Η ΔΑΣ-ΠΑΜΕ με τη συμμετοχή της στις ηλεκτρονικές εκλογές μετατρέπεται σε συμπλήρωμα του κρατικού κυβερνητικού συνδικαλισμού και ανοίγει το δρόμο για την εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη

Μόλις 15 μέρες μετά τις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια στην εκπαίδευση, στις οποίες η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΑΣΕ) απείχε καταγγέλοντας την επιχειρούμενη επιβολή τους συνολικά στο συνδικαλιστικό κίνημα, έκανε στροφή 180 μοιρών και ανακοίνωσε τη συμμετοχή της στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εργαζομένων στον ΕΦΚΑ.

Εκεί η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΔΑΣ) δικαιολογεί την υποχώρηση της παρουσιάζοντας την ίδια επιχειρηματολογία που υιοθετούν στην εκπαίδευση οι παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ/ΠΕΚ/ΔΗΣΥ, ΕΑΕΚ/ΣΥΝΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ. Πώς δεν θα αφήσουν χωρίς εκπροσώπηση τάχα τους εργαζόμενους. Χωρίς να μιλάνε για την απαξίωση, τα όρια και τον δεδομένο συσχετισμό των υπηρεσιακών συμβουλίων που δεν επιτρέπει παρέκκλιση από την υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. Έρχονται από την άλλη πόρτα συμπληρωματικά στο αφήγημα του υποταγμένου – κυβερνητικού συνδικαλισμού για υπεράσπιση της δημοκρατίας και των κατοχυρωμένων “με αγώνες” θεσμών. Αγνοούν τον κόσμο της βάσης που γύρισε την πλάτη στον κυβερνητικό συνδικαλισμό απέχοντας από τη διαδικασία παρά τα όργια, τη νοθεία, τη χειραγώγηση, τις διορθώσεις ψήφων και τους κρυφούς εκλογικούς καταλόγους.

Με την απόφασή τους αυτή νομιμοποιούν – ανοίγουν το δρόμο στην κυβερνητική προσπάθεια να επιβάλει τις ηλεκτρονικές εκλογές στα σωματεία με βάση τον νόμο Χατζηδάκη που έχει διαλυτικές συνέπειες για την δημοκρατία και την ζωντανή συλλογική λειτουργία των σωματείων.

Η υπαναχώρηση του ΠΑΜΕ δεν ήρθε τυχαία.

Σε μια σειρά σωματεία του ιδιωτικού τομέα, όπου το ΠΑΜΕ έχει πλειοψηφία, συχνά απόλυτη, προχώρησε στην αποδοχή των ηλεκτρονικών εκλογών, όπως στο σωματείο επισιτισμού στην Αθήνα, στο ΣΕΤΗΠ, αλλά και σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις, όπως στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας.

Το επιχείρημα που προβάλλεται σ αυτές τις περιπτώσεις από το ΠΑΜΕ είναι η τυπική νομιμοποίηση και εφαρμογή του ν Χατζηδάκη «για να μην αμφισβητηθεί η νομιμότητα των σωματείων και η αναγνώρισή τους από το κράτος» και το γεγονός ότι οι όροι διεξαγωγής των ηλεκτρονικών εκλογών σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν οδηγούν κανένα να ψηφίσει με ηλεκτρονικές εκλογές.

Με αυτό τον ισχυρισμό προσπαθούν να κρύψουν ότι:

Ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη εφαρμογή και την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Ήδη στο ΕΚ Πειραιά ψήφισαν συνδικαλιστικά στελέχη με ηλεκτρονική ψηφοφορία – ανάμεσα σ αυτούς και ένας αντιπρόσωπος του ΠΑΜΕ, ενώ κυρίως νομιμοποιεί πλήρως τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που προωθεί συστηματικά τις ηλεκτρονικές εκλογές στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Κινούνται τελικά σε μια γραμμή πλήρους υποχώρησης από την απειθαρχία, μη εφαρμογή και κατάργησης του ν. Χατζηδάκη. Αποδεικνύεται ότι η γραμμή : «ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά» οδηγεί στην βήμα βήμα εφαρμογή του νόμου, ανοίγει πεδίο να ξεδοντιάσει το ταξικό εργατικό κίνημα στην επόμενη στροφή και είναι διαφορετική από τον αγώνα για κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη. Οι δικαιολογίες ότι γίνονται τυπικά, όπως, φυσικά δεν αναιρούν, αλλά ενισχύουν την επιλογή του ΠΑΜΕ να εγκαταλείψει την πάλη για να μην εφαρμοστεί ο αντισυνδικαλιστικος νόμος Χατζηδάκη. Αυτό μάλιστα ενώ μια σειρά από σωματεία έχουν κρατήσει αποφασιστική στάση, ενώ το πρόσφατο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε δεσμευτικά για τα σωματεία του δημοσίου, ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος Χατζηδάκη.

Ο νόμος Χατζηδάκη δεν ανατρέπεται με “κολπάκια – fake ηλ. εκλογές” ούτε μπορεί να θεωρηθεί αυτή η τακτική ταξική απάντηση στο σύστημα, πόσο μάλλον με πλήρη συμμετοχή και εφαρμογή του όπως στον ΕΦΚΑ. Πολύ περισσότερο όταν κολλήσει η εφαρμογή πλευρών στα δικαστήρια, όπως συμβαίνει με το ΓΕΜΗΣΟΕ, το μητρώο που εμπνεύστηκε η κυβέρνηση για κάνει υποχρεωτικές τις ηλεκτρονικές εκλογές εκβιάζοντας τα σωματεία ότι διαφορετικά δεν θα έχουν υπόσταση.

Αποδείχτηκε ότι οι ισχυρές ταλαντεύσεις του ΠΑΜΕ στην εκπαίδευση δεν οδήγησαν σε υπαναχώρηση λόγω της αγωνιστικής στάσης των πρωτοβάθμιων σωματείων ΕΛΜΕ και Συλλόγων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Μια στάση που αφορά το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής και της επίθεσης στην εκπαίδευση με την αξιολόγηση. Η τακτική του ΠΑΜΕ πρώτα καταγγελία, μετά εκλογική εκταμίευση, υποχώρηση στη συνέχεια και αλλαγή ατζέντας, ουσιαστικά επαναλαμβάνει όσα γνωρίσαμε από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό που στο τέλος της ημέρας καλεί σε αποδοχή μετά διαμαρτυρίας όσων σχεδίασε η κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στη σύσκεψη που κάλεσε τον Δεκέμβρη του 2021 εναντίον του νόμου Χατζηδάκη με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού σωματείων, παρά τις συγκεκριμένες προτάσεις από πρωτοβάθμια σωματεία, δεν υιοθέτησε κανένα δεσμευτικό πρόγραμμα δράσης.

Καταγγέλλουμε την παραπάνω στάση! Επιμένουμε στην απειθαρχία – μη εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη, απέναντι στην πολιτική της Κυβέρνησης – ΕΕ – Κεφαλαίου που προχωρά χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση αγκαλιά με τον κρατικό κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που με αντίστοιχη αποδεδειγμένη απονομιμοποίηση από τους εργαζόμενους καταλήγει να είναι άχρηστος για το ίδιο το σύστημά τους!

Καλούμε τους εργαζόμενους σε μαζική αποχή από κάθε είδους e-εκλογές. Υπερασπίζουμε τις ζωντανές δημοκρατικές διαδικασίες των σωματείων και της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης από το κράτος και την αστική πολιτική συνδικαλιστικής δράσης.

Πηγή: pandiera.gr

Εισαγωγικά να πούμε ότι ποτέ δε μάθαμε ποιος είναι ο ο παρτουζάκιας υπουργός της ΝΔ, που ήθελε να δείρει και να βιάσει 16χρονη. Κρατικό μυστικό. Ναι, άσχετο με το θέμα μας, αλλά δείχνει πώς καναλιζάρονται τα όσα βγαίνουν στην δημοσιότητα.

Μήπως θυμάστε τα δημοσιεύματα που έκαναν λόγο ότι η αστυνομία έχει εντοπίσει 213 πελάτες-βιαστές του 12χρονου κοριτσιού; Πώς γίνεται να βρεθούν κατηγορούμενοι μόνο 17;

Μήπως σας έρχεται στην μνήμη σας τα όσα σοκαριστικά μάθαμε ότι έγραφε η μητέρα της δωδεκάχρονης σε μήνυμα της στον παιδοβιαστή Μίχο, απ’ τα οποία προκύπτει ότι ο μαστροπός πήγαινε το παιδί σε κάποια εκκλησία και το βίαζε ένας παπάς; Η μητέρα της ανήλικης εμφανίζεται να γράφει στον Μίχο: «κλαίω όλη νύχτα. Θα πάθει η καρδιά μου, που έπαιρνες το παιδί και το πήγαινες στον ανώμαλο στον Άγιο Α. (αναφέρει το όνομα της εκκλησίας) Θα σου φάω το λαρύγγι». Πώς και δεν μάθαμε το όνομα του παπά;

Γιατί δεν δόθηκε καμιά βαρύτητα στην συγκλονιστική καταγγελία που έκανε ο αδερφός της 12χρονης λέγοντας «Είναι σίγουρο ότι το μόνο που θέλουν είναι να συγκαλύψουν την υπόθεση και όσους εμπλέκονται. Πολιτικοί, παπάδες, μπάτσοι, διάφορες προσωπικότητες καλοί οικογενειάρχες που μπαίνουν στο ιντερνετ για να βρούνε να βιάσουν παιδιά. Ποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό»;

Και για να ευλογήσουμε τα γένια μας, αυτή την εξέλιξη εμείς την είχαμε προβλέψει σε ανύποπτο χρόνο. Οταν ο δικηγόρος του βασικού κατηγορουμένου, Μίχου, Βασίλης Νουλέζας, δήλωσε πριν την απολογία που επρόκειτο να δώσει ο παιδοβιαστής: «Η εξέλιξη αυτής της υπόθεσης θα αποκαλύψει συνταρακτικά πράγματα και θα φέρει στο φως της δημοσιότητας γεγονότα που θα συγκλονίσουν την κοινή γνώμη», το μήνυμα που είχε σταλεί ήταν ολοκάθαρο.

Ο 53χρονος παιδεραστής εκβίασε μια κατάσταση και έτσι στήθηκε φάμπρικα συγκάλυψης της υπόθεσης. Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί η όλη υπόθεση για τον Ν. Μίχο και ας μην μας παραπλανεί η ποινή που του έχει επιβληθεί πρωτόδικα.

Η δίκη ξεκίνησε στις αρχές Νοέμβρη και διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, με γρήγορους ρυθμούς καθώς την 1η Δεκέμβρη λήγει το ανώτατο όριο των 18 μηνών προσωρινής κράτησης για πολλούς εκ των κατηγορουμένων. Πρόκειται για το δεύτερο σκέλος της υπόθεσης σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης της ανήλικης, που έφθασε ενώπιον της Δικαιοσύνης το φθινόπωρο του 2022 όταν και αποκαλύφθηκε ότι το κορίτσι πριν πέντε μήνες είχε πέσει θύμα βιασμού, και μαστροπείας από τον Ηλία Μίχο Όταν ξεκίνησε η φρίκη, το κορίτσι δεν είχε καν συμπληρώσει τα 12 του χρόνια .

Υ.Γ: Πρωτόδικα ο Ν. Μίχος έχει καταδικαστεί σε ισόβια και 41 ετών κάθειρξη. Αυτό όμως μην σας εντυπωσιάζει.

Να θυμίσουμε την χαρακτηριστική περίπτωση του πρώην δήμαρχου Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργίου. Είχε καταδικαστεί πρωτόδικα σε ισόβια δεσμά για την υπεξαίρεση – μαμούθ που είχε γίνει απ’ τα ταμεία του δήμου ύψους 51,4 εκατ. σε ισόβια δεσμά. Στο εφετείο η ποινή του μειώθηκε στα 12 έτη. Στην συνέχεια παρουσίασε μια ιατρική πιστοποίηση σύμφωνα με την οποία έχει αναπηρία μεγαλύτερη του 67%, και αφέθηκε ελεύθερος αφού είχε εκτίσει το 1/5 της ποινής του.

Υ.Γ2: Στη φυλακή 4 από τους 11 καταδικασθέντες, ενώ οι υπόλοιποι αφέθηκαν ελεύθεροι, Ε, δεν βρέθηκε κανένα αποτύπωμα τους σε σακούλα σκουπιδιών ώστε να προφυλακιστούν

Πηγή: vathikokkino.gr

Καταναλωτικό σαφάρι

Τις τελευταίες εβδομάδες σε όλες τις πλατφόρμες βρισκόμαστε ενώπιον μιας κάποιας διαφήμισης γύρω από την περιβόητη περίοδο της Βlack Friday. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των διαφημιστικών καμπανιών ανήκει στους μεγάλους «παίχτες» του κλάδου. Ειδικά εκείνοι, επενδύουν σημαντικά ποσά στην προώθηση αυτής της περιόδου. Ο εξ’ Αμερικής θεσμός που πρωτοήρθε στην Ελλάδα το 2016, φαίνεται πως έχει εγκαθιδρυθεί στη λογική του ελληνικού κεφαλαίου -ειδικά του τμήματος αυτού που δραστηριοποιείται στον κλάδο του λιανεμπορίου-, ως μία περίοδο-σταθμός για την ανάπτυξη της κερδοφορίας του.

Η «συνταγή» είναι απλή… Για ένα χρονικό διάστημα ο μέσος καταναλωτής έχει -επιτέλους- τη δυνατότητα να αγοράσει πιο φτηνά τα προϊόντα που χρειάζεται και να νοιώσει πως «κερδίζει». Στην πραγματικότητα, όμως, τα προϊόντα αυτά είναι ήδη άκρως υπερκοστολογημένα, μέσω του ΦΠΑ και του επιπρόσθετου κέρδους που κερδίζουν οι μεσάζοντες, αλλά ακόμα χειρότερα -πιθανότατα- υπερκοστολογούνται και λίγες μέρες πριν την Black Friday…

Συχνά, η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να αγοράσει αυτά που χρειάζεται, σε τιμές που αντέχει η τσέπη του, επισκιάζει την πραγματική συζήτηση γύρω από το πόσο «αληθινές» είναι άραγε οι εκπτώσεις κατά την περίοδο της Black Friday ή γιατί τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου τα ίδια προϊόντα είναι σημαντικά πιο ακριβά;

Η πραγματικότητα είναι, πως η περίοδος της Black Friday γεννήθηκε και συνεχίζει να υπάρχει, ως ένα τρικ που καταφέρνει να πείσει τις καταναλωτικές μάζες πως έχουν τη «δυνατότητα» να αγοράσουν το «κάτι καλύτερο» ή/και το «κάτι παραπάνω». Σε τελική ανάλυση, όμως, ο στόχος ήταν και παραμένει η έκρηξη των ιδιωτικών κερδών, εν μέσω ενός διαστήματος που ο μέσος καταναλωτής αγοράζει πράγματα που είτε δεν θα έπαιρνε ποτέ είτε τα πληρώνει σε τιμές -επίσης- υπερκοστολογημένες παρά τις εκπτώσεις.

Όπως πάντα στον καπιταλισμό, αυτό που πραγματικά κάνει την διαφορά για το κεφάλαιο, είναι η απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας/υπερεργασίας από τους εργαζομένους τους…

  Black Friday σημαίνει μαύρες βδομάδες για τους εργαζομένους

Η Black Friday, εδώ και καιρό, δεν αποτελεί μία ημέρα, αλλά «τρέχει» αρκετές εβδομάδες! Η έναρξη της Black Friday περιόδου, λοιπόν, σηματοδοτεί την έναρξη μιας μακράς περιόδου πίεσης και εντατικοποιημένης εργασίας για τους εργαζομένους σε αρκετούς κλάδους -ειδικά προφανώς του λιανεμπορίου-, η οποία φτάνει μέχρι τη λήξη των Χριστουγέννων! Κατά την περίοδο αυτή, οι συνθήκες εργασίας δυσχεραίνουν και οι ρυθμοί επιταχύνονται… Ιστορίες και γεγονότα από το εξωτερικό και την Ελλάδα, μας βοηθούν να σχηματίσουμε μία καλύτερη εικόνα…

Το πραγματικό πρόσωπο της Black Friday κρύβεται πίσω από τις επιχειρηματικές φιέστες και τις «μεγάλες» προσφορές και είναι πραγματικά μαύρο!

Όσοι έχουν δει τα χαρακτηριστικά βιντεάκια στα social media και τα κανάλια, δεν μπορούν εύκολα να ξεγράψουν από τη μνήμη τους τις χαοτικές καταστάσεις που διαμορφώνονται μέσα στα καταστήματα ενόψει της Black Friday, ειδικά στις ΗΠΑ. «Ντοπαρισμένοι» καταναλωτές, που μπορεί να περιμένουν και ώρες έξω από τα μαγαζιά για να προλάβουν τις προσφορές, καταλήγουν να ποδοπατιούνται και να πλακώνονται κυριολεκτικά μεταξύ τους. Όπως είναι φυσικό, η μανία τους παίρνει «σβάρνα» και τους εργαζόμενους, που πέρα από τον υψηλό και εντατικοποιημένο φόρτο εργασίας που τους επιβάλλεται στο πλαίσιο της Βlack Friday, έχουν να εξυπηρετήσουν και να αντιμετωπίσουν «λυσσασμένα» πλήθη πελατών.

Το πόσο κουραστικό είναι σωματικά και ψυχολογικά το να διαχειριστείς ένας άνθρωπος μία τέτοια κατάσταση είναι ευκόλως εννοούμενο… Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις που εργαζόμενοι τραυματίζονται, με πιο τρομακτικό παράδειγμα έναν 34χρονο εργάτη της Wal-Mart, ο οποίος το 2008 έχασε τη ζωή του, όταν ποδοπατήθηκε -στην κυριολεξία- από μία ορδή καταναλωτών.

«Crash Tests» για εργαζόμενους

Στη χώρα μας, μπορεί να μην έχουν -ευτυχώς- σημειωθεί ανάλογα περιστατικά, παρόλα αυτά φαινόμενα εργοδοτικής αυθαιρεσίας κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Η «παράνοια» από μεριάς διοικήσεων του κλάδου είναι ενδεικτική μέσα από τις καταγγελίες που είχαν γίνει πριν μόλις δύο χρόνια ως προς την εμπορική αλυσίδα «Κωτσόβολος», η οποία όπως αναφέρεται πραγματοποίησε «stress-test» στους εργαζόμενους της επιχείρησης, κατεβάζοντας τα ρολά και φυλακίζοντάς τους στο εσωτερικό του καταστήματος για να εργαστούν μέχρι τις 11 μ.μ., ενόψει… Black Friday! Παρόμοιες προετοιμασίες έχουν ξαναγίνει και σε άλλες εμπορικές αλυσίδες, καθώς η Black Friday αντιμετωπίζεται σαν μία «μάχη» που πρέπει να δώσει κάθε εργαζόμενος της εταιρείας! Η εξώθηση εργαζομένων του λιανεμπορίου κατά την Black Friday, έρχεται σαν επιστέγασμα της δυσχερής κατάστασης που βιώνουν οι εργαζόμενοι, με μισθούς-ψίχουλα, μη καταβολή δεδουλευμένων, απολύσεις, εργασιακή επισφάλεια, ατομικές συμβάσεις, απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά τις Κυριακές, ορθοστασία κοκ.

Υπερωρίες και κλεμμένες Κυριακές

Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά το πέρας της πανδημίας, ο θεσμός της «Black Friday» έχει εξελιχθεί σε διάφορα επίπεδα. Οι συνθήκες εντός των καταστημάτων είναι ασύγκριτα πιο απαιτητικές, αφού οι εργαζόμενοι πρέπει να διαχειριστούν μεγάλο όγκο πελατών, με τον άνωθεν έλεγχο να είναι πιο σκληρός. Όπως, χαρακτηριστικά, καταγγέλλουν η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ) και πρωτοβάθμια σωματεία, «οι εμποροϋπάλληλοι λόγω της περιόδου αναγκάζονται να εργάζονται με εξοντωτικά ωράρια που προσεγγίζουν τις 11-12 ώρες δουλειάς ημερησίως, τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι αδήλωτα στο ΕΡΓΑΝΗ και φυσικά οι όποιες υπερωρίες είναι απλήρωτες».

Ακόμα, εργοδοσία και κυβέρνηση φαίνεται πως συμφωνούν πως μπροστά στις ανάγκες ιδιωτικής κερδοφορίας τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν πιάνουν «μία». Ενδεικτικά είναι τα όσα συμβαίνουν με τις εργάσιμες Κυριακές φέτος. Παρότι, λοιπόν, θα έπρεπε με βάση τους (φυσικά αντεργατικούς και άδικους νόμους) τα καταστήματα να δουλέψουν μία Κυριακή τον Νοέμβρη και τρεις τον Δεκέμβρη, εξαιτίας του ότι η φετινή ημερομηνία της «επίσημης» Black Friday έπεσε στις 29 Νοεμβρίου, η μία Κυριακή του Νοεμβρίου μεταφέρθηκε και, πλέον, οι εργαζόμενοι καλούνται να δουλέψουν τις 4 από τις 5 Κυριακές του Δεκεμβρίου. Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί πως κατά τις εργάσιμες Κυριακές αποτελεί πάγια τακτική των επιχειρήσεων να δηλώνουν τους εργαζόμενους με 5ωρη εργασία, καθώς σε αυτή την περίπτωση η νομοθεσία τους επιτρέπει να μην χορηγούν πρόσθετη ημέρα ανάπαυσης (ρεπό)!

Εργαζόμενοι – «λάστιχο»

Η εντατικοποίηση των εργαζομένων κατά την Black Friday δεν εντοπίζεται μόνο γενικά και αόριστα στον βεβαρυμμένο φόρτο εργασίας. Σε επικοινωνία με εργαζόμενους από κατάστημα του Public, μαθαίνουμε πως οι πωλητές του καταστήματος, καλούνται να αναλάβουν έξτρα πόστα από αυτά που ορίζει η σύμβασή τους, προκειμένου να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες. Εν μέσω Black Friday, δηλαδή, «επιτρέπεται» να σε «χώνουν» στο ταμείο ή στην υποδοχή πελατών!

Επιπροσθέτως, ειδική μνεία αξίζει στους εποχιακούς εργαζομένους που παραδοσιακά προσλαμβάνονταν από τις διοικήσεις για ένα δεκαπενθήμερο και εκπαιδεύονται ταχύρρυθμα, ώστε να καλυφθούν τα απαραίτητα πόστα κατά την περίοδο. Φυσικά, πέρα από τους πωλητές και τα ταμεία, που αποτελούν το «πρόσωπο» του καταστήματος, επ’ ουδενί δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους/τις εργαζόμενους/ες στις αποθήκες, τις μεταφορές, τις φορτώσεις, τις συσκευασίες, που και αυτοί με τη σειρά τους καλούνται να τα βγάλουν πέρα με ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό παραγγελιών.

Το κράτος διαλέγει πλευρά

Η εργοδοτική αυθαιρεσία των εξοντωτικών ωραρίων και των απλήρωτων υπερωριών, που ειδικά στις μέρες της Black Friday και των εορτών ξεπερνά κάθε όριο, δεν φαίνεται να συγκινεί το κράτος… Οι υπηρεσίες της Επιθεώρησης Εργασίας, κλείνουν τα μάτια στις παραβάσεις και δεν κάνουν συστηματικούς προληπτικούς ελέγχους για μια σειρά από λόγους. Παρά την είσοδο της ηλεκτρονικής κάρτας εισόδου και εξόδου, του πολυδιαφημισμένου «ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ», ουδεμία υπέρβαση ωραρίου δεν πρόκειται να καταγραφεί (ούτε) φέτος…

Μαχητικοί κλαδικοί αγώνες για αξιοπρέπεια!

Τα πολλαπλά κρούσματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας κατά τις εκπτωτικές περιόδους δεν αποτελούν εξαίρεση. Είναι αντίθετα μια από τις πτυχές της συνολικής επίθεσης των εργοδοτών και του καπιταλιστικού συστήματος απέναντι στα εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα. Η ατομική διαπραγμάτευση και η προσμονή για ένα… «έστω και λίγο καλύτερο» μέλλον δεν μπορεί να φέρει πραγματικές αλλαγές. Τα ψευτο-bonus με κριτήρια αποδοτικότητας δεν αποτελούν σανίδα σωτηρίας αλλά τρόπο διάσπασης των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι του λιανεμπορίου, έχουν αποκλειστικό συμφέρον μέσα από την οργάνωση τους στα σωματεία και την επιβολή των αιτημάτων τους για αύξηση των μισθών, υπογραφή αξιοπρεπούς Συλλογικής Σύμβασης και καταβολή των υπερωριών.

«Θυσία» για το κέρδος περιβάλλον και διαφάνεια

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, για άλλη μια χρονιά πολλά καταστήματα προχωρούν σε ανατιμήσεις προς τα πάνω ήδη από τον Οκτώβρη, ώστε την περίοδο του Black Friday οι τιμές να πέσουν λίγο κάτω από τις αρχικές τους τιμές! Πέρυσι τον Δεκέμβρη διαπιστώθηκε πως στο ηλεκτρονικό κατάστημα του Κωτσόβολου οι πληροφορίες που παρέχονταν για συγκεκριμένα προϊόντα που πωλούνταν υπό καθεστώς ανακοίνωσης μείωσης τιμής δεν περιελάμβαναν την τιμή πώλησης πριν και μετά την εφαρμογή της έκπτωσης. Λόγω αυτού, η εταιρεία δέχθηκε πρόστιμο ύψους δύο εκατομμυρίων ευρώ! Ο ετήσιος κύκλος των εργασιών της εταιρείας -σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία- βέβαια, ανήλθε στα 735,4 εκατ. ευρώ, έναντι 664,4 εκατ. την περσινή χρονιά.

Η συνειδητή επιλογή των εταιρειών να κινηθούν αυθαίρετα στο τώρα και ας πληρώσουν και κατιτίς ως πρόστιμο στη συνέχεια, έχει μακρά ιστορία πλέον και πατάει πάνω σε νεωτερικά καπιταλιστικά δόγματα. Στην ουσία, εδράζεται σε μία βασική πεποίθηση των ισχυρών επιχειρήσεων, πως αυτό που κάνουν από τη στιγμή που επιφέρει κέρδος, δεν μπορεί να υπόκειται στις συμβατικές ρυθμίσεις (αυτές λογικά είναι για τους κοινούς θνητούς). Το λεγόμενο «move fast and break things» που αποδίδεται στον Μαρκ Ζάκερμπεργκ συμπυκνώνει αυτή την κουλτούρα. Η συμπληρωματική πλευρά αυτής της λογικής είναι αυτό που περιγράφει η Σοσάνα Ζούμποφ στο βιβλίο της Η Εποχή του Κατασκοπευτικού Καπιταλισμού, ως η λογική του «καλύτερα να ζητάς συγχώρεση παρά άδεια να κάνεις κάτι». Αν η κατάσταση ξεφύγει από κάθε όριο και οι αντιδράσεις είναι πολύ έντονες, τότε αναγνωρίζουν το λάθος τους, πληρώνουν ένα μικρό πρόστιμο και συνεχίζουν, κάνοντας παράλληλα εντατικό λόμπινγκ ώστε να μην υπάρξει πραγματικά αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο που θα αποτρέπει την επόμενη παρατυπία τους.

Με τον ίδιο τρόπο, λοιπόν, που οι μεγάλες εταιρείες «ξεγλιστρούν» από τις σκοτεινές ανατιμήσεις, καταφέρνουν και να κρύψουν την κουβέντα γύρω από την περιβαλλοντική καταστροφή που επιφέρει η Black Friday. Η περίοδος αυτή, σαν προμετωπίδα του σύγχρονου υπερκαταναλωτικού τρόπου ζωής αυξάνει σημαντικά την κατανάλωση πρώτων υλών αλλά και τον όγκο απορριμμάτων, πολλά εκ των οποίων αποτελούνται από μη ανακυκλώσιμα υλικά. Ταυτόχρονα, η αύξηση των online αγορών και η μεταφορά χιλιάδων παραγγελιών σε σύντομο χρονικό διάστημα αυξάνει τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα. Αλήθεια, δεν θα έπρεπε να διεξαχθούν και να γνωστοποιηθούν αναλύσεις για το οικολογικό αποτύπωμα που αφήνει η Black Friday στην Ελλάδα, ώστε να εκτιμηθεί το μέγεθος της ζημιάς; Δεν θα έπρεπε οι μεγάλες επιχειρήσεις να καταβάλλουν αυξημένο περιβαλλοντικό φόρο για μία περίοδο κατά την οποία θησαυρίζουν;

Πηγή: prin.gr

«Είναι πολύ κακό να είσαι εχθρός των Αμερικανών.
Το μόνο χειρότερο είναι να είσαι φίλος τους»

Σε προηγούμενο άρθρο μας υποστηρίξαμε ότι η Κύπρος δεν θα μπει ποτέ στο ΝΑΤΟ, αντίθετα με όσα υποστηρίζει ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης και η εκπορευόμενη από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας προπαγάνδα που, στην πραγματικότητα, αποσκοπεί στο να δικαιολογήσει μείζονες και εξαιρετικά επικίνδυνες για την ίδια την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας παραχωρήσεις στους δυτικούς και στην Τουρκία. Παραχωρήσεις που ετοιμάζεται να κάνει η Λευκωσία, με το επιχείρημα ακριβώς ότι έτσι θα μπει τελικά η Κύπρος στο ΝΑΤΟ. 

Μια τέτοια ένταξη, κατά τον Πρόεδρο, τις πολιτικές δυνάμεις που τον υποστηρίζουν και όσους σιωπούν αιδημόνως, θα αναβαθμίσει τάχα μου τον διεθνή ρόλο και την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η όλη αυτή καμπάνια στηρίζει και στηρίζεται στη νοοτροπία, το σύνδρομο της «διαρκούς αναζήτησης προστάτη» που ταλαιπώρησε διαχρονικά τον ελληνισμό, και τη δεξιά, μονίμως προσανατολισμένη στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ και την Αριστερά, κάποτε προσανατολισμένη στη Σοβιετική και, αργότερα, ένα τμήμα της, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η νοοτροπία αυτή ακύρωσε συχνά τις προσπάθειες συγκρότησης ενός σχετικά αυτόνομου εθνικού υποκειμένου και είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ελληνική ιστορία, όπως τη Μικρασιατική, την Εμφύλια, την Κυπριακή και τη Μνημονιακή.

Πρόκειται για τη ραγιάδικη αντίληψη ότι αυτό που έχει σημασία είναι να τα έχεις καλά με τους Ισχυρούς, με τους Προστάτες ή τους «Νταβατζήδες», σε πιο λαϊκή έκφραση. Φυσικά όσα περισσότερα δίνεις σε αυτούς τόσα περισσότερα σου ζητάνε. Όσο σε θεωρούν δεδομένο δεν σου δίνουν τίποτα. Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη, είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό TIME μετά την εκλογή του. Κι ο Ερντογάν έχει πολλαπλασιάσει τη διπλωματική και γενική ισχύ της χώρας του ακριβώς γιατί δεν είναι δεδομένος.                            

Στην ειδική περίπτωση της Κύπρου, κι αν ο κ. Χριστοδουλίδης δεν διεκδικεί ρόλο νεκροθάφτη του κυπριακού ελληνισμού, έχει ζωτική σημασία η αναζωογόνηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου. Αλλά μόνο αυτό δεν κάνει ο Κύπριος πρόεδρος, αντικατέστησε μάλιστα και τον υπουργό Άμυνας γιατί ήταν οπαδός του δόγματος. Εκεί που πάει σήμερα ο κ. Χριστοδουλίδης μόνο καταστροφές θα προκαλέσει, αν και μετά πολλών επαίνων από τους δυτικούς φίλους του, ίσως και από τον κ. Ερντογάν στο τέλος. Δεν υπάρχει συντομότερος δρόμος για να πεθάνει ένα έθνος από το να αναθέσει στους «συμμάχους» του την πολιτική του έγραψε προφητικά ο Αλέξανδρος Κοτζιάς στη μνημειώδη Πολιορκία του.

Άνθρακες ο θησαυρός. Γιατί η Κύπρος δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ;

Η Κύπρος δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ, όπως λέει ότι θα συμβεί το άρχον συγκρότημα στη Λευκωσία, γιατί απλούστατα η Τουρκία δεν είναι κράτος όπως η Κύπρος και η Ελλάδα να κάνει ότι της λένε και διαθέτει βέτο στο ΝΑΤΟ. Πώς θα συμφωνήσει στην ένταξη ενός κράτους που δεν το αναγνωρίζει καν; Δεν θα απαιτήσει τουλάχιστον προηγουμένως την αναγνώριση της ΤΔΒΚ; Θα συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο ο Χριστοδουλίδης; Θα έχει λυθεί μέχρι τότε το Κυπριακό; Και πώς θα λυθεί το Κυπριακό;

Σε δύο και μόνο δύο περιπτώσεις θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδεχθεί η Τουρκία ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Η πρώτη είναι αν ο κ. Χριστοδουλίδης αναγνωρίσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», κάτι που δεν μπορεί να κάνει. Η δεύτερη είναι να συγκατατεθεί η Τουρκία στην εφαρμογή μιας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, στην οποία πιθανότατα θα συμφωνήσει ασμένως ο σημερινός Κύπριος Πρόεδρος. Προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα και μοιάζει μάλλον απίθανο. Αν όμως συμβεί τότε πάλι δεν θα είναι η Κυπριακή Δημοκρατία που θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει ήδη αυτοκαταργηθεί. Θα είναι ένα εμβαλωματικό, τερατώδες μόρφωμα, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού θα έχει χάσει το κράτος που απέκτησε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κατά των Βρετανών και θα έχει μεταβληθεί σε ενοχλητική (για τα νέα αφεντικά του νησιού) κοινότητα στον ίδιο της τον τόπο.

 Κανένα από τα άρθρα που εγράφησαν, στηριγμένα σε διαρροές της κυπριακής προεδρίας δεν μας εξηγεί πως θα γίνει το θαύμα της κυπριακής ένταξης στο ΝΑΤΟ. Και δεν μας το εξηγεί γιατί δεν υπάρχει τρόπος να γίνει (όσο τουλάχιστο, επαναλαμβάνουμε, δεν αυτοδιαλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία). Η πάντα καλά πληροφορημένη για τα αμερικανικά σχέδια Καθημερινή δεν μας λέει τίποτα επ’ αυτού, μόνο απόλυτες αοριστολογίες, για να μη πούμε ασυναρτησίες. Κατ’ αρχήν η Κύπρος θα μπει, λέει, σε έναν οργανισμό που είναι «προθάλαμος» για το ΝΑΤΟ. Έστω ότι γίνεται. Πως θα πάει από τον «προθάλαμο» όμως στον θάλαμο; Αυτό θα επιτευχθεί, μας λέει η καλή εφημερίς, μέσω μιας «απαραίτητης πολυεπίπεδης συνεργασίας με τον διεθνή παράγοντα, την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία είναι έτοιμη να στηρίξει». «Πρόκειται για ένα λεπτομερές, καλά μελετημένο σχέδιο, μακροπρόθεσμου προσανατολισμού, αποτελούμενο από πολλά αλληλοεξαρτώμενα στάδια, το οποίο έχει ήδη γίνει ασμένως αποδεκτό από την Ουάσιγκτον». Το σχέδιο μπορεί να είναι λεπτομερές, οι περιγραφές του όμως όσο πιο ασαφείς θα μπορούσαν.

Δηλαδή τζίφος. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Η όλη υπόθεση της «ένταξης στο ΝΑΤΟ» είναι σαν τον ορίζοντα. Όσο και να περπατάς, δεν τον φτάνεις ποτέ. Όσο όμως περπατάει η Λευκωσία σε αυτόν τον δρόμο, προβλέπεται να κάνει όλο και σημαντικότερες παραχωρήσεις προς τη Δύση και την ίδια την Τουρκία και στο τέλος δεν θα υπάρχει καν ως κράτος. Εκεί είναι το «ζουμί» του νέου «οράματος» Χριστοδουλίδη, που ακούει στο όνομα «ένταξη στο ΝΑΤΟ» και που δεν είναι παρά μια ξεγυρισμένη απάτη.

Αλλά γιατί επιχειρείται αυτή η απάτη; Θα απαντήσουμε στα επόμενα άρθρα μας για αυτό το θέμα που μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες για την Κύπρο, αλλά και για τον ελληνισμό στο σύνολό του.

Πηγή: kosmodromio.gr