Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Αυξήθηκαν οι ώρες δουλειάς με την τηλεργασία

Αυξήθηκαν κατά 42% οι ώρες εργασίας των πολιτών που δουλεύουν με τηλεργασία τα τελευταία χρόνια και σε σχέση με την περίοδο πριν από την πανδημία.
Όπως προέκυψε από αυτήν, σύμφωνα με «ΤΑ ΝΕΑ», από τους εργαζομένους που δεν έχουν τηλεργαστεί ποτέ, ένα 20% θα ήθελε να το κάνει, ενώ το 85% αυτών που τηλεργάζονται σήμερα επιθυμούν να συνεχίσουν.
Το 84% των εργαζομένων προτιμούν είτε μία τακτικότητα στην τηλεργασία (μία φορά ή περισσότερες ανά εβδομάδα, ποσοστό 50,5%) είτε εφαρμογή της τηλεργασίας, όποτε αυτό χρειάζεται (34%).
πηγη: enikos.gr
ΕΝΦΙΑ: Η μισή αλήθεια και τα οφέλη για τους μεγάλους

Με μια κίνηση που στοχεύει στην αλλαγή ατζέντας, η κυβέρνηση κάνει "ρελάνς"καθώς βγάζει περισσότερα από 280 εκατομμύρια από το σχεδιασμό του προϋπολογισμού του 2022, πέρα από τα περίπου 70 που είχαν ενταχθεί ήδη. Ποιους όμως ευνοεί περισσότερο μια τέτοια κίνηση;
- Μια τέτοια κίνηση, όπως κάθε φόρος κεφαλαίου, οδηγεί σε μεγαλύτερο όφελος τους έχοντες και κατέχοντες, που ανακουφίζονται από μεγάλες αυξήσεις στις επιβαρύνσεις που ήδη είχαν. Ειδικά όταν καταργείται ο συμπληρωματικός φόρος για το σύνολο της περιουσίας και μπαίνει στο κάθε ακίνητο. Σημειώνεται ότι για τα 7.180.009 φυσικά πρόσωπα - ιδιοκτήτες ο λογαριασμός του ΕΝΦΙΑ του 2021 ανήλθε σε 2,093 δισ. ευρώ, εκ των οποίων ο συμπληρωματικός φόρος που επιβλήθηκε σε ιδιοκτήτες με ακίνητα άνω των 250.000 ευρώ έφτασε τα 368,4 εκατ. ευρώ. Είναι ενδεικτικό ότι όπως ανέφερε σήμερα ο Υφυπουργός Οικονομικών κ. Απόστολος Βεσυρόπουλος «ο συμπληρωματικός φόρος υπολογίζεται σήμερα στη συνολική αξία της περιουσίας, εφόσον αυτή υπερβαίνει τα 250.000 ευρώ. Ο φόρος αυτός για τα φυσικά πρόσωπα καταργείται και επιβάλλεται, πλέον, φόρος επί της αξίας του ακινήτου, με την προϋπόθεση ότι το ακίνητο είναι αξίας μεγαλύτερης των 400.000 ευρώ» κάτι που προφανώς αφορά μεγάλες περιουσίες και ειδικά όσους έχουν ακριβά ακίνητα και έχουν περιουσία άνω των 300.000 ευρώ, όπως προβλέπεται πλέον.
- Οι μειώσεις στη μικρή και μεσαία περιουσία, όντως υφίστανται και είναι ευπρόσδεκτες, αλλά αναμφισβήτητα ένα «μπόνους» ακόμη και 100 - 150 ευρώ σε ετήσια βάση δεν αρκεί για να «σώσει» καταστάσεις. «Αύξηση θα σημειωθεί μόνο για το 6% των φορολογουμένων, που στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι ιδιοκτήτες ακινήτων είτε σε περιοχές με μεγάλη αύξηση των τιμών ζώνης είτε σε περιοχές που εντάχθηκαν για πρώτη φορά στο αντικειμενικό σύστημα προσδιορισμού και των οποίων η φορολογία ήταν πολύ χαμηλή έως τώρα. Ακόμα όμως και για το 50% από αυτούς, η ετήσια αύξηση δεν υπερβαίνει τα 50 ευρώ» ανέφερε νωρίτερα ο κ. Βεσυρόπουλος. Αυτό αφενός υποδηλώνει αυξήσεις για το άλλο 505 των πολιτών ενώ βέβαια για τις «ακριβές» περιουσίες η μείωση έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στην τσέπη από ο,τι η ελάφρυνση των ποιο αδύναμων, ως συμβαίνει με τους φόρους κεφαλαίου.
- Επίσης, σε αρκετές περιπτώσεις παρά τη μείωση που εξαγγέλθηκε, παραμένει σημαντική επιβάρυνση λόγω της αύξησης των αντικειμενικών αξιών αλλά και της μη μεταβολής, προς ώρας, στους συντελεστές παλαιότητας και τους εμπορικούς. Υπενθυμίζεται ότι με βάση τα επίσημα στοιχεία του Υπ. Οικονομικών, σε σχέση με τις αντικειμενικές, στο 55% των ζωνών υπάρχουν, μέσες αυξήσεις 19,5%, στο 21% η μέση μείωση φτάνει το 14,7%, ενώ για το 24% των ζωνών οι τιμές παραμένουν αμετάβλητες. Σε 133 ζώνες οι οποίες επεκτείνονται η μέση αύξηση είναι 41%, ενώ στο 40% των 3.478 νέων εντάξεων η μέση αύξηση είναι 26%. Μάλιστα, η άνοδος, εντοπίζεται σε ζώνες περιοχών, όπως: το κέντρο Αθήνας, από 1.850 σε 3.600 ευρώ (αύξηση 95%), το Ναύπλιο, από 1.300 σε 2.200 ευρώ (αύξηση 69%), το Παλαιό Φάληρο, από 1.650 σε 2.750 ευρώ (αύξηση 67%), και το Ελληνικό, από 1.700 σε 2.200 ευρώ (αύξηση 29%). Επίσης σε Καματερό, Αγία Βαρβάρα, Άγιο Δημήτριο, Ιλιον, Άγιοι Ανάργυροι, Κυψέλη, Περιστέρι και Δάφνη οι αντικειμενικές αξίες ανεβαίνουν σε ποσοστά έως και 75%. Επίσης, στις νέες ζώνες (νέες εντάξεις και επεκτάσεις), οι οποίες ανέρχονται σε 3.643 ζώνες (26% των συνολικών ζωνών του συστήματος), που μέχρι πρότινος ήταν εκτός του συστήματος των αντικειμενικών αξιών και λάμβαναν τη χαμηλότερη τιμή ζώνης της δημοτικής ενότητας ή του δήμου ή της περιφερειακής ενότητας, εντοπίζονται σημαντικές μεταβολές. Από νέες ζώνες, στις επεκτάσεις υφιστάμενων ζωνών εντοπίζεται αύξηση στο 80% των 165 ζωνών. Η ένταξή τους στο σύστημα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών ζώνης κατά μέσο όρο σε 41% σε σχέση με τις υφιστάμενες, μέσα από τη διαδικασία των πιστοποιημένων εκτιμητών. Αντίθετα σε «ακριβές» περιοχές της Αθήνας υπάρχουν μειώσεις στις τιμές ζώνης και άρα και στον ΕΝΦΙΑ. Π.χ. σε Κηφισιά, Φιλοθέη, Εκάλη, Άνοιξη Βούλα, Νέο Ψυχικό και Πεντέλη παρατηρείται αποκλιμάκωση τιμών ζώνης έως και 35%.
- Η μείωση του ΕΝΦΙΑ δεν αρκεί για να καλύψει το βάρος της ενεργειακής ακρίβειας αλλά και των τιμών των βασικών προϊόντων που προδήλως κτυπούν τα χαμηλότερα στρώματα. Με βάση και τις αναφορές της κυβέρνησης, μόνο για το 2021, το κόστος για την οικονομία ήταν με μετριοπαθείς εκτιμήσεις, άνω του 1 δισεκατ. Ευρώ με πολλούς να «βάζουν το λογαριασμό» στα 2 δισεκ. ευρώ. Είναι προφανές λοιπόν ότι μια μείωση για φέτος σχεδόν 300 εκατομμυρίων ευρώ είναι πολύ περιορισμένη. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το ότι με τη μείωση σε μέσους όρους κατά 13% δεν αρκεί να καλυφθεί ο τριπλασιασμός του κόστους ενέργειας αλλά και οι αυξήσεις, μόνο για το 2021, έως 20% βασικών αγαθών του καλαθιού της νοικοκυράς. Κι έπονται και άλλες εντός του 2022.
- Επιπλέον, πέρα από τον ΕΝΦΙΑ όπου γίνεται προσπάθεια συγκράτησης, με την εκτίναξη των αντικειμενικών αξιών άλλοι 16 φόροι αυξάνονται επιβαρύνοντας τον πολίτη. Τέτοιοι είναι π.χ. ο φόρος μεταβίβασης ακινήτων, ο οποίος υπολογίζεται με 3% επί της αντικειμενικής αξίας κάθε πωλούμενου ακινήτου και επιβαρύνει τον αγοραστή, ο ΦΠΑ 24%, όπου επιβάλλεται, ο φόρος χρησικτησίας κτισμάτων, ο φόρος ανταλλαγής - συνενώσεως οικοπέδων, ο φόρος διανομής ακινήτων, το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ), που επιβάλλεται υπέρ των δήμων μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος και υπολογίζεται με συντελεστές κλιμακούμενους από 0,25‰-0,35‰ επί των αντικειμενικών τιμών ζώνης των ηλεκτροδοτούμενων κτισμάτων, ο δημοτικός φόρος που επιβαρύνει τις μεταβιβάσεις ακινήτων (υπολογίζεται με ποσοστό επί του φόρου μεταβίβασης), το πρόσθετο τέλος μεταγραφής συμβολαίων, ο φόρος κληρονομιάς ακινήτων, ο οποίος υπολογίζεται με αφορολόγητα όρια και συντελεστές όμοια με του φόρου δωρεάς, το τέλος εγγραφής ακινήτων στο Κτηματολόγιο, τα α πολεοδομικά πρόστιμα διατήρησης αυθαιρέτων κτισμάτων, τα πολεοδομικά πρόστιμα κατασκευής νέων αυθαιρέτων, οι εισφορές σε γη και χρήμα για την ένταξη ακινήτων στα σχέδια πόλεων, ο ειδικός φόρος ακινήτων 15% που επιβάλλεται στις υπεράκτιες εταιρείες ακινήτων, ο φόρος επί των τεκμαρτών εισοδημάτων τα οποία προσδιορίζονται βάσει των τεκμηρίων διαβιώσεως των κατοικιών των φυσικών προσώπων, ο φόρος επί του τεκμαρτού εισοδήματος από ιδιοχρησιμοποίηση επαγγελματικής στέγης και από δωρεάν παραχώρηση κατοικίας κτλ.
Αντικειμενικές αξίες: Πού εμφανίζονται οι μειώσεις
Σε «ακριβές» περιοχές της Αθήνας υπάρχουν μειώσεις όπως σε Κηφισιά, Φιλοθέη, Εκάλη, Άνοιξη Βούλα, Νέο Ψυχικό και Πεντέλη όπου παρατηρείται αποκλιμάκωση τιμών έως και 35%. Επίσης, από τις ζώνες των νέων εντάξεων, μείωση της τιμής εμφανίζουν 1.509 ζώνες, δηλαδή το 43% των νέων εντάξεων, η οποία διαμορφώνεται κατά μέσο όρο σε 18%. Μειώσεις εντοπίζονται σε ζώνες περιοχών, όπως η υπό απολιγνιτοποίηση Φλώρινα, από 600 σε 300 ευρώ (μείωση 50%), η ευαίσθητη εθνικά Χίος, από 800 σε 450 ευρώ (μείωση 44%), οι Πρέσπες, από 600 σε 400 ευρώ (μείωση 33%), το υπό απολιγνιτοποίηση Αμύνταιο, από 600 σε 450 ευρώ (μείωση 25%), και η συνοριακή Ορεστιάδα, από 500 σε 400 ευρώ (μείωση 20%). Αμετάβλητες παραμένουν 2.729 ζώνες, συνιστώντας το 27% των υφιστάμενων ζωνών, ενώ μείωση παρουσιάζουν 1.331 ζώνες (το 13% των υφιστάμενων), η οποία ανέρχεται κατά μέσο όρο σε 11%. Μειώσεις εντοπίζονται σε ζώνες περιοχών, όπως τα Φάρσαλα, από 500 σε 250 ευρώ (μείωση 50%), η Νάξος, από 800 σε 500 ευρώ (μείωση 38%), τα Άνω Λιόσια, από 650 σε 450 ευρώ (μείωση 31%), η Δωδώνη Ιωαννίνων, από 550 σε 400 ευρώ (μείωση 27%), η Κόνιτσα, από 600 σε 450 ευρώ (μείωση 25%), και τα Δερβενοχώρια Βοιωτίας, από 500 σε 400 ευρώ (μείωση 20%). Να σημειωθεί ότι, από τις νέες ζώνες, στις νέες εντάξεις εντοπίζεται αύξηση στο 40% των 3.478 ζωνών, η οποία διαμορφώνεται κατά μέσο όρο σε 26%. Όσον αφορά στις παλαιές, τις υφιστάμενες, 10.165 ζώνες του αντικειμενικού συστήματος η τάση που εμφανίζεται από τις εισηγήσεις των πιστοποιημένων εκτιμητών είναι ανοδική, καθώς οι 6.105 ζώνες σημειώνουν αύξηση κατά μέσο όρο 18%.
Συνοψίζοντας, για το σύνολο της Επικράτειας η εικόνα για τις νέες τιμές ζώνης είναι σχετικά ανοδική, καθώς (α) 7.634 ζώνες (55% του συνόλου) εμφανίζουν αύξηση με μέσο όρο αύξησης 19,5%, (β) 2.860 ζώνες (21% του συνόλου) εμφανίζουν μείωση, με μέσο όρο μείωσης στο 14,7%, και (γ) 3.314 ζώνες (24% του συνόλου) παραμένουν αμετάβλητες.
Πού εντοπίζονται σημαντικές αυξήσεις
Επιπλέον, σημαντικές αυξήσεις εντοπίζονται σε ζώνες περιοχών, μεταξύ άλλων, όπως το Λαγονήσι, από 750 σε 1.450 ευρώ (αύξηση 93%), το Μαρούσι, από 1.300 σε 2.000 ευρώ (αύξηση 54%), το Χαλάνδρι, από 1.250 σε 1.900 ευρώ (αύξηση 52%), η Κέρκυρα, από 1.050 σε 1.600 ευρώ (αύξηση 52%), και η Νέα Αλικαρνασσός, από 650 σε 900 ευρώ (αύξηση 38%).
Ειδικότερα, στις νέες ζώνες (νέες εντάξεις και επεκτάσεις), οι οποίες ανέρχονται σε 3.643 ζώνες (26% των συνολικών ζωνών του συστήματος), που μέχρι πρότινος ήταν εκτός του συστήματος των αντικειμενικών αξιών και λάμβαναν τη χαμηλότερη τιμή ζώνης της δημοτικής ενότητας ή του δήμου ή της περιφερειακής ενότητας, εντοπίζονται σημαντικές μεταβολές.
Από νέες ζώνες, στις επεκτάσεις υφιστάμενων ζωνών εντοπίζεται αύξηση στο 80% των 165 ζωνών. Η ένταξή τους στο σύστημα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών ζώνης κατά μέσο όρο σε 41% σε σχέση με τις υφιστάμενες, μέσα από τη διαδικασία των πιστοποιημένων εκτιμητών.
Βέβαια, όπου υπάρχει τουρισμός ακόμη και μέσα στον αστικό ιστό η αύξηση είναι σημαντική. Έτσι η Βουλιαγμένη, από 2.400 πάει στα 3.850 ευρώ (αύξηση 60%), η Γλυφάδα, από 1.650 πάει στα 2.550 ευρώ (αύξηση 55%), ενώ εκτινάσσονται η Μύκονος όπου σε τρεις περιοχές η αύξηση είναι πάνω από 200%. Επίσης η Σαντορίνη, που πάει από 1.100 σε 2.250 ευρώ (αύξηση 105%), η Ιθάκη, από 600 σε 2.100 ευρώ (αύξηση 250%), η Ρόδος, από 700 σε 2.100 ευρώ (αύξηση 200%), η Κως, από 650 σε 1.350 ευρώ (αύξηση 108%), η Κασσάνδρα Χαλκιδικής, από 800 σε 1.550 ευρώ (αύξηση 94%), η Κεφαλλονιά, από 700 σε 1.250 ευρώ (αύξηση 79%), η Χερσόνησος Ηρακλείου, από 600 σε 1.050 ευρώ (αύξηση 75%), η Ανάβυσσος, από 1.050 σε 1.700 (αύξηση 62%), η Σκαφιδιά Ηλείας, από 650 σε 950 ευρώ (αύξηση 46%), και η Πάτμος, από 650 σε 900 ευρώ (αύξηση 38%).
πηγη: news247.gr
Το κόμμα του Τσίπρα και οι προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ

Όπως συνηθίζει ο Αλ. Τσίπρας, προσπάθησε να απαντήσει σε μια εκρηκτική πολιτική συγκυρία με μια «θεαματική» τακτική-πολιτική κίνηση.
Η κατάθεση μομφής κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη στη Βουλή έμοιαζε να συγκεντρώνει όλα τα πλεονεκτήματα που αγαπά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ: έστρεφε τα φώτα της δημοσιότητας (έστω προσωρινά) στον εαυτό του, ενώ υποχρέωνε τα στελέχη του κόμματός του σε άμεση ευθυγράμμιση με τον «αρχηγό», παρότι είναι γνωστό ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει μια χαοτική συζήτηση που αφορά τη συνολική προοπτική και τη φυσιογνωμία του.
Βέβαια, οι «θεαματικές» τακτικές επιλογές έχουν και κόστος. Προσπαθώντας να δημιουργήσει «μεγάλο γεγονός» με την πρόταση μομφής, ο Τσίπρας επέλεγε ως προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης τη… Βουλή και θυσίαζε ευχαρίστως όλο το πολιτικό περιεχόμενο που έχει αναδείξει η συγκυρία: την κρίση που προκαλεί η σύμπτωση της πανδημίας, της ακρίβειας και της απίστευτης δοκιμασίας του κόσμου κατά το χιονιά της «Ελπίδας». Σε πείσμα των πολλαπλών υποσυστημάτων του καθεστωτικού σταρ σύστεμ, ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να σκέφτεται πολιτικά. Κατανοεί ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, της προτεραιότητας της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, της διαρκούς περικοπής των κοινωνικών δαπανών κ.ο.κ. Όμως διαισθάνεται ταυτόχρονα ότι οι ουσιαστικές απαντήσεις προϋποθέτουν σκληρούς αγώνες κι ανατροπές, που ξεπερνούν ποιοτικά τις λογοδιάρροιες μέσα στο κοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να καταθέτει καμιά άμεση ή μεσοπρόθεσμη πρόταση που να πείθει ότι είναι διατεθειμένος να επιχειρήσει τέτοιες ανατροπές, πήγε στη Βουλή και ζήτησε να φύγει η «κυβέρνηση των άχρηστων» και να αντικατασταθεί από μια συμμαχική «προοδευτική κυβέρνηση». Λες και μια συγκυβέρνηση Τσίπρα-Ανδρουλάκη θα έκανε κάτι ποιοτικά διαφορετικό σε σχέση με την ιδιωτικοποιημένη Αττική Οδό (που παρέμεινε ιδιωτικοποιημένη το 2015-19), ή με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ (που ιδιωτικοποιήθηκε το 2016), ή με τις κοινωνικές δαπάνες (που συνέχισαν να μειώνονται κατά την «πρώτη φορά Αριστερά»), ή με τους θηριώδεις εξοπλισμούς (που ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ ενέκριναν στη Βουλή) κ.ο.κ.
Εκλογοκεντρική αντιπολίτευση
Αυτή η απόσταση ανάμεσα στη «μορφή» της αντιπαράθεσης και στο πραγματικό «περιεχόμενο» της πολιτικής, ήταν βούτυρο στο ψωμί του Μητσοτάκη. «Πάντα τέτοια…» ευχήθηκε ειρωνικά ο Μάκης Βορίδης από το βήμα της Βουλής, υποδεχόμενος την πρόταση μομφής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και όταν έσβησαν τα φώτα της τριήμερης συζήτησης στη Βουλή, παρέμεινε ως πολιτικό αποτέλεσμα ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Και μια υπόμνηση της λαϊκής παροιμίας ότι «με πορδές δεν βάφονται αυγά».
Ο κύκλος των στελεχών γύρω από τον Αλ. Τσίπρα είναι πλέον ολοκληρωτικά υποταγμένος στην εικόνα που φιλοτέχνησαν για τον εαυτό τους (μαζί με τους αυλοκόλακες του συστήματος) το 2015-19. Όταν κυβέρνησαν με την ανοχή της ντόπιας κυρίαρχης τάξης και της τρόικας, επιβάλλοντας το μνημόνιο 3 και χαράσσοντας μια νέα διέξοδο για τον ελληνικό καπιταλισμό. Ξεχνούν όμως ότι ακόμα και η εκτίναξή τους στο προσκήνιο δεν κατασκευάστηκε από τέτοια υλικά. Την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ανέτρεψε ένα τεράστιο και πολύμορφο κύμα εργατικών-λαϊκών αγώνων και όχι μια περίτεχνη εκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, ή κάποιες (αναπόδεικτες) ηγετικές αρετές του Αλ. Τσίπρα. Τη σχέση του πολιτικού ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ με αυτό το κύμα αγώνων, φιλοτεχνούσε περισσότερο η εικόνα του Μανώλη Γλέζου καταπάνω στη φυσούνα του Ματατζή κατά την πολιορκία της Βουλής από τους εξαγριωμένους διαδηλωτές, παρά οι προγραμματικές προετοιμασίες «ωρίμανσης» του Γ. Δραγασάκη, ή τα (κρυφά) «ανοίγματα» του Αλ. Τσίπρα προς την καραμανλική πτέρυγα της ΝΔ…
Σήμερα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλει ούτε μπορεί να εγκαταστήσει τέτοιες άμεσες σχέσεις με τον κόσμο. Δεν προκρίνει, δεν προτείνει, δεν θέλει να εμπνεύσει άμεσες κινητοποιήσεις, σχεδιασμένη κλιμάκωσή τους, πολιτικό σχέδιο κυβερνητικής ανατροπής, μέσα στο οποίο να εντάσσεται η κοινοβουλευτική δράση. Γι’ αυτό, παρά την προφανή καλπάζουσα φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προβάλει «αυτόματα» ως πειστική (πολύ περισσότερο ως αριστερή) εναλλακτική λύση. Το βύθισμα της ηγετικής ομάδας Τσίπρα στην εκλογοκεντρική τακτική, στη σοσιαλδημοκρατική πολιτική του «προοδευτισμού», έχει από το 2019 επιτρέψει την ανασύνταξη της επιρροής της ΝΔ. Όπως προειδοποιούν οι τρέχουσες δημοσκοπήσεις, διατρέχει τον κίνδυνο να επιτρέψει σήμερα και την ανασύνταξη του… ΠΑΣΟΚ.
Αρχηγοκεντρικό κόμμα
Αυτή η πολιτική εικόνα έχει άμεση σχέση με τις εσωτερικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος διαθέτει ελάχιστη επαφή με την ιστορία της Αριστεράς, αλλά ακόμα και με τη γενική ιστορία των πολιτικών κινημάτων, κατανοεί ότι μια αλλαγή στην έννοια του μέλους είναι κομβικής σημασίας για ένα πολιτικό κόμμα. Η πρόταση του Τσίπρα για την «αυτοδίκαια» εγγραφή μελών στον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω μιας ηλεκτρονικής αίτησής τους προς ένα απρόσωπο «κέντρο», οδηγεί στην πλήρη κατάργηση κάθε έννοιας συγκεκριμένων δικαιωμάτων/υποχρεώσεων των μελών, στην πλήρη κατάργηση κάθε έννοιας συγκρότησης στις κομματικές οργανώσεις, οδηγεί ευθέως στο κόμμα οπαδών/ψηφοφόρων. Σε αυτή τη βάση, η πρόταση για άμεση εκλογή του προέδρου (αλλά και της ΚΕ!) από το «λαό» του κόμματος, εγκαθιστά ένα ανεξέλεγκτο αρχηγοκεντρικό μοντέλο λειτουργίας που, αντιγράφοντας τα αστικά κόμματα, θα είναι ικανό για την αναπαραγωγή του αλλά απολύτως ανίκανο για γενικευμένη πολιτική και κοινωνική μάχη.
Είναι ακραία υποκρισία η υποστήριξη αυτών των προτάσεων με τα επιχειρήματα περί εσωκομματικής δημοκρατίας. Γιατί αυτή προϋποθέτει ένα επίπεδο πολιτικο-οργανωτικής συγκρότησης, απαραίτητο για να εντάσσονται οι άνθρωποι των κοινωνικών χώρων και των αγώνων, για να μπορούν να ελέγχουν και να ελέγχονται, για να μπορούν να διευρύνουν την επιρροή ενός σχεδίου αλλαγής του κόσμου.
Είναι επίσης υποκρισία η σύνδεση αυτών των προτάσεων με τα ζητήματα «διεύρυνσης». Τα ΚΚ, αλλά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, στην περίοδο που λειτουργούσαν ως εργατικά-μεταρρυθμιστικά κόμματα, δεν είχαν πρόβλημα στο να αποκτήσουν εκατομμύρια μέλη (πχ στην Ιταλία ή στη Γαλλία), παρότι λειτουργούσαν με οργανωτικά μοντέλα πολύ αυστηρότερα από αυτά που προτίθεται σήμερα να ανεχθεί ο Αλ. Τσίπρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι κυβέρνησε και συγκέντρωσε μεγάλα εκλογικά ποσοστά, περιορίστηκε σε λίγες χιλιάδες μέλη γιατί η ηγεσία του δεν ανέχεται την οργανωμένη σχέση με τα μέλη, δεν ανέχεται τη συγκροτημένη ισχύ των κομματικών οργανώσεων, γιατί θέλει και επιδιώκει να διατηρήσει για τον εαυτό της όλα τα δικαιώματα επί των κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων. Το νόημα της δημαγωγίας περί «αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας» και περί «κόμματος των μελών και όχι των μηχανισμών» είναι ότι θέλει να αντικαταστήσει ακόμα και τα ελάχιστα όρια συγκροτημένης κομματικής λειτουργίας, με το δικαίωμα της ηγεσίας να διαμορφώνει ανεξέλεγκτα τις εκλογικές λίστες ενός κόμματος που, στα λόγια, θα συνεχίσει να αυτοπροσδιορίζεται ως τμήμα μιας κάποιας «ριζοσπαστικής Αριστεράς». Ο Λεωνίδας Κύρκος στην εποχή της ίδρυσης της ΕΑΡ, όταν διέγραφε το «Κ» («Κ» ως κομμουνισμός, αλλά και «Κ» ως κόμμα), θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «αριστεριστής» σε σύγκριση με τον σημερινό Αλ. Τσίπρα.
Οι αριστεροί άνθρωποι που παραμένουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, φτάνουν μπροστά σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή: αν ανεχθούν, έστω με μικρο-αλλαγές, τον «κορμό» των οργανωτικών προτάσεων του Τσίπρα, δεν θα δικαιούνται στη συνέχεια να ελπίζουν σε κάποια θετική «στροφή». Ανάμεσά τους εξακολουθούν να υπάρχουν κάποιοι «παλιοί» που ελπίζουμε ότι εξακολουθούν να θυμούνται ότι κάποια πράγματα μέσα στην Αριστερά θεωρούνταν πάντοτε ως «εν ου παικτοίς».
Αν εντάξει κανείς αυτές τις προτάσεις του Τσίπρα μέσα στην πολιτική συγκυρία, τότε το νόημά τους γίνεται σαφέστερο: Αφενός, εκφράζουν μια αυταπάτη: ότι η εκλογική διεύρυνση προς το «κέντρο» θα διευκολύνει στις πιθανότητες μιας νίκης επί του Μητσοτάκη. Όμως αφετέρου, εκφράζουν έναν κυνικό υπολογισμό: ότι στο έδαφος μιας νέας εκλογικής ήττας, το κόμμα θα πρέπει να παραμείνει στα χέρια της υπάρχουσας ηγετικής ομάδας, ακυρώνοντας κάθε πιθανότητα αυτοκριτικής εξέτασης των αιτιών μιας αδικαιολόγητης πολιτικής ήττας. Μόνο που η ζωή και η ιστορία είναι συνήθως σκληρότερες: Ας κοιτάξει κανείς στη γειτονική Ιταλία για να δει πού βρίσκονται σήμερα οι πρωτομάστορες «πειραματισμών» σαν αυτούς που προωθεί ο Τσίπρας και η παρέα του.
*Αναδημοσίευση από την Εργατική Αριστερά
πηγη: rproject.gr
"Δεν έχετε προτάσεις" (που να ταυτίζονται με τις δικές μας)

Τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτό που συνεχώς ακούμε από τα κυβερνητικά στελέχη, όταν αναφέρονται στην αντιπολίτευση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ «επενδύει την πόλωση». Το ΚΚΕ είναι «περιθωριακό» και αντιστρατεύεται την «ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας». Το Μέρα 25 θέλει να «παίξει την χώρα στα ζάρια» όπως έκανε ο Βαρουφάκης το 2015.
Ακόμη και το Κίνημα Αλλαγής (που «σκίζεται» προκειμένου να ασκήσει αντιπολίτευση «με προτάσεις») δεν γλυτώνει. Μια και «ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ» μέχρι έμπρακτης απόδειξης του αντίθετου, που δεν μπορεί να είναι άλλη από την ταύτιση του με την Ν.Δ.
Αυτά ενώ όλα τα προαναφερθέντα κόμματα, το καθένα από την δική του οπτική, έχουν καταθέσει στον δημόσιο διάλογο ολοκληρωμένες προγραμματικές θέσεις. (Κάτι που μπορεί να πιστοποιήσει και ο ….γράφων, μια και έχει διαβάσει τις περισσότερες από αυτές).
Στα κείμενα αυτά, εκτός από μακρόπνοες πολιτικές στοχεύσεις, προκρίνονται και μέτρα άμεσα εφαρμόσιμα. Μάλιστα δεν λείπουν και τα κόμματα που έχουν προτάσεις κοστολογημένες και μάλιστα πλήρως ενταγμένες στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Όπως για παράδειγμα οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τις μειώσεις φόρων ώστε να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια η για την αναδόμηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Τι εννοεί λοιπόν η κυβέρνηση επιμένοντας πως η αντιπολίτευση που της γίνεται περιέχει μόνον το στοιχείο της διαμαρτυρίας; Προφανώς ότι τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν προτάσεις που είτε να είναι προσαρμοσμένες στην εξυπηρέτηση των δικών της στόχων, είτε πιο απλά να είναι ίδιες με τις δικές της.
Έτσι λοιπόν όταν ο Κωστής Χατζηδάκης θέλει να «απελευθερώσει την αγορά εργασίας» ώστε «να υπάρξει προσέλκυση επενδύσεων» δεν αντιλαμβάνεται ως «πρόταση» την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ακόμη και αν είναι ένα καθεστώς που ισχύει σε ευρωπαϊκές χώρες που έλκουν πολύ περισσότερες επενδύσεις από την Ελλάδα.
Όταν ο Θανάσης Πλεύρης θέλει «αναδιοργάνωση των δομών υγείας» που θα μειώσουν το δημοσιονομικό κόστος, δεν θεωρεί ότι του κάνεις πρόταση αν μιλήσεις για «αύξηση των δαπανών υγείας». Πόσο μάλλον αν γίνει λόγος για προσλήψεις μόνιμων γιατρών, που στα αυτιά του Θόδωρου Σκυλακάκη ακούγεται ως μακροπρόθεσμο μέτρο δαπάνης ασύμβατο με την «μετά- Covid» εποχή, εάν ποτέ έλθει.
Με λίγα λόγια στην χώρα εφαρμόζεται ένα πολιτικό σχέδιο με σαφές, νεοφιλελεύθερο, πρόσημο. Από μία κυβέρνηση μειοψηφίας (39,8% πήρε στις εκλογές) που αξιώνει οι πάντες να ενσωματωθούν σε αυτό. Επιπρόσθετα εγκαλεί όσους δεν το κάνουν για «απουσία προγράμματος» και «λαϊκισμό».
Όμως δεν πρέπει να γραφτούν περισσότερα γι αυτό το τελευταίο συμπέρασμα. Βλέπετε, τέτοιες αντιλήψεις υποθάλπουν αν δεν δημιουργούν το διχασμό…
πηγη: news247.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή