Για περισσότερα από 100 χρόνια ο Βρετανικός (HMHS Britannic) βρίσκεται στο βυθό στο στενό μεταξύ Μακρονήσου και Κέας μετά από πρόσκρουσή σε νάρκη, που είχε ποντίσει το γερμανικό υποβρύχιο U-73 ενώ έπλεε στο στενό Κέας – Μακρονήσου, τρία μίλια μακριά από τη ακτή.

Ο Βρετανικός, κατασκευάστηκε και καθελκύστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1914 από το ναυπηγείο Harland and Wolff στο Μπέλφαστ, τη μεγαλύτερη πόλη της Βορείου Ιρλανδίας. Ο Βρετανικός ήταν αδελφικό πλοίο του Τιτανικού, όταν μάλιστα βυθίστηκε, ο Βρετανικός βρισκόταν στο ναυπηγείο. Η βύθιση του Τιτανικού ήταν η αφορμή να αλλάξουν τα σχέδια την τελευταία στιγμή και να γίνουν ακρετές βελτιώσεις ώστε να γίνει ακόμα πιο ασφαλές πλοίο.

Καθελκύστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1914, και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτάχθηκε από το Βρετανικό Ναυαρχείο σαν πλωτό νοσοκομείο, όπου βοήθησε να σωθούν από τα μέτωπα της Τουρκίας, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής 15.000 τραυματίες.

Στις 21 Νοεμβρίου του 1916, ταξίδευε προς τον Νοσοκομειακό σταθμό της Λήμνου όταν ακούστηκε η έκρηξη από την πρόσκρουση με την νάρκη. Μετά από 55 λεπτά, το μήκους 269 μέτρα κουφάρι του ακούμπησε στο βυθό, σε βάθος 120 μέτρων. Με επιβαίνοντες 1.300 άτομα, ο απολογισμός των νεκρών δεν ήταν τόσο μεγάλος. 21 μέλη του πληρώματος και 9 άνδρες του Βασιλικού Υγειονομικού Σώματος, σύνολο 30 άτομα θα χάσουν τη ζωή τους.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ο καπετάνιος προσπάθησε με τις μηχανές στο φουλ να φτάσει τις ακτές και να προσαράξει, τελικά όμως το μόνο που θα καταφέρει είναι να διαλύσει τις σωστικές βάρκες που δεν μπόρεσαν να απομακρυνθούν έγκαιρα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες η απόφαση του πλοίαρχου Τσαρλς Μπάρτλετ (Charles Bartlett) να προσαράξει το πλοίο στην ακτή, παράσυρε 2 – 3 λέμβους από την δίνη των προπελών και το πλήρωμά τους κομματιάστηκε από αυτές, λίγοι κατάφεραν να γλυτώσουν και οι περισσότεροι με σοβαρούς ακροτηριασμούς.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ανάμεσα σε αυτούς που γλύτωσαν ήταν η 80χρονη νοσοκόμα Βιολέτα Τζέσοπ (Violet Jessop), που είχε επιζήσει και απ’ το ναυάγιο του Τιτανικού ενώ επέβαινε και στον Ολυμπιακό, την ημέρα της σύγκρουσης του με το πολεμικό πλοίο HMS Hawke. Η οποία μετά από χρόνια θα καταδυθεί με βαθυσκάφος και θα αναγνωρίσει την καμπίνα όπου διέμενε το 1916 ως νεαρή νοσοκόμα.

Οι νεκροί αφέθηκαν στην θάλασσα, ενώ οι τραυματίες μεταφέρθηκαν προσωρινά στο λιμάνι της Κέας για λάβουν τις πρώτες βοήθειες. Στους διασωθέντες προσφέρθηκε βοήθεια από τους κατοίκους και τους ψαράδες της Κέας, που έσπευσαν και έσωσαν εκατοντάδες ναυαγούς. Οι νοσοκόμες και οι γιατροί του πλοίου κατάφεραν με τα ελάχιστα μέσα που είχαν στην διάθεση τους (κουβέρτες, σωσίβια, στολές) να κατασκευάσουν αυτοσχέδιους επιδέσμους, περιμένοντας την άφιξη των πλοίων διάσωσης στο χώρο του ναυαγίου.

Τη διάσωση ανέλαβαν δύο αγγλικά αντιτορπιλικά, το HMS Scourge και το HMS Heroic, τα οποία μετέφεραν τους διασωθέντες στον Πειραιά και στο Φάληρο το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Συνολικά, πέντε από τους τραυματίες υπέκυψαν στα τραύματα τους μετά τη διάσωση. Οι τέσσερις είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο της Δραπετσώνας, στο χώρο που φιλοξενεί τα μνήματα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ο πέμπτος είχε ταφεί αρχικά στο λιμάνι της Κέας, αλλά πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο τάφος του μεταφέρθηκε στο Βρετανικό πολεμικό κοιμητήριο της Σύρου το 1921.

Το 1975 ο Ζακ Κουστώ, ανακάλυψε το κουφάρι του Βρετανικού σε βάθος 120 μέτρων. Ο ίδιος και η ομάδα του ήταν οι πρώτοι που το εξερεύνησαν ένα χρόνο αργότερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Βρετανός ερασιτέχνης ιστορικός Σάιμον Μιλς (Simon Mills) αγόρασε το ναυάγιο. Η συνεισφορά του Μιλς στην έρευνα της ιστορίας του πλοίου ήταν μεγάλη, καθώς έγραψε δύο βιβλία, συμμετείχε στην παραγωγή αρκετών τηλεοπτικών προγραμμάτων και είχε βασικό ρόλο στην οργάνωση όλων των καταδυτικών αποστολών που έλαβαν χώρα από το 1995 μέχρι το 2006.

Το 2007 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του “Ιδρύματος Βρετανικός” (Britannic Foundation) και της θυγατρικής του εταιρείας “Βρετανικός Α.Ε.”, που έχει σκοπό την προστασία/διατήρηση του ναυαγίου, την προώθηση της ιστορίας του στο ευρύ κοινό και την οργάνωση των καταδύσεων σε αυτό. Βεβαίως, η αδειοδότηση και η εποπτεία κάθε καταδυτικής δραστηριότητας στο ναυάγιο ανήκουν στην Εφορία Ενάλιων Αρχαιοτήτων (Υπ. Πολιτισμού) καθώς αυτό βρίσκεται μέσα στα Ελληνικά χωρικά ύδατα.

Το 2014, με την βοήθεια της τεχνολογίας η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων μέσω της καταδυόμενης αρχιτέκτονα – μηχανικού Αικατερίνης Ταγωνίδου, παρακολούθησε στενά τις υποβρύχιες κινηματογραφήσεις που έγιναν από την «U GROUP MALTA LMD» στη θαλάσσια περιοχή ΒΔ της νήσου Κέας.

Οι καταδύσεις στο ιστορικό ναυάγιο του Βρετανικού διήρκεσαν 10 μέρες (5/9 -15/9/2014) και έγιναν με τη χρήση υπερσύγχρονου βαθυσκάφους και ROV (Remotely Operated Underwater Vehicle), που μετέφερε το πλοίο «U-BOAT NAVIGATOR» από τη Μάλτα.

Για τη βρετανική διοίκηση είναι πολεμικό νεκροταφείο και για την εφορία εναλίων αρχαιοτήτων, αρχαιολογικός χώρος. Όσο για το γερμανικό υποβρύχιο, που πόντισε τη νάρκη, αργότερα βυθίστηκε και αυτό στον Σαρωνικό.

Πηγή: e-nautilia.gr

Μια πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cardiovascular Research, διαπίστωσε ότι «μια δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι αύξησε τα επίπεδα μιας ορμόνης του στρες κατά 75 τοις εκατό».

Το αλάτι είναι βασική ανάγκη κατά το μαγείρεμα. Προσθέτει γεύση δίνοντας στο πιάτο τη νοστιμιά που του αξίζει. Ωστόσο, αν χρησιμοποιηθεί σε υπερβολικές ποσότητες, αυτή η αλμυρή απόλαυση μπορεί από σύμμαχος να γίνει εχθρός και να καταστρέψει εντελώς το πιάτο. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό. Η υπερβολική πρόσληψη αλατιού μπορεί να κάνει μεγάλο κακό στην υγεία.

Για αυτούς που δεν γνωρίζουν, η συνιστώμενη πρόσληψη αλατιού για τους ενήλικες είναι λιγότερο από έξι γραμμάρια την ημέρα, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι τρώνε τακτικά περίπου εννέα. Αρκετές μελέτες από όλο τον κόσμο έχουν αποδείξει ότι η υπερβολική πρόσληψη αλατιού οδηγεί σε υψηλή αρτηριακή πίεση, αυξημένους κινδύνους για την καρδιά και πολλά άλλα. Αυτά είναι γνωστά. Ήξερες όμως ότι μπορεί να είναι και ο λόγος για το άγχος σου; Ναι, καλά διάβασες.

Μια πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cardiovascular Research, διαπίστωσε ότι «μια δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι αύξησε τα επίπεδα μιας ορμόνης του στρες κατά 75 τοις εκατό». Αυτή η έρευνα διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

Για τη μελέτη, τάισαν ένα σύνολο ποντικών (που γενικά καταναλώνουν τροφή με λίγο ή χωρίς καθόλου αλάτι) με τροφή υψηλής περιεκτικότητας σε αλάτι. Από τα αποτελέσματα διαπιστώθηκε ότι «όχι μόνο αυξήθηκαν τα επίπεδα της ορμόνης του στρες, αλλά η ορμονική απόκριση των ποντικών στο περιβαλλοντικό στρες ήταν διπλάσια από αυτή των ποντικών που είχαν κανονική διατροφή», έγραφε μια έκθεση στον ιστότοπο του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

Διαπιστώθηκε επίσης ότι η υπερβολική πρόσληψη αλατιού αύξησε τη δραστηριότητα των γονιδίων που παράγουν τις πρωτεΐνες στον εγκέφαλο «οι οποίες ελέγχουν πώς το σώμα ανταποκρίνεται στο στρες».

Οι ειδικοί λένε ότι «βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη περαιτέρω μελέτες για να καταλάβουμε εάν η υψηλή πρόσληψη αλατιού οδηγεί σε άλλες αλλαγές συμπεριφοράς όπως επιθετικότητα».

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω ευρήματα, σού προτείνουμε να συνεχίσεις να διατηρείς μια ισορροπημένη πρόσληψη αλατιού παρά το νεαρό της ηλικίας σου ή του γεγονότος πως μπορεί να είσαι σε άριστη σωματική κατάσταση.

Πηγή: onmed.gr

Πηγή: queen.gr

Ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση δίνουν αλληλλέγγυες και αλληλέγγυοι αυτή την ώρα στην περιοχή του Ζωγράφου ενάντια στον πλειστηριασμό της πρώτης οικείας της Ιωάννας Κολοβού για 15 χιλιάδες. Η παρουσία του κόσμου απέτρεψε την έξωση της χαμηλοσυνταξιούχου δημοσιογράφου, ενώ αυτή την ώρα πραγματοποείται αυθόρμητη διαδήλωση.

Στη συγκέντρωση παραβρίσκονται πλήθος κόσμου, οργανώσεων και συλλογικοτήτων, οι οποίοι εξέφρασαν την υποστήριξή τους στη συνταξιούχο δημοσιογράφο, καθώς επιχειρήθηκε έξωση από την πρώτη κατοικία της τα ξημερώματα. Η παρέμβαση των αλληλέγγυων και του συνδικαλιστικού κινήματος απέτρεψε για τρίτη φορά την έξωση.

Στη συνέχεια ακολούθησε αυθόρμητη πορεία στους δρόμους Ζωγράφου – Ιλισίων, στην οποία προπορεύονται η Επιτροπή Φορέων και Σωματείων Ζωγράφου κατά της ακρίβειας και ο Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών Ζωγράφου, ενώ ακούγεται τα συνθήματα «Ούτε στην Αυηδου, ούτε πουθενά, τσάκιστε τα κοράκια σε κάθε γειτονιά» και «Του λαού τα σπίτια τα σώζει ο λαός, κανένας μόνος παντού ξεσηκωμός», με τους αλληλέγγυους να δηλώνουν πως θα απαντήσουν με οργανωμένη αντίσταση στη τρομοκρατία. Η πορεία ενημερώνει δια μικροφώνου για το χρονικό της έξωσης.

Πηγή: thepressproject.gr

Αλλαγές συμπεριφοράς στον γάμο διαπιστώνονται στην Ελλάδα από το 1980 και έπειτα, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Από το 1980 και έπειτα παρατηρούνται αλλαγές συμπεριφοράς όσον αφορά τον γάμο στην Ελλάδα. Ειδικότερα, οι γυναίκες αρχίζουν να τον αναβάλλουν, ενώ όλο και περισσότερες δεν παντρεύονται. Οι εξελίξεις αυτές επηρεάζουν και τη γονιμότητά τους, στον βαθμό που η απόκτηση του πρώτου παιδιού παραμένει στενά συνδεδεμένη με τη σύναψη του πρώτου γάμου στη χώρα μας. Πρόκειται για στοιχεία που αναφέρονται στο πλαίσιο του Ερευνητικού Προγράμματος «Δημογραφικά Προτάγματα στην Έρευνα και Πρακτική στην Ελλάδα» που χρηματοδοτείται από το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.) στο πλαίσιο της Δράσης «1η Προκήρυξη ερευνητικών έργων ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. για την ενίσχυση των μελών ΔΕΠ και Ερευνητών/τριών και την προμήθεια ερευνητικού εξοπλισμού μεγάλης αξίας» . Συγγραφέας της έρευνας είναι ο Γιώργος Κοντογιάννης, δρ Δημογραφίας, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, μεταδιδακτορικός ερευνητής, Ερευνητικό Πρόγραμμα (ΕΛΙΔΕΚ) «Δημογραφικά Προτάγματα στην Έρευνα και Πρακτική».

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, από το 1980 οι γυναίκες αρχίζουν να παντρεύονται λιγότερο (οι συνθετικοί δείκτες που παρουσιάζονται παρακάτω θα επιτρέψουν τη λεπτομερέστερη ανάλυση της γαμηλιότητας), ενώ οι πρώτοι γάμοι σε κανένα έτος από το 1980 και έπειτα δεν ξεπερνούν τους 76 χιλ. του 1979. Κατά τη δεκαετία του 1980 οι πρώτοι γάμοι είναι λιγότεροι από 56.000 ανά έτος, στη δεκαετία του 1990 δεν ξεπερνούν τους 53.000 και από το 2016 και έπειτα δεν υπερβαίνουν τους 40.000, ενώ το 2020 (την πρώτη χρονιά της πανδημίας του COVID-19) είναι λιγότεροι από 26 χιλ. Όσον αφορά το σύνολο των γάμων το 1979 έχουμε 79 χιλ., τη δεκαετία του 1980 δεν ξεπερνούν τους 71χιλ. ανά έτος, τη δεκαετία του 1990 τους 63 χιλ., την επόμενη δεκαετία τους 59χιλ., ενώ από το 2012 και μετά είναι λιγότεροι από 50 χιλ.. Το 2020 καταγράφονται μόλις 30 χιλ. και το 2021(μη δίσεκτο έτος, δεύτερο έτος της πανδημίας) 39 χιλ..

Η πανδημία ωφέλησε πολιτικούς γάμους και σύμφωνο συμβίωσης

Οι πολιτικοί γάμοι, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, αποτελούν έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 μόλις το 1/4 των ετησίως τελεσθέντων γάμων. Η τάση των ζευγαριών να επιλέγουν τον πολιτικό γάμο εντείνεται στη συνέχεια, με αποτέλεσμα να αποτελούν πλέον το 45-50% του συνόλου την περίοδο 2011-2019. Το 2020 φαίνεται ότι η πανδημία, σύμφωνα με την έρευνα, επηρέασε έντονα την επιλογή των ατόμων (το 60% περίπου των γάμων ήταν πολιτικοί), καθώς οι περιορισμοί που επέβαλλε η πολιτεία και αφορούσαν στον αριθμό των καλεσμένων, στις αποστάσεις μεταξύ τους κ.ά., αλλά και ο φόβος μετάδοσης του ιού, ώθησαν πολύ περισσότερα ζευγάρια από ό,τι συνήθως σε ένα τύπο γάμου που τελείται ενώπιον λιγότερων καλεσμένων.

Τέλος, ενώ τα πρώτα έτη μετά τη θέσπισή του περιορισμένος αριθμός ατόμων επιλέγει το Σύμφωνο Συμβίωσης, από το 2014 και έπειτα ο αριθμός των Συμφώνων αυξάνεται ταχύτατα (μόλις 593 Σύμφωνα το 2013, 1.590 το 2014, 4.909 το 2017, 9.021 το 2020 και 11.429 το 2021). Φαίνεται επομένως ότι ενώ η πανδημία αποθάρρυνε πολλά ζευγάρια από το να παντρευτούν το 2020 και το 2021, εντούτοις δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα για τη σύναψη Συμφώνου Συμβίωσης.

Αυξάνεται η μέση ηλικία στον πρώτο γάμο

Σχετικά με τη μέση ηλικία στον πρώτο γάμο είναι ενδεικτικό ότι μειώνεται σταθερά από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως και τα τέλη αυτής του 1970 (25,4 έτη το 1956, αλλά 23,4 έτη την πενταετία 1978-1982). Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 όμως, η μέση ηλικία αυξάνεται αδιάκοπα (για 4 σχεδόν δεκαετίες), με αποτέλεσμα τη διετία 2019-2020 οι γυναίκες να παντρεύονται για πρώτη φορά στη χώρα μας στα 30,5 τους έτη, κάτι που επηρεάζει τον αριθμό των απογόνων που θα αποκτήσουν, καθώς οι πιθανότητες σύλληψης και τεκνοποίησης μειώνονται ταχύτατα μετά τα 35 τους έτη (υπενθυμίζεται ότι ο γάμος και η απόκτηση απογόνων είναι ακόμη έντονα συνδεδεμένοι στη χώρα μας).

Όπως προκύπτει από τα ίδια στοιχεία της παραπάνω έρευνας, η σύγκριση της πορείας της γαμηλιότητας στη χώρα μας με αυτή των άλλων ευρωπαϊκών χωρών παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ειδικότερα, στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη στις επτά πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα παρατηρείται μια σημαντική μείωση του ποσοστού των άγαμων γυναικών (ιδιαίτερα στην περίοδο 1945-1965), αλλά οι τάσεις ανατρέπονται από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και η γαμηλιότητα υποχωρεί προοδευτικά, η μέση ηλικία στον γάμο ανέρχεται με ταχείς ρυθμούς, οι όλο και λιγότεροι γάμοι γίνονται όλο και πιο εύθραυστοι και οι εκτός γάμου γεννήσεις αυξάνονται ταχύτατα.

Σε δηλώσεις του στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Κοντογιάννης τονίζει:

«Οι νοοτροπίες, αντιλήψεις και συμπεριφορές αναφορικά με τον γάμο αλλάζουν από το 1980 και έπειτα στην Ελλάδα. Έκτοτε οι γυναίκες αρχίζουν να αναβάλλουν τον γάμο, ενώ όλο και περισσότερες δεν παντρεύονται. Οι αλλαγές αυτές ξεκίνησαν αρκετά νωρίτερα στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη. Εντούτοις, αν και με καθυστέρηση, με μερικές ιδιαιτερότητες φτάνουν σταδιακά και στη χώρα μας. Κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα, ο γάμος δεν είναι πλέον “καθολικός”, δηλαδή δεν αφορά στη συντριπτική πλειονότητα των γυναικών (αξίζει να σημειώσουμε ότι τουλάχιστον 90 στις 100 γυναίκες από αυτές που γεννήθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 τέλεσαν έναν πρώτο γάμο έως τα 50 τους έτη, αλλά φαίνεται ότι το πολύ 75 στις 100 γυναίκες θα συνάπτουν έναν πρώτο γάμο μεταξύ αυτών που γεννιούνται από το 1980 και έπειτα). Παράλληλα, όλο και περισσότερα ζευγάρια λύνουν το γαμήλιο δεσμό τους, ενώ όλο και περισσότερα εξ αυτών επιλέγουν τον πολιτικό γάμο και το σύμφωνο συμβίωσης αντί για το θρησκευτικό γάμο. Επομένως, σταδιακά αυξάνεται τόσο η εκτός γάμου συγκατοίκηση (είτε με τη μορφή του Συμφώνου Συμβίωσης είτε εκτός κάθε επισημοποιημένου δεσμού), όσο και η εκτός γάμου τεκνοποίηση, που παραμένουν σε πολύ χαμηλά επίπεδα στην Ελλάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ως εκ τούτου, οι οικογενειακές δομές διαφοροποιούνται όλο και περισσότερο από αυτές του παρελθόντος στη χώρα μας και η μικρή σε μέγεθος πυρηνική οικογένεια που προκύπτει από το γάμο συνεχίζει να επικρατεί, ενώ παράλληλα αναδύονται νέα οικογενειακά πρότυπα, απαιτώντας νέες προσεγγίσεις στη διαμόρφωση των δημογραφικών και κοινωνικών πολιτικών».  

Πηγή: Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Πηγή: protothema.gr