Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας μέσα στα συνδικάτα, μήνες μετά την ψήφισή του, η ανατροπή του νόμου Χατζηδάκη παραμένει κεντρικό καθήκον της εργατικής τάξης. Οι κορώνες της ΑΔΕΔΥ «ότι ο νόμος Χατζηδάκη θα καταργηθεί στην πράξη και θα μείνει στα χαρτιά» δεν επιβεβαιώθηκαν. Τον Οκτώβρη η απόφαση για πανεργατική απεργία μέχρι το τέλος της χρονιάς δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Οι «παραδοσιακές» δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, νυν και πρώην, παρά την καταγγελτική ρητορική και την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης στα θέματα της υγείας και της ακρίβειας, όταν ήρθε η ώρα της δράσης και των αποφάσεων μια χαρά «έβαλαν πλάτη» στην κυβερνητική πολιτική, είτε διαπιστώνοντας ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και χρειάζεται προετοιμασία -δηλαδή κι άλλη αναβολή – για απεργία είτε καταψηφίζοντάς την. Η ευθύνη όμως βαραίνει και τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, που εκτιμούν ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις και ότι οι αντιλαϊκές πολιτικές ανατρέπονται με διακηρύξεις και απογευματινά συλλαλητήρια χωρίς απεργιακό αγώνα. Ο εργασιακός νόμος 4808/21 επιδιώκει ουσιαστικά να βάλει στην παρανομία τα σωματεία και τη δράση τους. Απαιτεί την εγγραφή τους στο Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων (ΓΕΜΗΣΟΕ) και την καταχώριση σ’ αυτό των ονομάτων των μελών που έχουν εκλεγεί στο Διοικητικό Συμβούλιο, των πρακτικών διαλογής των ψηφοδελτίων και καταμέτρησης των ψήφων στις αρχαιρεσίες του, καθώς και των οικονομικών πόρων του σωματείου από το κράτος. Διαφορετικά, δεν μπορεί να αποφασίσει απεργία, να διαπραγματευτεί και να καταρτίσει Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, να ασκεί νόμιμα συνδικαλιστική δράση, να προστατεύονται τα στελέχη του από απολύσεις. Ο νόμος σκοπεύει στην απονέκρωση των ζωντανών συλλογικών διαδικασιών των εργαζόμενων. Η συνδικαλιστική δράση που ενοχλεί την εργοδοσία βρίσκεται υπό διωγμό. Πολλά πρωτοβάθμια σωματεία, παρά την αδράνεια και υποταγή της ΑΔΕΔΥ, αντιστέκονται σε βασικές διατάξεις του νόμου και δεν τις εφαρμόζουν. Ο αγώνας των εκπαιδευτικών σωματείων ενάντια στην αξιολόγηση είναι ένα παράδειγμα αντίστασης και συλλογικής ανυπακοής. Από την πρώτη μέρα συνδέθηκε με την αντίσταση στον νόμο Χατζηδάκη στο σύνολό του. Η κυβέρνηση, με τη βοήθεια των αστικών δικαστηρίων, ουσιαστικά απαίτησε την πειθάρχηση/συμμόρφωση των εργαζομένων εκπαιδευτικών σε βασικές διατάξεις του νόμου. Επιτέθηκε στο δικαίωμα της απεργίας βγάζοντας παράνομη την απεργία-αποχή και αμφισβήτησε την ύπαρξη σωματείων καθώς έσυρε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα σε δικαστήρια. Οι εκπαιδευτικοί συνέχισαν την απεργία παρά την απόφαση των δικαστηρίων, προχώρησαν σε αρχαιρεσίες των σωματείων τους χωρίς άδεια από το υπουργείο Παιδείας, δεν υπάκουσαν σε ηλεκτρονικές ψηφοφορίες. Η πρόσφατη απεργία στον ΕΦΚΑ για την αναστολή των χριστουγεννιάτικων αδειών των εργαζομένων, που βγήκε παράνομη, είναι επίσης παράδειγμα ανυπακοής στον νόμο Χατζηδάκη. Η αγωγή στηρίχτηκε κυρίως στις διατάξεις του νόμου Χατζηδάκη και κυρίως στο τετραήμερο προαναγγελίας της, στη μη προσφυγή στον ΟΜΕΔ και στο προσωπικό Ελάχιστης Εγγυημένης Λειτουργίας. Αν οι εργαζόμενοι πειθαρχούσαν στις διατάξεις του αντεργατικού νόμου, η απεργία θα έπρεπε να προκηρυχτεί μετά τις γιορτές, δηλαδή όταν θα είχε ακυρωθεί η ουσία ενός από τα βασικά αιτήματά της. Το δικαστήριο, όπως ήταν αναμενόμενο, χαρακτήρισε την απεργία παράνομη και καταχρηστική. Παρ’ όλα αυτά, η απεργία έγινε με την πίεση που έβαλαν οι εργαζόμενοι στην ΑΔΕΔΥ, η οποία αναγκάστηκε να προκηρύξει δύο 24ωρες απεργίες για να μπορέσουν να απεργήσουν οι εργαζόμενοι. Και στο σωματείο εργαζομένων της COSCO παράνομη είχε κριθεί η απεργία τους από την αστική δικαιοσύνη, απεργία που αφορούσε στην άμεση εφαρμογή μέτρων για την υγεία και την ασφάλεια της ζωής τους. Απεργία που συνεχίστηκε και είχε αποτέλεσμα την ικανοποίηση βασικών αιτημάτων του σωματείου. Η στάση που θα κρατήσει κάθε συνδικαλιστική δύναμη της Αριστεράς μέσα στα σωματεία απέναντι σε διατάξεις του νόμου που απαιτούν συμμόρφωση και πειθάρχηση, θα κρίνει την εφαρμογή του ή όχι. Η απεργία και η ανυπακοή είναι τα μόνα όπλα για να μην επικρατήσει ο εργασιακός μεσαίωνας. Ο νόμος αυτός πρέπει -και μπορεί- να ανατραπεί

πηγη: redtopia.gr

Τζώρτζης Ρούσσος

Μπορείς να μειώνεις –στην ουσία να καταργείς– τον συμπληρωματικό φόρο εισοδήματος που απευθύνεται στους κατέχοντες μεγάλη ακίνητη περιουσία και να μοιράζεις με την αλλαγή του ΕΝΦΙΑ ψίχουλα στις μικρής αξίας ιδιοκτησίες;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη το έπραξε και αυτό. Καταργεί στην ουσία τον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ για τα φυσικά πρόσωπα που κατέχουν μεγάλη ακίνητη περιουσία και αφήνει «χάντρες και καθρεφτάκια» για όσους κατέχουν μικρής αξίας ακίνητα, ειδικά σε περιοχές όπου διαμένουν τα μικρομεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.

Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τους προεκλογικής έμπνευσης κυβερνητικούς θεατρινισμούς και ας δούμε την ουσία του νέου μηχανισμού ΕΝΦΙΑ.

Για το 2021 ο συμπληρωματικός ΕΝΦΙΑ (επιβαλλόταν όταν η συνολική αντικειμενική αξία των ακινήτων που κατείχε κάποιος ξεπερνούσε τις 250.000 ευρώ) απέφερε στο κράτος συνολικά 646 εκατ. ευρώ (με βάση τα στοιχεία της ΑΑΔΕ). Αυτά τα χρήματα επιμερίζονταν στα φυσικά πρόσωπα, που κλήθηκαν το 2021 να καταβάλουν 368,4 εκατ. ευρώ. Αντίστοιχα τα 68.652 νομικά πρόσωπα που κατείχαν ακίνητα κλήθηκαν να πληρώσουν συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ της τάξης των 278 εκατ. ευρώ.

Ενιαία κλίμακα για όλους

Τι πράττει λοιπόν η κυβέρνηση με τον νέο μηχανισμό του ΕΝΦΙΑ; Καταρχάς το προφανές: κόβει 350 εκατ. ευρώ από τα κρατικά έσοδα που αφορούν τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας. Ετσι, ενώ το 2021 εισέπραξε 2,6 δισ. ευρώ συνολικά από ΕΝΦΙΑ, φέτος αναμένει να εισπράξει 2,23 δισ. ευρώ αφού αλλάζει τον μηχανισμό. Από φέτος λοιπόν (το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου) θα υπάρξει ενιαία κλίμακα για όλες τις περιουσίες (μικρές, μεσαίες, μεγάλες). Ο ΕΝΦΙΑ λοιπόν θα υπολογιστεί ξεχωριστά για κάθε ακίνητο και όχι όπως συνέβαινε μέχρι το 2021, που ο υπολογισμός γινόταν στη συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας. Πλέον θα υπολογίζεται ατομικά στην κάθε ιδιοκτησία όταν υπερβαίνει το νέο αφορολόγητο των 400.000 ευρώ. Αυτός ο νέος μηχανισμός αφορά βέβαια μόνο τα 7.180.009 φυσικά πρόσωπα και όχι τα νομικά πρόσωπα, τα οποία συνεχίζουν να καταβάλλουν τον ΕΝΦΙΑ με το παλαιό καθεστώς.

Είναι προφανές ότι αυτό το νέο καθεστώς ευνοεί τις μεγάλες περιουσίες. Στην πράξη οι μεγάλοι ωφελημένοι είναι οι 450.000 μεγαλοϊδιοκτήτες που κατέχουν ακριβά ακίνητα. Οσοι λοιπόν κατέχουν πολλά και ακριβά ακίνητα απαλλάσσονται όχι μόνο από την καταβολή του συμπληρωματικού ΕΝΦΙΑ, αλλά και από τις μειώσεις στους συντελεστές του ΕΝΦΙΑ. Από τα 350 εκατ. ευρώ που περικόπτονται, ποσοστό άνω του 60% καρπώνονται οι μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων. Το υπόλοιπο μοιράζεται στις μικρές περιουσίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι ιδιοκτήτες κατέχουν ακίνητα αξίας μικρότερης των 100.000 ευρώ είναι 733.000 φυσικά πρόσωπα. Σ’ αυτούς οι μειώσεις είναι ισχνές και –καθίσταται προφανές τούτο– θα χρησιμοποιηθούν ως έρεισμα για να δομηθεί επικοινωνιακά ένα ψευδεπίγραφο λαϊκό προφίλ της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Τα παραδείγματα

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει και ποιος θα καρπωθεί τη μείωση μπορούμε να δώσουμε τα εξής παραδείγματα:

• Ιδιοκτήτης που κατέχει τρία ακίνητα συνολικής αξίας 600.000 ευρώ. Μέχρι το 2021 αυτός ο μεγαλοϊδιοκτήτης κατέβαλλε στο ελληνικό δημόσιο (συμπληρωματικός ΕΝΦΙΑ) το ποσό των 1.475 ευρώ. Από φέτος δεν θα πληρώνει.

• Ιδιοκτήτης ο οποίος πλήρωσε 10.725 ευρώ για συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ το 2021 εξαιτίας του γεγονότος ότι κατείχε ακίνητη περιουσία συνολικής αντικειμενικής αξίας 1,5 εκατ. ευρώ, το 2022 δεν θα πληρώσει συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ. • Ιδιοκτήτης που κατέχει διαμέρισμα στην Ξάνθη, 1ου ορόφου, 100 τ.μ., εικοσαετίας, με τιμή ζώνης αμετάβλητη στα 750 ευρώ, πλήρωσε φόρο 220,50 ευρώ το 2021, ενώ το 2022 θα πληρώσει φόρο 147 ευρώ. Αρα αυτός ο ιδιοκτήτης θα απαλλαγεί από 73,5 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή 6,12 ευρώ μηνιαίως!

• Ιδιοκτήτης που κατέχει διαμέρισμα στην Καισαριανή, 1ου ορόφου, 100 τ.μ., εικοσαετίας, με τιμή ζώνης 1.100 ευρώ πλήρωσε φόρο 310 ευρώ το 2021, ενώ το 2022 η τιμή ζώνης ανέρχεται στα 1.350 ευρώ, και θα πληρώσει φόρο 220,50 ευρώ. Συνεπώς αυτός ο ιδιοκτήτης θα απαλλαγεί από 89,5 ευρώ ετησίως ή 7,4 ευρώ μηνιαίως.

Από τη σύγκριση του τι κερδίζουν οι μεγαλοϊδιοκτήτες και αντίστοιχα οι μικρές περιουσίες εύλογα προκύπτει το μέγεθος της κοροϊδίας Μητσοτάκη στους πολλούς και χαμηλών εισοδημάτων ιδιοκτήτες ακινήτων, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν το τέρας της ακρίβειας και του ενεργειακού κόστους που έχουν επιβάλει οι πολιτικές των Μητσοτάκη – Χατζηδάκη στον τομέα της παραγωγής ρεύματος.

πηγη: documentonews.gr

Γράφει ο Νίκος Σαμαρίνας

Ο ταξικός χαρακτήρας της πανδημίας και της ιατρικής επιστήμης

→ Η αστική τάξη προσπαθεί να κρύψει τον ταξικό χαρακτήρα της πανδημίας Covid-19. Παρουσιάζει την πανδημία ως καθαρά ιατρικό πρόβλημα που δεν σχετίζεται με κοινωνικές και πολιτικές αιτίες, ως «πόλεμο» στον οποίο όλοι ενωμένοι οφείλουμε να συστρατευτούμε απέναντι στον αόρατο εχθρό, στον ιό.

→ Η τεχνολογία που αναπτύσσει η ιατρική επιστήμη σήμερα αντιμετωπίζεται απ’ το καπιταλιστικό σύστημα ως παραγωγική δύναμη και οι υπηρεσίες υγείας ως πηγή κέρδους, όχι ως ένα κοινωνικό αγαθό που παρέχεται δωρεάν σε όλους. Αυτό δημιουργεί ένα ιατρικό σύστημα πανάκριβο, στο οποίο οι φτωχότεροι ολοένα και περισσότερο χάνουν την πρόσβαση.

→ Η πραγματικότητα του Covid-19 διέλυσε και το τελευταίο επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης της υγείας. Η εξέλιξη της πανδημίας απέδειξε περίτρανα, πως η επέλαση της Covid-19 θα ήταν ολέθρια για την ανθρωπότητα, αν δεν υπήρχε, έστω και αυτό το υποβαθμισμένο από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, εθνικό σύστημα υγείας, με τις υπεράνθρωπες προσπάθειες αντιμετώπισης της νόσου από τους εργαζόμενους σ’ αυτό.

Οι αστοί, όμως, αδιαφορούν αν με τις επιλογές τους έχουν διπλασιάσει τους θανάτους που σχετίζονται με τον ιό. Δεν κάνουν πίσω από τα χρεοκοπημένα ιδεολογήματά τους, ούτε μπροστά στην ανάγκη να σωθεί ο λαός. Ακόμα και στην ύστατη στιγμή αρνούνται να ενισχύσουν το ΕΣΥ με προσλήψεις, υλικοτεχνικό εξοπλισμό και υποδομές, συνεχίζοντας την εγκληματική για το λαό μας πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων στην υγεία.

→ Στην σύγχρονη ιατρική επιστήμη οι ασθένειες εξετάζονται και αντιμετωπίζονται αποκομμένες απ’ τις κοινωνικές τους αιτίες, από τα περιβάλλοντα που τις παράγουν και τις αναπαράγουν, καθώς και τις συνθήκες εργασίας, την φτώχεια, την έλλειψη μόρφωσης, τον ρατσισμό, την μόλυνση του περιβάλλοντος, τους πολέμους κλπ. Γιατί; Μήπως η ιατρική κοινότητα δεν το αντιλαμβάνεται αυτό; Κάθε άλλο.

Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνικές αιτίες που γεννούν τις ασθένειες δεν είναι παρά η ίδια η οικονομική- κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που δημιουργεί τα κέρδη, δηλαδή το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Πως, λοιπόν, να μην αγνοούνται οι συστημικοί παράγοντες που βλάπτουν την υγεία; Να γιατί δεν υπάρχει πρόληψη και η ασθένεια αντιμετωπίζεται τελικά, αφού εμφανιστεί, ως ατομικό πρόβλημα. Να γιατί η ιατρική επιστήμη στηρίζεται περισσότερο στη θεραπεία και στη χορήγηση φαρμάκων, παρά στην πρόληψη, η οποία σήμερα περιορίζεται στα εμβόλια, ενώ η πρωτοβάθμια υγεία τείνει να εξαφανιστεί.

→ Τα εθνικά συστήματα υγείας διαμορφώνονται στο πλαίσιο που ορίζει ο ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών και των οικονομιών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή δεν μπόρεσε να υπάρξει κοινή στρατηγική συνεργασίας και αντιμετώπισης του Covid-19 ούτε καν σε περιφερειακό, πόσο μάλλον σε παγκόσμιο επίπεδο. Το κάθε κράτος αντιμετώπισε τη νόσο διαφορετικά. Στην «Ευρωπαϊκή οικογένεια», μάλιστα, της «αλληλεγγύης» εκτυλίχθηκαν στιγμές απείρου κάλους με τα κράτη να μάχονται πιο θα παραλάβει πρώτο μάσκες και εμβόλια.

→ Την ίδια ώρα, η ενδεδειγμένη και ιστορικά αποδεδειγμένη ως ορθή αντιμετώπιση ενός θανατηφόρου ιού- με το σταμάτημα της μετάδοσης άτομο με άτομο, μέχρι τον απόλυτο μηδενισμό των κρουσμάτων στις περιοχές όπου εμφανίζεται ο ιός, με αυστηρά υγειονομικά πρωτόκολλα- δεν μπορεί να εφαρμοστεί απέναντι στον Covid-19 και σε οποιονδήποτε άλλο ιό θα εμφανιστεί στο μέλλον, διότι προσκρούει στις βασικές «ελευθερίες» του καπιταλισμού. Οι «ελευθερίες» αυτές δεν είναι παρά οι ασυδοσίες της αγοράς στη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικής δύναμης.

Έτσι, ως μόνη λύση προβλήθηκε απ’ την αρχή της πανδημίας η δημιουργία των κατάλληλων εμβολίων και φαρμάκων, ενώ τα lockdown χρησιμοποιήθηκαν ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για την παρασκευή των εμβολίων, χωρίς να καταρρεύσουν τα εθνικά συστήματα υγείας. Γι’ αυτό σήμερα, μετά την διάθεση των εμβολίων, η εργατική τάξη εγκαταλείπεται με το ελάχιστο της προστασίας απέναντι στην μόλυνση και όποιος κολλήσει κόλλησε και όποιος πεθάνει πέθανε. Από τον Αύγουστο του 2021 μέχρι σήμερα ο αριθμός των θανάτων από Covid 19 στην χώρα μας έχει εκτοξευτεί.

→ Η ιατρική επιστήμη ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τις πολυεθνικές μονοπωλιακές εταιρείες του φαρμάκου. Η μάχη της «πατέντας» και του κέρδους μπαίνει πάνω απ’ τις ζωές των ανθρώπων. Οι πολυεθνικές του φαρμάκου αρνούνται να σπάσουν τις πατέντες, κάτι που θα έδινε τη δυνατότητα να παραχθούν και να διατεθούν φθηνά εμβόλια. Έτσι, ο πληθυσμός στις φτωχές χώρες δεν έχει πρόσβαση στα εμβόλια και παραμένει ανεμβολίαστος, με αποτέλεσμα οι θάνατοι να συνεχίζονται, νέες μεταλλάξεις να δημιουργούνται και να μεταφέρονται στον δυτικό κόσμο.

→ Η «οικονομία», τα κέρδη δηλαδή των καπιταλιστών, είναι η προτεραιότητα.  «Ναι, δήλωσε κυνικά πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, το 2021 είχαμε 16.000 νεκρούς…Όμως, ταυτόχρονα, κρατήσαμε την οικονομία ανοιχτή, δεν κάναμε lockdown, σώσαμε τον τουρισμό και είχαμε και μια ανάπτυξη εξαιρετικά υψηλή».

→ Είναι γνωστό ότι σε όλες τις κρίσεις συντελείται μια μεγάλη μεταφορά πλούτου από τους φτωχότερους στους πλουσιότερους. Το ίδιο γίνεται και σήμερα με την μεγάλη κρίση του καπιταλισμού που ξέσπασε το 2008 και συνεχίζεται με την πανδημία.

Κρατικές επιχορηγήσεις, δανεικά και αγύριστα σε επιχειρήσεις δημιουργούν μια νέα μεταφορά πλούτου εις βάρος των φτωχών, οι οποίοι θα κληθούν να καλύψουν σύντομα τις «τρύπες στην οικονομία» και τα χρέη που δημιουργεί η καπιταλιστική διαχείριση της πανδημίας.

Οι ΗΠΑ τύπωσαν για άλλη μια φορά πληθωριστικό χρήμα, προκειμένου να δοθεί στα μονοπώλια, δημιουργώντας έτσι το υπέδαφος για μια νέα φούσκα στην οικονομία. Οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη είδαν την περιουσία τους να αυξάνει, ενώ εκατομμύρια εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι φτωχοποιήθηκαν απότομα, ζουν στην ανέχεια ή με επιδόματα. Ο International Labour Organisation (ILO) σε έρευνά του για τον πρώτο χρόνο της πανδημίας υπολόγισε ότι το εισόδημα της εργατικής τάξης μειώθηκε κατά 10% στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, ενώ στις λιγότερο αναπτυγμένες κατά 15%.

Η Covid-19 βλάπτει σοβαρά την υγεία της εργατικής τάξης

Από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης της πανδημίας δεν επηρεάστηκαν όλοι το ίδιο απ’ αυτή.

→ Πληθαίνουν οι έρευνες σε παγκόσμιο επίπεδο που αποδεικνύουν την δυσανάλογα μεγαλύτερη επίπτωση του Covid 19, όσον αφορά στα περιστατικά με βαριά νόσηση και θανάτους, στην κοινότητα των μαύρων και γενικά των «έγχρωμων» και των εργατών. Επίσης έρευνες σε Γερμανία, Αγγλία και ΗΠΑ δείχνουν ποσοστά άνω του 80% περισσότερων πιθανοτήτων για βαριά νόσηση και θανάτους στην κατηγορία των ανέργων σε σχέση με τους εργαζόμενους. Ανάλογα ποσοστά βρίσκονται και στην σύγκριση ανάμεσα στον «πλούσιο Βορρά» και στον «φτωχό Νότο».

→ Στην Ελλάδα η εργατική τάξη ήρθε αντιμέτωπη με τα lockdown, την μείωση μισθών και θέσεων εργασίας, την ανεργία, τα επιδόματα- ψίχουλα 534 ευρώ για να βγάλει κανείς το μήνα, την αυξανόμενη ακρίβεια, την μεγάλη έκθεση πολλών επαγγελματικών κλάδων των εργαζομένων στον ιό.

Η γραμμή παραγωγής στα εργοστάσια δεν σταμάτησε και οι εργασίες συνεχίστηκαν κανονικά ακόμα και  σ’ αυτά που εκ φύσεως δεν μπορούν να κρατηθούν αποστάσεις και μέτρα ασφαλείας. Υγειονομικοί υπάλληλοι και γιατροί στα νοσοκομεία δουλεύουν με μεγάλη επισφάλεια και εκατοντάδες από αυτούς μολύνθηκαν. Ντελιβεράδες, υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ, στον επισιτισμό, στις μεταφορές, στα πολυκαταστήματα, στα πλοία, στον τουρισμό είναι εκτεθειμένοι στην μόλυνση. Τα παιδιά της εργατικής τάξης στα δημόσια σχολεία συνωστίζονται απροστάτευτα στις αίθουσες διδασκαλίας με αστεία μέτρα προφύλαξης, μεταφέρουν την μόλυνση του Covid-19 στις οικογένειες και στους παππούδες τους.

→ Οι καλλιτέχνες εξωθούνται ταπεινωμένοι να εγκαταλείψουν την τέχνη τους, με την συνεχόμενη απαγόρευση της δραστηριότητάς τους και την επιδοματική αντιμετώπισής τους. Η πολιτιστική παραγωγή ελαχιστοποιήθηκε και ο λαϊκός πολιτισμός «ισοπεδώθηκε» δημιουργώντας τεράστιο πολιτιστικό έλλειμα στην κοινωνία, στην ανύψωση του ηθικού των λαϊκών στρωμάτων και της εργατιάς. Η ψυχική υγεία των εργαζόμενων δοκιμάζεται πολύ άσχημα.

→ Μικρομάγαζα και καταστήματα εστίασης εξωθούνται σε λουκέτα ή προσθέτουν επιπλέον χρέη προκειμένου να διατηρηθούν «ζωντανά», εξαιτίας των απανωτών αναστολών λειτουργίας τους, καθώς και των διάφορων περιοριστικών διατάξεων στις παρεχόμενες υπηρεσίες τους (κλείσιμο στις 12.00, απαγόρευση μουσικής, κτλ).

→ Την ίδια ώρα ανώτερα τμήματα της εργατικής τάξης, διευθυντικά στελέχη στον ιδιωτικό τομέα και στην δημόσια διοίκηση, προκειμένου να αποφύγουν τις επαφές στον χώρο εργασίας και να προστατευτούν απ’ τις μολύνσεις, πήραν τηλε-εργασία στο σπίτι, ενώ οι οικονομικές τους απολαβές δεν θίχτηκαν.

→ Η μεγαλοαστική τάξη στην χώρα μας είδε τα εισοδήματά της να αυξάνουν, χόρτασε επιδοτήσεις και τζάμπα κρατικό χρήμα. Βίωσε το «δράμα» της καραντίνας και αυτοαπομόνωσης σε πολυτελείς βίλες και διαμερίσματα, με πολυέξοδα «κορωνοπάρτι» στην Ελλάδα και στο Ντουμπάι, ενώ όσα από τα μέλη της νόσησαν έλαβαν προνομιακή νοσηλευτική μεταχείριση.

Το μόνο που μοιράστηκαν οι ελίτ με την εργατική τάξη κατά την διάρκεια της καραντίνας ήταν η αγάπη για το Netflix. Το μεγαλύτερο κόστος σε θανάτους και σε οικονομική αφαίμαξη το πληρώνει η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Και κερατάδες, και δαρμένοι!

→ Δεν φτάνει που η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν με τη ζωή τους τις επιλογές των αστών για την πανδημία και το βιοτικό τους επίπεδο συνεχώς χαμηλώνει, έχουν να αντιμετωπίσουν και από πάνω τις κατηγορίες ότι ευθύνονται για την εξάπλωση του κορωνοϊού!

Η καραμέλα της ατομικής ευθύνης ως «αίτιο» και ως «λύση» του προβλήματος- ενός προβλήματος όχι μόνον ιατρικού, αλλά κοινωνικού, άρα και πολιτικού- βρίσκεται στο στόμα κάθε αστού πολιτικού και παπαγάλου δημοσιογράφου προκειμένου να συγκαλύψει τις τεράστιες κοινωνικές και πολιτικές ευθύνες της τάξης τους και του κόμματος που κυβερνά.

→ Την ίδια ώρα, το αστικό σύστημα ανέχεται, στηρίζει και προπαγανδίζει οποιαδήποτε άποψη, ρεύμα ή κίνημα δεν θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και θολώνει την βασική αντίθεση στον καπιταλισμό, δηλαδή το δίπολο: κεφάλαιο- εργασία. Φτάνει να αποπροσανατολίζεται η συνείδηση του λαού απ’ την πραγματικότητα, ότι, τα αντίπαλα στρατόπεδα μέσα στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα είναι δυο: των αστών και των εργατών.

Έτσι, τις τελευταίες δεκαετίες υποστηρίζονται και αναδεικνύονται συνεχώς, ακόμα και από την ίδια την «αστική διανόηση», ζητήματα «δομημένων ταυτοτήτων» μέσα στον «πολύπλοκο» σύγχρονο κόσμο και την «αυξημένη κοινωνική διαφοροποίηση» των μοντέρνων κοινωνιών: από την ακραία ρατσιστική, την συνωμοσιολογική, ως και την «εναλλακτική» μεταρρυθμιστική κινηματική αντίληψη τμημάτων της Αριστεράς, που διασπούν την ενότητα της εργατικής τάξης, αμφισβητούν τον πρωτοπόρο ρόλο του εργατικού κινήματος και το αντικαθιστούν με άλλα κινήματα, «δικαιωματισμούς» κτλ. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει που όλες αυτές οι αντιλήψεις, όσο και αν διαφοροποιούνται, σήμερα συγκλίνουν σε ένα νέο κίνημα: το αντιεμβολιαστικό.

→ Ποιον βολεύει, όμως, σήμερα το αντιεμβολιαστικό κίνημα; Μα την ίδια την αστική τάξη που το υποκινεί με τις επιλογές της και την ανορθολογική αντιμετώπιση της πανδημίας.

-Πρόκειται για πανδημία ανεμβολίαστων, λυσσάν τα παπαγαλάκια του συστήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και ο Μητσοτάκης. -Αρνούνται την Επιστήμη! σκυλιάζουν οι αστοί, που πρώτοι αρνήθηκαν την ιατρική επιστήμη και την στρέβλωσαν προκειμένου να υπηρετήσει την πολιτική σκοπιμότητα. – Ιδού ο εχθρός: οι ανεμβολίαστοι!, φωνάζουν εν χορώ.

Στόχος τους είναι να πετύχουν με ένα σπάρο πολλά τρυγόνια. Επιζητούν να εμφανίζουν την κοινωνία ως δήθεν ενωμένη, αδιάσπαστη από τάξεις και αποτελούμενη απλώς από «υπεύθυνους» και «ανεύθυνους» πολίτες. Η υπαιτιότητα για την συνέχιση της πανδημίας χρεώνεται στους «ανεύθυνους» ανεμβολίαστους και σε όσους δεν τηρούν τα μέτρα.

Έτσι, λοιπόν, η ευθύνη επιρρίπτεται αλλού, μακριά απ’ την αστική τάξη, και ο λαός διχάζεται σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει απέναντι στον πραγματικό εχθρό. Οι όποιες αντιδράσεις αναφύονται, εφόσον έχουν λάθος προσανατολισμό,  χειραγωγούνται εύκολα και εκτονώνονται γρήγορα απ’ το αστικό σύστημα.

Για καλό και για κακό, όμως, ενισχύουν τα σώματα ασφαλείας, μην τυχόν και τους ξεφύγει η κατάσταση. Αντί για ασθενοφόρα αγοράζουν περιπολικά, αντί για γιατρούς προσλαμβάνουν αστυνομικούς και μπράβους που τους δίνουν ένα σήμα και μια στολή για να δέρνουν νόμιμα τον κόσμο.

Η πάλη της εργατικής τάξης σήμερα

→ Η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα την χρόνια βαθιά κρίση ιδεολογικής, πολιτικής και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης μέσα στις ακόμα δυσκολότερες συνθήκες που επιβάλει η πανδημία.

→ Ωστόσο, εν μέσω πανδημίας, είχαμε στιγμές ανάτασης του κινήματος, νικηφόρες απεργίες και κινητοποιήσεις στο λιμάνι του Πειραιά, στους ντελιβεράδες, στους μουσικούς και καλλιτέχνες, στους μαθητές που ξεσηκώθηκαν, κ.α. Οι κινητοποιήσεις αυτές ήταν πάνω στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος, στα προβλήματα που δημιουργεί η πανδημία.

Είχαμε όμως και μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις για ζητήματα δημοκρατίας, ενάντια στην Χρυσή Αυγή, απέναντι στην αστυνομοκρατία που επιχείρησε να επιβάλλει η κυβέρνηση και την ανάγκασαν να αναδιπλωθεί.

→ Το αίτημα για δημόσια δωρεάν υγεία αντικειμενικά μπήκε σε προτεραιότητα. Γιατροί, υγειονομικοί υπάλληλοι, συνδικαλιστικοί φορείς, κόμματα και πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς στηρίζουν με πολύμορφες δράσεις το αίτημα αυτό, ανοίγουν την συζήτηση μέσα στο λαό.

Ο Εργατικός Αγώνας με όσες δυνάμεις διαθέτει αγωνίζεται στην κατεύθυνση αυτή, καλεί τον λαό να διεκδικήσει την αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία, την υψηλού επιπέδου παροχή υπηρεσιών υγείας, την ενίσχυση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, καθώς και την λήψη μέτρων για την ουσιαστική πρόληψη των ασθενειών. Παράλληλα ενημερώνει τον λαό ότι ο καπιταλισμός «γεννά ασθένειες» που τα αίτιά τους βρίσκονται στην συνεχή μόλυνση και υπερεκμετάλλευση της γης, στην φτώχεια, στους πολέμους, στις συνθήκες εργασίας, στο άγχος της σύγχρονης ζωής κτλ., και τον καλεί να ανατρέψει αυτό το πέρα για πέρα σάπιο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα.

→ Τα αστικά επιτελεία διαλαλούνε πως το επόμενο διάστημα θα ξεμπερδέψουν με την πανδημία και προετοιμάζουν την επόμενη μέρα, το πως θα βγουν κερδισμένοι. Ο ανταγωνισμός των αγορών, η ενεργειακή κρίση, τα χρέη και οι τραυματισμένες από την διαχείριση της πανδημίας κρατικές οικονομίες πλάθουνε ένα εκρηκτικό μείγμα με άσχημα μαντάτα για τους λαούς.

→ Όλα δείχνουν πως πλησιάζει η ώρα της ανάφλεξης ενός περιφερειακού ιμπεριαλιστικού πολέμου, πολύ πιθανόν στην Ουκρανία, ακόμα όμως και στην Ανατολική Μεσόγειο που θα εμπλέκει την χώρα μας με την Τουρκία.

→ Ένα φιλειρηνικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι αντικειμενική ανάγκη να αναπτυχθεί και να αγκαλιαστεί από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Το σύνθημα της απεμπλοκής της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών χρειάζεται να διαδοθεί πλατιά μέσα στο λαό.

→ Ο λαός μας είναι ανάγκη να προετοιμαστεί και να σηκώσει το ανάστημά του άμεσα. Να μην δεχτεί να φορτωθεί πάλι το βάρος των χρεών και της κρίσης.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γιάννης Ελαφρός

Κυριάκος Νασόπουλος

Μπορεί να ανατρίχιασε η Ελλάδα με την εν ψυχρώ δολοφονία του Άλκη, αλλά οι ποδοσφαιρικοί αγώνες έγιναν κανονικά την επόμενη μέρα! Το προϊόν να είναι καλά, business as usual για τις Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες. Είναι κι αυτό μια ένδειξη για το πού βρισκόμαστε. Γιατί η αποτρόπαια σφαγή του Άλκη από Τάγμα Εφόδου στη Χαριλάου δεν είναι οι παλιές συγκρούσεις οπαδών, δεν είναι ο παλιός «χουλιγκανισμός». Η κυβέρνηση και οι συστημικοί κύκλοι ψάχνουν μια αντίδραση αλά Θάτσερ, που δήθεν εξαφάνισε τους χούλιγκαν από τα γήπεδα (όχι όμως από τους δρόμους), αλλά οι φίλοι της Λίβερπουλ ακόμα τραγουδούν στο Κοπ για τη «σκύλα», την «ψεύτρα» και τους αδικαίωτους νεκρούς. Κυβέρνηση και κράτος θα «απαντήσουν» με καταστολή, χτυπώντας τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται» (και κυρίως από το κίνημα), κρύβοντας τις άβολες αιτίες κάτω από το χαλί.

Έχουμε αλλάξει επίπεδο. Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός ολοκληρώνεται και σε αυτό το πεδίο. Το ποδόσφαιρο έχει γίνει πολύ μεγάλη μπίζνα και συνδέεται πιο άμεσα με την άσκηση εξουσίας, με την επιβολή ιδεολογικών και πολιτικών καταστάσεων. Μια ματιά στους επικεφαλής των μεγάλων ΠΑΕ στην Ελλάδα αρκεί. Υπάρχουν νέα στοιχεία:

Πρώτο, στην μακριά περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης έχει αναπτυχθεί τρομερά το εκρηκτικό υπόστρωμα αδιεξόδων, καταστροφής κάθε νοήματος ζωής και προοπτικής, άνθισης και δικαιολόγησης της βίας μέσα στη νεολαία, ειδικά των πιο φτωχών πληβειακών στρωμάτων, που γειτονεύουν με λούμπεν καταστάσεις. Οι συνεχείς πικροί εμφύλιοι μεταξύ ομάδων και γειτονιών είναι χαρακτηριστικοί.

Δεύτερο, ο έλεγχος των ΠΑΕ και των προέδρων πάνω στους οργανωμένους οπαδούς έχει ενισχυθεί, ειδικά εκεί που υπάρχει χρήμα και «επιτυχίες». Δεν είναι μόνο η φωνή στην κερκίδα ή η «εκδρομή» για να στηριχθεί η ομάδα όπως παλιά, αλλά υπάρχουν δουλειές (επαγγελματίες κλακαδόροι) και αποστολές («επιχειρηματικές» ή καθαρά τρομοκρατικές) εκτός γηπέδων. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού που «επισκέπτονταν» ΜΜΕ, οι επιθέσεις «αγνώστων» σε διαιτητές, οι ανατινάξεις μαγαζιών. Όταν το συμφέρον της «ομάδας», της ΠΑΕ και του προέδρου τελικά, τίθεται πάνω απ’ όλα, ο οπαδός καθαρίζει για πάρτη τους, ό,τι κι αν δηλώνει πολιτικά, όπως έκαναν ΑΕΚτζήδες στη Νέα Φιλαδέλφεια με καταστολή κάθε διαφωνίας στην ανέγερση του γηπέδου. Δεν δίστασαν να επιτεθούν και σε εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν υπάρχει ΠΑΕ που δεν ξέρει, όπως βεβαίως και η αστυνομία. Αυτό φώναξε ξανά ο πατέρας του Μιχάλη Φιλόπουλου, του οπαδού του ΠΑΟ που δολοφονήθηκε στην Παιανία στη μάχη Ολυμπιακών-Παναθηναϊκών το 2007.
Το μοντέλο αυτό «ανέβασε» στη Θεσσαλονίκη η νέα διαχείριση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, με φιλοδοξίες ελέγχου της πόλης και όχι μόνο, στις πλάτες των πολυάριθμων και πιστών οπαδών της ομάδας. Οι επιθέσεις πύκνωσαν τα τελευταία χρόνια, τα ραντεβού θανάτου, οι μαχαιριές. Ασυδοσία, τρομοκρατία, κλειστά στόματα, νόμος της σιωπής. Η δολοφονία του βούλγαρου φίλου του Άρη Τόσκο Μποζατζίσκι τον Ιανουάριο του 2020 από οπαδούς του ΠΑΟΚ πέρασε στα ψιλά.

Τρίτο, υπάρχει πλέον εμπλοκή των ομάδων κρούσης των «οπαδών» με το οργανωμένο έγκλημα, τη νύχτα, το εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, την προστασία κ.λπ., από το επίπεδο γειτονιάς μέχρι και ευρύτερα. Ο «έλεγχος» της γειτονιάς δεν είναι μόνο οπαδικός πλέον, αλλά και σε επίπεδο συμμορίας. Αποκτούν έτσι έσοδα, τεχνογνωσία, όπλα, δεσμούς. Αποτελεί μικρογραφία αυτών που κάνουν κάποιοι πρόεδροι σε επίπεδο πόλης ή και ευρύτερα. Ο καπιταλισμός της νύχτας συναντά εκείνον των μεγάλων ποδοσφαιρικών προβολέων, που τυφλώνουν παρά φωτίζουν.

Τέταρτο, όλα αυτά διαπλέκονται και αποκτούν μια επίφαση «νοήματος» με τη δράση των φασιστών, των εθνικιστών και των ρατσιστών, που πάντα «ψωνίζουν» στον υπόκοσμο, στο οργανωμένο έγκλημα και στους βάλτους της απελπισίας. Οι επιχειρήσεις φασιστικής διείσδυσης στις κερκίδες είναι παλιές. Από τη Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών τη δεκαετία του ’80, τις γκρούπες στην εθνική Ελλάδας και το προκάλυμμα του «Νο politica» στον Ολυμπιακό, όταν οι περισσότερες κερκίδες διαδήλωναν κατά των ναζί δολοφόνων του Παύλου Φύσσα (που ήταν φίλαθλος του Ολυμπιακού).
Τα τελευταία χρόνια κάτι χοντρό γίνεται στη Θεσσαλονίκη, όπου ο εθνικισμός ντοπαρίστηκε με τα μακεδονικά συλλαλητήρια και την παρέμβαση κάθε λογής φασιστικών και ναζιστικών ομάδων, πατώντας πάνω και στις ακραίες συνθήκες φτώχειας και κοινωνικής διάλυσης που αναπτύσσονται ειδικά στις δυτικές συνοικίες. Η συμμετοχή παιδιών μεταναστών στις εθνικιστικές ομάδες δίνει μια αίσθηση ένταξης στον «κοινωνικό κορμό», από τον οποίο οι γονείς τους είχαν αποκλειστεί.

Η επίθεση στον κοινωνικό χώρο «Σχολείο» και η πυρπόληση της κατάληψης Libertatia τον Ιανουάριο του 2018 έγινε από φασιστικές ομάδες με συμμετοχή ατόμων με σύμβολα του ΠΑΟΚ. Η διείσδυση των ναζί σε συνδέσμους της ιστορικής προσφυγικής ομάδας έρχεται στο φως. Στις πρόσφατες επιθέσεις φασιστών στα ΕΠΑΛ και τους δρόμους του Ευόσμου, της Σταυρούπολης, της Ηλιούπολης κ.λπ. υπάρχει επίσης συμμετοχή οπαδών του ΠΑΟΚ. Διαρροές από τις ανακρίσεις για τη δολοφονία του Άλκη αναφέρουν πως οι εμπλεκόμενοι είχαν πάρει μέρος στις φασιστικές επιθέσεις, αλλά και σε μια κινητοποίηση των ακροδεξιών συνδεσμιτών του δικέφαλου αετού κατά της «Θύρας 4», του μεγαλύτερου συνδέσμου οπαδών του ΠΑΟΚ, γιατί αντιδρά στη φασιστική διείσδυση και έχει θέσεις αντιρατσιστικές. Όλα αυτά φυσικά είναι γνωστά στην ΠΑΕ και στις αρχές, αλλά δεν υπάρχει καμία παρέμβαση. Οι εθνικιστικές και φασιστικές συμμορίες είναι χρήσιμες κατά του κινήματος και για την προώθηση συγκεκριμένων επιδιώξεων.

Η συζήτηση θα ανοίξει. Ελπίζουμε και η δράση. Κάποιοι στοχοποιούν το ποδόσφαιρο. Κι όμως δεν φταίει το «μπαλέτο της εργατικής τάξης». Φταίει ο καπιταλισμός που όλα τα βρομίζει. Σε πολλές εξέδρες αντιδρά ο κόσμος στη φασιστική διείσδυση και στη βαρβαρότητα και στην Ελλάδα, κυρίως στο εξωτερικό. Για να κερδηθεί αυτή η μάχη το βασικό είναι να δούμε πρώτα πως είμαστε εργαζόμενοι, πως ανήκουμε όλοι στην ίδια ομάδα, στην ίδια τάξη, κι ας φοράμε διαφορετικές φανέλες.

Όπως τονίζει και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση: Καμία ανοχή σε πρακτικές φασιστικής βίας. Να πάρουμε πίσω τις γειτονιές μας, τα σχολεία, τις κερκίδες μας. Βάζουμε στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο. Τον βρωμερό κόσμο του κεφαλαίου και του προσωπικού του. Να τιμωρηθούν άμεσα οι αυτουργοί της δολοφονίας και όσοι τους καλύπτουν. Να αγωνιστούμε για έναν γνήσιο ερασιτεχνικό αθλητισμό, προσβάσιμο για όλους και όλες, ενάντια στην επιχειρηματοποίηση και τον πρωταθλητισμό.

πηγη: prin.gr