Τέτοιες μέρες Δεκέμβρη του 1996 κοντά στη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου –σίγουρα όχι σαν “λιποτάκτης”, όπως ο ίδιος πιθανά πίστευε, ο αδερφός του Μίκη Γιάννης Θεοδωράκης.

Ο Γιάννης Θεοδωράκης ήταν «παλιός»: έβγαλε στον αέρα πτυχές της δράσης του παρακράτους – όντας ένας από τους δημοσιογράφους που αποκάλυψε τους δολοφόνους του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Έκανε τα πρώτα δημοσιογραφικά του βήματα στους «Δρόμους της Ειρήνης», στη συνέχεια στην (προδικτατορική) «Αυγή» και αργότερα στον «Ριζοσπάστη» μετά την επανέκδοσή του, το Σεπτέμβρη του 1974.

Ποιητικά του έργα: Λιποτάκτες – τέσσερα τραγούδια: Όμορφη Πόλη, Αυγή Αφράτη, Δακρυσμένα Μάτια, Χάθηκα – που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος μελοποίησε επίσης τα ποιήματα Λειτουργία – στην ενότητα Αρχιπέλαγος – Βγάλε τα μαύρα πανιά, Μελαχρινό αγόρι – Οκτώβρης ’98 – Μενεξεδένια τα βουνά -Ταξίδι μέσα στη Νύχτα – Νύχτα μαγικιά, Κάνε κουράγιο, Η αγάπη ζει με τ’ όνειρο, Μη με προδώσεις, Χωρίσαμε – Χαιρετισμοί – κ.ά.

Έχουν επίσης εκδοθεί σε βιβλία τα ποιητικά του έργα Πλημμύρα, Ένα τραγούδι του καιρού, καθώς και τα πεζά Υπέρ Βωμών και Αστειών, όπου διακωμωδεί το παρακράτος.

Γεννήθηκε το 1932 στα Γιάννενα και έκανε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά της Αριστεράς στη δύσκολη περίοδο της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας, αψηφώντας διώξεις και κινδύνους.

Στις 10 Νοέμβρη 1996 έστειλε από το κρεβάτι του πόνου (δημοσιεύθηκε στο “Ριζοσπάστη”), ένα τελευταίο κείμενό του με αφορμή το βιβλίο του Β. Αποστολόπουλου για τον ΔΣΕ στη Ρούμελη.

Τέλειωνε με τη φράση “Ναι… Μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε” !

Στα ποιήματά του έγραφε “θάμαι πάντα μόνος“, αλλά έφυγε –όπως του έπρεπε, περιτριγυρισμένος με αγάπη, δίνοντας τη μάχη μέχρι το τέλος γενναία, με πολύ κουράγιο και καλή διάθεση.

(Της ξενιτιάς) του Μίκη πριν 60 χρόνια –1962 (1η εκτέλεση Γρηγόρης Μπιθικώτσης και από τότε καμιά 10αριά-20αριά ακόμη … Μανώλης Μητσιάς, ο «άρχοντας» Δημήτρης Μητροπάνος … Μπάσης ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και συνθέτης Μανώλης Πάππος, Τρίφωνο κά)

Το λαϊκό αυτό αριστούργημα αποτελεί κομμάτι του έργου (και βινύλιου) «Όμορφη Πόλη» (σύνθεση 1961-62 σε Αθήνα | Παρίσι, για την ομώνυμη επιθεώρηση – θέατρο «Παρκ» -παίχτηκε το καλοκαίρι του 1962 σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

Το πρώτο μέρος της στιχουργικά υπέγραφε ο Μποστ το 2ο ο ίδιος ο συνθέτης, με κομμάτια πάνω σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου, Ερρίκου Θαλασσινού και Άκου Δασκαλόπουλου.

(Στίχοι και μουσική που αγάπησα)
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες
και περπατώ στα ξένα
είναι το σπίτι ορφανό
αβάσταχτο το δειλινό
και τα βουνά κλαμένα

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
ένα χελιδονάκι,
να πάει να χτίσει τη φωλιά
στου κήπου την κορομηλιά
δίπλα στο μπαλκονάκι,
στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Να πάει στη μάνα υπομονή
δεμένη στο μαντίλι
προικιά στην αδερφούλα μου
και στη γειτονοπούλα μου
γλυκό φιλί στα χείλη

Ο τίτλος «Όμορφη πόλη», από το ομότιτλο (+θα γίνεις δικιά μου) σε στίχους του «καταραμένου» αδερφού του Μίκη, Γιάννη Θεοδωράκη (κύκλος «Λιποτάκτες» ένα χρόνο πριν –βγήκε και σε 45άρι και, αργότερα, το 1966 ενσωματώθηκε και στο άλμπουμ «Μικρές Κυκλάδες»

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα
Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Το έργο αποτελούν τα τραγούδια: Σερενάτα, Μπουρνάζι, Όταν με δείτε να μιλώ, Εκείνος που μας χάθηκε, Θλιμμένη ματιά, Του σπιτιού, Της Δουλειάς, Του γάμου, Του χάρου, Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά, Της ξενιτιάς (Φεγγάρι μάγια μού ΄κανες), Νανούρισμα.

Ερμήνευαν επί σκηνής ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης (καθιερωμένος πια στο κοινό), η Ντόρα Γιαννακοπούλου (λίγους μήνες μετά την επιτυχημένη της παρουσία στην παράσταση «Ένας όμηρος») και ο Γιάννης Βογιατζής με τη Γιοβάννα εναλλάξ το «Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά».

Η ηχογράφηση έγινε το καλοκαίρι του 1962 στο studio Columbia με ηχολήπτη τον Νίκο Κανελλόπουλο και μουσικούς Γιάννη Διδίλη, Κώστα Παπαδόπουλο και Λάκη Καρνέζη –εκτός από Μπιθικώτση και Ντόρα Γιαννακοπούλου, πήραν μέρος, Άννα | Μαρία Καλουτά και Ανδρέας Ντούζος, ενώ έκαναν το ντεμπούτο τους στο σανίδι η Μάρθα Καραγιάννη και η Κατερίνα Γώγου!

Πηγή: Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας | Σύλλογος «οι Φίλοι της Μουσικής»

σσ.
1. Η λογοκρισία απαγόρευσε να συμπεριληφθεί στο δίσκο το «Μπουρνάζι» -τραγουδιόταν επί σκηνής από τη Μαρία Κωνσταντάρου, γιατί … «περιείχε υπαινιγμούς για το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας» -ξεκίναγε με το στίχο «Είμαστε λαός φτωχός» κομμάτι που τελικά δεν πέρασε ποτέ στη δισκογραφία και παραμένει ως σήμερα ανέκδοτο…

2. Η φυματίωση του Μίκη εμφανίστηκε ξανά τότε «από το πουθενά» έτσι ίσα-ίσα που πρόλαβε τη γενική πρόβα και μετά πήγε στο Παρίσι (για δουλειά -έγραφε μουσική για ένα φιλμ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε σανατόριο στο Έσεξ της Αγγλίας και μετά στο δικό μας στην Πεντέλη.

Έτσι δεν ήταν παρών στις παραστάσεις παρά μόνο την τελευταία διευθύνοντας για λίγο και την ορχήστρα, ενώ στο μεσοδιάστημα εμφανίστηκαν οι Στέλιος Καζαντζίδης + Μαρινέλλα (ο θρυλικός «Καημός» είχε ηχογραφηθεί νωρίτερα σε πρώτη εκτέλεση από αυτό το –τότε, «δίδυμο») και ο Μανώλης Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα.

3. Οι “Λιποτάκτες” περιλαμβάνουν τέσσερα μελοποιημένα ποιήματα του αδελφού του Μίκη Γιάννη (πιθανά μεταξύ 1952-1954).
Όπως εξομολογείται ο ίδιος ο Μίκης, τα ποιήματα αυτά «τα μάζευε από πεταμένα χαρτάκια που έβρισκε στον κήπο τους στα Χανιά», όπου τα σκορπούσε ο αδερφός του

Τα τραγούδια του δίσκου

Εισαγωγή (Ορχήστρα)
Σερενάτα (Μποστ) Αν. Ντούζος
Όταν με δείτε να μιλώ (Δ. Χριστοδούλου) Ντ. Γιαννακοπούλου
Του σπιτιού (Ερ. Θαλασσινού) Χορωδία
Της ξενιτιάς (Ερ. Θαλασσινού) Γρ. Μπιθικώτσης
Νανούρισμα (Ερ. Θαλασσινού) Ντ. Γιαννακοπούλου
Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά (Α. Δασκαλόπουλου) Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία
Καημός (Δ. Χριστοδούλου) Γρ. Μπιθικώτσης – Χορωδία
Εκείνος που μας χάθηκε (Δ. Χριστοδούλου) Ντ. Γιαννακοπούλου
Του γάμου (Ερ. Θαλασσινού) Άννα και Μαρία Καλουτά
Του χάρου (Ερ. Θαλασσινού) Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία
Θλιμμένη ματιά (Δ. Χριστοδούλου) Ντ. Γιαννακοπούλου
Της δουλειάς (Ερ. Θαλασσινού) Χορωδία
Κρητικός χορός (Ορχήστρα)

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Θωμάς Σιταράς

Είμαστε στο 1932 και όσο προχωρούμε στον εικοστό αιώνα τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από ήθη και έθιμα που σφράγισαν αυτό που ονομάζουμε Παλιά Αθήνα

Γράφει λοιπόν, αναπολώντας τα παλιά, ένας γκάγκαρος Πλακιώτης: Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τη διαφορά των παλαιών Χριστουγέννων από τα σημερινά.

 

Την αφελή και ολόψυχη ευλάβεια, αντικατέστησε προς τα κάτω μεν η συμφεροντολογία, προς τα πάνω δε η ξενομίμητη εμφάνιση.

 

Όταν κατά τον βαθύ όρθρο ακουγόταν η μικρή καμπάνα ή το σήμαντρο της ενοριακής εκκλησίας, που καλούσε τους πιστούς, όλη η οικογένεια ετίθετο σε κίνηση.

 

Πού να αφήσει η γιαγιά να μείνει ψυχή αξύπνητη!

 

Ως και ο σκύλος έφερνε βόλτα τις κάμαρες και κουνούσε την ουρά του ακκιζόμενος. Δίχως άλλο θα νόμιζε ότι γίνεται προετοιμασία κάποιας εκδρομής στην οποία θα λάβαινε μέρος, προτρέχοντας όλων και γαυγίζοντας κάθε έμψυχο και άψυχο ακόμη αντικείμενο, με την πεποίθηση ότι εξυπηρετεί τους κυρίους του, απομακρύνοντας το κακό συναπάντημα. Μόνο τη γάτα δεν συγκινούσε τίποτε. Ξαπλωμένη δίπλα στη φωτιά -νωχελική όπως πάντα- καμπούριαζε οικτίροντας ίσως την άσκοπη κινητοποίηση όλου του σπιτικού!

 

***

Έφευγαν όλοι τώρα για την εκκλησία, και έμενε μονάχα η ψυχοκόρη επάνω και η κοπέλα κάτω. Η ψυχοκόρη πλησίαζε στο εικονοστάσι, έκανε τρείς σταυρούς και τρείς μετάνοιες και άρχιζε την εργασία της.
Αφού έπλενε τα χέρια της τρείς φορές με πυκνή σαπουνάδα, τα έτριβε καλά με λεμονόκουπα και τα ξέπλυνε στο νεροχύτη, διευθυνόταν στο σκαφίδι με το ανεβασμένο ζυμάρι. Τοποθετούσε δίπλα της το σταρίσιο αλεύρι, το μαστραπά με το νερό, την κοπανισμένη μαστίχα, το κύμινο, το σουσάμι, το καρύδι... Σταύρωνε μετά το ζυμάρι και άρχιζε το ζύμωμα.

Την ίδια ώρα η κοπέλα κάτω –είχε κάνει και αυτή την προσευχή της στο εικόνισμα του δωματίου της- άναβε το φούρνο του σπιτιού, τραβούσε τη στάχτη και τοποθετούσε τα κλαδιά που σε λίγο θα άχνιζαν και θα σπινθηροβολούσαν. Όταν ο φούρνος θα ήταν έτοιμος, η ψυχοκόρη, ξεμανίκωτη ως επάνω, θα κατέβαζε το χριστόψωμο και με το ξυλόφτιαρο θα το έβαζε για ψήσιμο.
Αφήνοντας τη φροντίδα του ψησίματος στην κοπέλα, ανέβαινε επάνω να ετοιμάσει το τραπέζι..

Ο απαραίτητος πετεινός έβραζε ήδη από τα μεσάνυκτα. Με το ζουμί του θα γινόταν μια πεντανόστιμη αυγοκομμένη μανέστρα...

***

Η οικογένεια τώρα επιστρέφει με ιεραρχική τάξη. Με το δεξί τους πόδι εμπρός μπαίνουν όλοι στην αυλή του σπιτιού.
Ευπρεπίζονται κατάλληλα και κάθονται όλοι στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Ο μικρότερος του σπιτιού κάθεται σε μια γωνία του τραπεζιού και περιμένει το συκωτάκι που θα του δώσει η γιαγιά καρφωμένο στο πιρούνι.
Αχνίζει τώρα το ζουμί του πετεινού και ενώνεται η ευωδία του με εκείνη της μαστίχας του χριστόψωμου που έχει κοπεί σε φέτες. Το καρύδι της μέσης γυαλιστερό-γυαλιστερό ανήκει παραδοσιακά στη γιαγιά. Προνόμιο που αριθμεί πολλούς Δεκεμβρίους. Οπωσδήποτε, θα τα καταφέρει, σιγά-σιγά, να το φάει.

Μια συμπεθέρα με ωραία φωνή τραγουδάει, στο τέλος, το αγαπητό τραγούδι των παλιών χρόνων «Όλα τα πουλάκια ζυγά-ζυγά»...
Αυτά γίνονται κάθε χρόνο, και περιμένουν όλοι να ακούσουν από τα χείλη της γιαγιάς, κάποια λόγια του τραγουδιού, συνοδευόμενα από το σχετικό τρέμουλο.
Όλοι κρατούν σουφρωμένα τα δικά τους χείλια, για να μη τους ξεφύγει κανένα χαμόγελο...

(Βασισμένο σε κείμενο από τα ¨Αθηναϊκά Νέα¨, 1932)

Για να το κάνουμε σαφές: Μέσα στον έναν αυτόν χρόνο, αν υποθέσουμε ότι το Βέλγιο έμεινε σταθερό, η Ελλάδα τα πηγε δέκα (10) φορές χειρότερα.

Κύριε Γεωργιάδη, τη διαφορά την εξανεμίσατε, μπορείτε όμως, από οσο βλέπουμε, ακόμη χειρότερα.

Αν στο πρώτο κύμα, οι χώρες αιφνιδιάστηκαν και τα συστήματα υγείας ήταν ανέτοιμα, δύο χρόνια μετά, είναι πολιτική και ιδεολογική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να απομένει υποστελεχωμένο και αδύναμο το ΕΣΥ για να μην κληρονομήσει η ελληνική κοινωνία ένα καλό δημόσιο σύστημα υγείας.

Το σχέδιο είναι, ακόμα και με κόστος δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, να επιβληθεί ο ιδιωτικός τομέας υγείας σε βάρος των δημόσιων νοσοκομείων. Να πολλαπλασιαστεί η ήδη κολοσσιαία ιδιωτική δαπάνη υγείας που ματώνει την ελληνική οικογένεια. Να πριμοδοτηθεί πάσει θυσία, πατώντας σε νεκρούς, το ιδιωτικό κεφάλαιο που θα δει την υγεία ως χώρο λεηλασίας των δημόσιων υποδομών και απρόσκοπτης κερδοφορίας. 

Για αυτό και, με πρώτον τον Μητσοτάκη, κρύβουν μελέτες, λένε ψέματα, δηλώνουν σημεία και τέρατα για τις ΜΕΘ και τη θνητότητα.

Τελευταίο κατόρθωμα της αριστείας, (που στην πραγματικότητα είναι απλώς αριστοκρατία), είναι το θάψιμο και η συκοφάντηση της μελέτης Τσιόδρα – Λύτρα που λέει το προφανές σε κάθε λογικό άνθρωπο, ότι δηλαδή η θνητότητα εκτός ΜΕΘ είναι πολύ μεγαλύτερη, ότι τα επαρχιακά νοσοκομεία είναι στο έλεος του Θεού και ότι η χωρητικότητα του ΕΣΥ είναι πολύ χαμηλή σε υποδομές και προσωπικό και το μπλοκάρισμά του εκτοξεύει τον αριθμό των φερέτρων.

Δεν ζήτησε κανείς από την κυβέρνηση Μητσοτάκη να κάνει τη χώρα πρώτη στην Ευρώπη σε αναλογία ΜΕΘ / πληθυσμού.

Μπορούσε όμως να πιάσει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και όχι να εκτοξεύται η θνητότητα με 200+ διασωληνώσεις στο ΕΣΥ, σύμφωνα με τη μελέτη.

Μπορούσε να μην κοροϊδεύει με πλασματικά νούμερα κλινών ΜΕΘ, να προσλάβει γιατρούς και νοσηλευτές, να δώσει κίνητρα επαναπατρισμού σε δεκάδες χιλιάδες γιατρούς που έφυγαν στο εξωτερικό.

Μπορούσε δηλαδή, έστω υπό το βάρος των δεκάδων χιλιάδων νεκρών και της κοινωνικής κατακραυγής, να μην αφήνει πονηρά και υστερόβουλα το σύστημα υγείας να καταρρέει για να κερδοσκοπεί το ιδιωτικό κεφάλαιο υγείας.

Μπορούσε, αλλά δεν το έκανε.

Το συγκεκριμένο γεγονός μπορούμε να το αποκαλέσουμε έγκλημα, δολοφονία ή φούφουτο, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η χώρα σπάει το ένα μετά το άλλο κάθε μαύρο ρεκόρ. Διεθνώς η Ελλάδα έγινε παράδειγμα προς αποφυγή, από εκεί που ενάμισι χρόνο πριν, υψώναμε τη σημαία της Ισπανίας ως ένδειξη συμπαράστασης για τον “δοκιμαζόμενο” ισπανικό λαό με τα πολλά θύματα, ή εκεί που ο Βασίλης ο Κικίλιας (!) έδινε συνέντευξη στην El Mundo εξηγώντας -τρομάρα του- το “μυστικό της ελληνικής επιτυχίας”.

πηγη: antapocrisis.gr

Η κυβέρνηση της Ν.Δ με πρωταγωνιστή τον Γ. Πλακιωτάκη (όπως και οι προηγούμενες) αναδεικνύονται πιστοί εντολοδόχοι του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου μετατρέποντας τα κάθε φορά αιτήματα και απαιτήσεις τους σε νόμους του ελληνικού κράτους με σκοπό να καταστήσουν και τυπικά την ελληνική Ναυτιλία εφάμιλλη των όρων που ισχύουν στα αντίστοιχα νηολόγια των σημαιών ευκαιρίας!!!

Σε αυτή την γραμμή πριν 1,5 χρόνο πέρασαν τα μεσάνυχτα στην Βουλή (ν)τροπολογία καταργώντας την 74χρονη ΣΣΕ των Ναυτεργατών στην ποντοπόρο Ναυτιλία.

Το περιβόητο επιχείρημά τους ήταν η βελτίωση και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Ναυτιλίας με σκοπό από την μια να εξισωθούν οι προϋποθέσεις σύμφωνα με τα ισχύοντα στην παγκόσμια ναυτιλία (σημαίες ευκολίας) και από την άλλη να επαναπατριστούν τα ελληνόκτητα πλοία από τις σημαίες ευκαιρίας στο εθνικό νηολόγιο και μαζί να αυξηθεί η απασχόληση ελληνικών κατώτερων πληρωμάτων και αξιωματικών των χαμηλότερων βαθμίδων!!!

Στο χρονικό αυτό διάστημα οι υποσχέσεις των εφοπλιστών για την επαναφορά των πλοίων στην ελληνική σημαία (όπως έγκαιρα και έγκυρα είχαμε σημειώσει) αποδείχτηκαν και αυτή την φορά αέρας κοπανιστός.

Επίσης η επιχείρηση προσέλκυσης νέων στο ναυτικό επάγγελμα καθώς και η εφοπλιστική – κυβερνητική προπαγάνδα δεν έχει επιφέρει το παραμικρό αποτέλεσμα αφού το μοντέλο μισθών και εργασιακών σχέσεων προβλέπει την προσαρμογή στα διεθνή κρατούντα, δηλαδή αποδοχές τριτοκοσμικές!!

Όλο αυτό το διάστημα συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς η συρρίκνωση του ελληνικού εμπορικού στόλου με την ποντοπόρο ελληνική Ναυτιλία ως θλιβερό πρωταγωνιστή .

Παρακάτω δημοσιεύουμε τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον μήνα Οκτώβρη 2021.

Τα δεδομένα για τον αριθμό πλοίων που απαρτίζουν τον ελληνικό εμπορικό στόλο καθώς και τη χωρητικότητά τους για τον Οκτώβριο παρουσίασε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) την Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου. Ο ελληνικός εμπορικός στόλος κατέγραψε μείωση κατά 0,1% (1.835 πλοία) τον Οκτώβριο του 2021 σε σύγκριση με τον Οκτώβριο του 2020 (1.836 πλοία). Την ίδια ώρα, η αντίστοιχη μείωση σε όρους ολικής χωρητικότητας ήταν ίση με 3,7% (ολική χωρητικότητα τον Οκτώβριο 2021: 39.300.239 κόροι).

Ωστόσο, η μείωση δεν ήταν καθολική. Συγκεκριμένα, μειώσεις κατεγράφησαν σε φορτηγά και δεξαμενόπλοια, κατά 3% και 4,2% αντίστοιχα σε σύγκριση με τον Οκτώβριο του 2020. Αντιθέτως, ο αριθμός επιβατηγών με ελληνική σημαία αυξήθηκε κατά 3,4% σε σύγκριση με τον Οκτώβριο του 2020, από τα 705 πλοία στα 729.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως περίπου το 58% (1.075 από τα 1.835 πλοία)  του ελληνικού εμπορικού στόλου έχει ηλικία άνω των 20 ετών. Ωστόσο, σε όρους χωρητικότητας, ο αριθμός ανέρχεται στο 10,31% του ελληνικού εμπορικού στόλου.