Συνέντευξη εργαζομένων για τα αιτήματα τους.

Το λιμάνι του Felixstowe  και οι  σιδηροδρομικές γραμμές είναι εταιρίες  εξαιρετικά κερδοφόρες.

Αναλάβαμε εργασία στην εταιρεία για μια αξιοπρεπή αύξηση μισθών, η οποία είναι 100% αυτό που μας αξίζει.

Τα μέσα ενημέρωσης πιστεύουν ότι πληρωνόμαστε καλά.

Κάνουμε απαιτητική δουλειά, κάνουμε μια επικίνδυνη δουλειά, και στην πραγματικότητα είναι μια εξειδικευμένη δουλειά.

Και τα μέσα ενημέρωσης που μας παρουσιάζουν ότι είμαστε υπερπληρωμένοι ή πολύ καλά πληρωμένοι.

Λοιπόν, θα έπρεπε να είμαστε για τη δουλειά που κάνουμε.

Και πόση δουλειά τους κάνουμε (βγάζουμε) για να βγάλουν εκατομμύρια και να μας δώσουν αυτό που πιστεύω ότι είναι τα φιστίκια.

Δεν έχουν όλοι εδώ το ίδιο συμβόλαιο που έχουμε  εμείς και για το οποίο απεργούμε.

Έτσι, το γεγονός ότι όλοι σε αυτόν τον χώρο εργασίας στέκονται μαζί μας, αυτό είναι που το κάνει εκπληκτικό.

Kαι αυτό είναι που μας φέρνει κοντά γιατί αυτό χρειαζόμαστε

Χρειαζόμαστε τη στήριξη για τους ανθρώπους μας, τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε, για να νιώθουμε ενωμένοι και να στηρίζουμε αυτό που αξίζουμε.

Η εταιρεία βγάζει πολλά κέρδη, κάτι που είναι καλό, αλλά θα πρέπει να μοιράζονται με τους όρους και τις προϋποθέσεις μας συμπεριλαμβανομένων όλων εδώ.

Επομένως να  έχουμε ένα καλό βιοτικό επίπεδο που εργαζόμαστε σε μια εταιρεία σαν αυτή.

Αυτά που κερδίζουμε δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτά που παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης.

Στο τέλος της ημέρας πήραν αυτά τα στατιστικά στοιχεία από μια ολόκληρη σειρά μισθών, όχι μόνο από τους δικούς μας, όχι μόνο από τους λιμενικούς που έχουν συγκεκριμένο μισθό και δεν είναι αυτό το ποσό, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι διαφορετικά δεν θα ήμουν εδώ για να απεργώ σήμερα.

Είμαστε οικογενειάρχες.

Λοιπόν, και ήρθε η ώρα να διασφαλίσουμε ότι  οι μεγάλες εταιρείες να αρχίσουν να μοιράζονται τα κέρδη.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε  άλλο έτσι.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:

1)Θέσεις εργασίας

2)Καλύτερους μισθούς- αποδοχές

3)Καλές συνθήκες εργασίας

Με τα ψίχουλα των 250 ευρώ εφάπαξ, προς τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους δικαιούχους αναπηρικού επιδόματος ΟΠΕΚΑ και του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, επιχειρεί η κυβέρνηση να «κλείσει το στόμα» εκατοντάδων χιλιάδων αδύναμων και ευάλωτων που στενάζουν από την ακρίβεια και επιβιώνουν σε συνθήκες φτώχειας. Η σχετική διάταξη περιλαμβάνεται στο «μίνι ασφαλιστικό νομοσχέδιο» του υπουργείου Εργασίας, που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή και - μεταξύ άλλων - προβλέπει επιμέρους αλλαγές για ορισμένες ομάδες ασφαλισμένων.

Αναφορικά με τους συνταξιούχους οι σχετικές διατάξεις εφαρμόζουν στο ακέραιο τον αντιασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου του 2016, όπως και το σύνολο των μνημονιακών περικοπών, που επισφραγίζουν την άρνηση της κυβέρνησης για απόδοση της 13ης και της 14ης σύνταξης, όπως απαιτούν οι συνταξιούχοι. Το επίδομα, αντί σύνταξης, θα λάβουν όσοι συνταξιούχοι έχουν σωρευτικά τις εξής προϋποθέσεις: Ετήσιο ατομικό φορολογητέο εισόδημα για το 2022 μέχρι 9.600 ευρώ, ετήσιο οικογενειακό φορολογητέο εισόδημα μέχρι 16.800 ευρώ και συνολική αξία ακίνητης περιουσίας του νοικοκυριού μέχρι 300.000 ευρώ.

Στον αντίποδα, η κυβέρνηση μονιμοποιεί, από την 1.1.2023, τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών (εργοδοτών - εργαζομένων) κατά 3 μονάδες και με άλλοθι μια μικρή αύξηση στους εξευτελιστικούς μισθούς των μισθωτών, εξασφαλίζει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως για τις επιχειρήσεις και μάλιστα στο διηνεκές.

Ταυτόχρονα, το νομοσχέδιο επιφέρει σοβαρές ανατροπές στο Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων (ΜΤΠΥ) καθώς διατάξεις του προβλέπουν την αρπαγή της κινητής και ακίνητης περιουσίας του. Σημειώνεται ότι για τις συγκεκριμένες διατάξεις που οδηγούν την ακίνητη και κινητή περιουσία ασφαλισμένων και συνταξιούχων του Δημοσίου στα χέρια «εταιρειών αξιοποίησης» τα συνδικάτα απαιτούν την απόσυρσή τους ενώ ήδη πραγματοποίησαν κινητοποιήσεις.

Με άλλη διάταξη καταργείται στο τέλος του έτους, για όσους δημόσιους υπαλλήλους είχαν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα τα έτη 2010, 2011 και 2012 (άρα είχαν ήδη 25 χρόνια συμπληρωμένης υπηρεσίας μέχρι τότε), το δικαίωμα για λήψη μειωμένης σύνταξης σύμφωνα με τα όρια ηλικίας που προέβλεπε ο νόμος 4336/2015. Στην πράξη, αυτό οδηγεί ορισμένους δημόσιους υπαλλήλους σε αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μέχρι και 7 έτη.

Πηγή: 902.gr

«Αν αυτές οι διασκέψεις για το κλίμα μας πήγαιναν πίσω, τότε δεν θα χρειαζόταν να ταξιδέψουμε εδώ εξαρχής», δήλωσε η Αναλένα Μπέρμποκ.

Ο  κορυφαίος διαπραγματευτής της Κίνας για το κλίμα Σιε Ζενουά δήλωσε σήμερα ότι αναμένει να συνεχίσει την άμεση συνεργασία για την κλιματική αλλαγή με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζον Κέρι μετά τη λήξη της συνόδου κορυφής COP27 που πραγματοποιείται στην Αίγυπτο.

Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο και η συνεργασία μεταξύ τους θεωρείται ζωτικής σημασίας για τις διεθνείς προσπάθειες αποτροπής των χειρότερων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Ο πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, είχαν συμφωνήσει να επανεκκινήσουν τη συνεργασία για την κλιματική αλλαγή νωρίτερα αυτή την εβδομάδα μετά από μια πολύμηνη παύση λόγω των εντάσεων για την Ταϊβάν.

Ο Σιε δήλωσε ότι συναντήθηκε με τον Κέρι στη σύνοδο κορυφής για το κλίμα COP27 όσο το επέτρεπε ο χρόνος στις ευρύτερες διαπραγματεύσεις, προσθέτοντας ότι υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να συζητηθούν μεταξύ των δύο χωρών και τα αποτελέσματα των συνομιλιών θα μπορούσαν να ανακοινωθούν αργότερα, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Reuters.

Ο Κινέζος διαπραγματευτής χαρακτήρισε τις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες «ειλικρινείς, φιλικές, θετικές και ενεργές» αναφέροντας ότι «συνολικά ήταν πολύ θετικές».

Ο Σιε δήλωσε επίσης ότι η Κίνα υποστηρίζει το έργο που γίνεται για τη δημιουργία ενός ταμείου για τις «απώλειες και τις ζημιές» για να βοηθήσει τις φτωχές χώρες να πληρώσουν για μη αναστρέψιμες ζημιές που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή, ένα από τα βασικά σημεία τριβής στις συνομιλίες.

Σύμφωνα με τον Σιε, είναι ευθύνη των αναπτυγμένων χωρών να βοηθήσουν τις φτωχότερες χώρες να πληρώσουν για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αλλά αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κίνα θα μπορούσαν να συμβάλουν σε απώλειες και ζημιές ή άλλα κεφάλαια σε εθελοντική βάση. Ενώ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, ο ΟΗΕ ταξινομεί την Κίνα ως αναπτυσσόμενο έθνος.

Ο Σιε επανέλαβε την άποψη της Κίνας ότι το ταμείο θα πρέπει να αφήσει την πόρτα ανοιχτή για να επωφεληθούν όλες οι αναπτυσσόμενες χώρες, διαφέροντας από μια αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι θα πρέπει να είναι μόνο για τις πιο ευάλωτες χώρες.

Όσον αφορά τα αιτήματα στη σύνοδο κορυφής για μια συμφωνία για την ενίσχυση των προσπαθειών μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ο Σι είπε ότι οι ανεπτυγμένες χώρες έχουν μεγαλύτερη ευθύνη. «Θα πρέπει όλοι να καταβάλουμε προσπάθεια, αλλά να μην επιβαρύνουμε περισσότερο τις αναπτυσσόμενες χώρες».

Από την άλλη πλευρά, ο υπουργός Κλίματος της Νέας Ζηλανδίας δήλωσε ότι ένα προσχέδιο του τελικού εγγράφου που κυκλοφόρησε η προεδρία της συνόδου «έχει τύχει πολύ κακής υποδοχής από σχεδόν όλους», προσθέτοντας ότι οι αντιπροσωπείες πηγαίνουν σε έναν ακόμη γύρο συνομιλιών.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους, ο Τζέιμς Σο χαρακτήρισε το προσχέδιο «εντελώς μη ικανοποιητικό», υποστηρίζοντας ότι η πρόταση «εγκαταλείπει πραγματικά κάθε ελπίδα επίτευξης του 1,5 βαθμού Κελσίου», αναφερόμενος στο όριο αύξησης της θερμοκρασίας που συμφωνήθηκε στη συμφωνία του Παρισιού το 2015.

Η υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Αναλένα Μπέρμποκ, τόνισε ότι η ευθύνη «βρίσκεται τώρα στα χέρια της αιγυπτιακής προεδρίας της COP». «Δεν θα υπογράψουμε ένα χαρτί εδώ που αποκλίνει σημαντικά από το μονοπάτι του 1,5 βαθμού, που θα έθαβε τον στόχο του 1,5 βαθμού», δήλωσε χαρακτηριστικά. «Αν αυτές οι διασκέψεις για το κλίμα μας πήγαιναν πίσω, τότε δεν θα χρειαζόταν να ταξιδέψουμε εδώ εξαρχής».

Αξιωματούχος που μίλησε εκ μέρους της αφρικανικής ομάδας διαπραγματευτών στη σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή ανέφερε ότι γνώριζαν ελάχιστα για τις διαπραγματεύσεις. «Ακούμε συνεχώς για νυχτερινές παράλληλες συναντήσεις για να αρθεί το αδιέξοδο, αλλά δεν έχουμε εμπλακεί και περιμένουμε να δούμε τι είναι αυτό που θα καταλήξουν πριν αποφασίσουμε», δήλωσε.

Πηγή: kosmodromio.gr

Μια ιδιαίτερη περίπτωση διοργανωτή

Κάθε τέσσερα χρόνια οι ποδοσφαιρόφιλοι όλου του κόσμου περιμένουμε με αγωνία την έναρξη του παγκοσμίου κυπέλλου. Ποια άγνωστα ταλέντα θα λάμψουν; Πως θα αποδώσουν οι μεγάλοι αστέρες; Ποια ομάδα θα καταφέρει να κάνει την έκπληξη; Τεράστια ποσά ξοδεύονται κάθε φορά για την αγορά των επίσημων προϊόντων και φανελών, για να συμπληρωθεί το άλμπουμ με τα αυτοκόλλητα, δεκάδες χιλιάδες επιλέγουν ως προορισμό των διακοπών τους την διοργανώτρια χώρα. Αυτή την φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί το Κατάρ δεν είναι μια «φυσιολογική» χώρα. Με έκταση περίπου όσο η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας είναι εξαιρετικά μικρή, εκτιμάται όπως πως διαθέτει τα τρίτα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου, αλλά και μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου. Είναι δηλαδή αφάνταστα πλούσια.

Mundial de Qatar ?? #YoNoLoVeré pic.twitter.com/GdFrRX34FM

— Paul Breitner (@Breitner73) November 9, 2022

Είναι όμως και μια απόλυτη μοναρχία, χωρίς αντιπολίτευση, ελευθερία του τύπου, ανθρώπινα δικαιώματα, γυναικεία ισότητα ενώ η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με φυλάκιση. Από τα περίπου 2,8 εκατομμύρια των κατοίκων μόνο γύρω στις 300.000 διαθέτουν υπηκοότητα, με 10.000 με 70.000 να ανήκουν στην ευρύτερη βασιλική οικογένεια Al Thani, τα μέλη της οποίας κατέχουν κάθε σημαντική θέση. Ο πλούτος της χώρας καταλήγει κατά 25% στον ίδιο τον εμίρη, κατά 25% στην στενότερη και κατά ένα άλλο 25% στην ευρύτερη οικογένεια του, με το υπόλοιπο 25% να πηγαίνει στο Quatar Investment Authority, ένα κρατικό fund υπό τον απόλυτο έλεγχο του εμίρη και της οικογένειας του, η αξία του οποίου εκτιμάται στα 460 δισεκατομμύρια ευρώ. Για το Κατάρ άρα η διοργάνωση πέρα από προσπάθεια αναβάθμισης του διεθνούς του ρόλου είναι και μια ευκαιρία να αξιοποιηθούν τα τεράστια λιμνάζοντα κεφάλαια που διαθέτει. Για τα έργα υποδομής ξοδεύτηκαν 220 δις δολάρια, το 2006 στη Γερμανία ήταν «μόλις» 4,3 δις, το 2010 στην Νότιο Αφρική 3,6 δις, το 2014 στη Βραζιλία 15 δις και το 2018 στη Ρωσία 11,6 δις.

Με τα χρήματα του fund αυτού όμως πραγματοποιούντα και τεράστιες επενδύσεις σε μεγάλες πολυεθνικές, μεταξύ άλλων κατέχει το 17% της Volkswagen, το 8% της Deutsche Bank και το 3,7% της Siemens. Καθώς κάθε ξένη εταιρία που δραστηριοποιείται στην χώρα υποχρεούται να έχει Καταριανούς στο διοικητικό της συμβούλιο υπάρχουν καλά αμειβόμενες θέσεις, ενώ όποιος (άνδρας) παντρεύεται παίρνει ως δώρο τόσο χρήματα, όσο και ένα κομμάτι γης για να χτίσει το σπίτι του. Το 2020 η ισοτιμία αγοραστικής δύναμης κάθε γηγενούς ήταν σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο 96.607$, μια από τις υψηλότερες του κόσμου. Αυτά τα προνόμια είναι και ο λόγος που το Κατάρ ήταν μάλλον και η μόνη αραβική χώρα που έμεινε ανεπηρέαστη από την «αραβική άνοιξη» του 2011.

Πέρα από έναν σημαντικό αριθμό υψηλόμισθων ξένων «ειδικών», το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποτελούν οι 1,8 με 2 εκατομμύρια ξένοι εργάτες που δουλεύουν στις οικοδομές, στο λιμάνι, σαν οικιακό προσωπικό κλπ. Προέρχονται κυρίως από την Ινδία, τις Φιλιππίνες, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν και το Νεπάλ και υπερχρεώνονται σε γραφεία ευρέσεως εργασίας που αναλαμβάνουν να τους μεταφέρουν στο εμιράτο. Στο οποίο, όπως και σε άλλες χώρες του Κόλπου, επικρατεί το σύστημα Καφάλα, βάσει του οποίου ο εργαζόμενος απαγορεύεται να αλλάξει εργοδότη ή να εγκαταλείψει την χώρα χωρίς την έγγραφη άδεια του. Η εργάσιμη ημέρα δεν έχει συγκεκριμένη διάρκεια, στις οικοδομές φτάνει τις 14 ώρες χωρίς διάλλειμα και νερό, χωρίς ρεπό, και αυτά σε ένα από τα ξηρότερα μέρη του πλανήτη, το καλοκαίρι η θερμοκρασία ξεπερνά τους 45 Co, η βροχόπτωση είναι μόλις 74 χιλιοστά/τμ. το χρόνο (στην Ελλάδα είναι 652). Συχνά ακόμα και αυτοί οι πενιχροί μισθοί των 280€ δεν καταβάλλονται, ενώ το οικιακό προσωπικό βρίσκεται απροστάτευτο απέναντι στην κακοποίηση από τον εργοδότη. Οι μετανάστες δεν μπορούν να κινούνται ελεύθερα, διαβιώντας σε πανάθλια καταλύματα, κυρίως στη βιομηχανική ζώνη της πρωτεύουσας Ντόχα, χωρίς κουζίνες, πλυντήρια, κλιματισμό και κοινόχρηστους χώρους, ενώ κατά την διάρκεια της πανδημίας φυλακίστηκαν ουσιαστικά σε αυτά, χωρίς φαγητό, χρήματα και περίθαλψη, 

Η γεωγραφική του θέση ανάμεσα στις δύο ισχυρές χώρες της περιοχής, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν «αναγκάζει» το Κατάρ να επιδιώκει να τα έχει καλά με όλους: διατηρεί σχέσεις τόσο με το Ιράν και τους αδερφούς μουσουλμάνους, όσο και με τις ΗΠΑ, φιλοξενώντας μεγάλη στρατιωτική τους βάση που «στοχεύει»… το Ιράν! Η βάση αυτή αξιοποιήθηκε και στον πόλεμο κατά του Αφγανιστάν και της «ισλαμιστικής τρομοκρατίας», βασικός χρηματοδότης της οποίας βέβαια είναι το ίδιο το Κατάρ. Κατά την διάρκεια της αμερικανικής κατοχής πολλοί υψηλόβαθμοι Ταλιμπάν φιλοξενούνταν στο εμιράτο, ενώ μετά την επικράτηση των ομοϊδεατών τους επέστρεψαν πίσω στην χώρα τους με την Qatar Airways, η οποία μετέφερε και δεκάδες χιλιάδες Αφγανούς που έκαναν το αντίθετο δρομολόγιο. Η χώρα προσπαθεί επίσης να κατοχυρωθεί ως διαμεσολαβητής, φιλοξενώντας διαπραγματεύσεις μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών του Σουδάν, του Λιβάνου, κ.α. Καταφέρνει έτσι να έχει μεγάλη διεθνή επιρροή, ένας από τους λόγους που απέτυχε και το μποϋκοτάζ που επιχείρησαν εναντίον του τα περισσότερα αραβικά κράτη το 2017, κατηγορώντας το ότι χρηματοδοτεί την τρομοκρατία.

Χρήμα, εξαγορές και ξέπλυμα…

Στην προσπάθεια αναβάθμισης του διεθνούς του ρόλου το Κατάρ διοργάνωσε τις τελευταίες δεκαετίες πάνω από 500 μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Η ανάληψη όμως του Μουντιάλ ήταν σκανδαλώδης από κάθε άποψη. Καταρχάς η χώρα δεν διαθέτει καμία ποδοσφαιρική παράδοση, η εθνική της ομάδα έδωσε τον πρώτο της αγώνα μόλις το 1970 και πολλά ματς του πρωταθλήματος διεξάγονται μπροστά σε λιγότερους από 50 φιλάθλους. Ο φάκελος της συγκεκριμένης υποψηφιότητας ήταν ο χειρότερος από όλους: σήμερα ξέρουμε πως στην τελική ψηφοφορία τον Δεκέμβρη του 2010 όπου το Κατάρ επιλέγει με ψήφους 14 – 8 έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών τουλάχιστον 3 από τους 14 αυτούς εκλέκτορες είχαν εξαγοραστεί. Καθοριστική ήταν και η συμβολή του Γάλλου προέδρου της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας Michel Platini που εξασφάλισε και τις τέσσερις ψήφους των Ευρωπαίων της επιτροπής (στη συνέχεια ο γιός του έτυχε να βρει δουλειά στο καταριανό fund) αλλά και της γαλλικής κυβέρνησης.

Η οποία και αυτή έτυχε να εξασφαλίσει μερικά πλουσιοπάροχα συμβόλαια για την βιομηχανία της (Rafale κ.α.) αλλά και την εξαγορά της αγαπημένης ομάδας του προέδρου Nikolas Sarkosi, της Paris Saint Germain, έπειτα από δική του απαίτηση. Από τότε η ομάδα έχει ξοδέψει γύρω στο ένα δισεκατομμύριο ευρώ για μεταγραφές και αν ο Neymar με την Βραζιλία ή ο Messi με την Αργεντινή κατακτήσουν το κύπελλο θα είναι και λίγο σαν να το κατακτά μαζί τους και ο εργοδότης τους, δηλαδή το ίδιο το Κατάρ. Αλλά όπως αποκάλυψε και ο Observer και Βρετανοί βουλευτές δέχτηκαν «δώρα» ώστε να μιλούν ευνοϊκά για το Κατάρ. Στο sportswashing αυτό συμμετέχει και ο David Beckam, ο οποίος σύμφωνα με το δεκαετές συμβόλαιο που έχει υπογράψει λέγεται πως θα λάβει 180 εκατομμύρια ευρώ για να διαφημίσει (ξεπλύνει) τη χώρα.

Η εμπλοκή του Κατάρ με το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν περιορίζεται βέβαια μόνο στην Paris. Η Qatar Airways είναι χορηγός πολλών μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων, όπως της Μπάγερν και της Μπαρτσελόνα, ενώ ήταν και επίσημος χορηγός του προηγούμενου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Το τηλεοπτικό δίκτυο beIN δίνει τρελά ποσά για την αγορά των τηλεοπτικών δικαιωμάτων διοργανώσεων όπως της αγγλικής Premier League (500εκ δολάρια για τριετές συμβόλαιο αποκλειστικής μετάδοσης των αγώνων σε όλη τη Μέση Ανατολή) και του Τσάμπιονς Λιγκ, καταφέρνοντας να ασκεί έτσι τεράστια επιρροή και στους υπόλοιπους συλλόγους. Μετά την «διαπίστωση» της FIFA ότι δεν είναι δυνατή η διεξαγωγή Μουντιάλ υπό τέτοιες συνθήκες καλοκαίρι και το Κατάρ κινδύνευε να χάσει την διοργάνωση κατάφερε έτσι να εξασφαλίσει την διακοπή των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων προκειμένου να γίνει – για πρώτη φορά στα χρονικά - το χειμώνα. Οι θερμοκρασίες βέβαια θα είναι και τότε ιδιαίτερα υψηλές, κάτι που αναγκάζει τους διοργανωτές να βάλουν… κλιματισμό στα γήπεδα, σπαταλώντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Κάποια από αυτά θα αποσυναρμολογηθούν μετά το πέρας της διοργάνωσης, άλλα αλλάξουν χρήση και στα υπόλοιπα θα μειωθεί σημαντικά η χωρητικότητα τους. Άλλωστε βρίσκονται και πάρα πολύ κοντά το ένα στο άλλο.

…αλλά και λίγο ποδόσφαιρο

Το Κατάρ βέβαια δεν θέλει να «σκορπάει» μόνο λεφτά, θέλει να παίξει και το ίδιο μπάλα. Για το σκοπό αυτό δημιούργησε το 2004 την ακαδημία Aspire, η οποία έχει αναπτύξει ένα εκτενέστατο δίκτυο σκάουτινγκ, με το οποίο εντοπίζει πολλούς φέρελπις παίχτες ηλικίας κυρίως 11 ετών, ιδίως από Αφρική, Λατινική Αμερική και νοτιοανατολική Ασία τα οποία καλεί να μετακομίσουν στο Κατάρ ώστε να λάβουν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και να ενταχθούν κάποια στιγμή στις τοπικές ομάδες. Ταυτόχρονα έχει καταφέρει να αναδείξει και εγχώρια ταλέντα: από τους 26 παίχτες της τωρινής εθνικής ομάδας 13 είναι γεννημένοι στο Κατάρ, 10 στο εξωτερικό, ενώ μόλις 3 δεν είχαν κανένα δεσμό με την χώρα πριν έρθουν να παίξουν στο εγχώριο πρωτάθλημα (και πολιτογραφηθούν). Οι παίχτες αυτοί μεγάλωσαν ποδοσφαιρικά μαζί και αποτελούν ένα σφιχτό σύνολο, κάτι που επιβεβαιώνει και η κατάκτηση του ασιατικού κυπέλλου εθνών το 2019. Όχι και άσχημα για μια χώρα που διαθέτει μόλις 7.500 ποδοσφαιριστές με δελτίο…

Εργατικά δυστυχήματα, ανθρώπινα δικαιώματα και ακόμα περισσότερο χρήμα

Όταν ανέθετε την διοργάνωση του Μουντιάλ στο Κατάρ η FIFA δεν έδειξε κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των συνθηκών εργασίας, ούτε έθεσε σαν προϋπόθεση την πραγματοποίηση ουσιαστικών αλλαγών στους τομείς αυτούς. Στη συνέχεια βέβαια οι αντιδράσεις την ανάγκασαν να προσποιηθεί ότι τουλάχιστον ασκεί πιέσεις για να βελτιωθεί η κατάσταση. Σήμερα πάντως ο Sepp Blatter, ο πρόεδρος που ανέθεσε στο Κατάρ το Μουντιάλ και αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον θώκο του το 2015 (μετά από 17 ολόκληρα χρόνια) μετά τις έρευνες της αστυνομίας στα κεντρικά της γραφεία στη Ζυρίχη για διαφθορά, σήμερα λέει πως «η επιλογή του Κατάρ ήταν λάθος». Αντίθετα ο τωρινός της πρόεδρος Gianni Infantino δηλώνει πεπεισμένος πως αυτό θα είναι «το καλύτερο Μουντιάλ όλων των εποχών».

Άλλοι πάλι αξιωματούχοι της δηλώνουν πως ήδη το Κατάρ «έχει κάνει άλματα» αναφορικά με αυτά τα ζητήματα. Στην πραγματικότητα βέβαια σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει για τις δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που εργάζονται υπό απάνθρωπες συνθήκες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις περισσότεροι από 6.500 εργάτες έχουν πεθάνει από τις συνέπειες τραυματισμών, υπερκόπωσης και κακών συνθηκών διαβίωσης, το ίδιο το Κατάρ αποδέχεται μόλις… 3 θανάτους. Και το γεγονός πως η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) των Ηνωμένων Εθνών, η οποία μόλις το 2018 άνοιξε γραφεία στο εμιράτο αφού πρώτα αποδέχτηκε όλες τις προϋποθέσεις λειτουργίας που της έθεσε, μαζί με25 εκατομμύρια δολάρια ως «επίσημη χρηματοδότηση», σίγουρα δεν αυξάνει την αισιοδοξία μας πως κάτι θα βελτιωθεί.

Το ίδιο και οι δηλώσεις του εμίρη που καλεί σε «σεβασμό της κουλτούρας μας» ή του Khalid Salman, εκ των πρεσβευτών της διοργάνωσης, που πρόσφατα χαρακτήρισε την ομοφυλοφιλία ως «ζημιά στο μυαλό». Χωρίς να ξεχνάμε ότι μέχρι και σχετικά πρόσφατα τέτοιες απόψεις ήταν κυρίαρχες και στην «Δύση» είναι σίγουρα απαράδεκτο οι κορυφές του ποδοσφαιρικού κόσμου να συνδιαλέγονται με τέτοιους ανθρώπους και να κλείνουν το μάτι στα εγκλήματα τους. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η εργατική αξιοπρέπεια δεν έχουν σχέση με την κουλτούρα και είναι οικουμενικά.

Επειδή όμως για κάποιους τίποτα δεν πρέπει να χαλάσει τη γιορτή, και επειδή η αραβική αγορά είναι μεγάλη και σχετικά «παρθένα» η FIFA ζήτησε από τις ομάδες που έχουν προκριθεί να «συγκεντρωθούν μόνο στο ποδόσφαιρό», κοινώς να βγάλουν τον σκασμό. Σαν απάντηση οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Αγγλίας, Βελγίου, Γερμανίας, Δανίας, Ελβετίας, Νορβηγίας, Ολλανδίας, Ουαλίας, Πορτογαλίας και Σουηδίας με κοινή τους δήλωση επί τοις ουσίας δηλώνουν πως θα συνεχίσουν να θίγουν τα κακώς κείμενα, συμμετέχοντας βέβαια κανονικά στη διοργάνωση. Η εταιρία που «ντύνει» την εθνική Δανίας αποφάσισε το σήμα της πάνω στη φανέλα  μόνο να αχνοφαίνεται, ενώ δεύτερη εκδοχή της θα είναι μαύρη, ως ένδειξη πένθους για τους νεκρούς εργάτες. Το αίτημα της ομάδας να προπονείται με μπλουζάκια που θα αναγράφουν «Human rights for all» από την άλλη απορρίφτηκε από την FIFA. Πολλές πόλεις, ιδίως στη Γαλλία (όπως το Παρίσι, η Μασσαλία, η Λιλ και το Στρασβούργο) έχουν ανακοινώσει πως δεν θα στήσουν γιγαντοοθόνες για την δημόσια προβολή των αγώνων. Αλλά και ορισμένοι ποδοσφαιριστές, όπως ο Leon Goretzka της Γερμανίας, και προπονητές όπως ο Gregg Berhalter των ΗΠΑ και ο Louis van Gaal της Ολλανδίας έχουν ασκήσει κριτική. Το θάρρος να πει ότι δεν θα συμμετάσχει στην διοργάνωση δεν το βρήκε μέχρι σήμερα κανένας. Το αν κάποιοι προβούν σε «ακτιβισμούς» κατά την διάρκεια του τουρνουά μένει να το δούμε.

Η μπάλα στους φιλάθλους

Φυσικά αυτοί που κυρίαρχα αντιδρούν είναι οι οπαδοί: σε πολλά γήπεδα υψώνονται πανό εναντίον της διοργάνωσης ενώ κατά την διάρκεια της προγραμματίζονται και κινητοποιήσεις. Στη Γερμανία μια πλατιά πρωτοβουλία οπαδών ζητά από την ομοσπονδία να μποϊκοτάρει τη διοργάνωση, ενώ στη συνέλευση μελών της Μπάγερν Μονάχου η διοίκηση αποδοκιμάστηκε για τις σχέσεις της με το εμιράτο. Σε έρευνα μεταξύ 5.000 οπαδών όλων των ηλικιών το 78% δήλωσε ότι δεν νιώθει καμία προσμονή για την διοργάνωση, το 65% ότι δεν θα την παρακολουθήσει ενώ μόλις ένα 3,7% ότι θα πάει σε εκδηλώσεις public viewing. Το 66% μάλιστα τάσσεται υπέρ του να μποϋκοτάρει η εθνική Γερμανίας το Μουντιάλ. Σε άλλη έρευνα για λογαριασμό της δημόσιας τηλεόρασης ένα 56% δηλώνει πως δεν θα δει κανέναν αγώνα και ένα 15% πως θα δει λιγότερους αγώνες από ότι στην προηγούμενη διοργάνωση. Το ενδιαφέρον των ευρωπαίων φιλάθλων να ταξιδέψουν στο Κατάρ μοιάζει και αυτό περιορισμένο, αλλά καθώς ο κόσμος δεν αποτελείται μόνο από τη Δύση θα πρέπει να δούμε αν η αναμενόμενη αυτή απουσία καλυφθεί από θεατές άλλων χωρών, ιδίως του αραβικού κόσμου, που είναι άλλωστε και η πρώτη φορά που φιλοξενεί την διοργάνωση. Τα ξενοδοχεία του Κατάρ πάντως δεν επαρκούν για να κοιμίσουν τόσους ανθρώπους, γι αυτό και αν χρειαστεί θα επιστρατευτούν ακόμα και κοντέινερ (!) ενώ πολλοί σχεδιάζουν να διανυχτερεύουν σε γειτονικές χώρες.

Ποια στάση πρέπει λοιπόν να κρατήσουμε ως φίλαθλοι αλλά και ως πολίτες; Θα πει κάποιος ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το τουρνουά πραγματοποιείται σε ένα ανελεύθερο καθεστώς, καθώς υπάρχει το προηγούμενο της Ουρουγουάης (1930), της Ιταλίας (1934) και της Αργεντινής (1978). Ότι πολλά από τα προϊόντα που καταναλώνουμε παράγονται σε δικτατορίες και σε χώρες που δεν ισχύουν τα εργατικά δικαιώματα, η προστασία του περιβάλλοντος κοκ. Το ερώτημα όμως είναι που βάζουμε το όριο ανοχής μας στα «κακώς κείμενα». Και η διαφορά είναι ότι εδώ έχουμε απόλυτη γνώση του τι συμβαίνει. Και πως έχουμε τη δυνατότητα να αντιδράσουμε, μπορούμε να κρατήσουμε κλειστή την τηλεόραση και το πορτοφόλι μας. Γιατί πέρα από την αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε σε όσους πέθαναν βγάζοντας το ψωμί τους η αύξηση της επιρροής ης συγκεκριμένης χώρας (όπως και των γειτονικών Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων κα.) δεν περιορίζεται μόνο στο ποδόσφαιρο. Επηρεάζει συνολικότερα τις κοινωνίες και τα πολιτικά μας συστήματα, η εξαγορά των αξιωματούχων μας είναι κακή και για τις δικές μας ελευθερίες.

Όμως τι μπορούμε να κάνουμε συγκεκριμένα; Το βασικό είναι να μιλήσουμε.

Να φροντίσουμε κατά την διάρκεια του Μουντιάλ η συζήτηση να επικεντρώνεται περισσότερο στους νεκρούς εργάτες και στη διαφθορά της FIFA και των «top clubs» παρά στα αποτελέσματα των αγώνων και τις αποδόσεις των αστέρων. Να μην αγοράσουμε κανένα προϊόν που σχετίζεται με το παγκόσμιο κύπελλο, να μην δώσουμε ούτε ευρώ στα συνδρομητικά κανάλια που θα μεταδώσουν τους αγώνες. Η FIFA, η εικόνα της οποίας ήδη έχει δεχτεί ένα ισχυρότατο πλήγμα, θα πρέπει να πληρώσει για τις επιλογές της ώστε να σκεφτεί πολύ σοβαρά αν θα ξαναδώσει τη διοργάνωση σε μια τέτοια χώρα. Έπειτα θα πρέπει να ανοίξουμε και την κουβέντα για το τι ποδόσφαιρο θέλουμε, να επιχειρήσουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στην κερκίδα, να πετάξουμε έξω από τα σωματεία όσους δεν νοιάζονται για το από πού προέρχονται τα έσοδα τους. Να ασκηθεί πίεση στους ποδοσφαιριστές ώστε να μην μπορούν να υπογράφουν με τόση ευκολία συμβόλαια με χορηγούς που τόσο ξεδιάντροπα καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί οι οπαδοί έχουν δύναμη, μόλις πρόσφατα η κινητοποίηση τους ματαίωσε τα σχέδια των «top clubs» για μια κλειστή ευρωπαϊκή λίγκα, μπορούν να πετύχουν και πολλά περισσότερα.

 

Πηγή: kommon.gr