Έχουμε το δεύτερο χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην ΕΕ με όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης πριν μόνο από τη Βουλγαρία!

Η Ελλάδα χάνει συνεχώς και ταχύτατα οικονομικό, κοινωνικό και παραγωγικό έδαφος μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Όσο η Ελλάδα παραμένει στην ευρωζώνη και την ΕΕ και ακολουθεί τις ίδιες πολιτικές με ένα φαύλο και διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, οδηγείται εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά στην άβυσσο!

Χιλιάδες συνταξιούχοι θα υποστούν σοκ την ερχόμενη εβδομάδα, καθώς οι συντάξιμες αποδοχές που θα λάβουν θα είναι «κουρεμένες» κατά 30%

Χιλιάδες συνταξιούχοι θα υποστούν σοκ την ερχόμενη εβδομάδα, καθώς οι συντάξιμες αποδοχές που θα λάβουν θα είναι «κουρεμένες» κατά 30% σε σχέση με τις συντάξεις που ελάμβαναν μέχρι τώρα.

Αιτία είναι λήξη του μεταβατικού καθεστώτος και η εφαρμογή του νόμου Βρούτση, ο οποίος επεκτείνει τις περικοπές των συντάξεων κατά 30% των συνταξιούχων που εργάζονται και σε όσους λαμβάνουν συντάξεις έως 1.000 ευρώ τον μήνα.

Οι χαμηλοσυνταξιούχοι, έως 1.000 ευρώ μηνιαίως, είχαν εξαιρεθεί από τον ν. Κατρούγκαλου, από την περικοπή και εφόσον εργάζονταν ελάμβαναν το 100% των αποδοχών τους. 

Δηλαδή, για όσους ήταν συνταξιούχοι και εργάζονταν πριν από τον Μάιο του 2016, προβλέφθηκε μια μεταβατική περίοδος, έως τον Φεβρουάριο του 2022, κατά την οποία ίσχυε το παλαιό καθεστώς που προέβλεπε:

• Μηδενική παρακράτηση σύνταξης για συντάξεις έως 1.000 ευρώ και
• Παρακράτηση του 50% για το ποσό της σύνταξης, για το ποσό άνω των 1.000 ευρώ.

Από την 1η Μαρτίου (για τους συνταξιούχους προ του 2016) εφαρμόζεται η γενική περικοπή των συντάξιμων αποδοχών κατά 30% από το πρώτο ευρώ.

Η ρύθμιση αυτή θίγει όχι μόνο όσους έχουν συντάξεις κάτω των 1.000 ευρώ, αλλά και όσους έχουν υψηλότερες συντάξεις, καθώς, πλέον, δεν θα εισπράττουν τα πρώτα 1.000 ευρώ χωρίς περικοπή, αλλά ολόκληρο το ποσό της σύνταξης θα «κουρεύεται» κατά 30%, πλην 8 κατηγοριών που εξαιρούνται.

Υπενθυμίζεται ότι νόμος Κατρούγκαλου είχε επιβάλει περικοπές έως 60% στους νέους συνταξιούχους (μετά τον Μάιο του 2016) που εξακολουθούσαν να εργάζονται, ώστε να αποτελεί αντικίνητρο εργασίας των συνταξιούχων και να προτιμώνται οι άνεργοι, δεδομένου ότι του υψηλού ποσοστού της ανεργίας.

Με τον ν. Βρούτση, επήλθαν ανατροπές. Αφενός καταργήθηκε η παρακράτηση του 60% της σύνταξης για όσους συνταξιούχους εργάζονταν και είχαν αποδοχές άνω των 1.000 ευρώ και αντικαταστάθηκε από παρακράτηση του 30%, αφετέρου επιβάλλεται η παρακράτηση του 30% και στις χαμηλές συντάξεις, κάτω των 1.000 ευρώ.
Η παρακράτηση του 30% για όλους τους συνταξιούχους με συντάξιμες αποδοχές έως 1.000 ευρώ, εφαρμόζεται από την 1η Μαρτίου 2022, που σημαίνει ότι οι συντάξεις που θα εισπράξουν για τον μήνα Απρίλιο, θα είναι το 70% εκείνων που εισέπρατταν τους προηγούμενους μήνες.

Ο κίνδυνος προστίμου

Ταυτόχρονα με τις ανωτέρω αλλαγές που ανακοίνωσε ο ΕΦΚΑ, υπάρχει και η προειδοποίηση επιβολής υψηλού προστίμου.

Συγκεκριμένα δίνεται περιθώριο έως τις 31 Μαΐου, ώστε οι παλαιοί συνταξιούχοι να δηλώσουν στον ΕΦΚΑ ότι εργάζονται.
Όσοι δεν το πράξουν και εντοπιστούν από τις διασταυρώσεις των αρχείων του Taxisnet και του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, θα τους επιβληθεί πρόστιμο ίσο με 12 συντάξεις, κύριες και επικουρικές.

Εξαιρέσεις

Σύμφωνα με τον ΕΦΚΑ, από την περικοπή του 30% της σύνταξης εξαιρούνται και θα εξακολουθήσουν να λαμβάνουν το 100% της σύνταξης οι ακόλουθες κατηγορίες:

1. Οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ εφόσον ασκούν απασχόληση υπακτέα στην ασφάλιση του πρώην ΟΓΑ.
2. Οι συνταξιούχοι ψυχικά ασθενείς 
3. Οι συνταξιούχοι γήρατος λόγω αναπηρίας του ιδιωτικού τομέα – βαριές αναπηρίες όπως παραπληγία, τετραπληγία κλπ που παίρνουν σύνταξη γήρατος με 15 έτη ασφάλισης.
4. Οι συνταξιούχοι γήρατος λόγω αναπηρίας του δημοσίου τομέα (πολιτικοί και στρατιωτικοί υπάλληλοι) με βαριές αναπηρίες όπως παραπληγία τετραπληγία κλπ που παίρνουν σύνταξη γήρατος με 15 έτη ασφάλισης.
5. Όσοι λαμβάνουν το εξωιδρυματικό επίδομα ή το αντίστοιχο επίδομα του δημοσίου.
6. Οι πολύτεκνοι, των οποίων το ένα τουλάχιστον των τέκνων είναι ανήλικο ή σπουδάζει σε ανώτερες ή ανώτατες σχολές και έως τη συμπλήρωση του 24ου έτους της ηλικίας του ή είναι ανίκανο για κάθε βιοποριστική εργασία.
7. Όσοι λαμβάνουν σύνταξη από το ΥΠΟΙΚ πολεμικές, τιμητικές, λόγω θανάτου/αναπηρίας ένεκα της υπηρεσίας κλπ.
8. Οι συνταξιούχοι άλλων φορέων και του Δημοσίου, εφόσον το ετήσιο εισόδημά τους από απασχόληση στον αγροτικό τομέα ως αγροτών, μελισσοκόμων, κτηνοτρόφων, πτηνοτρόφων και αλιέων δεν υπερβαίνει το ποσό των 10.000 ευρώ.

πηγη: sofokleousin.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

▸ Αποδέχεται το πλαίσιο που θωρακίζει τα υπερκέρδη των καρτέλ

Λύσεις με βάση της αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα δόγματά της για την «ελεύθερη αγορά» συνεχίζει να προκρίνει ο ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Παρά το γεγονός πως ο ίδιο το φαινόμενο απορρέει από αυτήν ακριβώς τη λειτουργία των αγορών, την οποία θωρακίζουν οι πολιτικές των Βρυξελλών. Με αυτή την αδιέξοδη θέση βρέθηκε άλλωστε αντιμέτωπη η αξιωματική αντιπολίτευση, όταν στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι η κυβέρνηση προτίθεται να φορολογήσει τα «υπερβάλλοντα κέρδη» των εταιρειών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για… άρνηση να υιοθετήσει την «εργαλειοθήκη της Κομισιόν» ενάντια στην ακρίβεια. Σημειώνοντας, μάλιστα, πως πολλές από τις προτάσεις που σήμερα προκρίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα κράτη-μέλη της, τις έχει καταθέσει εδώ και μήνες η αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι ενδεικτικό πως οι θέσεις για μειώσεις των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης που έχει ως κεντρικό αίτημα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλήρως ενταγμένες στη λογική της δημοσιονομικής σταθερότητας. Θυμίζουμε ότι η πρόταση, που έχει κατατεθεί από τον Αλέξη Τσίπρα ήδη από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τον περασμένο Σεπτέμβριο, προβλέπει μείωση των φόρων «στα κατώτατα όρια που επιτρέπει η ΕΕ» και αυτό όχι μόνιμα αλλά μόνο για όσο διάστημα κυριαρχεί η οικονομική κρίση.

Το ίδιο πνεύμα διαπνέει και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ενεργειακή ακρίβεια. Δεν θέτει ζήτημα αντιμετώπισης του ρεύματος και των ενεργειακών παροχών ως κοινωνικών αγαθών, τασσόμενος υπέρ του καθεστώτος πλήρους εμπορευματοποίησης. Δηλαδή υπέρ της αρχής περί ελεύθερου ανταγωνισμού που επιβάλλει η ΕΕ. Αντίστοιχα, μιλά για κρατικοποίηση της ΔΕΗ αλλά για αξιοποίηση των μετοχών του δημοσίου, προκειμένου η επιχείρηση να «παρέμβει στην ενεργειακή αγορά».

Παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι αποδέχεται τα κέρδη των καρτέλ της ενέργειας, ζητώντας πολιτικές πλαφόν, με υπόδειγμα αυτές που εφαρμόζει ο Εμμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξή του στην εφημερίδα Το Βήμα πως «συνιστά πρόκληση να παραδέχεται [η κυβέρνηση] ότι κάποιοι αισχροκερδούν αλλά την ίδια στιγμή να αρνείται να θέσει πλαφόν στην τιμή του ρεύματος, όπως έχουμε προτείνει όχι μόνο εμείς εδώ και μήνες, αλλά πλέον και η ίδια η Κομισιόν». Παράλληλα, επισημαίνει πως η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ είναι το ότι «εμείς έχουμε μία διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο της αγοράς και τον ρόλο της κρατικής παρέμβασης σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, που δεν είναι εύκολο να αυτορυθμιστεί η αγορά». Σημειώνοντας πως «ο ρόλος της Πολιτείας και του Κράτους είναι να παρέμβει για να διαμορφώσει συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού και ταυτόχρονα συνθήκες ομαλοποίησης αυτών των έκτακτων καταστάσεων».

Αυτά, την ίδια στιγμή που στον ΣΥΡΙΖΑ το ζήτημα της ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης σε καθεστώς έκτακτων συνθηκών παραμένει ένα ερωτηματικό. Ερωτώμενος για το ενδεχόμενο συνεργασίας με ένα τμήμα της ΝΔ, ο Αλέξης Τσίπρας σημείωσε ότι «η προσωπική μου άποψη είναι ότι στο μέλλον με ένα κομμάτι θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Στην Ελλάδα, για να αλλάξουν πράγματα, χρειάζεται να υπάρξουν πολιτικές που αναγκαστικά πρέπει να έχουν μια διακομματική συναίνεση, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και κομμάτια του δημοκρατικού κέντρου, της δημοκρατικής κεντροδεξιάς».

πηγη: prin.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Η Ουκρανία και ο πόλεμος άνοιξαν έναν ασκό. Βγήκαν άνεμοι από εκεί που θα σαρώσουν τον κόσμο και τη ζωή μας, ορίζοντας τη νέα ιστορική περίοδο. Μπρος στα μάτια μας εκτυλίσσεται ο νέος ολοκληρωτισμός του κεφαλαίου. Κορυφώνεται εκείνο που είχαμε περιγράψει και ορίσει ως «ολοκληρωτικό καπιταλισμό», ως το νέο στάδιο της καπιταλιστικής πορείας.

Το αριστερό κίνημα επεξεργάστηκε τα εργαλεία του, τη μεθοδολογία, τους πολιτικούς του όρους, λέξεις και έννοιες και συμπεριφορές. Όταν παρουσιάστηκε όμως το φασιστικό φαινόμενο τη δεκαετία του 1920 δυσκολεύτηκε να το εντάξει στην πολιτική και ιδεολογική του φιλοσοφία και να επεξεργαστεί τις αντιστάσεις του. Πλήρωσε ακριβά γι’ αυτό.

 Έκτοτε ο φασισμός, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ήταν παρών σε κάθε περίσταση στην Αριστερά. Κλήθηκε να ερμηνεύσει φαινόμενα όπως η ελληνική δικτατορία, οι αυταρχικές συμπεριφορές των κυρίαρχων συστημάτων κ.λπ. Όχι πάντα με επιστημονική αυστηρότητα, είναι αλήθεια, αλλά με μια πολιτική δύναμη ικανή να διεγείρει προοδευτικές μάζες. Εξ άλλου, μην ξεχνάμε, πως ως καθημερινή πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά ο παλιός καλός φασισμός δεν ήταν ζωντανός μόνο στη Γερμανία - στην οποία ζούσαν οι παλιοί ναζί και όπου μάλιστα είχαν αναλάβει κεντρικό ρόλο στο «οικονομικό θαύμα» που έστηνε ο αμερικάνος απέναντι στο αντίπαλο δέος καθώς και στην κυβέρνηση - αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, της «δημοκρατικής Δύσης».      

Κι έγινε έτσι συνήθεια να ονομάζεται φασισμός ό,τι υπερβαίνει ποικιλοτρόπως, τα όρια του «δημοκρατικού» συστήματος, με τους όρους που είχε διαμορφωθεί. Μια αντίθεση πραγματική, εμφανής αλλά κι υπόγεια σε πολλά σημεία.

Τώρα όμως βρεθήκαμε στη νέα ιστορική εποχή. Χρειάζεται να επαναπροσδιοριστούν οι όροι, οι συσχετισμοί και οι αντιδράσεις. Αλλιώς οι αριστεροί και οι προοδευτικοί άνθρωποι κινδυνεύουν να μένουν σε μια γωνία, παρατηρώντας. Να απελπίζονται που δεν υπάρχει αντίδραση και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα οι ίδιοι, αναπαράγοντας το παρελθόν είτε ως νοσταλγία, εμείς τότε…, είτε ως απόγνωση, που είναι το κίνημα να απαντήσει;… 

Μπροστά μας εκτυλίσσεται η νέα πραγματικότητα με όλο το βαρβαρικό αλλά και το νεωτερικό (ή μετανεωτερικό, αν προτιμάτε) και τεχνολογικό, άρα σύγχρονο, στοιχείο που περιέχει.

Πρωταρχικό είναι, βέβαια, ο νεοφιλελευθερισμός, η επιβολή των οικονομικών μεγαθηρίων πάνω στις θελήσεις και τα συμφέροντα κρατών και κοινωνιών.

Που συνοδεύεται από ένα τεράστιο σύστημα επιβολής της θέλησης των μονοπωλιακών μηχανισμών πάνω (και μέσα) στη θέληση των ανθρώπων, ακόμα και στην καθημερινή τους συμπεριφορά. Η περίφημη Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, η NSA, καταγράφει τις συνομιλίες όλων των πολιτών.

Επί πλέον, και κυρίως, οι εταιρείες του «κατασκοπευτικού καπιταλισμού» (Google, Amazon, Facebook, Twitter, Υοutube, IBM, Apple κ.λπ.), όπως τον ονομάζει η Σοσάνα Ζούμποφ έχουν αναλάβει τη συνείδηση.

Γράφει στο βιβλίο της (Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού,

ο αγώνας για ένα ανθρώπινο μέλλον στο μεταίχμιο της νέας εξουσίας, εκδ. Καστανιώτη):

«Αυτές τις στιγμές βρισκόμαστε στις απαρχές ενός νέου τόξου το οποίο αποκαλώ πολιτισμό της πληροφορίας, και η ίδια επικίνδυνη αλαζονεία επαναλαμβάνεται. Ο στόχος πλέον δεν είναι η κυριαρχία επί του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά επί της ανθρώπινης φύσης. Το επίκεντρο έχει απομακρυνθεί από τις μηχανές οι οποίες ξεπερνούν τα όρια του ανθρώπινου σώματος και έχει μετατοπιστεί σε μηχανές οι οποίες τροποποιούν τη συμπεριφορά ατόμων, ομάδων και πληθυσμών στην υπηρεσία εμπορικών στόχων (και πολιτικών πρέπει να  προσθέσουμε)… Αντί για βία με αποδέκτες το σώμα μας, η εργαλειοθηρική τρίτη νεωτερικότητα δρα περισσότερο ως εξημέρωση. Η λύση έναντι στις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις για λειτουργική ζωή περιστρέφεται γύρω από τη σταδιακή απαλοιφή του χάους, της αβεβαιότητας, της σύγκρουσης, των ανωμαλιών και της ασυμφωνίας υπέρ της προβλεψιμότητας, της αυτοματοποιημένης κανονικότητας, της διαπερατότητας, της συρροής, της πειθούς και του εξευμενισμού… Η τεχνολογική «νομοτελειακότητα» είναι το μάντρα βάσει του οποίου εκπαιδευόμαστε, αλλά πρόκειται για ένα υπαρξιακό ναρκωτικό το οποίο συνταγογραφείται για την πρόκληση αισθήματος παραίτησης: ένα θανατηφόρο όνειρο για το πνεύμα».

Και εν συνεχεία κάνει λόγο για «παγκόσμια δημοκρατική ύφεση ή μια αποσταθεροποίηση των δυτικών δημοκρατιών».

Και προς επίρρωσιν παραθέτει τα στοιχεία μιας που διενεργήθηκε από την εταιρεία Pew Research σε 38 κράτη και η οποία εκδόθηκε το 2017: «Τα ευρήματα δείχνουν πως το δημοκρατικό ιδεώδες δεν είναι πλέον ιερή επιταγή ακόμη και για τους πολίτες ώριμων δημοκρατικών κοινωνιών. Παρόλο που το 78% των συμμετεχόντων δήλωσε πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι «καλή», το 40% δήλωσε πως η «διακυβέρνηση εκ μέρους των ειδικών» είναι επίσης καλή. Το 26% επικροτεί τη «διακυβέρνηση εκ μέρους ενός ισχυρού ηγέτη» και το 24% προτιμά «τη διακυβέρνηση εκ μέρους του στρατού»

Η γερμανική ναζιστική ομοιομορφία ωχριά μπρος σε αυτόν τον καθολικό παρεμβατισμό. Η μιντιακή παρέμβαση είναι ένα μικρό μέρος, σχεδόν ασήμαντο, που απλώς διατηρεί, επιβεβαιώνει και επεκτείνει τη ιδεολογική σκόνη με την οποία το κέντρα υποβαθμίζουν την όραση και τη νόηση.

Τα παραδείγματα όπου το Youtube αφαιρεί βίντεο και μηνύματα είναι πολλά, η σαρωτική επίθεση που δέχονται όσοι τολμούν να αναφέρουν τις ευθύνες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ακόμη κι αν καταδικάζουν τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, είναι η εμφανής και εξοργιστική πλευρά. Οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται μ’ αυτή τη λογοκρισία γιατί υποστηρίζεται από την άλλη, την αφανή, την παραλυτική συνείδηση. 

Θα αντιτείνει κάποιος πως αν είχαμε να κάνουμε με το φασισμό των παλιών και των νέων ναζί, δεν θα μπορούσα να γράφω, κι εγώ και άλλοι σαν και μένα, αυτά που γράφω. Κι ωστόσο θα αντείπω, πως ίσως τότε, θα είχα ελπίδα να τα ακούσουν πολύ περισσότεροι.

Η ιδεολογική κυριαρχία δεν ακολουθεί την πολιτική και αστυνομική βία, το αντίθετο συμβαίνει, η ιδεολογική κυριαρχία γίνεται καθολική, η βία έρχεται προς αρωγήν της. Κι έτσι δεν σχηματίζονται δικτατορίες κλασικού τύπου. Χωρίς να αποκλείεται πως κάποια στιγμή θα τους χρειαστούν, τη δουλειά την βγάζουν τα μίντια, διαδικτυακά, δορυφορικά, οπτικοακουστικά και οι καλά επεξεργασμένοι μηχανισμοί της έμμεσης αλλά και της αστυνομικής βίας. Και ενδιαμέσως κάποιοι πόλεμοι που δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος του φόβου και της ισχύος.

Δεν κυριαρχούν τάγματα εφόδου και καύση βιβλίων στη σύγχρονη εκδοχή. Οι ναζιστικοί σχηματισμοί παίζουν υποβοηθητικό και δευτερεύοντα ρόλο, καλούνται  όταν χρειάζεται, αδρανοποιούνται και διώκονται ακόμη (κατ’ επίφασιν ή κυριολεκτικά) όταν αυτονομούνται υπέρ του δέοντος. Και τα βιβλία έχουν καεί ουσιαστικά από καιρό.   

   Χρειάζεται, συνεπώς, να κατανοήσουμε πως αλλάζουν τα δεδομένα, όπως και η ζωή μας, διαφοροποιούνται τα υποκείμενα, τόσο της επιβολής όσο και της αντίστασης  (διατηρώντας προφανώς και ακριβώς γι’ αυτό τα χαρακτηριστικά της βασικής αντίθεσης, εργασίας-κεφαλαίου, αλλά πολλαπλασιάζοντας και θολώνοντας τις επί πλέον αντιθέσεις), αλλάζουν οι επιδιωκόμενο άμεσοι κάθε φορά στόχοι, οι σύμμαχοι και οι δυνάμεις. 

Αυτή είναι μια απόπειρα να αρχίσουμε να συνθέτουμε τα στοιχεία του τι είναι ο σημερινός φασισμός και η νέα εποχή. Παραπέμπω για μια κοινωνικοοικονομική ανάλυση στο προγραμματικό κείμενο του Κομμουνιστικού Σχεδίου με τίτλο «Ζητήματα στρατηγικής, για τις επαναστάσεις και τον κομμουνισμό του 21ου αιώνα».

Ίσως αυτό να είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να αποκομίσουμε από τη σημερινή πολεμική και ιδεολογική αναμέτρηση.

πηγη: kommon.gr