Η γήρανση είναι δίκοπο μαχαίρι όσον αφορά τον καρκίνο. Η ηλικία θεωρείται ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου λόγω της συσσώρευσης γενετικών μεταλλάξεων στα κύτταρα που τελικά οδηγούν στην ανάπτυξη του καρκίνου.

Νέα μελέτη ερευνητών του Κέντρου Καρκίνου Memorial Sloan Kettering (MSK) και των συνεργατών τους, δίνει νέα στοιχεία για το πώς η προχωρημένη ηλικία μπορεί επίσης να λειτουργεί προστατευτικά έναντι του καρκίνου.

«Γνωρίζουμε ότι καθώς οι άνθρωποι γερνούν, είναι πιο πιθανό να πάθουν καρκίνο. Αλλά υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν γνωρίζουμε για το πώς η γήρανση αλλάζει πραγματικά τη βιολογία του καρκίνου», λέει η πρώτη συγγραφέας της μελέτης Xueqian Zhuang.

Όπως συμβαίνει με πολλούς τύπους καρκίνου, ο καρκίνος του πνεύμονα διαγιγνώσκεται στους περισσότερους ανθρώπους γύρω στην ηλικία των 70 ετών. Αλλά μόλις φτάσει κανείς στα 80 ή στα 85, το ποσοστό αρχίζει να μειώνεται και πάλι.

«Η έρευνά μας βοηθά να δείξουμε το γιατί. Τα γηράσκοντα κύτταρα χάνουν την ικανότητά τους για ανανέωση και επομένως για ανεξέλεγκτη ανάπτυξη που συμβαίνει στον καρκίνο», προσθέτει.

Συνολικά, τα ευρήματα αναδεικνύουν δύο παραμέτρους, λένε οι ερευνητές.

Πρώτον, τον υποτιμημένο ρόλο που παίζει ο σίδηρος στην ικανότητα των γερασμένων κυττάρων να ανανεώνονται - γεγονός που υποδηλώνει ότι οι θεραπείες που στοχεύουν στο μεταβολισμό του σιδήρου μπορεί να λειτουργούν καλύτερα σε νεότερα άτομα από ό,τι σε ηλικιωμένους.

Δεύτερον, υπογραμμίζουν τη δυνητική αξία των προσπαθειών έγκαιρης παρέμβασης και πρόληψης, στοχεύοντας το παράθυρο κατά το οποίο ξεκινούν οι περισσότεροι καρκίνοι.

Η ικανότητα αναγέννησης των κυττάρων συνδέεται με το μεταβολισμό του σιδήρου.

Για να διερευνήσουν γιατί η επίπτωση του καρκίνου κορυφώνεται στην πρώιμη γήρανση και στη συνέχεια αρχίζει να μειώνεται και πάλι, οι ερευνητές μελέτησαν ένα γενετικά τροποποιημένο μοντέλο ποντικού με αδενοκαρκίνωμα του πνεύμονα, έναν κοινό τύπο καρκίνου του πνεύμονα που ευθύνεται για περίπου 7% όλων των θανάτων από καρκίνο παγκοσμίως.

Ένα από τα πράγματα που δυσκολεύουν τη μελέτη της γήρανσης σε εργαστηριακά μοντέλα, είναι ότι τα ποντίκια χρειάζονται δύο χρόνια για να αναπτυχθούν σε μια ηλικία που ισοδυναμεί με τα 65-70 έτη στους ανθρώπους, γεγονός που καθιστά τα πειράματα μια χρονοβόρα και απαιτητική σε πόρους διαδικασία.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι καθώς τα ποντίκια γερνούν, παράγουν περισσότερη πρωτεΐνη που ονομάζεται NUPR1. Η περισσότερη NUPR1 κάνει τα κύτταρα στους πνεύμονες να λειτουργούν σαν να έχουν έλλειψη σιδήρου.

«Τα γηράσκοντα κύτταρα έχουν στην πραγματικότητα περισσότερο σίδηρο, αλλά για λόγους που δεν κατανοούμε ακόμη πλήρως, λειτουργούν σαν να μην έχουν αρκετό», λέει η Δρ. Ζουάνγκ.

Δεδομένου ότι τα κύτταρα στα ηλικιωμένα ποντίκια λειτουργούσαν σαν να μην είχαν αρκετό σίδηρο, έχασαν μέρος της ικανότητάς τους να αναγεννιούνται. Και επειδή αυτή η αναγεννητική ικανότητα συνδέεται άμεσα με την αύξηση του καρκίνου, τα ηλικιωμένα ποντίκια ανέπτυξαν πολύ λιγότερους όγκους από τα νεαρά.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το αποτέλεσμα θα μπορούσε να αντιστραφεί δίνοντας στα ηλικιωμένα ποντίκια επιπλέον σίδηρο ή μειώνοντας την ποσότητα της NUPR1 στα κύτταρά τους.

«Πιστεύουμε ότι αυτή η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους. Αυτή τη στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι, ιδίως μετά την πανδημία COVID-19, ζουν με ανεπαρκή πνευμονική λειτουργία επειδή οι πνεύμονές τους δεν επουλώθηκαν πλήρως από μια λοίμωξη ή για κάποιο άλλο λόγο. Τα πειράματά μας σε ποντίκια έδειξαν ότι η χορήγηση σιδήρου μπορεί να βοηθήσει την αναγέννηση των πνευμόνων, και έχουμε πολύ αποτελεσματικούς τρόπους για την απευθείας χορήγηση φαρμάκων στους πνεύμονες».

Αλλά εδώ είναι και το σημείο όπου εισέρχεται ο αμφίπλευρος χαρακτήρας της ανακάλυψης. Αποκαθιστώντας την ικανότητα των κυττάρων των πνευμόνων να αναγεννώνται, αυξάνεται επίσης η ικανότητα του ιστού να αναπτύσσει καρκίνο, όπως έδειξε η μελέτη.

«Έτσι, αυτού του είδους η προσέγγιση μπορεί να μην είναι κατάλληλη για άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου», προσθέτει.

Οι ηλικιωμένοι και οι νεότεροι ασθενείς μπορεί να ανταποκρίνονται διαφορετικά στις θεραπείες που στοχεύουν το μεταβολισμό του σιδήρου.

Τα ευρήματα της ομάδας έχουν επίσης σημαντικές επιπτώσεις για τις θεραπείες που βασίζονται στη φερρόπτωση.

Η φερρόπτωση (ferroptosis) είναι ένας τύπος κυτταρικού θανάτου, όπου ο κυτταρικός σίδηρος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και χαρακτηρίζεται από την οξειδωτική διάσπαση των κυτταρικών μεμβρανών.

Η φερρόπτωση ανακαλύφθηκε το 2012 και υπάρχει ένας αριθμός μικρών μοριακών ενώσεων που την προκαλούν, καθώς και φάρμακα που έχουν ήδη εγκριθεί από τον FDA, τα οποία διερευνώνται για τη δυνατότητά τους να σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα.

Τα παλαιότερα κύτταρα είναι πολύ πιο ανθεκτικά στη φερρόπτωση από τα νεότερα κύτταρα, επειδή λειτουργούν σαν να μην έχουν αρκετό σίδηρο, διαπίστωσαν οι ερευνητές.

Αυτό σημαίνει ότι οι θεραπείες που στοχεύουν τη φερρόπτωση μπορεί να μην είναι τόσο αποτελεσματικές στους ηλικιωμένους ασθενείς όσο στους νεότερους.

«Ένα από τα πράγματα που δείξαμε εξερευνώντας όλη αυτή τη βιολογία του σιδήρου είναι ότι η φερρόπτωση είναι κατασταλτική του όγκου, όπως όλοι υποπτεύονταν - αλλά πολύ πιο βαθιά στα νεότερα ζώα», λένε οι ερευνητές.

«Για εμάς, αυτό λέει ότι επειδή η βιολογία των κυττάρων αλλάζει με τη γήρανση, αλλάζει και η ευαισθησία στα φάρμακα. Οι γιατροί πρέπει να εξετάζουν στις κλινικές δοκιμές τις επιδράσεις τόσο σε ηλικιωμένους όσο και σε νεότερους ασθενείς.

«Αυτό που δείχνουν τα δεδομένα μας όσον αφορά την πρόληψη του καρκίνου, είναι ότι τα γεγονότα που συμβαίνουν όταν είμαστε νέοι, είναι πιθανώς πολύ πιο επικίνδυνα από τα γεγονότα που συμβαίνουν αργότερα. Έτσι, η πρόληψη στους νέους όσον αφορά το κάπνισμα ή την έκθεση σε ηλιακή ακτινοβολία ή σε άλλες προφανείς καρκινογόνες εκθέσεις, είναι ακόμη πιο σημαντική από ό,τι νομίζαμε», καταλήγουν οι ερευνητές.

Πηγή: onmed.gr

Mέλος ΔΣ ΣΥΕΤΕ με την Πρόταση Προοπτικής

«Η ασυμβίβαστη στάση που κρατήσαμε μέχρι και σήμερα, η δράση από τα κάτω σε χώρους δουλειάς, η παρέμβαση για κάθε ζήτημα που αφορούσε το χώρο ή τηn γενική πολιτική κατάσταση, εκτιμήθηκε από τους εργαζόμενους», τονίζει η Μαρία Ξιφαρά για την επιτυχία της Πρότασης Προοπτικής στις εκλογές του ΣΥΕΤΕ, όπου η Κίνηση συγκέντρωσε το 11,21% των ψήφων (από 7,75% το 2021). Παρεμβαίνοντας στον χώρο των τραπεζών η Πρόταση Προοπτικής υπογραμμίζει τα τεράστια κέρδη τους, την ώρα που ο λαός τα βγάζει δύσκολα πέρα και πολλά φτωχά νοικοκυριά χάνουν το σπίτι τους.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη 

Στις εκλογές του ΣΥΕΤΕ καταγράψατε ένα πολύ αξιόλογο αποτέλεσμα ως Πρόταση Προοπτικής. Πώς ήρθε αυτή η επιτυχία σε ένα από τα μεγαλύτερα και εργοδοτικά ελεγχόμενα σωματεία της χώρας, αλλά και σε μια φάση που η συνδικαλιστική δράση στις τράπεζες είναι υπό διωγμό;

Σίγουρα το αποτέλεσμα της Πρότασης Προοπτικής ήταν πολύ σημαντικό για την ταξική πτέρυγα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να περνάμε την ΠΑΣΚΕ που στηρίζεται από τη ΓΣΕΕ, το ΠΑΜΕ ή την παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ που έχει πολλά χρόνια ιστορία στον τραπεζικό κλάδο. Αυτές οι παρατάξεις έχουν γερούς μηχανισμούς, αποσπασμένους συνδικαλιστές, κόμματα που τις στηρίζουν. Όμως, η σταθερή αγωνιστική παρέμβαση και δράση παράγει αποτελέσματα. Η ασυμβίβαστη στάση που κρατήσαμε μέχρι και σήμερα, η δράση από τα κάτω σε χώρους δουλειάς, η παρέμβαση για κάθε ζήτημα που αφορούσε τον χώρο ή τη γενική πολιτική κατάσταση, εκτιμήθηκε από τους εργαζόμενους.

Η τελευταία πανεργατική απεργία είχε συμμετοχή στον τραπεζικό κλάδο; Πώς εκτιμάτε τη μαζικότητα στο ανεξάρτητο μπλοκ σωματείων και συλλογικοτήτων στα Χαυτεία; Υπάρχουν οι όροι για κλιμάκωση και πραγματικό αγώνα;

Η απεργία της 20 Νοέμβρη είχε μεγάλη συμμετοχή στην Εθνική Τράπεζα, κυρίως στο δίκτυο καταστημάτων, όπου κυμάνθηκε στο 53%. Στις υπόλοιπες τράπεζες είχε μικρή συμμετοχή, όμως εκφράστηκε εν μέρει η μεγάλη δυσαρέσκεια και για την ακρίβεια και για τη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων στον κλάδο. Η ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στα Χαυτεία, όπου συμμετείχε μπλοκ τραπεζοϋπαλλήλων με την Πρόταση Προοπτικής, είχε σημαντική συμμετοχή από πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες. Βέβαια, με μια 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, τουφεκιά στον αέρα, δεν υπάρχουν πιθανότητες πραγματικής αντεπίθεσης. Είναι μαραθώνιος ο δρόμος για να συγκροτηθεί ένα ρεύμα που θα παλέψει για πραγματική κλιμάκωση.

Υπάρχουν δυνατότητες ταξικής ανασυγκρότησης και δημιουργίας ανεξάρτητου κέντρου αγώνα στα χέρια των εργαζομένων;

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί είναι σαφώς δυσμενείς το τελευταίο διάστημα. Υπάρχει υποχώρηση των εργατικών αγώνων. Όμως, ακριβώς επειδή η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα υποφέρουν από την ακρίβεια και τους χαμηλούς μισθούς, οι δυνατότητες ταξικής ανασυγκρότησης είναι πραγματικές. Τα φαινόμενα στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι εκφυλιστικά, αν κρίνουμε π.χ. από την ΟΤΟΕ και την ΟΙΥΕ, δύο μεγάλες ομοσπονδίες στον ιδιωτικό τομέα. Υπάρχει ανοικτό πεδίο για την αντικαπιταλιστική εργατική πτέρυγα, να μπει σφήνα και να συμβάλλει στη δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα. Στην υγεία, στην εκπαίδευση, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, με την ύπαρξη εργατικών συσπειρώσεων, είναι μονόδρομος η δημιουργία ενός άλλου πόλου που θα κινείται σε ρήξη με τον υπάρχοντα συνδικαλισμό, και θα οργανώνει τους αγώνες που ξεσπούν, αν και σκόρπιοι. Πρέπει άμεσα να γίνουν προσπάθειες συντονισμού των εργατικών σχημάτων, σωματείων που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά και προσπάθεια να χτιστεί σε περισσότερους χώρους δουλειάς μια εργατική παρέμβαση. Είναι δύσκολη κι επίπονη διαδικασία, όμως η δουλειά «μυρμηγκιού» μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Πολλές δυνάμεις του αγώνα αρκούνται στον ακολουθητισμό και όχι τη ρήξη με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Υπάρχουν δυνατότητες για ταξική ανασυγκρότηση; Είναι ρεαλιστικό και αναγκαίο βήμα το ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα για να έχουμε νίκες;

Πάντα υπήρχε η τάση σε αγωνιστικές δυνάμεις να έχουν αυταπάτες για το ρόλο του κυρίαρχου συνδικαλισμού ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Δεν έχουν αντιληφθεί τον βρόμικο ρόλο που παίζουν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει μια στροφή και στο ΠΑΜΕ βέβαια σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, καθώς πια έχει σε μεγάλο βαθμό υποταχτεί στον σχεδιασμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Έτσι όμως δεν θα υπάρξει ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, καθώς ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ είναι πιο συστημικές, εργοδοτικές και κυβερνητικές από ποτέ. Είναι επείγον να ανοίξουν δρόμοι για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα, που να θέτει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για πραγματική αντεπίθεση. Με απεργίες που θα στηρίζονται σε γενικές συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα, με αγώνες διαρκείας, συντονισμούς κλάδων, ταξική αλληλεγγύη.

Στην προεκλογική σας καμπάνια κατηγορήσατε τους εργοδότες σας, τον τραπεζικό κλάδο, ότι είναι ενάντια στους εργαζόμενους και την κοινωνία. Πώς από τις διασώσεις των τραπεζών φτάσαμε στις μυθικές κερδοφορίες; Ποιός είναι ο ρόλος τους στα κόκκινα δάνεια και το νέο κύμα πλειστηριασμών λαϊκής κατοικίας και περιουσίας;

"Είναι επείγον να ανοίξουν δρόμοι για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα, που να θέτει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για πραγματική αντεπίθεση"

Οι τράπεζες, την περίοδο της κρίσης, στηρίχτηκαν με πακτωλό δισεκατομμυρίων από το ελληνικό κράτος. Χρήματα από τους Έλληνες φορολογούμενους. Χρήματα που πληρώσαμε με τέσσερα μνημόνια και πολύ βαριά αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που ισχύουν μέχρι  σήμερα. Όμως, οι διοικήσεις παρέμειναν στους τραπεζίτες, και τα τελευταία χρόνια επέστρεψαν σε τεράστια κερδοφορία. Οι συστημικές τράπεζες είχαν τέσσερα δισ. κέρδη μόνο τους εννιά μήνες του 2024. Οι μέτοχοι των τραπεζών ήδη έλαβαν μεγάλο μέρισμα για το 2023. Και ο λαός στενάζει. Αφού ξεφορτώθηκαν τα κόκκινα δάνεια, επειδή στηρίχθηκαν ξανά με τα σχέδια «Ηρακλής», και απελευθερώθηκαν οι πλειστηριασμοί, από όταν ξεκίνησαν οι ηλεκτρονικοί. Σήμερα, πολλοί δανειολήπτες ταλαιπωρούνται φοβερά για ένα καταναλωτικό ή στεγαστικό δάνειο, καθώς αδυνατούν να βγάλουν άκρη με τους servicers, τα μεγάλα funds που πήραν τα δάνεια από τις τράπεζες με μικρό τίμημα, ενώ οι πλειστηριασμοί γίνονται καθημερινά. Και οι προμήθειες των τραπεζών αυξάνονται συνεχώς, αφού για να έχεις έναν λογαριασμό μισθοδοσίας ή μια κάρτα πρέπει ουσιαστικά να πληρώσεις!

Πόσο έχει αλλάξει ο χρηματοπιστωτικός κλάδος με την εισβολή των funds διαχείρισης κόκκινων δανείων; Ποι νέα αιτήματα οφείλει να διαμορφώνει το ταξικό κίνημα μπροστά σε αυτό το νέο τοπίο;

Σίγουρα έχει διαμορφωθεί ένα άλλο τοπίο, καθώς πολύς κόσμος πληρώνει δάνειο ή παλεύει να σώσει το σπίτι του από τις μεγάλες εταιρείες, Do Value, Intrum, Cepal κλπ. Δεν είναι πλέον μόνο οι τράπεζες. Η μάχη ενάντια στους πλειστηριασμούς πρέπει να γίνεται όταν το δάνειο είναι ακόμη στις εταιρείες αυτές, με τα σωματεία και τη γειτονιά να στέκονται αλληλέγγυοι στους χαμηλόμισθους και αδύναμους δανειολήπτες, και να παλεύουν ενάντια στους ληστρικούς και τοκογλυφικούς όρους. Πρέπει να υπάρξει ένα κίνημα διάσωσης της λαϊκής κατοικίας, με στήριξη από το κράτος και αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου.

Πηγή: prin.gr

Η επίσκεψη της νεοφασίστριας πρωθυπουργού της Ιταλίας Τζόρτζιας Μελόνι στην Αργεντινή αμέσως μετά τη σύνοδο της G20 στη Βραζιλία, για να συναντήσει τον ομοϊδεάτη της πρόεδρο Χαβιέρ Μιλέι δεν αποτελεί μία έκπληξη. Οι δύο ηγέτες, που αμφότεροι θεωρούν εαυτόν ως σημαιοφόρο της ιδεολογικής επέλασης της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, είχαν να καταστρώσουν τα οικονομικά και πρακτικά σχέδια για την ολοκλήρωση του πολιτικού προγράμματος του χώρου σε παγκόσμιο επίπεδο, ιδίως μετά την εκλογή του «μέντορά» τους Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Αυτός ο ιδεολογικός δεσμός ανάμεσα στα (κατά κυριολεξία «αδελφά έθνη» για τον Μιλέι) ενισχύθηκε περαιτέρω, καθώς στο κύριο επίπεδο του διαλόγου τους βρέθηκαν διεθνή ζητήματα, που απασχολούν την ακροδεξιά διεθνή,  όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση στη Βενεζουέλα και η υποστήριξη προς το Ισραήλ. Επιπλέον, η Μελόνι επιβεβαίωσε την υποστήριξη της Ιταλίας στη διαδικασία ένταξης της Αργεντινής στον ΟΟΣΑ, έναν από τους κύριους στόχους της κυβέρνησης του Μπουένος Άιρες.

Ο Μιλέι φιλοδοξεί το Μπουένος Άιρες να αποτελέσει το ορμητήριο για την παγκόσμια ακροδεξιά, η δε Μελόνι σχεδιάζει να αλώσει την Ε.Ε. και να αποτελέσει τον πολιορκητικό κριό των ΗΠΑ για την περιοχή της Ευρασίας και της ευρύτερης Ανατολής. Δεν είναι τυχαίο που κι οι δύο -περισσότερο και πιο τολμηρά και ανοικτά ο Μιλέι, αλλά και η Μελόνι μέσω του Μασκ και της Μicrosoft- έχουν ως στόχο να γίνουν κέντρα οι χώρες τους για την Τεχνητή Νοημοσύνη, τις επικοινωνίες και την τεχνολογία αιχμής.

Φυσικά, κατά τις συζητήσεις τους ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην τεχνητή νοημοσύνη, την εμβάθυνση της τεχνολογικής και βιομηχανικής συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες -ιδίως σε στρατηγικούς τομείς όπως η ενέργεια, οι αυτοματισμοί και οι προηγμένες τεχνολογίες. Τομείς όπου το ιταλικό κεφάλαιο, υστερώντας σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, για να επιβιώσει έχει ανάγκη από επέκταση σε άλλες χώρες. Η καταστροφή που έχει επιβάλλει στους κρατικούς μηχανισμούς ελέγχου, στην αγορά εργασίας και σε όλο το θεσμικό πλαίσιο για τις ξένες επενδύσεις ο Μιλέι, ευνοεί μία ιταλική επιχειρηματική «εισβολή».

Εξάλλου, βοηθά και η ιδεολογική εγγύτητα των δύο ηγεσιών, αλλά επίκληση γίνεται και στην ιταλικής προέλευσης πλειοψηφία του πληθυσμού ( το 60% των Αργεντινών) της αχανούς χώρας της Λατινικής Αμερικής. Άλλωστε, οι οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις ανάμεσα στη Ρώμη και το Μπουένος Άιρες, είναι διαρκείς: είναι  περισσότερες από 300 οι ιταλικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην επικράτεια της Αργεντινής, καλύπτοντας 20.000 θέσεις εργασίας και ετήσιο κύκλο εργασιών που υπολογίζεται στα 2,8 δισεκατομμύρια δολάρια .

Μία ενδεικτική στιγμή στη συνάντησή τους, είναι όταν ο Μιλέι της χάρισε ένα  δικό του αγαλματίδιο με ηλεκτρικό πριόνι -το σύμβολο της προεκλογικής του εκστρατείας, υπονοώντας ότι και η Ιταλίδα ομογάλακτή του θα πρέπει να εφαρμόσει ένα ανάλογο με το δικό του πρόγραμμα, που έχει κατεδαφίσει κάθε έννοια δημόσιου και κοινωνικού κράτους, βυθίζοντας εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και στην προλεταριοποίηση τη μεσαία τάξη. Βεβαίως, η Μελόνι ήδη έχει φροντίσει για να τον φθάσει: ο προϋπολογισμός της περιλαμβάνει εκτεταμένες περικοπές σε όλους τους δημόσιους και κοινωνικούς τομείς και προσφέρει στο πιάτο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας στους ιδιώτες, ενώ και η επιδιωκόμενη Διαφοροποιημένη Αυτονομία για τις περιφέρειες αποβλέπει στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και σφετερισμό των εξουσιών του κράτους. Η «συμμαχία των ελεύθερων εθνών κατά της τυραννίας και της μιζέριας», κατά δήλωση του Μιλέι, ήδη έχει θεμελιωθεί.

Έτσι, η Αργεντινή -που μετά τη νίκη της προοδευτικής παράταξης στην Ουρουγουάη για την προεδρία, μένει ο μόνος δεξιός πόλος στον  Νότιος Κώνο της Λατινικής Αμερικής- μπορεί κάλλιστα, με τον πλούτο των φυσικών πόρων και το αυξανόμενο γεωπολιτικό βάρος της, να αντιπροσωπεύσουν μια περιοχή μεγάλου στρατηγικό ενδιαφέροντος για το ιταλικό κεφάλαιο και τους στόχους του. Κι ίσως το εφαλτήριο για άλλες χώρες, της περιοχής -βλέπε Βραζιλία- με ομοειδή οικονομικά χαρακτηριστικά και που συνδέονται με την Bel Paese με ισχυρές πολιτιστικές και κοινωνικές σχέσεις. Ιδίως, ενόψει και του πολέμου των δασμών που κήρυξε ο Τραμπ,  προσφέρουν  σημαντικές ευκαιρίες για μία διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού και την αύξηση των ιταλικών εξαγωγών σε βασικούς τομείς όπως η μεταποίηση και η αγροδιατροφή, που αναμένεται να πληγούν από τον αμερικανικό προστατευτισμό.

Στο γεωπολιτικό μέτωπο, η επίσκεψη εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την ενίσχυση της ιταλικής παρουσίας στη Λατινική Αμερική. Η Αργεντινή, χάρη στους ιστορικούς δεσμούς της με την Ιταλία, θεωρείται προνομιακή πύλη για την επέκταση του εμπορίου και της συνεργασίας στην περιοχή. Ωστόσο, κεντρικό ζήτημα ήταν η αμφιλεγόμενη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Mercosur. Εκεί, η Αργεντινή  είναι έτοιμη να αποδεχθεί ασμένως και χωρίς θεσμικούς ή περιβαλλοντικούς και άλλους περιορισμούς -ακριβώς όπως κι η Ιταλία στην Ευρώπη- να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος (και ιδεολογικά εννοείται) στην προσπάθεια της Ευρώπης να αναζωογονηθεί οικονομικά μέσω της εξάπλωσης σε φθηνότερες αγορές, αφ’ ης στιγμής η Κίνα έχει αναγνωρισθεί ως εχθρός της. Η Ε.Ε., παρά τις αντιδράσεις του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στη διάρκεια της G20, υπό την πίεση και των νέων αγροτικών κινητοποιήσεων στη χώρα του, προσβλέπει ιδιαίτερα στην Αργεντινή για την ενεργειακή αυτονομία της από άλλες χώρες -ιδίως τη Ρωσία, με την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Ιδίως του πράσινου υδρογόνου, καθώς η Αργεντινή διαθέτει αστείρευτες πηγές για την παραγωγή του στην Παταγονία. Σε αυτόν τον τομέα ήδη έχει υπογραφεί από το 2023 Μνημόνιο Συνεννόησης και τρέχει το πρόγραμμα Τeam Europe για την κατάρτιση τεχνικών στελεχών κι από τις δύο πλευρές. Σε τούτη την προσέγγιση η Μελόνι είναι φυσικό πως θέλει να παίξει τον ηγετικό ρόλο. Αγκαλά κι ακόμη μέσα στο υπουργικό της συμβούλιο ομοϊδεάτης της, όπως ο υπουργός Γεωργίας Φραντσέσκο Λολομπρίτζιντα ως υπέρμαχος του Made in Italy διαφωνεί απέναντι στην προοπτική μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας των αργεντίνικων επιχειρήσεων στον τομέα, ενώ εφεκτικότητα εκφράζει κι ο ΥΠΕΞ της Αντόνιο Ταγιάνι.

Εκείνο που φυσικά δεν συζήτησαν στη συνάντησή τους οι δύο ακροδεξιοί ηγήτορες ήταν το φαύλο παρελθόν της δικτατορίας στην Αργεντινή και στα θύματά της, όπου μεταξύ τους απαριθμούνται και πολλοί ιταλοί υπήκοοι. Περιττό θα πει κανείς γιατί ιστορικά για τους δύο ακροδεξιούς η χούντα επιτελούσε ένα ηθικό καθήκον κατά του παγκόσμιου κομμουνισμού. Ακριβώς αυτού του κινδύνου που εναντίον του θέλει να γίνει ο οπλαρχηγός ο Μιλέι. Ο οποίος στις δηλώσεις του κατακεραύνωσε και πάλι τη «woke και gender ατζέντα» που απειλούν τις ηθικές αξίες του Δυτικού Πολιτισμού που θα πρέπει πάση θυσία να προστατεύσουν οι ακροδεξιοί, ως υπέρμαχοι της ελευθερίας και του κοινού νου.

Οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν και πάλι τις αμοιβαίες τους απόψεις για τις κοινές αξίες της οικογένειας, τις αμβλώσεις, την υπεράσπιση της ταυτότητας, της θρησκείας από κινδύνους όπως η μετανάστευση (για την Ιταλία και φυσικά την οικονομική ανελευθερία που (κυρίως για την Αργεντινή) οδηγεί ο σοσιαλισμός. 

Οι δηλώσεις του Μιλέι ξεσκεπάζουν με τον πιο αφτιασίδωτο και στυγνό τρόπο το πόσο ο νεοφασισμός από πάντα παρέμενε το κύριο εργαλείο του κεφαλαίου, ως κατεξοχήν κατόχου του μονοπωλίου της βίας, πλέον όχι με τη δικτατορική του πυγμή, αλλά στις μέρες μας δια της δημιουργίας μίας μαζικής απολυταρχικής κουλτούρας. Ο νεοφασισμός φιλοτεχνεί μία εικόνα που ταυτίζει τα όποια δεινά και το καπιταλιστικό σύστημα και το μοντέλο παραγωγής συσσωρεύει στις κοινωνίες με τις ανταγωνιστικές δυνάμεις στην μονοπωλιακή κι εκμεταλλευτική του επιρροή: τους Περονιστές και την «παλιά κάστα» -από την οποία τελευταία μάλιστα δεν ξέφυγε κι η ίδια του η αντιπρόεδρος Βικτόρια Βιγιαρουέλ.

Αναχρονιστικά ταυτίζει το έθνος με το κράτος, με αποτέλεσμα κάθε αντίδραση στους καθοδηγούμενους κρατικούς θεσμούς να γίνεται αντιληπτή ως καταλυτική προσπάθεια ενάντια στην ταυτότητα του έθνους.  Ο εθνικισμός επικαλείται ειδωλολατρικά, αλλά δεν υπάρχει αγάπη για τη χώρα, υπάρχει το ενδιαφέρον μιας μικρής ομάδας, μιας τάξης. Σημαίνει ότι έχει βρει έναν τρόπο να διαχειρίζεται την εξουσία προς το δικό του αποκλειστικό συμφέρον. Νομιμοποιεί την άρνηση του εξελικτικού κανόνα του ίδιου του κράτους, ως οντότητα που πέρα από το θεσμικό του πλαίσιο, βασίζει την επιβίωσή του και στη ζωτική επίδραση των πιέσεων που υφίσταται από τις ταξικές αντιπαραθέσεις, στο διαρκές γίγνεσθαι της κοινωνικής αναπαραγωγής της σχέσης κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης στο επίπεδο των αντιθέσεων. 

Οι Μιλέι και Μελόνι αποδεικνύουν πως υπάρχει ένας παγκόσμιος ισομορφισμός στη νέα μορφή του φασισμού που αναδύεται. Σαφώς κι ο σημερινός φασισμός δεν μοιάζει με εκείνον που κυριάρχησε πριν από εκατό χρόνια, αλλά εξακολουθεί να είναι μια ιδεολογική απάντηση που βασίζεται στη δύναμη, τον αποκλεισμό και την αλαζονεία μπροστά σε μια κατάσταση βαθιάς πολιτικής και οικονομικής κρίση.

Μια κρίση που έχει επιπτώσεις στα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού, τα οποία σήμερα ο Μιλέι εξουθενώνει με την εφαρμογή της υπερφιλελεύθερης πολιτικής του. Ο Μιλέι επαίρεται πως κατάφερε, δημιουργώντας ορδές ανέργων, να ρίξει προσέτι τον πληθωρισμό. Όμως αποδεικνύει πως δεν ενδιαφέρεται για την Αργεντινή, αντίθετα εξυπηρετεί ανοικτά μία πολιτική ελίτ, που εκμεταλλεύεται οικονομικά όλες τις πηγές πλούτου της χώρας, καταπατά αδυσώπητα τα δικαιώματα των εργαζομένων και εφαρμόζει την κοινωνική καταστολή σε όλα τα επίπεδα, ιδεολογικά και πρακτικά -όπως επιβεβαιώνεται στις διαρκείς διαδηλώσεις εναντίον των μέτρων του.

Πηγή: kosmodromio.gr