Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την θλίψη της για το τραγικό εργατικό δυστύχημα που έγινε στο ανθρακωρυχείο Αμάσρα στην βορειοδυτική Τουρκία που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 24 εργατών και τον τραυματισμό άλλων 28.

Το δυστύχημα όπως είναι γνωστό έγινε στο παραπάνω ορυχείο και δεκάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν παγιδευμένοι στις στοές σε βάθος 350 μέτρων, κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.

Η εργατική τάξη και τα συνδικάτα της πρέπει σε όλες τις χώρες να διεκδικήσουν αξιοπρεπείς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας έτσι ώστε να μην μετατρέπονται σε θύματα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Δηλώνουμε την απόλυτη συμπαράσταση μας στις προσπάθειες των συνδικάτων για την λήψη αυξημένων μέτρων για την προστασία και την ασφάλεια των εργαζομένων στους χώρους εργασίας.

Παρακαλούμε να μεταφέρετε τα συλλυπητήρια μας στις οικογένειες των θυμάτων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ή ο υποκλέψας του υποκλέψαντος και το αόρατο χέρι της εξαγοράς

Τα `φτιαξε η Μαίρη ξαφνικά με το Λευτέρη
Που γουστάριζε την Νένα πριν γνωρίσει τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ

Τα παραπάνω λόγια του Λουκιανού Κηλαηδόνη μου έφεραν στο νου τα απανωτά δημοσιεύματα για τις παρακολουθήσεις πολιτικών, επιχειρηματικών, καλλιτεχνικών και δεν-ξέρω-τι-άλλο προσώπων. Και μάλιστα από στόματα, μικρόφωνα, και πληκτρολόγια που για χρόνια χάιδευαν αυτιά, εξαγόραζαν πίστη, χρύσωναν χάπια, κατασκεύαζαν συναίνεση και διαμόρφωναν συνειδήσεις. Από “έγκριτος δημοσιογράφος”, “άριστος επιχειρηματίας” και “εθνικός ευεργέτης” στο “κακόβουλος συκοφάντης” και “εκβιαστής της δημοκρατίας” ήταν τελικά ένα predator δρόμος.

Μεταξύ μας, θα ήταν πολύ προτιμότερο να μεταδίδει τέτοιες ειδήσεις ο Κηλαηδόνης (καλά να ‘ναι εκεί που είναι ο άνθρωπος). Ο ρυθμός της ελληνικής country μοιάζει η πιο ταιριαστή μουσική υπόκρουση για την άγρια δύση του ντόπιου πολιτικού-μιντιακού-παρακρατικού μπουλουκιού που θυμίζει κινούμενη μπάλα από κλωτσομπουνίδια σε σαλούν της Νταίζη Τάουν. Η δικαιοσύνη ως άλλος Λούκυ Λουκ στρίβει τσιγάρο ατάραχη στο μπαρ ενώ σφαίρες σφυρίζουν δεξιά και αριστερά. Όσα ΜΜΕ αντέχουν ακόμη να είναι φιλικά προσκείμενα στην κυβέρνηση θυμίζουν την μπάντα του σαλούν, όπου μέσα στο πολεμικό σκηνικό συνεχίζουν το βιολί τους μέχρι να τους πάρει καμιά ξόφαλτση σφαίρα σε λα ματζόρε. Οι μόνοι που λείπουν από το σκηνικό είναι οι Ντάλτον, που πίνουν αμέριμνοι Μακάλαν 30+ ετών νεοφιλελευθερισμού στις Νήσους Κέιμαν. Αλλά ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάποιο νόημα από όλο αυτό.

Σοσιοπαθείς εναντίον σοσιοπαθών

Από τις βασικές παραδοχές του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι δεν υπάρχει αυτό που λέμε κοινωνία. Είμαστε μόνο αυτόνομα άτομα, που λειτουργούμε πλήρως ορθολογικά, και αποκλειστικά με βάση τη μεγιστοποίηση του προσωπικού μας συμφέροντος. Και, με παρόμοιο τρόπο με το σαλούν της Νταίζυ Τάουν, το αόρατο (και μακρύ) χέρι της αγοράς φέρνει τις ισορροπίες ανάμεσα σε όλα τα αντικρουόμενα ατομικά συμφέροντα. Δεν χρειαζόμαστε καμία εμπιστοσύνη, καμία ενσυναίσθηση, καμία αλληλεγγύη, αν ο καθένας και η καθεμία μας κοιτάει την πάρτη τους, όλα θα πάνε καλά. Επόμενο είναι, οπότε, ότι κάποιοι θα τα καταφέρουν καλύτερα στο να είναι εγωκεντρικοί σοσιοπαθείς και θα ανταμειφθούν με πλούτο και εξουσία, και άλλοι, δυστυχώς, θα μείνουν πίσω. Στην τελική, ας πρόσεχαν. Έκαναν τις επιλογές τους. Αυτός ο κόσμος δεν φτάνει για όλους και ποιός καλύτερος να τον διαχειριστεί από τον πιο επιτυχημένο εγωκεντρικό σοσιοπαθή; Φτιάξαμε έναν κόσμο που υποθέτει το χειρότερο από τους ανθρώπους και, προς μεγάλη μας έκπληξη, αυτό παίρνει.

Κοίτα να δεις όμως που αυτός ο παραλογισμός κάποια στιγμή θα γυρίσει να σε δαγκώσει στο πόδι. Βλέπουμε πάππου προς πάππου καταξιωμένους εγωκεντρικούς σοσιοπαθείς, ενώ είχαν επιτύχει την απόλυτη ισορροπία στο σύστημα εξυπηρέτησης των (δια)προσωπικών τους συμφερόντων, να στρέφονται ξαφνικά ο ένας εναντίον του άλλου. Φευ! Πώς έγινε αυτό στα καλά καθούμενα; Μην ήταν καμία εξωγενής κρίση; Μήπως καμιά σκοτεινή συνομωσία μεταξύ Πούτιν, Τσίπρα και Νίτσας Τσίτρα; Ποιός απέμεινε να έχει προσωπικό συμφέρον να τους καταστρέψει; Πώς θα ξαναφέρουμε την (εξ)αγορά σε ισορροπία; Πόσα θέλουν να το βουλώσουν τέλος πάντων! Γιατί μετά από τόσα χρόνια που ταΐζουν και αρμέγουν το προσωπικό τους συμφέρον, κατέληξαν να πιστέψουν ότι όλοι και όλες λειτουργούμε έτσι.

Η σκέψη και μόνο των χειρότερων ανθρώπων να εναντιώνονται μεταξύ τους μου φέρνει τρόμο, αλλά και λίγη ένοχη ευχαρίστηση. Όχι τόσο για την ενστικτώδη γοητεία του βίαιου αλληλοσπαραγμού, όσο για την ειρωνεία του “ποιός θα το περίμενε!”. Οι αγαπημένοι μας εγωκεντρικοί σοσιοπαθείς, όπως και το σύστημα που τους έδωσε τόση δόξα και επιτυχία, ξέχασαν κάτι βασικό. Μετά από δεκαετίες που επαναλαμβάνουν το ίδιο ψέμα στον εαυτό τους, ότι δηλαδή οι κοινωνίες ευημερούν όταν όλοι συμπεριφερόμαστε ατομικιστικά και απάνθρωπα, έφτασαν να το πιστέψουν και οι ίδιοι. Πείστηκαν ότι είναι αυτοδημιούργητοι μεταξύ αυτοδημιούργητων. Ορθολογικοί μεταξύ ορθολογικών. Και ότι όσο η προσφορά και ζήτηση αχόρταγης εξουσίας διατηρηθεί αμόλυντη από “εξωτερικότητες”, όπως η λογοδοσία, η κοινωνική δικαιοσύνη, ή η δημοκρατία, τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Ξέχασαν ότι όταν σου πουλάνε πρόλογο, δεν κάνεις αυτό που σου λένε, κάνεις αυτό που σου κάνουν.

Δαγκώνοντας το αόρατο χέρι που μας ταΐζει νεοφιλελευθερισμό

Κατάπιαν, λοιπόν, αμάσητο τον δικό τους πρόλογο. Ξέχασαν ότι ο μόνος λόγος που μπόρεσαν να επιτύχουν ως εγωκεντρικοί σοσιοπαθείς ήταν επειδή πλήθος άλλων νοιαζόταν για αυτούς, να τους μεγαλώσει, να τους στείλει σχολείο, να προσπαθήσει (ανεπιτυχώς) να τους κάνει ανθρώπους, να τους μπουκώσει δημόσιο χρήμα, και να συντηρεί στις σκιές και στην ομίχλη των δακρυγόνων ότι απέμεινε από αυτό που λέγεται κοινωνία. Γιατί όσο ο Άνταμ Σμιθ μελετούσε πώς το αόρατο χέρι της αγοράς γαργαλούσε τον φούρναρη, τον χασάπη και τον ζυθοποιό για να του φέρει το γεύμα του, κάποιος (ή μάλλον κάποια) όντως φρόντιζε γι’ αυτό στην κουζίνα. Γι’ αυτό τώρα δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επικαλούνται τους θεσμούς της κοινωνίας, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Νίπτουμε κι εμείς τα αόρατα χέρια μας.

Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες λέει ο λαός. Και όλοι αυτοί που σπέρνουν ανέμους εδώ και δεκαετίες, ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουν τις θύελλες, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Το πρόβλημα είναι ότι η θύελλα θα μας πάρει όλους και όλες και θα μας σηκώσει στο πέρασμά της. Κι αυτοί έχουν φροντίσει να καβατζώσουν αρκετές ομπρέλες από 5άστερα ξενοδοχεία για να προφυλαχτούν. Το τίμημα θα το πληρώσουν πάλι οι πιο ευάλωτοι.

Ας στρέψουμε την προσοχή μας λοιπόν στην ευαλωτότητα. Σε αυτούς και αυτές που, σε πείσμα των καιρών, συνέχισαν να πιστεύουν ότι υπάρχει αυτό που λέμε κοινωνία και έγιναν ευάλωτοι απέναντι στη βία του αόρατου χεριού. Στο δρόμο όπου βγαίνουν να φωνάξουν τα αυτονόητα. Σε πλατείες και πάρκα, κοινωνικά ιατρεία, και αστικούς λαχανόκηπους που μαζεύονται για να στηρίξουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στο Αιγαίο που θαλασσοδέρνονται, όχι για τους υδρογονάνθρακες, αλλά για να περισώσουν ανθρώπινα συντρίμμια. Σε συνεταιρισμούς, κοινωνικές επιχειρήσεις, και ενεργειακές κοινότητες όπου νοιάζονται και παλεύουν για το (ολοένα και μικρότερο) καλάθι του νοικοκυριού. Που επέμειναν ότι η ανθρωπιά, η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη, και η συνεργασία αξίζουν να κρατηθούν ζωντανές, ακόμη κι αν απομείνουμε μόνο με αυτές στο (ορατό) χέρι.

Γιατί εν τέλει, αν το καλοσκεφτούμε, ανάμεσα σε όλα τα αόρατα που κατά καιρούς έχουμε πιστέψει, αυτό που παραμένει εξόφθαλμο είναι οι αξίες της συνύπαρξής μας. Ας ξεκινήσουμε να πιστέψουμε ξανά και να επενδύσουμε σε αυτές. Να ξυπνήσουμε από τη μέθη του αόρατου χεριού και (μεσαίου) δάχτυλου της αγοράς, και να εξοστρακίσουμε όσους μας είπαν ότι ήταν δικό μας φταίξιμο που δεν γίναμε εγωκεντρικοί σοσιοπαθείς. Η κοινωνία άντεξε πολλά χρόνια την τυραννία και τη δυσωδία τους. Θα αντέξει και άλλη μία θύελλα. Ας την κάνουμε να είναι η τελευταία τους.

Πηγή: thepressproject.gr

Στη βιομηχανία της ενημέρωσης παρατηρείται, περισσότερο από κάθε άλλο τομέα της οικονομίας, η απάτη που έχει να κάνει με τη δήθεν ελευθερία της αγοράς και του ανταγωνισμού. Ο κεντρικός άξονας του «σκανδάλου Πάτση», το οποίο ουσιαστικά πιστοποιεί την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χρήματος, διαπερνά τη λειτουργία όλων των δομών του κράτους και βρίσκει απόλυτη έκφραση στον χώρο των μίντια. Υπάρχουν πάρα πολλά ζημιογόνα Μέσα που το προϊόν τους πουλάει ελάχιστα και κανένα δεν μπορεί να έχει κέρδη, σχεδόν όλα τα τελευταία χρόνια, τα οποία επιβιώνουν αποκλειστικά με χαριστικές κρατικές ρυθμίσεις. Το έργο τους είναι να «πουλάνε» την κάλυψη και προβολή της εικονικής πραγματικότητας που κατασκευάζεται μέσω και της συμμετοχής πολλών δημοσιογράφων στα πολιτικά κέντρα εξουσίας. 

Τη διετία 2020-2021, με το πρόσχημα της πανδημικής κρίσης, δόθηκαν για επιχειρήσεις ΜΜΕ περισσότερα από 80-90 εκατομμύρια ευρώ. Χωρίς σε αυτά να υπολογίζεται η κρατική διαφήμιση φορέων του στενού και ευρύτερου τομέα, που επίσης κατέγραψε υπερδιπλασιασμό σε σχέση με το 2019-2020, ξεπερνώντας τα 60 εκατομμύρια. Ακριβή στοιχεία δεν υπάρχουν, μιας και η «ανάπτυξη της διαύγειας» συσκότισε και εξαφάνισε τη δημοσιοποίηση των συγκεντρωτικών στοιχείων για τη διανομή του κρατικού χρήματος.

Στο μεταξύ, οι μισθοί στις επιχειρήσεις μίντια είναι από τους χαμηλότερους στον ιδιωτικό τομέα, οι εργοδότες δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, δεν ισχύουν καν οι βασικοί κανόνες της δημοσιογραφίας. Σε πολλά μίντια δεν θέλουν δημοσιογράφους, τους αρκούν οι «αντιγραφείς» των δελτίων τύπου, των non papers, των διαφημιστικών κειμένων από κυβερνώντες και επιχειρήσεις. Έτσι εξηγείται και η πλήρης απουσία και αποσιώπηση ειδήσεων και γεγονότων που προέρχονται από την κοινωνία που αντιστέκεται και αγωνίζεται.

Η έμμεση «κρατικοποίηση» των μίντια από την κυβέρνηση με πρόσχημα την οικονομική κρίση των ΜΜΕ υποστηρίζεται με μοναδική προσήλωση από τους συνδικαλιστές ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Η «κυβερνησιμότητα» στα ΜΜΕ έχει ορατά και μετρήσιμα μεγέθη απολαβών. Θέσεις εργασίας σε κρατικά Μέσα ή γραφεία Τύπου, θέσεις σε συνδικαλιστικές ενώσεις ή φορείς, διοικητικές θέσεις με μισθό σε ασφαλιστικά ταμεία. Η σιωπή της συνδικαλιστικής συγκυβέρνησης μπορεί να εξηγηθεί με τα τουλάχιστον 12 εκατ. ευρώ που έδωσε στον ΕΔΟΕΑΠ το 2020-’21 η κυβέρνηση. Χρήματα που έπρεπε να πληρώσουν οι εργοδότες, αλλά κάλυψε το κράτος…

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

Στο ασφαλιστικό ταμείο του ΕΔΟΕΑΠ βρίσκει απόλυτη έκφραση η υποταγμένη συνδικαλιστική τακτική των σύμμαχων δυνάμεων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεσία του ταμείου επέβαλε για μια ακόμη φορά την ηλεκτρονική γενική συνέλευση των ασφαλισμένων, σε μια διαδικασία-παρωδία, όπου άγνωστα νούμερα σε άδειες οθόνες πάτησαν το κουμπί του «ναι», χωρίς καν να γίνει συζήτηση επί των πεπραγμένων της διοίκησης ή των οικονομικών μεγεθών! 

Στον αντίποδα της συγκεκριμένης τακτικής υπάρχουν τα ελπιδοφόρα σκιρτήματα της δημοσιογραφίας που ερευνά, που επιμένει στη μεταφορά του μηνύματος της κοινωνίας προς την κάθε είδους εξουσία, συχνά με μεγάλο κόστος. Δημοσιογράφοι σε μικρά ανεξάρτητα μίντια που ενοχλούν με τις αποκαλύψεις τους και γίνονται στόχος εκδικητικών αγωγών. 

Ταυτόχρονα, υπάρχουν δράσεις διεκδίκησης αυξήσεων και αξιοπρεπών όρων εργασίας. Όπως στην ιστοσελίδα pontiki.gr, όπου οι δημοσιογράφοι απαίτησαν και πέτυχαν αυξήσεις, με κατώτατο μισθό τα 825 ευρώ καθαρά. Μια νίκη για τους «εργάτες» της ηλεκτρονικής ενημέρωσης που επιμένουν στην άσκηση της δημοσιογραφίας και όχι στην επαίσχυντη αντιγραφή κυβερνητικών ανακοινώσεων. 

Πηγή: prin.gr

Ο εν λόγω άνθρωπος είναι γνωστός. Εμπορεύτηκε όσο κανείς τους ρόλους και τις θέσεις του έναντι (ευτελούς) ανταμοιβής: ένα στασίδι στην τηλεοπτική πραγματικότητα και στην πολιτική ζωή. Η σκηνοθεσία του των τελευταίων χρόνων τον παρουσιάζει ως συγγραφέα. Αντλεί από την γνώση του ΚΚΕ, των μηχανισμών και της λειτουργίας του, κάποια από τα θέματά του.

Το χθεσινό  Βήμα (της Κυριακής 13 Νοεμβρίου) αναδημοσιεύει κάποιο απόσπασμα από το καινούργιο του βιβλίο, που όπως λέει είναι αυτοβιογραφικό. Εκεί  αποκαλύπτεται η ψευδής ύπαρξή του!..

Προσπαθεί να ξαναπαρουσιάσει τον εαυτό του, όπως θα ήθελε να ήταν! Ξανακατασκευάζει τους ρόλους του, ως φαίνεται. Με πρόσχημα την προβολή του συλλογικού εμείς, ανασυνθέτει το τεράστιο Εγώ. Και προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα που στοίχειωσαν το παρελθόν του και που δεν ξεπέρασε ποτέ, καθώς δεν είχε ποτέ το ηθικό και πνευματικό μεγαλείο να αναγνωρίσει την ανωτερότητά τους.

Ένα τέτοιο πρόσωπο-φάντασμα είναι ο Κώστας Τζιαντζής. Ο «μοιραίος άνθρωπος», όπως τον αποκαλεί στο βιβλίο, και ο οποίος όντως είναι, αλλά για άλλον λόγο από εκείνον που επικαλείται ο Ανδρουλάκης.

Ο Κ. Τζιαντζής ήταν η ηγετική φυσιογνωμία της αντιδικτατορικής πάλης. Όχι στα αμφιθέατρα, αλλά στην συστηματική, επώδυνη και ευρηματική δράση της παρανομίας και της διαμόρφωσης των όρων για την ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος. Ήταν ο εμπνευστής της δημιουργίας της Αντι-ΕΦΕΕ και εκείνος που καθοδήγησε συστηματικά και με συνέπεια τη δράση των Κνιτών μέσα σε αυτήν. 

Υπήρξε μια πραγματική πολιτική προσωπικότητα, με ηθικό και πνευματικό κύρος, στους φίλους και τους συντρόφους του. Ήταν καλλιεργημένος όσο ελάχιστοι της γενιάς του, ιδιαίτερα ικανός και ευφυής, συνεπώς όχι εύκολος αντίπαλος. Ήταν σε όλη του τη ζωή ανιδιοτελής και ακομπλεξάριστος απέναντι στους καλύτερους του. Έζησε και πέθανε μέσα στο ήρεμο μεγαλείο της συνέπειας, ζωής, ιδεολογίας και πάθους.

Δηλαδή, ήταν όλα εκείνα που θα ήθελε αλλά δεν ήταν και δεν μπορούσε να γίνει ο Ανδρουλάκης.

Επί πλέον, ήταν εκείνος που αποκάλυψε και αντιτάχθηκε στα σχέδια, τα δικά του (του Ανδρουλάκη) και της ομάδας του, εντός του ΚΚΕ, από την αρχή κιόλας της δεκαετίας του 80.

Πολλά δεν είναι αυτά για να κουβαλάει μέσα του ένας τύπος που δεν είναι και ο ορισμός της συνέπειας;

Πριν μερικά χρόνια έκανε μια απόπειρα να εξισώσει τον εαυτό του με τον Κ. Τζιαντζή στη διάρκεια της αντιδικτατορικής πάλης. Έλεγε τότε πως στην ΚΝΕ τη δικτατορία διαμορφώθηκαν δυο ρεύματα, το ένα το εξέφραζε ο Τζιαντζής, το άλλο ο εγώ, έλεγε για τον εαυτό του. Μπορεί να ήταν έτσι. Μόνο που το ρεύμα του Τζιαντζή ήταν όλη η οργάνωση και το ρεύμα Ανδρουλάκη ήταν μόλις και μόνο ο ίδιος. Τι θλιβερή απόπειρα να ξαναφτιάξει την ιστορία από εκεί που του επιβάλλει το παρόν του και η αγωνία του να προσθέσει δάφνες στο παρελθόν!

Τώρα κάνει το ίδιο, αλλά πιο περίτεχνα. Δεν λέει το γελοίο ισχυρισμό πως ήταν στο ίδιο ύψος, αλλά πως ο Τζιαντζής και η ομάδα του ήταν τα άγρια που ήρθαν να διώξουν τα ήμερα, δηλαδή τον ίδιο, από την καθοδήγηση της ΚΝΕ. Τι σχέση είχε ο Ανδρουλάκης με την καθοδήγηση της ΚΝΕ στη δικτατορία; Πότε έφυγε από το «Μαχητή» και πότε έγινε μέλος της ΚΝΕ; Ως ένα απλό μέλος της ΚΝΕ διάνυσε μόλις τον ενάμιση τελευταίο χρόνο της δικτατορίας, ούτε ρεύματα, ούτε κύκλοι επιρροής, ούτε φαντασίες που μηχανεύεται. Αυτό το ήξεραν και το ξέρουν όλοι οι τότε ενταγμένοι και δρώντες. Τι ήξερε αυτός για τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε και αναπτύχθηκε η ΚΝΕ από το 1968, μέχρι το κομβικό 1972; Εκεί όπου ο Κώστας Τζιαντζής, ο Τάκης Κυπραίος, ο Γιάννης Τσεβρένης κ.α. μοχθούσαν πάνω στο σκληρό τοπίο της μοναξιάς; Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός μετά τη μεταπολίτευση για να γίνει ο Ανδρουλάκης στέλεχος της ΚΝΕ.

Αλλά δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να ανέβει στην ιεραρχία του Κόμματος, να παίξει τα παιχνίδια με τα δημοσιογραφικά συγκροτήματα, να πάει στο Συνασπισμό, στο ΠΑΣΟΚ και να καταλήξει πολύ νωρίς στα αζήτητα της πολιτικής ζωής, αποτελώντας πλέον γραφική γλάστρα των τηλεοπτικών πάνελ που ήθελαν ένα σκανδαλάκι για να κάνουν σουξέ.       

Δεν χρειάζεται προσεκτική μελέτη για να καταλάβεις, πως εδώ κάποια ένταση υπάρχει. Πως δεν είναι τωρινή, αλλά έρχεται από πολύ παλιά. Πως δεν είναι προσωπική μόνο, αλλά βαθύτερα πολιτική και προσωπική ταυτόχρονα. 

Ποιος θα γράψει για τον Ανδρουλάκη ότι ήταν ένα καβαλάρης τ’ ουρανού, όπως έγραφε για τον Τζιαντζή ο Γιώργος Δελαστίκ, ή ένας υφαντής ονείρων; Το πολύ-πολύ αν κάποιος ασχοληθεί μαζί του θα γράψει ότι υπήρξε ένας ψιλικατζής της πολιτικής που είχε τη φαντασίωση πως διευθύνει σούπερ μάρκετ. 

Επειδή όμως κανείς δεν θα έδινε σημασία στις απόπειρες ενός υποκοριστικού ανθρώπου, φρόντισε να διανθήσει την ιστορία με το σχετικό σκάνδαλο. Το σκάνδαλο που παίζει σχετικά με το Πολυτεχνείο 73, είναι η Πανσπουδαστική Νο 8. Τη φορτώνει αποκλειστικά στον Κ. Τζιαντζή, ενώ ξέρει καλά πως δεν είναι έτσι.

Αναπαράγει τη φιλολογία, την οποία απέκρουε όταν ήταν στέλεχος του ΚΚΕ, ότι δήθεν κατήγγειλε τους εξεγερθέντες ως προβοκάτορες.

Ας διαβάσει όποιος ενδιαφέρεται τα σχετικά κείμενα της παράνομης εφημερίδας. Παρά τις αστοχίες που υπάρχουν ποτέ δεν αποδοκίμασε το Πολυτεχνείο ως έργο προβοκατόρων. Το αντίθετο. Ήδη η συμμετοχή όλης της οργάνωσης στην εξέγερση είναι γνωστή στον Ανδρουλάκη. Όπως, φαντάζομαι, η μάχη που δόθηκε από την πρώτη νύχτα για να δοθεί χαρακτήρας αντιδικτατορικός, αντιαμερικάνικος στην εξέγερση, απέναντι σε διάφορες δυνάμεις, μεταξύ αυτών και προβοκάτορες - πως να είναι αλλιώς σε μια εξέγερση; Και η καθοριστική συμβολή του Κ. Τζιαντζή να μετατραπούν εν συνεχεία τα φοιτητικά διεκδικητικά αιτήματα σε πολιτικά,  αντιχουντικά και αντιαμερικάνικα.

Μη σας κάνει εντύπωση πως γεννήθηκαν και διατηρούνται ως τις μέρες μας φαινόμενα σαν κι αυτόν. Νομίζω πως πάντα τέτοια πρόσωπα έρχονται να δώσουν σε κάθε εποχή τα σκούρα χρώματα τους, μόνο που οι εποχές της ανόδου τα ξεχωρίζουν γρήγορα και τα πετάνε στο περιθώριο, ενώ οι εποχές που σέρνονται και ηττώνται, τα κουβαλάνε πάνω τους σα βάρος, μέχρι την επόμενη στροφή τους.  

Δεν θα είχα διανοηθεί να χτυπήσω ένα πολιτικό πτώμα, ακόμη κι αν ήταν το πιο αποκρουστικό, αλλά όταν επιμένει να βρωμίζει την ατμόσφαιρα η σιωπή ευνοεί τη μετάδοση της βρώμας και των μικροβίων που μεταφέρει. 

Πηγή: kommon.gr