Ένα ακόμη νομοσχέδιο Χατζηδάκη ως χαρακτηριστικό παράδειγμα «πονηρής» θερινής νομοθέτησης

Όπως είναι γνωστό οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στον ναυτεργατικό χώρο (Διοικήσεις των 3 Σωματείων ΠΕΜΕΝ - Στέφενσων - ΠΕΕΜΑΓΕΝ) συνέβαλαν με την γραμμή τους τα μέγιστα να πάρει "σάρκα και οστά" ο σχεδιασμός εφοπλιστών - κυβέρνησης στην επιλογή τους για νέο Γ.Γ της ΠΝΟ.

Έχει ενδιαφέρον το επιχείρημα πάνω στο οποίο προσπαθούν να οικοδομήσουν την άποψή τους και ταυτόχρονα να αποδομήσουν την πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ για μια άλλη εναλλακτική υποψηφιότητα έξω και πέρα από εφοπλιστικές - κυβερνητικές επιρροές και δεσμεύσεις.

Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την κοινή τους ανακοίνωση : "Με την ομοσπονδία να αποτελεί όργανο στα χέρια των εφοπλιστών, εκτελώντας τα συμφέροντά τους, κανένα πρόσωπο στην θέση του Γ.Γ δεν θα υπηρετήσει τις πραγματικές ανάγκες των Ναυτεργατών που είναι σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική των εφοπλιστών. Γι' αυτό ήταν τυχοδιωκτική η πρόταση της διοίκησης της ΠΕΝΕΝ πριν το συνέδριο για να υπάρχει υποψήφιος για την θέση του Γ.Γ από το μπλοκ των αγωνιστικών δυνάμεων".

Υποθέτουμε με βεβαιότητα ότι ο συντάκτης της ανακοίνωσης καταλαβαίνει αυτό που γράφει (αμφιβάλουμε εάν αυτοί που την υπέγραψαν εν συνόλω το έχουν κατανοήσει....).

1) Η τοποθέτησή τους αυτή σημαίνει άμεση παραδοχή - ομολογία ότι η πρόταση της ΠΕΝΕΝ μπορούσε να έχει απόλυτη επιτυχία στην βάση των συσχετισμών των δυνάμεων που ήταν διαμορφωμένοι στο εν λόγω 30ο συνέδριο της ΠΝΟ. Κατά συνέπεια η πρότασή μας ήταν ρεαλιστική, βάσιμη και επί του πρακτέου άμεσα αποτελεσματική, δηλαδή το μπλοκ αυτών των δυνάμεων να κερδίσουν την εκλογή του νέου Γραμματέα της ΠΝΟ. Κατά συνέπεια ο συκοφαντικός ισχυρισμός τους περί τυχοδιωκτικής πρότασης ανατρέπεται από τα ίδια τα δικά τους γραπτά.

2) Εφόσον λοιπόν εξασφαλίζεται από τον συσχετισμό δυνάμεων η εκλογή ενός νέου Γ.Γ αυτό σημαίνει πρακτικά ότι στο ανώτερο όργανο που είναι το Γενικό συμβούλιο της Ομοσπονδίας και κατ' επέκταση και στο συνέδριο (τακτικό ή έκτακτο) επίσης ο συσχετισμός είναι σε μια άλλη κατεύθυνση κυρίως που αφορά την υπεράσπιση των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων και την αντιπαράθεση αυτού τού πλειοψηφικού μπλοκ με την πολιτική κυβέρνησης - εφοπλιστών.

Με δεδομένο ότι το Γενικό Συμβούλιο μπορεί να συνεδριάσει εκτάκτως 1-2 και 22 φορές μέσα στον χρόνο (δεν τίθεται περιορισμός από το καταστατικό), προκύπτει αναντίρρητα η δυνατότητα, το σώμα των αντιπροσώπων των 13 Σωματείων (Γενικό Συμβούλιο) μπορεί να έχει καθοριστικό ρόλο στην τακτική και στρατηγική αντιμετώπισης των προβλημάτων και με τον τρόπο αυτό να επιβάλει απόλυτα την γραμμή και τις αποφάσεις του στο υποδεέστερο καταστατικά όργανο, αυτό της Διοίκησης, που εκεί ο συσχετισμός προφανώς δεν είναι αντίστοιχος των ανωτέρων οργάνων.  

Η ζωή και η πείρα διδάσκει ότι το αγωνιστικό ταξικό σ.κ τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα οφείλει και πρέπει να αξιοποιεί έναν ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων σε όλα τα όργανα των συνδικάτων και κυρίως εκεί που έχει πλειοψηφία.

Μπορούμε τέτοια παραδείγματα να αναφέρουμε αρκετά τα οποία αποδεικνύουν και επιβεβαιώνουν πλήρως τον ισχυρισμό μας αυτό.....

3) Σε κάθε περίπτωση το δίλημμα που τίθεται είναι ότι το ταξικό κίνημα και οι δυνάμεις του πρέπει να αξιοποιούν ρωγμές, ακόμη και την παραμικρή χαραμάδα που τους δίνει δυνατότητες ώστε από καλύτερες θέσεις να υπερασπίζονται και να υπηρετούν τα εργατικά συμφέροντα ή θα πρέπει να είναι στην γωνία αφήνοντας τις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού να αλωνίζουν στο δικό τους γήπεδο; Και ταυτόχρονα η εφοπλιστική - κυβερνητική γραμμή να υλοποιείται και να τσακίζει αδίστακτα τα εργατικά - ναυτεργατικά δικαιώματα;

Ακόμη και στην περίπτωση που διαμορφώνεται στα όργανα μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης (που εδώ ο λόγος δεν γίνεται για την οποιαδήποτε συνδικαλιστική οργάνωση...) το ταξικό κίνημα τι πρέπει να κάνει; Να το βάλει στα πόδια; Να παραιτηθεί από μια τέτοια διεκδίκηση και μάχη και με τον τρόπο αυτό να στρώσει το ίδιο τον δρόμο για να επικρατήσει η γραμμή του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου και της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής ή τέλος θα πρέπει όλα να τα παραπέμπει στο μακρινό μέλλον μιας άλλης κοινωνικής - πολιτικής και οικονομικής συγκρότησης;

4) Ας δούμε κάτω από την ίδια οπτική το θέμα αλλαγής του καταστατικού αφού πρώτα διευκρινίσουμε κάτι που σκόπιμα κρύβουν και αποσιωπούν οι δυνάμεις των Διοικήσεων των 3 Σωματείων.

Προφανώς σήμερα δεν υπάρχει ο συσχετισμός δυνάμεων για μια ουσιαστική αλλαγή του καταστατικού της ΠΝΟ.

Το ερώτημα που αναδεικνύεται από αυτό είναι ποιος είναι εν δυνάμει ο ρόλος του Γ.Γ της ΠΝΟ: Είναι το ίδιο πράγμα στην θέση αυτή να έχεις έναν δεδηλωμένο αντίπαλο σε βασικές αλλαγές του καταστατικού ή κάποιον που είναι ένθερμος οπαδός του εκδημοκρατισμού και εκσυγχρονισμού του αντιδραστικού κατασκευάσματος που λέγεται καταστατικό της ΠΝΟ;

Η απάντηση είναι προφανής. Όμως στο σημείο αυτό καλό θα είναι οι ηγετίσκοι αυτοί που πετροβολούν την πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ να διαβάσουν προσεκτικά και στο σύνολό του το καταστατικό της ΠΝΟ, έτσι εύκολα θα βγάλουν το συμπέρασμα ότι ο ρόλος και οι αρμοδιότητες του Γ.Γ της ΠΝΟ είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ανώτερος και από αυτόν της εξ οφιτσίου Διοίκησης στην Ομοσπονδία!

Με αυτή την παραδοχή (που αναδείχθηκε πλήρως την περίοδο της κόντρας των 9 με τον Χαλά) αποδείχθηκε απόλυτα ότι ο ρόλος του Γ.Γ (ως μοναδικού εκλεγμένου στην Ομοσπονδία) είναι καθοριστικός, κατά συνέπεια είναι ψευδέστατο και αποπροσανατολιστικό να ισχυρίζεται κανείς ότι η θέση του Γ.Γ στην ΠΝΟ δεν έχει καμιά αξία και σημασία.

Αυτή είναι η μια πλευρά που δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφιβολία.

Η άλλη όψη είναι αυτή που συστηματικά αποσιωπά η ομάδα των 3 σωματείων. Η βάση για την διαμόρφωση ενός συσχετισμού στην Διοίκηση της ΠΝΟ δεν είναι τόσο ή κυρίως η πολιτικο - ιδεολογικο - συνδικαλιστική ταύτιση στο μπλοκ των δυνάμεων του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού αλλά οι παροχές, τα προνόμια, τα ρουσφέτια και πρωτίστως η οικονομική στήριξη που απολαμβάνουν με την θέληση του Γ.Γ και η οποία έχει οδηγήσει την ΠΝΟ στην εξαχρείωση και την απόλυτη απαξίωση.

Η αλλαγή στο τιμόνι της Ομοσπονδίας θα έβαζε τέλος ή όχι σε αυτό το άθλιο καθεστώς που έχει οικοδομηθεί όλα τα χρόνια;

Αυτό το καθεστώς απορρέει κυρίως από τις κατάπτυστες συμβάσεις ITF - ΠΝΟ - Εφοπλιστικών εταιρειών! Ποιός θα μπορούσε να βάλει φρένο σε αυτό; Ποιός θα μπορούσε να επιχειρήσει και να κάνει την ανατροπή; Ο εκπρόσωπος των 9 Σωματίων ή κάποιος που από θέση αρχών αντιστρατεύεται αυτή την βρώμικη οικονομική συναλλαγή;

Κατά συνέπεια τα επιχειρήματα που επιστρατεύουν οι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού είναι αβάσιμα, φαιδρά έως και γελοία και προφανώς δεν πείθουν ούτε τους εαυτούς τους, πόσο μάλλον τους Ναυτεργάτες!

Ας δούμε ακόμη την περίπτωση που το εγχείρημα στην εναλλακτική εκλογή Γ.Γ αποτύγχανε (αυτό θα γινόταν εντελώς οριακά) αυτό τι σημαίνει; Ότι το αγωνιστικό κομμάτι του σ.κ πρέπει να υποκλιθεί και να πει στους Βενιάμη - Πλακιωτάκη Yesmen;

Ένα οριακό αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα θα συνιστούσε ήττα ή θα αποτελούσε ένα ελπιδοφόρο μήνυμα προς τους Ναυτεργάτες να συμβάλουν με όλες τις δυνάμεις τους στην αλλαγή του συσχετισμού στα σωματεία τους και κατ' επέκταση και στην ίδια την ΠΝΟ;

Ένα τέτοιο εγχείρημα ενισχύει το αγωνιστικό συνδικαλιστικό μπλοκ ή το αποδυναμώνει;

Σχετικά με την επιλογή τους για αποχή από την εκλογή νέου Γ.Γ, μίλησαν έστω και με ένα μέλος τους μέσα και έξω από τα καράβια ή την απόφαση την πήρε μια μικρή ομάδα (που και σε αυτή αμφιβάλουμε εάν υπήρχε ομοφωνία) απαξιώνοντας τον ρόλο, την γνώμη , την κρίση και την ίδια την νοημοσύνη των Ναυτεργατών!!

Απ' όλα τα παραπάνω προκύπτουν:

Η πρόταση της ΠΕΝΕΝ αποτελούσε μια σημαντική αγωνιστική πρωτοβουλία η οποία βρισκόταν στον αντίποδα της εφοπλιστικής - κυβερνητικής πολιτικής, έθετε τις βάσεις για την απαγκίστρωση της ΠΝΟ από τον ασφυκτικό έλεγχο αυτών των δυνάμεων, έβγαζε στο προσκήνιο τους ίδιους τους Ναυτεργάτες, οι οποίοι οι ίδιοι θα έπαιρναν στις δικές τους πλάτες την ανασυγκρότηση και την αγωνιστική πορεία της ΠΝΟ.

- Η πρόταση λοιπόν της ΠΕΝΕΝ όχι μόνο δεν ήταν τυχοδιωκτική ή ανεύθυνη, ήταν απόλυτα ρεαλιστική και απηχούσε την θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ναυτεργατών που βλέπουν και ζουν στο πετσί τους ότι η υποταγμένη πλειοψηφία της ΠΝΟ δεν ασχολείται στο ελάχιστο με τα πραγματικά τους προβλήματα τα οποία συσσωρεύονται και οξύνονται χωρίς ουσιαστική αντίσταση και πάλη. Αυτό οδηγεί στην απογοήτευση, στην απομάκρυνση από τους αγώνες και την οργανωμένη πάλη.

Μέχρι πότε πιστεύουν ότι θα καλύπτουν τις παρασκηνιακές συναλλαγές τους και την αποχή – αποχώρησή τους η οποία εξυπηρετεί τα εφοπλιστικά συμφέροντα; Η αποχή τους είναι ενοχή.

Με αυτά τα τερτίπια μπορούν να κοροϊδεύουν μόνο τον εαυτό τους, όχι όμως τους άλλους και μάλιστα τους Ναυτεργάτες. Τους προβληματίζει έστω και στο ελάχιστο ότι αυτή η γραμμή τους (αποχή) συνάντησε την αποδοχή και το ένθερμο χειροκρότημα εφοπλιστών – κυβέρνησης – εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού;

Το χειροκρότημα του αντίπαλου πώς το εισπράττουν και το ερμηνεύουν;

Αντίθετα για τον λυσσασμένο πόλεμο αυτών των δυνάμεων στην πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ τι συμπέρασμα βγάζουν;

Ο Ναυτεργατικός κόσμος με το αλάνθαστο κριτήριό του θα βγάλει και αυτή την φορά τα σωστά συμπεράσματα!!!

Στην γραμμή των 3 Σωματείων δύο είναι οι παράγοντες που καθόρισαν την θέση τους:

1) Είτε η βαθειά ηττοπάθειά τους (που καταντάει ιδεοληψία) σχετικά με την δυνατότητα μιας σύγκρουσης με το εφοπλιστικό κατεστημένο και η οποία οδηγεί στην παραίτηση από την επιβαλλόμενη μάχη, όπου με τον τρόπο αυτό αφήνεται η πλειοψηφία του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ομοσπονδία να συνεχίζει την καταστροφική της πορεία και κατά συνέπεια οι ίδιοι (3 Σωματεία) να διεκδικούν για τον εαυτό τους τον ρόλο της "υπεύθυνης" αντιπολίτευσης, μέχρι να έρθει η ημέρα της Δευτέρας παρουσίας…..

2) Είτε η γραμμή τους καθορίστηκε και έγινε στην βάση παρασκηνιακών συναλλαγών και ανταλλαγμάτων....

Ας επιλέξουν οι ίδιοι τι από τα δυο έχει συμβεί....

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Άρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ*

Το αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης της Ν.Δ φέρνει στο προσκήνιο την κατάσταση στα συνδικάτα και την ικανότητά τους να αντιστρέψουν μία πολιτική η οποία είναι σταθερά προσανατολισμένη στην κατεύθυνση υπονόμευσης των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Η στρατηγική κυβέρνησης - κεφαλαίου - Ε.Ε έχει ως στόχο την εξελισσόμενη οικονομική κρίση και τις συνέπειές της να την φορτώσουν στις πλάτες των εργαζομένων και με τον τρόπο αυτό οι επιχειρηματικοί όμιλοι να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους.

Αυτή η στρατηγική η οποία αποτελεί συνέχεια των μνημονιακών κυβερνητικών πολιτικών, τσάκισε τα εργατικά δικαιώματα, στις ΣΣΕ, στους μισθούς, στην δημόσια κοινωνική ασφάλιση, στην κοινωνική πρόνοια, στην υγεία, στην παιδεία, στα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Ο νόμος Χατζηδάκη αποτελεί τομή και ποιοτική αναβάθμιση στην επίθεση ενάντια στον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Όλες οι αντιδραστικές αλλαγές υπηρετούν αυτήν την στόχευση και προφανώς αυτή η επίθεση δεν τελειώνει με αυτό το νομοσχέδιο.

Ο σχεδιασμός τους δεν θα έχει καμία ανάπαυλα και αυτό ο Μητσοτάκης το κατέστησε σαφές με την δήλωσή του "η μεταρρυθμιστική κυβερνητική πολιτική θα συνεχιστεί και μέσα στο καλοκαίρι". Πίσω από τα "ορόσημά τους" κρύβονται τα προαπαιτούμενα για το ταμείο ανάκαμψης και η επίσπευση των σχετικών νομοσχεδίων εν μέσω θέρους είναι αυτά τα μέτρα να περάσουν πολιτικά "αναίμακτα" για την κυβέρνηση....

Επόμενο βήμα τους είναι η ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, γνωστή ως κουμπαράς του Πινοσέτ, η μετατροπή των σχολείων σε επιχειρήσεις με αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών και οι αντιδραστικές αλλαγές στην αστυνομία, στο όνομα της "παραβατικότητας" που ουσιαστικά στοχεύει να χτυπήσει τις οργανωμένες λαϊκές και εργατικές αντιστάσεις.

Τέλος στην ατζέντα τους επίσης περίοπτη θέση έχει η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και το ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσίας!

Η πολιτική τους δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία και αυταπάτη για τον δρόμο που πορεύονται και τα όποια προπαγανδιστικά επιχειρήματα επιστρατεύονται για να καλύψουν ή να εξωραΐσουν αυτήν την επίθεση, θα πέσουν στο κενό.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση που διαμορφώνεται από την κυβερνητική πολιτική και τους κινδύνους που διαγράφονται για τα εναπομείναντα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, το κρίσιμο ζήτημα είναι πώς οργανώνεται η αντίσταση και η πάλη των εργαζομένων, η οποία μόνο αυτή είναι ικανή να φέρει τα πάνω - κάτω και να ανατρέψει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Οι δύο πρόσφατες πανελλαδικές απεργίες 10/6 και 16/6 έφεραν στην επιφάνεια μία σειρά θετικά και ενθαρρυντικά στοιχεία που αφορούν την συμμετοχή σε αυτές και στις διαδηλώσεις ενός ευρύτερου κόσμου της εργασίας που βγήκε στους δρόμους του αγώνα, είχαν στοιχεία μαζικότητας, εκφράστηκε σε αυτές η αντίθεση των εργαζομένων στο εκτρωματικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη, δείχνουν επίσης ότι ένα σημαντικό κομμάτι των εργαζομένων επανεντάσσεται στα συνδικάτα και στην οργανωμένη πάλη μέσα από αυτά, γεγονός που δίνει μια αναπτερωμένη αισιοδοξία για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι δυνάμεις που στήριξαν και πάλεψαν για τις απεργίες αυτές δίνοντας την "ψυχή τους" για την οργάνωση της αντίστασης των εργαζομένων, ήταν κατά κύριο λόγο αυτές που εντάσσονται στο ευρύτερο ταξικό και αγωνιστικό μπλοκ των συνδικάτων (ΠΑΜΕ - εξωκοινοβουλευτική συνδικαλιστική αριστερά) πολύ λιγότερο οι δυνάμεις που είναι στην επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ένα τμήμα του συντάχθηκε ανοιχτά με το μπλοκ ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ στον δρόμο της απεργοσπασίας στις 16/6......

Η κυριαρχία των δυνάμεων του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στα συνδικάτα και στις κορυφαίες οργανώσεις όπως είναι η ΓΣΕΕ, δεν είναι μόνο τροχοπέδη στην πάλη των εργαζομένων, στην πραγματικότητα οι δυνάμεις αυτές με την γραμμή τους συμπλέουν και συμπορεύονται με την πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου, έχουν οδηγήσει σε μακροχρόνιο παροπλισμό εκτοντάδες συνδικάτα, έχουν μετατρέψει συνδικάτα της επιρροής τους σε εκλογικούς και ρουσφετολογικούς μηχανισμούς για την αναπαραγωγή των δυνάμεών τους σε αυτά και στην ουσία δείχνουν παραδομένοι και υποταγμένοι στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, την οποία πολλές φορές ούτε προσχηματικά δεν την επικρίνουν......

Για να περιοριστούμε μόνο στην περίοδο της πανδημίας, αξίζει να αναφέρουμε ότι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είχαν κατεβάσει τα ρολά των συνδικάτων ενώ η ηγεσία της πρώτης ενοχοποίησε τους εργαζόμενους και τις κινητοποιήσεις τους μιλώντας για κίνδυνο που αποτελούν οι δημόσιες συναθροίσεις...!

Για το νομοσχέδιο η ΓΣΕΕ μίλησε την τελευταία στιγμή, μετά από πολύμηνη ένοχη σιωπή, και το μόνο που ανέδειξε ήταν κάποιες επίμαχες διατάξεις που είναι δυσμενείς για τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα!!!!

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ (εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός) για άλλη μία φορά απέδειξε με το νομοσχέδιο τερατούργημα ότι με την γραμμή της είναι βαθιά ενσωματωμένη στην πολιτική κυβέρνησης - εργοδοσίας και με αυτήν οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, ούτε σήμερα, ούτε στο μέλλον!!

Είναι σαφές ότι ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων τόσο σε πολιτικό όσο και σε επίπεδο συνδικάτων δεν πρόκειται να αλλάξει αύριο το πρωί.... για αυτό η οργάνωση, η αντίσταση και η πάλη των εργαζομένων πέφτει στις πλάτες των ταξικών δυνάμεων στα συνδικάτα του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα που πρέπει πιο αποφασιστικά να πρωταγωνιστήσουν και αυτή την φορά στην σύγκρουση με την ασκούμενη αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.

Η διάσπαση, ο κατακερματισμός, οι διαφορές και οι αντιθέσεις, οι διαχωριστικές γραμμές, η περιχαράκωση και η αντιπαλότητα μεταξύ τους στις σημερινές δύσκολες συνθήκες και η όξυνση των εργατικών προβλημάτων, επιβάλλουν να δώσουν τη θέση τους σε μία κοινή πορεία, σε ένα κοινό συμφωνημένο πλαίσιο για τα επίμαχα προβλήματα της περιόδου, ώστε να αντιμετωπιστεί με επιτυχία η νέα αντεργατική επέλαση της κυβέρνησης.

Ένα κοινό πλαίσιο δράσης στην αξιολόγηση της πολιτικής κυβέρνησης - κεφαλαίου, ένα κοινό πλαίσιο στόχων και διεκδικήσεων, ένα κοινό πλαίσιο για την οργάνωση και τις μορφές πάλης, τα οποία συνολικά να αντιστοιχούν σε μια μετωπική σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική. Η ενοποίηση της κοινής δράσης στο στρατόπεδο των αγωνιστικών - ταξικών αλλά και άλλων ζωντανών δυνάμεων στα συνδικάτα, είναι αυτό που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων, αυτές οι δυνάμεις μπορούν να εμπνεύσουν και να συσπειρώσουν την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων και να αποτελέσουν έναν ισχυρό και ικανό αντίπαλο που θα ακυρώσει τους αντεργατικούς σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου - Ε.Ε. Οι δυνάμεις αυτές μπορούν και πρέπει να δημιουργήσουν ένα κοινό κέντρο αγώνα σε πανελλαδική κλίμακα που θα παραμερίσουν στην πράξη την χρεοκοπημένη - υποταγμένη ηγεσία ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ.

Σε μία τέτοια κατεύθυνση επιβάλλεται να κινηθούν οι δυνάμεις αυτές το επόμενο χρονικό διάστημα βάζοντας μπροστά ένα σχέδιο μαχητικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση.

Η άλλη γραμμή, αυτή του "κριτικού ακολουθητισμού" στην γραμμή ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, η ζωή και η πείρα δείχνουν ότι έχει φάει τα ψωμιά της, είναι εντός των τειχών, δεν παράγει αποτελέσματα, οδηγεί στην απογοήτευση, στην αποστράτευση και τελικά την ήττα!!!

Νταλακογεώργος Αντώνης Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

* Το άρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα των Συντακτών στις 2 Ιούλη 2021

«Τους τελευταίους μήνες, ενώ η αγορά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις προσπαθούν να ξαναβρούν τον βηματισμό τους και να επιστρέψουν στην κανονικότητα μετά τον αναγκαστικό κλείσιμο,οι τιμές βασικών προϊόντων ακολουθούν συνεχή άνοδο» επισημαίνει η ΓΣΕΒΕΕ σε σημερινή επιστολή της προς τους κ.κ. Υπουργούς Οικονομικών, Χ.Σταικουρα, Ανάπτυξης & Επενδύσεων, Α. Γεωργιάδη, Περιβάλλοντος & Ενέργειας, Κ. Σκρέκα και Αν/τη Υπουργό Ανάπτυξης & Επενδύσεων, κ. Ν. Παπαθανάση.

«Οι τιμές των τροφίμων και των καυσίμων αυξάνονται σχεδόν καθημερινά ανατρέποντας τιμολόγια και χρεώσεις που έμεναν σταθερά επί χρόνια. Σε ό,τι αφορά τα καύσιμα, χαρακτηριστικά, οι τιμές τους το τελευταίο εξάμηνο έχουν αυξηθεί περισσότερο από 50%. Άνοδο καταγράφουν ήδη, και θα καταγράψουν περαιτέρω μετά τη σχετική απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, και οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος, που αποτελεί ήδη μεγάλο μέρος του κόστους λειτουργίας και παραγωγής.  

Το κύμα απότομων και αδικαιολόγητων ανατιμήσεων (που δε φαίνεται να κοπάζει) στις πρώτες ύλες όλων των οικονομικών  δραστηριοτήτων, από την μεταποίηση και τις τεχνικές εργασίες μέχρι την εστίαση και τις υπηρεσίες, επηρεάζει δραματικά τα κοστολόγια των επιχειρήσεων» αναφέρει η Γενική Συνομοσπονδία και συνεχίζει υπογραμμίζοντας πως «είναι θέμα χρόνου ένα μαζικό και δευτερογενές κύμα ανατιμήσεων, που θα περάσει τις αυξήσεις στην τελική κατανάλωση. Θεωρώντας μια τέτοια προοπτική απευκταία και καταστροφική για πολλούς λόγους (επειδή θα μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα των καταναλωτών, θα κλονίσει τη σχέση εμπιστοσύνης στη αγορά, θα τροφοδοτήσει περαιτέρω κύματα αυξήσεων, κ.α.)» ζητώντας σχετική ενημέρωση από τους αρμόδιους Υπουργούς για ενδεχόμενες ενέργειες στην κατεύθυνση ελέγχου των τιμών και τιθάσευσης των ανατιμήσεων.

πηγη: efsyn.gr