεύτερο ψέμα: «Οδηγεί σε υψηλότερες επικουρικές συντάξεις για τους νέους». Η κυβέρνηση «ρίχνει στην πιάτσα» διάφορα απίθανα ποσοστά και ό,τι κάτσει. Μιλούν ακόμα και για «αυξημένες συντάξεις 43% έως 68%»! Κι αυτό όταν ο κάθε ασφαλισμένος θα υποχρεούται να «τοποθετήσει» επενδυτικά τις εισφορές του, όταν όλοι γνωρίζουν ότι ο τζόγος πιο συχνά οδηγεί σε χασούρα.

Τρίτο ψέμα: Δεν ιδιωτικοποιείται η επικουρική ασφάλιση. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η νέα επικουρική «παραμένει το δεύτερο σκέλος της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης» και ότι το ΤΕΚΑ θα είναι ΝΠΔΔ. Όμως οι ίδιοι παραδέχονται ότι θα λειτουργεί με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Ότι θα έχει τη δυνατότητα να κάνει outsourcing μέρος της δραστηριότητάς του, και ότι θα μπορεί να συμβληθεί με ιδιωτικούς φορείς διαχείρισης κεφαλαίων, «όπως στην ΕΕ»! Όμως το κράτος δεν θα στηρίζει το νέο ταμείο σε περίπτωση εμφάνισης ελλειμμάτων.

Σχεδιάζουν το ακαταδίωκτο μτων διοικούντων του ΤΕΚΑ για ό,τι τζογαρίσματα κι αν έχουν επιλέξει

Τέταρτο ψέμα: Οι ασφαλισμένοι δεν θα χάσουν χρήματα αν κάτι δεν πάει καλά με τις επενδύσεις. Η κυβέρνηση επικαλείται ότι υπάρχει στο νομοσχέδιο ρητή εγγύηση του Δημοσίου περί μη αρνητικής απόδοσης και ότι θα ασφαλισμένος θα λάβει τουλάχιστον όσα έδωσε. Ωστόσο το πιο σοβαρό ρίσκο για τους ασφαλισμένους είναι αυτό που θα αναλαμβάνουν οι ίδιοι με το «μπουκέτο» δήθεν επενδυτικών προϊόντων, που θα τους πασάρουν. . Ήδη οι προτροπές για «συνετή διαχείριση» και επιλογή «ποιοτικών προϊόντων» (άρθρο 47) προϊδεάζουν για το μέλλον, ενώ δεν αποκλείονται καν επενδύσεις σε παράγωγα, τα οποία θεωρήθηκαν ως ένα από τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008! Είναι δε αξιοσημείωτο ότι στο άρθρο 19 προβλέπεται σαφώς το ακαταδίωκτο των διοικούντων του ΤΕΚΑ για ό,τι τζογαρίσματα κι αν έχουν επιλέξει, στα πρότυπα του ΤΑΙΠΕΔ…

Πέμπτο ψέμα: Οι επικουρικές συντάξεις του υφιστάμενου συστήματος δεν θα θιγούν. Όταν το ΕΤΕΑΕΠ θα σταματήσει να έχει έσοδα λόγω δραματικού περιορισμού των εν ενεργεία εργαζόμενων, το έλλειμμα θα αυξάνεται δραματικά. Όμως πουθενά δεν γίνεται λόγος για κάλυψή του από τον κρατικό προϋπολογισμό. Επομένως η συνταγή είναι γνωστή, δηλαδή μείωση συντάξεων…

Και μια αλήθεια! Η κυβέρνηση διαλαλεί ότι από τον εθνικό «κουμπαρά» που θα δημιουργηθεί στο ΤΕΚΑ θα αντληθούν πόροι που «θα επενδυθούν στην εθνική οικονομία» και πως «οι επενδύσεις σημαίνουν ανάπτυξη». Τα 2,5 δισ. ευρώ που θα σωρεύονται κάθε χρόνο στον «κουμπαρά» θα «δωρίζονται» σε κεφάλαιο, επενδυτές, funds και κάθε λογής κοράκια, για να αυξάνουν τα κέρδη τους αβασάνιστα…

πηγη: prin.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τα πράγματα είναι απλά: Αποφάσισαν, μεθοδεύουν και προωθούν ακόμα και το ξεπούλημα του νερού! Για την ακρίβεια, επιστρέφουν στην ολοκλήρωση του ιταμού σχεδίου που ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια όταν επί Σημίτη μετοχοποίησαν την ΕΥΔΑΠ. Ενα σχέδιο που επί τρόικας και Μνημονίων επιταχύνθηκε και που πλέον το προωθούν και το υπηρετούν από κοινού, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα των καπιταληστών. 

Ως προς τις επιλογές τους και την τακτική που θα ακολουθήσουν, οι μεθοδεύσεις τους δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών: Παραδίδουν σε ιδιώτες τη διαχείριση του δικτύου νερού της Αθήνας με κατάπτυστη τροπολογία της τελευταίας στιγμής που πέρασε στις 29 Ιούνη η κυβέρνηση σαν τον κλέφτη στην Ολομέλεια της Βουλής, ενταγμένη σε παντελώς άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας (!) σύμφωνα με την οποία παραδίδεται τη διαχείριση του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της πρωτεύουσας στους ιδιώτες!

Φυσικά για μια ακόμα φορά, ένα ακόμα έγκλημα κατά του λαού και της δημόσιας περιουσίας θα επιχειρούν να το εμφανίσουν σαν «αξιοποίηση» κι άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια. Ταυτόχρονα θα βγάλουν από την ναφθαλίνη των νομικισμών και από όλα τα καταγώγια των δικολαβισμών ό,τι απόθεμα ψεύδους διαθέτουν για να παριστάνουν πως τηρούν την απόφαση 1906/2014 του ΣΤΕ με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματική η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και του νερού ως βασικού αγαθού.

Στην πραγματικότητα, μέσα από τον παράλληλο δρόμο του ξεπουλήματος με την κωδική ονομασία «Συμπράξεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα» (ΣΔΙΤ), παραδίδουν στους ιδιώτες – όπως σύσσωμοι καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, ο Σύλλογος Μηχανικών της ΕΥΔΑΠ κτλ – το 80% των αποθεμάτων νερού της χώρας. Το διαπράττουν σχεδιάζοντας την παραχώρηση στα πολυεθνικά επιχειρηματικά όρνεα του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της ΕΥΔΑΠ που εκτείνεται σε τέσσερις νομούς (Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας, Βοιωτίας και Αττικής) και περιλαμβάνει τα φράγματα του Μόρνου, του Ευήνου και το κανάλι με το οποίο το νερό έρχεται στην Αθήνα, την λίμνη Υλίκη, αντλιοστάσια κτλ.

Η πολιτική τους γυρίζει τον τόπο ένα αιώνα πίσω. Ηταν στα μέσα της δεκαετία του 1920 όταν το νερό παραδόθηκε στα αρπακτικά της αμερικανικής ΟΥΛΕΝ που παρέμεινε στη χώρα μέχρι και το 1974. Ηταν τότε που για χάρη της ΟΥΛΕΝ

«η δαπάνη κάθε οικογένειας για την παροχή νερού ανερχόταν σε 1.500 δραχμές, έναντι των 150 δραχμών που ήταν ως τότε η ετήσια συνδρομή . Επιπρόσθετα για την τοποθέτηση υδρομετρητή οι υδρολήπτες επιβαρύνονταν με το ποσό των 600 – 700 δραχμών, ενώ απαγορευόταν κάθε επιδιόρθωση βλαβών του δικτύου από ιδιώτες υδραυλικούς. Πολλά δημοσιεύματα της εποχής εκείνης αναφέρονταν στους επαχθείς όρους της σύμβασης του ελληνικού Δημοσίου με την αμερικάνικη εταιρεία. (Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος και ο υπότιτλος της στήλης της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ, όπου δημοσιεύονταν διαμαρτυρίες Αθηναίων για την καταλήστευσή τους από την ΟΥΛΕΝ: «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ. ΕΞΕΓΕΡΣΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΥΛΕΝ». «Οι άθλοι της αρπακτικής εταιρείας. Πώς ληστεύεται ο ελληνικός λαός» (δείτε εδώ)..

Δίπλα στην πολιτική της εκποίησης των κυβερνώντων της ΝΔ, εξελίσσεται και μια ακόμα  παράσταση πολιτικής απατεωνιάς. Από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εν λόγω παριστάνουν να αντιμάχονται το ξεπούλημα, αν και υπήρξαν σημαιοφόροι της προώθησής του με όλους τους τρόπους! Είναι αυτοί, οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ, 

• που ξεπούλησαν τους αγώνες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού εντάσσοντας και τις ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ στο πρόγραμμα “αξιοποίησης” του ταμείου εκποίησης (ΤΑΙΠΕΔ) του δημόσιου πλούτου για τα επόμενα 99 χρόνια, 
• που υπέγραψαν φαρδιά πλατιά το ΦΕΚ 1472/2016 με το οποίο προσδιόριζαν ακόμα και τα ποσοστά της πρώτης φάσης της εκποίησης (23% της ΕΥΑΘ και 11% της ΕΥΔΑΠ) έως και του 49% των εταιρειών ύδρευσης στη συνέχεια,
• που στις νέες προσφυγές στο ΣΤΕ το 2018 κατά της δικής τους πια εκποίησης, παρίσταντο για λογαριασμό του τότε υπουργού Οικονομικών Ε.Τσκαλώτου σαν διάδικοι υπέρ της ιδιωτικοποίησης.

Είναι αυτοί που ενώ τον Σεπτέμβρη του 2016 ο υπουργός τους, με ύφος 300… κανατάδων, δήλωνε «Ε. Τσακαλώτος: “Όσο είμαι υπουργός δεν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ”», τρεις μήνες νωρίτερα, τον Μάη του 2016, είχαν υπογράψει και νομοθετήσει αυτά:

    Αφού είδαμε τις δυο όψεις της ίδιας πολιτικής απάτης, πάμε να δούμε τι εμπειρία υπάρχει από το έγκλημα που προωθούν την ώρα που το… αρνούνται:

    Στον πλανήτη Γη, όπου το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες που αντιμετωπίζουν τρομερά προβλήματα υδροδότησης, στην Υδρόγειο σφαίρα μας όπου πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό, μια από τις πλέον προσοδοφόρες μπίζνες είναι η διαχείριση του νερού.

    Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, το γεγονός ότι η – σύμφωνα με όλους τους «νόμιμους και ηθικούς» κεφαλαιοκρατικούς κανόνες – μετατροπή του νερού από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα, έχει οδηγήσει τις πολυεθνικές εταιρείες διαχείρισης των υδάτων στη λίστα με τις μεγαλύτερες σε ισχύ πολυεθνικές του κόσμου.

    Μια από αυτές τις πολυεθνικές, που το 2013 είχε καταγραφεί στη 19η θέση στην κατάταξη των πολυεθνικών με το μεγαλύτερο Ενεργητικό στον κόσμο και 3η στην Ευρωζώνη από άποψη ρευστότητας που ξεπερνούσε σε μετρητά τα 18 δισ. ευρώ, είναι η γαλλική «Suez».

    Πρόκειται για την εταιρεία, που – όπως και η Veolia – στο πλαίσιο της ελληνογαλλικής φιλίας, επιδιώκει την εξαγορά των υπό ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Ηδη η «Suez» κατέχει το 5,5% των μετοχών της ΕΥΑΘ.

    Εφόσον το σχέδιο ευοδωθεί, η Ελλάδα θα είναι μια από τις περίπου 100 χώρες παγκοσμίως, στις οποίες η «Suez» θα έχει βάλει για τα καλά χέρι στις υπηρεσίες υδάτων τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ελληνικός λαός θα μπορεί να αισθάνεται περήφανος για το γεγονός ότι θα έχει καταβάλει κι αυτός το μερίδιό του, ώστε να αυξηθεί ο τζίρος των πολυεθνικών ύδατος, που ήδη από τις αρχές του αιώνα είχε ξεπεράσει τα 150 δισ. δολάρια ετησίως σε μια «αγορά νερού» που σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η αξία της ανέρχεται στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια!

    Ας δούμε, τώρα, πώς παράγεται αυτός ο πλούτος και με τι επιπτώσεις…

1) Σύμφωνα με τη μελέτη «Our Right to Water» (σ.σ.: «Το δικαίωμά μας στο νερό») που εκπονήθηκε από τους David Hall και Meera Karunananthan στο πλαίσιο του προγράμματος «Blue Planet Project», παρότι το 2010 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα για την αναγνώριση ύδρευσης και αποχέτευσης ως ανθρώπινο δικαίωμα, η πραγματικότητα είναι η εφαρμογή ενός εκτεταμένου προγράμματος για την «πώληση της δημόσιας περιουσίας συμπεριλαμβανομένων των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης στα ιδιωτικά συμφέροντα».

     Η αγοραπωλησία του «ανθρώπινου δικαιώματος σε ασφαλές πόσιμο νερό και αποχέτευση» (Εκθεση Οκτωβρίου 2011 του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ) αποτελεί δε μια κατάσταση «πιο συχνή στην Ευρώπη από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ήπειρο».

    Πρόκειται για μια πολιτική, που προωθείται τόσο από την ΕΕ όσο και από το ΔΝΤ, στο όνομα των «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων» που τάχα θα βελτιώσουν τις υπηρεσίες και τάχα θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους των χωρών που ξεπουλούν το νερό τους.

    Η αλήθεια, σύμφωνα με την έκθεση είναι ότι οι «υπηρεσίες χειροτερεύουν, οι θέσεις εργασίας έχουν χαθεί, τα ιδιωτικά μονοπώλια απολαμβάνουν φουσκωμένα κέρδη για δεκαετίες, ενώ το ποσό των χρημάτων που καταβάλλονται από τους ιδιώτες αγοραστές είναι πάντα πολύ κατώτερο των προσδοκιών».

    Επίσης, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, «το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών (σ.σ.: και στο νερό) εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση Θάτσερ στο Ηνωμένο Βασίλειο επί 17 έτη. Στο τέλος αυτής της περιόδου, το επίπεδο του δημόσιου χρέους στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν περίπου το ίδιο όπως στην αρχή». Σημειωτέον ότι στη Βρετανία η πλήρης ιδιωτικοποίηση του νερού έφερε αυξήσεις κατά 67% μεταξύ 1989 και 1995 και 245% μέχρι το 2006. Το ποσοστό διακοπών των παροχών ανέβηκε κατά 177%. Και όλα αυτά παράλληλα με αλλεπάλληλα κρούσματα δυσεντερίας και δηλητηριάσεων λόγω κρυπτοσποριδίασης, εκτεταμένες διαρροές στους αγωγούς ύδατος που υπολογίζονται σε 200 λίτρα (!) ανά πολίτη, απολύσεις περίπου 8.500 εργαζομένων.

    Στην έκθεση σημειώνεται, ειδικότερα, ότι:

α) Στην Ελλάδα, από το 1999 – 2001 με την εφαρμογή της ιδιωτικοποίησης στο νερό και την έναρξη των λεγόμενων «μετοχοποιήσεων» σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ «το κόστος αυξήθηκε κατά 250% – 300%, αλλά οι υπηρεσίες δε βελτιώθηκαν», αφού «σχεδόν όλη η δουλειά γίνεται από εργολάβους, με μεγαλύτερο κόστος από πριν».

β) Στην Πορτογαλία, οι πιέσεις για ιδιωτικοποίηση οδηγούν «σε αυξήσεις στο νερό σε δραματικά ποσοστά και οι ιδιωτικές εταιρείες εμποδίζουν την πρόσβαση σε δωρεάν δημόσιες παροχές νερού, όπως κρήνες νερού».

γ) Στη Βουλγαρία, η ιδιωτικοποίηση του νερού έχει οδηγήσει σε ένα «συγκλονιστικό κατάλογο δόλιας συμπεριφοράς από την ιδιωτικοποιημένη εταιρεία λειτουργίας των υπηρεσιών νερού στην πρωτεύουσα Σόφια», με χιλιάδες νοικοκυριά είτε να είναι αποκομμένα από τις υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης είτε να αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, τη στιγμή που «τα τέλη για τους βιομηχανικούς χρήστες νερού έχουν μειωθεί κατά δέκα φορές».

δ) Στην Ιταλία, παρά το συντριπτικό ποσοστό (96%) στο δημοψήφισμα του 2011 εναντίον των σχεδίων για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση του νερού, εντούτοις «κορυφαία στελέχη της ΕΕ ασκούν πίεση στην ιταλική κυβέρνηση για την απελευθέρωση και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών νερού».

2) Αυτή η πολιτική, της ιδιωτικοποίησης του νερού, είναι τόσο «δημοκρατική» όσο η χούντα του Πινοσέτ που ιδιωτικοποίησε μέχρι και τις λίμνες και τα ποτάμια της Χιλής. 

    Επίσης είναι μια πολιτική τόσο «νέα», όσο και ο… 19ος αιώνας. Οπως αναφέρει ο εκ των συγγραφέων του βιβλίου «Επαναδημοτικοποίηση: Επιστρέφοντας το νερό σε δημόσια χέρια», ο Μαρτίν Πιζόν, «όταν τα πρώτα συστήματα υδροδότησης δημιουργήθηκαν στη Δυτική Ευρώπη, στα μέσα του 19ου αιώνα, το όλο σύστημα ήλεγχε ένα ολιγοπώλιο εννέα εταιρειών» (Δέσποινα Παπαγεωργίου, «Crash»).

    Ομως, δύο αιώνες αργότερα, οι «πειρατές του… γλυκού νερού» επιστρέφουν, προσδοκώντας τεράστια κέρδη σε έναν κόσμο στον οποίο, όπως αναφέρει ο ΟΗΕ, το 2040 η ζήτηση του νερού θα είναι κατά 30% μεγαλύτερη από τα διαθέσιμα αποθέματα.

    Στο μεταξύ, οι «πειρατές» έχουν να επιδείξουν τα εξής «κοινωφελή έργα» (αναλυτικότερα στοιχεία: «Οι βαρόνοι του νερού», Δ. Παπαγεωργίου «Ιδιωτικοποίηση του νερού: Σκοτώνοντας τη ζωή», «Σώστε το νερό από την ιδιωτικοποίηση»):

• Η εταιρεία «Suez», που η πλειοψηφία των μετοχών της ανήκει στο γαλλικό κράτος, μαζί με την επίσης γαλλική «Veolia» ήλεγχαν το νερό του Παρισιού από το 1985. Πριν από μια δεκαετία εκδιώχτηκαν από την ίδια την πρωτεύουσα της Γαλλίας, από το Παρίσι, όταν πια το Δημοτικό Συμβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας ήταν αδύνατον να παρακάμψει τις μελέτες που αποδείκνυαν τόσο την υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών όσο και την κλοπή που υφίσταντο οι καταναλωτές ύψους δεκάδων εκατομμυρίων κάθε χρόνο από τα τιμολόγια των εταιρειών. Η τιμή του νερού, μετά την εκδίωξη των πολυεθνικών, μειώθηκε κατά 9% και το κόστος λειτουργίας των υπηρεσιών ύδρευσης κατά 35 εκατομμύρια ευρώ!
• Η δράση της εταιρείας «Suez» στη Νότια Αφρική είχε ως αποτέλεσμα το 2000 να ξεσπάσει επιδημία χολέρας στο Γιοχάνεσμπουργκ με πάνω από 250 νεκρούς και 120.000 αρρώστους ως συνέπεια ότι οι φτωχοί Νοτιοαφρικανοί, αδυνατώντας να πληρώσουν τις τιμές του νερού, έπιναν νερό από λίμνες και ποτάμια…
• Η εταιρεία «Suez» μόλις εμφανίστηκε στην Αυστραλία, είχε ως συνέπεια, το 1998, το νερό στο Σίδνεϊ να μολυνθεί σε ασύλληπτα επίπεδα από παράσιτα, αφού η εταιρεία δε θεωρούσε ότι ήταν υποχρεωμένη να αφαιρεί αυτούς τους οργανισμούς από το νερό.
• Η εταιρεία «Suez» εξαγόρασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 την εταιρεία ύδρευσης της Αργεντινής. Η τιμή, μέχρι την εκδίωξη της «Suez» το 2006, διπλασιάστηκε. Οπως επιπλέον αποδείχτηκε, το 90% των λυμάτων η εταιρεία αντί να τα επεξεργάζεται τα έριχνε στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα.
• Η εταιρεία «Suez» οδηγήθηκε το 2009 στα δικαστήρια από την πόλη Κάμντεν του Νιού Τζέρσεϊ που απαιτούσε αποζημίωση ύψους 29 εκατ. δολαρίων, λόγω των ευθυνών της εταιρείας όσον αφορά στην απώλεια νερού, τη μη συντήρηση του δικτύου και τις διακοπές στην υδροδότηση.
• Η εταιρεία «Suez» αποκαλύφθηκε πως για λόγους αύξησης του κέρδους της είχε αδρανοποιήσει τις αντλίες ακατέργαστων λυμάτων στην πόλη Μιλγουόκι, τα οποία κατά δισεκατομμύρια γαλόνια έριχνε στη λίμνη Μίτσιγκαν…

3) Η ιδιωτικοποίηση, τέλος, δεν κάνει κακό μόνο στην υγεία ή στην τσέπη. Σε ορισμένες περιπτώσεις – κατά κυριολεξία – δολοφονεί κιόλας:

α) Στη Βολιβία, πριν από την πτώση του Ουγκό Μπάνζερ το 2002, ο δικτάτορας προχώρησε, υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, στην ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας ύδρευσης και στην παροχή δικαιωμάτων για εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων και του αρδευτικού συστήματος της Κοχαμπάμπα, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Βολιβίας, στην πολυεθνική «Becthel». Αυτό που ακολούθησε ήταν η δολοφονία 7 διαδηλωτών και ο τραυματισμός εκατοντάδων από τις σφαίρες του βολιβιανού στρατού που επιτέθηκε κατά των μαζικών διαδηλώσεων που ξέσπασαν το 2000 ενάντια στις αδιανόητες αυξήσεις της τιμής του νερού.

β) Στον Καναδά, τουλάχιστον επτά άνθρωποι πέθαναν στο Γουάλκερτον του Οντάριο, όταν προσβλήθηκαν από το βακτήριο «E. coli» έπειτα από την ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας ελέγχου της ποιότητας του ύδατος από την «A&L Labs». Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τα αποτελέσματα του ελέγχου της ποιότητας των υδάτων που προκάλεσαν τους θανάτους είναι «προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας» της εταιρείας και η πολυεθνική αρνήθηκε να τα δώσει στη δημοσιότητα…

Στον κόσμο, λοιπόν, συμβαίνουν αυτά:

 -Στο Παρίσι, το 2011 ο δήμος υποχρεώθηκε να καταγγείλει την σύμβασή του με τις πολυθενικές Suez και Veolia, μετα από 25 ολόκληρα χρόνια, λόγω αποτυχημένης διαχείρισης.
– Στο Βερολίνο, ο δήμος διεξήγαγε σκληρό αγώνα μέχρι να καταφέρει να ξεφορτωθεί την Suez και την γερμανική RWE.
– Στην Γκρενόμπλ, το 2001 ο δήμος απαλλάχθηκε από την Gogese (θυγατρική της Suez), με την συνδρομή της δικαιοσύνης.
– Στην Ολλανδία, το 2005 τίθεται σε ισχύ νόμος που απαγορεύει την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης από ιδιώτες και το Άμστερνταμ ιδρύει την Waternet, έναν δημόσιο φορέα υπεύθυνο για τις υπηρεσίες αυτές.
– Στην Γερμανία έχουν εκδιωχθεί οι ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης από όλες σχεδόν τις πόλεις. Στις ελάχιστες πόλεις που παραμένουν, ελέγχονται πλήρως από τα δημοτικά συμβούλια.
– Το 2001, ο δήμος της Βιέννης προστάτεψε τον δημόσιο χαρακτήρα της εταιρείας ύδρευσης της πόλης με νομοθετικές ρυθμίσεις του Δημοτικού Συντάγματος και υιοθέτησε μία Καταστατική Χάρτα για το Νερό, εμποδίζοντας θεσμικά τις πιέσεις της Ε.Ε. για απελευθέρωση της αγοράς και την ιδιωτικοποίηση της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης.
– Στο Μάλμε, οι πολίτες υποχρέωσαν με τις κινητοποιήσεις τους την δημοτική αρχή να σταματήσει τις διαδικασίες πώλησης της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης.
– Στην Σεβίλλη και την Κόρδοβα της Ισπανίας, οι δήμοι ίδρυσαν τις δικές τους εταιρείες ύδρευσης, αδιαφορώντας για τις πιέσεις των Βρυξελλών που ήθελαν να δοθεί το σύνολο των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε ιδιωτικές εταιρείες  (δείτε εδώ και εδώ)

Την ίδια ώρα, εδώ, στην Ελλάδα, επιχειρούν το ξεπούλημα της βασικής πηγής της ζωής. Του νερού. Θα τους αφήσεις;

πηγη: imerodromos.gr

Με έγγραφά μας και διαδοχικές παρεμβάσεις έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί στα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι Ναυτεργάτες στον χώρο της Ακτοπλοΐας και γενικότερα στην επιβατηγό Ναυτιλία την περίοδο της πανδημίας και των αντίστοιχων περιορισμών, στον ρόλο και τις ευθύνες σ' αυτά εφοπλιστών - ΥΕΝ - Λιμενικών αρχών και υπηρεσιών.

Η ζωή αποδεικνύει ότι οι κυβερνητικές φανφάρες για επάνοδο στην κανονικότητα καθόλου δεν συνάδουν με την αποκατάσταση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των Ναυτεργατών αυτή την νέα περίοδο.

Ένα χαρακτηριστικό έως κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί ότι όλη την περίοδο των περιορισμών καταστρατηγήθηκε σε πολύ μεγάλη έκταση η χορήγηση της διανυκτέρευσης (ρεπό) για τους Ναυτεργάτες που εργάζονται στην Ακτοπλοΐα.

Η μεγάλη πλειοψηφία των Ναυτιλιακών εταιριών στην πράξη κατήργησε το θεσπισμένο αυτό δικαίωμα και ταυτόχρονα δεν κατέβαλε και το αντίστοιχο ημερομίσθιο!!

Η λογική και η επιχειρηματολογία αυτών των εταιριών ήταν ότι αυτοί κινδυνεύουν να μεταφέρουν τον ιό από τον συγχρωτισμό με τις οικογένειές τους!

Εάν επεκτείνουμε αυτό το περισπούδαστο επιχείρημά τους τότε θα πρέπει ο εργάτης και ο υπάλληλος στο εργοστάσιο, την επιχείρηση, στο γραφείο, το νοσοκομείο κ.λπ να μένει διαρκώς όλο το 24ωρο εντός του εργασιακού του χώρου!!

Δεν θα ασχοληθούμε περισσότερο με την σοβαρότητα του επιχειρήματος.....

Το σημαντικό είναι ότι με την πλήρη άρση των περιορισμών οι ίδιες αυτές Ναυτιλιακές εταιρίες εξακολουθούν την ίδια γραμμή, δηλαδή δεν χορηγούν την διανυκτέρευση - ρεπό και φυσικά δεν καταβάλλουν και το αντίτιμο της μισθοδοσίας.

Υπουργείο - υπηρεσίες του και λιμενικές αρχές γνωρίζουν το πρόβλημα από τις παρεμβάσεις της Ένωσής μας αλλά σιωπούν, αδρανούν και με τον τρόπο τους δείχνουν και οι ίδιοι ότι βάζουν πλάτη να παραβιάζονται ασύστολα τα Ναυτεργατικά δικαιώματα.

Το πρόβλημα αυτό αδικαιολόγητα διαιωνίζεται σε μια περίοδο που ο εμβολιασμός των Ναυτεργατών της Ακτοπλοΐας αγγίζει ήδη το 50% παρά το γεγονός ότι δεν έχουν ληφθεί έως και τώρα τα ενδεδειγμένα μέτρα (συγκρότηση π.χ ειδικών εμβολιαστικών κέντρων στο λιμάνι του Πειραιά, στην Ραφήνα, στην Πάτρα κ.λπ) που θα διευκόλυναν πλήρως τους Ναυτεργάτες για να προχωρήσουν σε εμβολιασμό και κατά συνέπεια να προστατευθούν οι ίδιοι από τον κίνδυνο του covid-19, για τον οποίο ο ίδιος ο χώρος εργασίας αποτελεί εστία κινδύνου και όχι οι οικογένειές τους αφού τα πλοία εδώ και μεγάλο διάστημα λειτουργούν πλέον με πρωτόκολλα επιβατών στο 85%.

Προφανώς δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα που αναδεικνύεται την περίοδο αυτή αφού τα εργασιακά δικαιώματα των Ναυτεργατών υπονομεύονται συστηματικά και σε άλλους βασικούς τομείς όπως είναι τα εξοντωτικά ωράρια εργασίας, οι ώρες ανάπαυσης, η εντατικοποίηση της δουλειάς εξ αιτίας των μειωμένων οργανικών συνθέσεων (ιδιαίτερα στην γραμμή της Αδριατικής), η μη καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών, επιδομάτων, οι καθυστερήσεις στην εξόφληση των μισθών κ.α.

Είναι σαφές ότι το προαναφερόμενο πρόβλημα δεν αφορά μόνο τα μέλη της ΠΕΝΕΝ αλλά το σύνολο των Ναυτεργατών στα πλοία των Ακτοπλοϊκών εταιριών που έχει βάλει παράνομα "βέτο" στην άσκηση των θεσπισμένων Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Απαιτούμε από τις Ναυτιλιακές εταιρίες αλλά και από το ΥΕΝ - λιμενικές αρχές να δώσουν άμεσα λύση διότι σε διαφορετική περίπτωση η ΠΕΝΕΝ δηλώνει ότι θα πράξει τα δέοντα ώστε να διασφαλίσει πλήρως τα δικαιώματα τα κλάδου.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ