Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Τεράστιες ευθύνες ΕΕ και κυβερνήσεων για το συνεχιζόμενο έγκλημα στο Αιγαίο
Τη βαθιά του θλίψη και οργή για το νέο θανατηφόρο ναυάγιο στο Αιγαίο, σήμερα τα ξημερώματα, πλοιαρίου που μετέφερε πρόσφυγες και μετανάστες εκφράζει το ΠΑΜΕ. Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία ένα άτομο πνίγηκε, 12 διασώθηκαν και αγνοείται άγνωστος αριθμός επιβαινόντων.
Το ΠΑΜΕ σημειώνει: «Το νέο ναυάγιο αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά ότι οι βαρύγδουπες δηλώσεις της κυβέρνησης περί "ανάκτησης του ελέγχου στο Προσφυγικό - Μεταναστευτικό" είναι υποκριτικές. Ενώ επιχειρούν να κρύψουν τις τεράστιες ευθύνες Ευρωπαϊκής Ένωσης - κυβερνήσεων για το συνεχιζόμενο έγκλημα που συντελείται στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή.
Το Προσφυγικό θα συνεχίζει να διογκώνεται και οι πρόσφυγες και μετανάστες θα συνεχίζουν να πέφτουν θύματα διαφόρων κυκλωμάτων που "φύτρωσαν" πάνω στην πολιτική εγκλωβισμού των μεταναστών, τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας και τη μετατροπή της Ελλάδας σε ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών.
Για να σταματήσει η καθημερινή απώλεια ανθρώπινων ζωών, η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα νεκροταφείο ξεριζωμένων και κατατρεγμένων απαιτείται σύγκρουση και απειθαρχία στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και στις απάνθρωπες πολιτικές τους για τους πρόσφυγες.
Να παρθούν τώρα όλα τα αναγκαία μέτρα για άμεση παροχή ασύλου και προστασία των προσφύγων σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης και τις αποφάσεις του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.
Να σταματήσει η φονική πολιτική των απελάσεων, των επαναπροωθήσεων και των υπερδομών-φυλακών».
πηγη: 902.gr
Δίψα για αντιπολίτευση
Σπάνια η ανάδειξη αρχηγού, προέδρου ή γενικού γραμματέα σηματοδοτεί μια μεγάλη στροφή στην πορεία ενός κόμματος. Όταν υπάρχουν αυτές, έχουν ήδη διαφανεί πριν την εκλογή, η οποία απλώς την επικυρώνει. Η εκλογή του Ν. Ανδρουλάκη στην αρχηγία του ΚΙΝΑΛ δεν είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις.
Κανείς εξάλλου, δεν περίμενε μια τομή. Αυτό που κρινόταν ήταν αν το ΚΙΝΑΛ θα κλείνει περισσότερο το μάτι προς τη ΝΔ ή προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Νικητής βγήκε η πρώτη επιλογή. Κατά συνέπεια, σημειώνεται μια μικρή μεν, δεξιά δε μετατόπιση στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό.
Όσο κι αν ξεθάφτηκαν λάβαρα του ΠΑΣΟΚ και φωτογραφίες του Ανδρέα, όσο και αν ακούστηκε το σύνθημα της ανανέωσης, το στρατηγικό ερώτημα για το ΚΙΝΑΛ παραμένει: ποιο πολιτικό χώρο επιχειρεί να καλύψει; Τι και πόσο κενό υπάρχει μεταξύ της παραδοσιακής δεξιάς της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ που έχει αποδεχθεί τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση και την ευρωενωσιακή εξάρτηση; Οι διαχωριστικές γραμμές εκατέρωθεν του ΚΙΝΑΛ είναι δυσδιάκριτες ούτως ή άλλως, εξού και η συμπίεσή του που δεν το αφήνει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Μπορεί το ΚΙΝΑΛ να επιστρέψει σε πολιτικές της πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατίας, όπως η ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και η τόνωση της μεσαίας τάξης; Μπορεί να παίξει το ρόλο του Κέντρου, μιας θολής πολιτικής έννοιας, που παραπέμπει στην εξισορρόπηση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και τάξεων; Μπορεί να διεκδικήσει να πάρει από τον ΣΥΡΙΖΑ και να σηκώσει τη σημαία της Αντιδεξιάς και στην τελική τί ακριβώς θα σήμαινε αυτό; Μάλλον κανείς δεν πιστεύει ότι μπορούν να γίνουν αυτά, ούτε καν οι ίδιοι οι υποψήφιοι που τα διατύπωναν πριν την εκλογική διαδικασία.
Παρόλα αυτά, το αστικό πολιτικό σύστημα αντιλαμβάνεται ότι έχει φθορά στο σύνολό του, ως αποτέλεσμα της υγειονομικής και οικονομικής κρίσης. Αντιλαμβάνεται και την ανάγκη αναδιάταξής του. Το δρόμο ίσως, δείξει η Γερμανία με τον μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό της. Σε ένα τέτοιο σενάριο, το ΚΙΝΑΛ θα πετούσε τη σκούφια του.
Σε κάθε περίπτωση όμως, το κεντρικό εξαγόμενο είναι ότι υπάρχει δίψα για αντιπολίτευση. Μπορεί τα ΜΜΕ να έδωσαν αναντίστοιχα πολύ χρόνο και άρθρα για το μέγεθος του ΚΙΝΑΛ, που έδωσαν. Μπορεί ο μηχανισμός και οι διασυνδέσεις του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ να κρατούν καλά μετά από τόσα χρόνια και κύματα, που καλά κρατούν. Μπορεί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να προμοτάρισαν υποψήφιους, που κι αυτό έγινε. Όμως ψήφισε και κόσμος που αισθάνθηκε ότι τον αφορά, κι ας μην ψήφισε ΚΙΝΑΛ στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές και πιθανώς δε θα ψηφίσει και στις επόμενες. Γιατί δεν βλέπει τον εαυτό του σε κανένα κόμμα, τουλάχιστον από τα δύο μεγάλα.
Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε την πρωτοφανή κατάσταση όπου: μετράμε διψήφιους και τριψήφιους θανάτους καθημερινά, λόγω της κυνικής κυβερνητικής διαχείρισης της πανδημίας, η ακρίβεια σκαρφαλώνει σε δυσβάστακτα ύψη για τη λαϊκή τσέπη, οι αντεργατικοί και αντιεκπαιδευτικοί νόμοι δεν έχουν τελειωμό, αλλά σοβαρή αντιπολίτευση απέναντι στον θύτη-κυβέρνηση δεν έχουμε.
Για νιοστή φορά το ερώτημα παραμένει για την Αριστερά: θα σηκώσει το γάντι; Θα ρίξει νερό στο μύλο της λαϊκής κινητοποίησης; Θα ποτίσει ένα ρεύμα διεκδικήσεων: αναβάθμισης της δημόσιας υγείας, αυξήσεων στους μισθούς και στα κοινωνικά δικαιώματα; Ο ελληνικός λαός έχει χαμηλές προσδοκίες, αλλά θέλει από κάπου να πιαστεί. Θα γίνει η Αριστερά το απάγκιο του;
Κώστας Κωστόπουλος
πηγη: antapocrisis.gr
«Παγίδες» στις γονικές δωρεές και παροχές ακινήτων – Τι αλλάζει στις μεταβιβάσεις με τη νέα χρονιά
«Πολύπλοκες» αποδεικνύονται οι γονικές παροχές ή δωρεές με τα νέα υψηλά αφορολόγητα, παρά το γεγονός ότι έχουν ενεργοποιηθεί ηλεκτρονικές διαδικασίες που -θεωρητικά τουλάχιστον- διευκολύνουν τέτοιου τύπου μεταβιβάσεις.
Μια σειρά από γραφειοκρατικά εμπόδια βάζουν «φρένο» σε χιλιάδες νοικοκυριά που επιθυμούν να μεταβιβάσουν ακίνητα με το νέο αφορολόγητο των 800.000 ευρώ εντός του τρέχοντος έτους χάνοντας έτσι την ευκαιρία τους για φθηνές μεταβιβάσεις.
Γράφει ο Βαγγέλης Δουράκης
Ο χρόνος σώνεται και όσοι θελήσουν να κάνουν γονικές παροχές ή δωρεές από τον Ιανουάριο του 2022 θα βρουν μπροστά τους «παγίδες» επιπλέον επιβαρύνσεων.
Σε 10 μέρες κλείνουν οι διορίες για μεταβιβάσεις χωρίς πρόστιμα από τους δήμους, αλλά και χωρίς την αναγκαιότητα της ηλεκτρονικής ταυτότητας κτιρίου.
Τα κέρδη στις γονικές παροχές ή δωρεές έως το τέλος της χρονιάς
Το υπουργείο Οικονομικών έδωσε μεν περιθώριο έναν μήνα για μεταβιβάσεις με τις παλαιές αντικειμενικές έως τέλος Ιανουαρίου, αλλά και αυτή αποδεικνύεται ελλιπής διαμορφώνοντας αδικίες.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που αρκετοί συμβολαιογράφοι διώχνουν από τα γραφεία τους -για να τους προστατεύσουν από την απώλεια χρόνου και χρήματος- όσους έσπευσαν να κάνουν συμβόλαια για να εκμεταλλευτούν το αφορολόγητο των 800.000 ευρώ, για εν ζωή μεταβιβάσεις ακινήτων στα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Έτσι, δεν είναι λίγοι εκείνοι που με την αλλαγή του χρόνου χάνουν την ευκαιρία να προχωρήσουν σε γονικές παροχές ή δωρεές αξιοποιώντας την συγκυρία που τους πρόσφερε ένα «τριπλό κίνητρο».
Συγκεκριμένα:
1. Χαμηλό κόστος εξόδων συμβολαίου: από το 2022 οι αντικειμενικές αλλάζουν. Και αυξάνονται αυτομάτως οι αμοιβές και τα έξοδα στα συμβόλαια. Αυτό ώθησε ιδιαίτερα όσους είχαν μικρές περιουσίες, αν και έτσι και αλλιώς θα ήταν αφορολόγητοι, να σπεύσουν να επωφεληθούν και να κάνουν συμβόλαια πριν αλλάξουν οι αμοιβές και τα έξοδα.
2. Μεταβιβάσεις με χαμηλό πρόστιμο αδήλωτων τετραγωνικών από τους δήμους: η πλατφόρμα του υπ. Εσωτερικών άνοιξε τον Οκτώβριο και κλείνει 31.12.2021.
3. Δυνατότητα για μεταβιβάσεις με απλή βεβαίωση μηχανικού έως 31.12.2021, χωρίς ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και επιπλέον κόστος, αντί της υποχρεωτικής ηλεκτρονικής ταυτότητος ακινήτου.
Ποιες είναι οι «παγίδες» για τα νοικοκυριά
Και ενώ τα νοικοκυριά έσπευσαν να κάνουν χρήση του αφορολόγητου, οι διαδικασίες «κόλλησαν» σε εφορίες, ΕΦΚΑ, δήμους, μηχανικούς και συμβολαιογραφεία.
Χωρίς να φταίνε οι ίδιοι οι πολίτες, ανακάλυψαν ότι μπήκαν σε μια διαδικασία που εξελίσσεται σε … «παγίδα» για αυτούς, επειδή:
1. πολλοί δήμοι χρειάζονται 2 και 3 μήνες για να βγάλουν βεβαιώσεις ΤΑΠ. Χιλιάδες νοικοκυριά δεν θα προλάβουν να πάρουν το πιστοποιητικό που χρειάζονται ούτε έως 31.1.2022. Σε τέτοια περίπτωση, η παράταση δεν καλύπτει τον πολίτη. Ανάλογα με το πού κατοικεί κανείς, κάποιοι «τυχεροί» κερδίζουν και προλαβαίνουν τις διορίες. Ενώ οι «άτυχοι» βγαίνουν «χαμένοι από χέρι»
2. το υπουργείο Οικονομικών προσπάθησε να παρακάμψει την γραφειοκρατία στις εφορίες. Ανακοίνωσε ότι από 20 Δεκεμβρίου οι δηλώσεις παροχών και δωρεών ακινήτων γίνονται υποχρεωτικά ηλεκτρονικά. Αυτό θεωρητικά, επιταχύνει τις διαδικασίες. Επίσης, δόθηκε και παράταση 1 μήνα έως τέλος Ιανουαρίου, για συμβόλαια με τις αντικειμενικές του 2021 αντί για τις νέες του 2022.
Ωστόσο και εδώ πάλι κρύβεται άλλη μια γραφειοκρατική παγίδα: η Πλατφόρμα MyProperty της ΑΑΔΕ «διασώζει» … τη μισή Ελλάδα μόνο! Και αυτό γιατί η πλατφόρμα λειτουργεί για περιοχές και αστικά κέντρα όπου ισχύουν οι αντικειμενικές Τιμές Ζώνης. Για την υπόλοιπη μισή Ελλάδα (κυρίως την Περιφέρεια ή σχεδόν 80% της ελληνικής επικράτειας) όπου δεν ισχύει ο Αντικειμενικός Προσδιορισμός Αξίας Ακινήτων (“περιοχές εκτός ΑΠΑΑ” όπως λέγονται) η παράταση δεν σημαίνει τίποτα!
Σε αυτήν την ανισότητα έρχεται να προστεθεί και άλλη μια αδικία: όπως ανακοινώθηκε, η παράταση αφορά μόνον όσους προλάβουν να ξεκινήσουν διαδικασία μεταβίβασης μέσα στο 2021. Εδώ και μήνες όμως οι ενδιαφερόμενοι ψάχνουν και δεν βρίσκουν συμβολαιογράφο ή μηχανικό που να τους αναλάβει και να τους εγγυηθεί ότι θα προλάβουν να κάνουν όσα χρειάζεται πριν τις 31.12.2021. Χωρίς να φταίνε αποκλείονται, κυρίως οι μικροϊδιοκτήτες που είχαν παρατημένα και «μπλεγμένα» με χρέη ακίνητα. Το υπουργείο ωστόσο δεν δίνει άλλη παράταση, γιατί τον Μάρτιο θα πρέπει να εκδοθούν τα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ με τις νέες αντικειμενικές.
3. Καθυστερήσεις σημειώνονται και στην έκδοση από τον ΕΦΚΑ πιστοποιητικών ασφαλιστικής ενημερότητος και χωρίς αυτά συμβόλαια δεν γίνονται.
4. Αδήλωτα τετραγωνικά: Η σχετική προθεσμία λήγει 31/12 για να τακτοποιηθούν και να πληρωθούν τα αδήλωτα εμβαδά κατοικιών. Έτσι από 1.1.2022 μια γονική παροχή μπορεί να αλλάξει κόστος ή και να ματαιωθεί από τους ενδιαφερόμενους, εάν το πρόστιμο που θα πληρώσουν αποδειχθεί μεγαλύτερο από εκείνο που νόμιζαν ως τώρα.
5. Ηλεκτρονική Ταυτότητα Ακινήτου: Από τη νέα χρονιά θα πρέπει να εκδίδεται υποχρεωτικά και θα κοστίζει περί τα 300 ευρώ.
Πηγή: enikonomia.gr - enikos.gr
Όσα σηματοδοτεί η ιστορική νίκη της αριστεράς στη Χιλή
της Λαμπρινής Θωμά
Ο Γαβριήλ Μπόριτς είναι ο πρώτος Πρόεδρος που εκλέγει η Χιλή, ο οποίος κατέβηκε με αριστερό λόγο και χαρακτηρισμένος ως «κομμουνιστής», από το 1990 μέχρι σήμερα. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του λαού της Χιλής στις χθεσινές εκλογές.
Στις 11 Μαρτίου 2022 αναλαμβάνει ο πρώτος Πρόεδρος της Χιλής που κατέβηκε με αριστερό πρόταγμα και λόγο, μετά τον Σαλβαδόρ Αλλιέντε. Μέχρι σήμερα, κανένας υποψήφιος για την προεδρία δεν είχε τολμήσει να μιλήσει ξεκάθαρα για αριστερά. Ακόμη και αν η εσωκομματική επιλογή του, ανεξάρτητου, Γαβριήλ Μπόριτς – έναντι του «καθαρόαιμου» κομμουνιστή Ντανιέλ Χαδουέ- ως υποψήφιου πιο «χαμηλών» αριστερών τόνων, δεν μειώνει το γεγονός της αλλαγής που καταγράφεται, τέκνο της εξέγερσης του Οκτώβρη του 2019 στη Χιλή. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που καταγράφεται, η κοινωνική και πολιτική, κι ας μην αναδεικνύεται από τις ειδήσεις εν μέσω των πανηγυρισμών. Με το διακύβευμα του Συντάγματος, μιας αλλαγής τεράστιας σημασίας, ας μου επιτραπεί να πω πως άλλη είναι η πιο μεγάλη αλλαγή: είναι αυτή που κατόρθωσε ο ίδιος ο λαός της Χιλής, που κέρδισε το δικαίωμα να μη φοβάται και να ανασαίνει προχωρώντας βήμα βήμα προς την δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.
Τα γεγονότα: Με καταμετρημένο το σύνολο των ψήφων του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Χιλή, που έγιναν χτες, Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2021, ο 35χρονος Γαβριήλ Μπόριτς εκλέγεται πρόεδρος με 56% έναντι 44% του ακροδεξιού και θαυμαστή του Πινοτσέτ, Χοσέ Αντόνιο Καστ. Η νίκη του Μπόριτς, που έχει υπηρετήσει ως ανεξάρτητος βουλευτής, πρωτοστάτησε στις φοιτητικές διαμαρτυρίες για δωρεάν παιδεία το 2011, και έχει αναδειχθεί σε πρωταγωνιστή, στο πολιτικό πεδίο, μετά την εξέγερση του 2019, σημαίνει ότι ο Πρόεδρος που εξελέγη είναι και εκείνος που έχει ταχθεί ανοικτά υπέρ της ανανέωσης του Συντάγματος. Που θα υπογράψει και θα εγκρίνει το νέο Σύνταγμα, πάνω στο οποίο δουλεύει η συνταγματική επιτροπή, υπό την προεδρία μιας ιθαγενούς. Ένα Σύνταγμα στο οποίο εναντιώθηκε με κάθε τρόπο η πλευρά του Καστ.
Σε μία από τις συνεντεύξεις που κάναμε στη Χιλή, και θα ανεβάσουμε εντός των ημερών, ο παλαίμαχος συνάδελφος Κάρλος Αλζαμόρα, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος που πήρε συνέντευξη από τον – φυλακισμένο τότε- Μανουέλ Κοντρέρας, το νο2 της δικτατορίας και επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Πινοτσέτ, έχει κάνει μια εξαιρετική παρατήρηση. Όταν έφυγε ο Πινοτσέτ, μας είπε, το κίνημα και το αίτημα ήταν ανθρωπιστικό. Αφορούσε στην αναγνώριση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε η χούντα και έθετε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σήμερα, μετά την εξέγερση του 2019, το αίτημα είναι πολιτικό και διατυπώνεται πολιτικά, με αριστερό λόγο. Έχει, δε, μπροστά, μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς να γνωρίσει τη δικτατορία αυτή καθ’ αυτή. Γνώρισε όμως στο πετσί της τα «απόνερα» αυτής της δικτατορίας: τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό και την ακραία αστυνομική βία ως μόνη απάντηση στα λαϊκά αιτήματα. Κι εδώ εξηγείται η «ιδιαιτερότητα» του Μπόριτς, που υπήρξε κριτικός απέναντι και στις κυβερνήσεις της Κούβας, της Νικαράγουας και της Βενεζουέλας: ήταν ακριβώς γιατί όφειλε να ενώσει, με κάποιο τρόπο, τις δύο γενιές – την γενιά του ανθρωπιστικού αγώνα και τη γενιά των αριστερών διεκδικήσεων.
Η σημασία της κοινωνικής αλλαγής που διαπιστώνεται και στο εκλογικό αποτέλεσμα είναι τεράστια. Και τα συνθήματα που συνόδευσαν τη χθεσινή νίκη, τα μηνύματα που μας έστελναν οι σύντροφοι και φίλοι από τη Χιλή είχαν κοινό παρονομαστή: «Νικήσαμε το φασισμό». Το φασισμό που είχε οδηγήσει τη χώρα στην αγκαλιά των Σικάγο μπόυς, μετατρέποντας τη Χιλή στο πιο ακραίο παράδειγμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών του πλανήτη και οδηγώντας την στην ακραία ανισότητα, η οποία και γέννησε τις μεγάλες διαδηλώσεις του 2011 και του 2014 και την εξέγερση του 2019.
Σε όλα αυτά τα γεγονότα, ο Γαβριήλ Μπόριτς ήταν παρών, με ηγετικό ρόλο. Προερχόμενος από το νότο, τη γη των Μαπούτσε, ως φοιτητής ήταν ο πρόεδρος της πανφοιτητικής οργάνωσης του Πανεπιστημίου της Χιλής, στο Σαντιάγο, το 2011, όταν οι φοιτητές απαίτησαν δωρεάν παιδεία. Το 2014, με το δεύτερο μεγάλο κύμα διαδηλώσεων, πριν καν πατήσει τα 30 του χρόνια, ήταν στη γερουσία, εκλεγμένος ως ανεξάρτητος, με κεντρικό σύνθημα «Να θάψουμε το οικονομικό μοντέλο Πινοτσέτ, να φορολογήσουμε τους πλούσιους». Παράλληλα, ήδη θέτει ζητήματα περιβάλλοντος, στην ιδιαίτερα ταλαιπωρημένη από την άκρατη καπιταλιστική εκμετάλλευση, Χιλή – ο νότος, από όπου έρχεται, ζει την τραγωδία αυτής της καταστροφής δεκαετίες τώρα.
Στην προεκλογική του εκστρατεία, οι τόνοι ήταν πιο χαμηλοί αλλά παρέμειναν αριστεροί: το αποτέλεσμα, η νίκη, επετεύχθη με αυτό το «χαμήλωμα» των τόνων, θα πουν οι πιο ψύχραιμοι. Κατά τη γνώμη μας, δεν πρόκειται για «νερό στο κρασί», αλλά για πολιτική επιλογή που έγινε κεντρική και σημαντική, καθώς και ο Μπόριτς και όλη η αριστερά γνωρίζει πως πριν τη συνταγματική αλλαγή τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Η εσωκομματική ήττα του Ντανιέλ Χαδουε αυτό ακριβώς σηματοδοτούσε: την οπτική ενός μεγάλου τμήματος της αριστεράς ότι δεν ήταν καιρός για πρωθύστερα σχήματα. Πέρα από το μαξιμαλισμό – που και προσωπικώς με διακρίνει- υπήρχε το πρακτικό ζήτημα μιας συνολικής λύσης, κι αυτή σήμαινε πως τα πάντα εξαρτώνται από τη συνταγματική αλλαγή.
Το νέο σύνταγμα, που θα καθορίσει και το μέλλον των ιθαγενικών λαών, που θα επιβάλλει εν μέρει την κοινωνική δικαιοσύνη, που θα δώσει όσα δικαιώματα στις μειονότητες κάθε είδους, και η «αποχή» από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ΗΠΑ – όπως το διατύπωσε και ο Ντανιέλ Χαδουέ στη συνέντευξη που μας παραχώρησε -, είναι αλλαγή που αντιστοιχεί στο συνολικό λαϊκό πρόταγμα της Χιλής. Και εκεί συνεχίζει να δίνεται ο πιο σημαντικός αγώνας. Σήμερα, με τον επόμενο Πρόεδρο της χώρας στην πρώτη του γραμμή. Και με το μεγαλύτερο κομμάτι των λαϊκών δυνάμεων στο πλευρό του: Χθες, στο δεύτερο γύρο, ψήφισαν κοντά 1,3 εκατομμύρια πολίτες παραπάνω. Ήταν η μεγαλύτερη συμμετοχή (56%) από το 2012, όταν η ψήφος έπαψε να είναι υποχρεωτική, επί του απερχόμενου πολυεκατομμυριούχου προέδρου, Σεμπαστιάν Πινιέρα. Το ποσοστό αυτής της συμμετοχής – και μάλιστα εν μέσω πανδημίας – είναι ενδεικτικό και της αίσθησης του αγώνα που πρέπει να συνεχιστεί. Τίποτε δεν τελείωσε, ειδικά πριν την συνταγματική αλλαγή. Και τίποτε δεν πρόκειται να είναι ξανά το ίδιο, τώρα που οι αγώνες του λαού για μία ακόμη φορά δικαιώνονται, βάζοντας στη ζυγαριά την ίδια τη δημοκρατία. Άλλωστε, όπως μας είπαν οι γερόλυκοι πολεμιστές του δικαίου, Κουιλαπαγιούν, «ο αγώνας είναι αδιάκοπος, δεν μπορείς ποτέ να πεις ‘τώρα θα ξεκουραστώ’». Κι αυτό η Χιλή το ξέρει καλύτερα από τον καθένα.
πηγη: kommon.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή