Ο υπουργός ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης παρουσίασε την Πέμπτη έναν πίνακα του Economist, που όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος δείχνει την ελληνική οικονομία να βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως. Το μήνυμά του άρχισαν να το αναπαράγουν αμέσως αρκετά τρολ που στηρίζουν τη Νέα Δημοκρατία και τον ίδιο προσωπικά (είναι χαρακτηριστικό πως όταν κάνουμε reverse image search στην εικόνα που ανάρτησε βρίσκουμε να έχει δημοσιευθεί σχεδόν αποκλειστικά από ελληνικούς λογαριασμούς)

Η εικόνα είναι πραγματική και προέρχεται από ανάρτηση στον λογαριασμό του Economist στο Instagram. Εκεί όμως σταματά η αλήθεια και αρχίζουν τα προβλήματα. Αναζητώντας το αρχικό άρθρο του περιοδικού διαπιστώνουμε ότι οι συντάκτες πραγματοποίησαν έρευνα σε μόλις 34 χώρες που επέλεξαν οι ίδιοι και όχι σε όλο τον κόσμο (μας λείπουν δηλαδή άλλες 159 για να φτάσουμε τουλάχιστον όλα τα μέλη του ΟΗΕ). Ο υπουργός δηλαδή λέει πάλι ψέματα.

Για τη συγκεκριμένη παρουσίαση ο Economist έφτιαξε ένα δικό του μέτρο σύγκρισης που προκύπτει από πέντε οικονομικούς δείκτες (ΑΕΠ, πληθωρισμό, πορεία μετοχών, δημόσιο χρέος και το λεγόμενο inflation breadth*). Το περιοδικό δεν εξηγεί πως καταλήγει στην τελική κατάταξη (έχουν π.χ. όλα τα στοιχεία την ίδια βαρύτητα;). Επίσης, αρκετοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μια τέτοια μέτρηση δεν μας δίνει αναγκαστικά την εικόνα για το επίπεδο διαβίωσης στη χώρα ούτε πώς φτάσαμε σε αυτό – κάποιοι αριθμοί δηλαδή μπορεί να ευημερούν ύστερα από τρομακτικές θυσίες των πολιτών και οι τελευταίοι να βιώνουν μια κόλαση. Ας αφήσουμε όμως για λίγο στην άκρη αυτές τις επιφυλάξεις και ας δούμε τι προκύπτει από ολόκληρο το κείμενο (για το οποίο ο Γεωργιάδης δεν έδωσε πηγή).

Καταρχήν στον Economist επισημαίνεται ότι τις καλύτερες επιδόσεις παρουσιάζουν χώρες οι οικονομίες των οποίων είχαν καταβαραθρωθεί μετά το 2010. Όπως εξηγούμε και στο βιβλίο Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση, όσο πιο μεγάλη ήταν η πτώση σου τόσο πιο εντυπωσιακή θα φαντάζει η άνοδός σου, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκαστικά ότι καλύπτεις τη ζημιά. Ο συντάκτης του κειμένου επισημαίνει άλλωστε ότι η άνοδος στο ΑΕΠ είναι αναμενόμενη σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης που υπέστησαν βαρύτατο πλήγμα στον τουρισμό τους λόγω των λοκντάουν που επιβλήθηκαν στην πανδημία. Ευγενικά δηλαδή μας λένε ότι εάν δεν παρουσιάζαμε και τώρα σχετικά καλύτερη εικόνα πότε θα το κάναμε;

Παρατηρώντας τον αναλυτικό πίνακα του Economist προκύπτουν άλλα δυο συμπεράσματα. Καταρχάς η Ελλάδα έχει από τις καλύτερες επιδόσεις στο χρηματιστήριο (για την ακρίβεια οι τιμές των μετοχών δεν καταποντίστηκαν όπως των υπολοίπων χωρών) το οποίο όμως δεν αλλάζει σε τίποτα την καθημερινότητα των πολιτών. Ενίοτε μάλιστα η χαρά των χρηματιστών προκύπτει ακριβώς από τη δυστυχία των πολιτών.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ο δείκτης που φαίνεται να τράβηξε την Ελλάδα στην κορυφή των 34 χωρών ήταν η ποσοστιαία μεταβολή του δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ – όπου πράγματι η Ελλάδα παρουσιάζει την μεγαλύτερη πτώση.

Ο Economist όμως κάνει εδώ δυο πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις: καταρχάς ότι ο πληθωρισμός βοηθά τις υπερχρεωμένες χώρες να παρουσιάσουν μείωση του δημοσίου χρέους (και για μια χώρα σαν την Ελλάδα, που έχει το τέταρτο μεγαλύτερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στον πλανήτη, αυτό προσφέρει φαινομενικά εντυπωσιακές διακυμάνσεις). Κατά δεύτερο, το περιοδικό επισημαίνει ότι χώρες όπως η Γερμανία είδαν το χρέος τους να αυξάνεται γιατί έδωσαν χρήματα ώστε να εξισορροπήσουν τις αυξήσεις των τιμών – ουσιαστικά δηλαδή να βοηθήσουν τους πολίτες τους να ανταπεξέλθουν στις δύσκολες συνθήκες που βιώνουν. Η Γερμανία συγκεκριμένα έδωσε το 7% του ΑΕΠ της ώστε να αντισταθμίσει τις αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας.

Το κείμενο του Economist καταλήγει ότι το 2023 το πάρτι τελειώνει για χώρες όπως η Ελλάδα. Όπως επισημαίνει «σύντομα η οικονομική ανάπτυξη της νότιας Ευρώπης, η οποία δέχεται πιέσεις από την ταχεία γήρανση του πληθυσμού και το υψηλό χρέος, θα επιστρέψει με βεβαιότητα στα συνηθισμένα όχι και τόσο λαμπερά επίπεδα της περιοχής».

Τι μας είπε από όλα αυτά ο Γεωργιάδης και το επικοινωνιακό επιτελείο του χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό από ψέματα και μισές αλήθειες; Ότι είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο.

*To inflation breadth δείχνει το ποσοστό των αντικειμένων στο καλάθι του πληθωρισμού οι τιμές των οποίων αυξήθηκαν πάνω από 2% ετησίως. Πρακτικά το μέγεθος αυτό δείχνει πόσο «ριζωμένος» είναι ο πληθωρισμός και συνεπώς πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι να ξεπεραστεί.

Πηγή: info-war.gr

Εν μέσω παρακολουθήσεων, Ντογιάκου και κηδείας έκπτωτου, μια παλιά «ασθένεια» επανέρχεται στις τάξεις της «αριστεράς».

Εν μέσω παρακολουθήσεων, Ντογιάκου και κηδείας έκπτωτου, μια παλιά «ασθένεια» (ή για να είμαστε πιο ορθοί ένας γνωστός τυχοδιωκτισμός) επανέρχεται στις τάξεις της «αριστεράς»: τα μέτωπα.

Το προηγούμενο διάστημα είδαμε, για παράδειγμα, εκπροσώπους του τροτσκισμού (ή εκδοχών του σε κάθε περίπτωση) να εμφανίζονται σε κινήσεις για την υπεράσπιση των δημοκρατικών κατακτήσεων και του κράτους δικαίου, χέρι-χέρι με τη μνημονιακή, νεοφιλελεύθερη δεξιά, που παριστάνει το «κέντρο».

Σε πιο πρόσφατα, συλλογικά κείμενα, συνυπογράφουν πολιτικά και επιστημονικά πρόσωπα υπεύθυνα για την κατεδάφιση των κοινωνικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα και επομένως για κομβικότατες αφαιρέσεις από τον πυρήνα της συνταγματικής προστασίας (έστω αυτής που έχουμε). Παλιότερα, είχαμε «δημοκρατικά τόξα», με τους πρεσβευτές της θεωρίας των δύο άκρων (πολλοί εκ των οποίων είχαν προφανείς άκρες στη Χρυσή Αυγή) μέσα σε αυτά. Το ζήτημα όμως έχει ακόμα μεγαλύτερο ιστορικό βάθος: από τότε που τμήματα της κομμουνιστικής αριστεράς ήταν διατεθειμένα να συνεργαστούν μέχρι και με τον έκπτωτο, εν μέσω χούντας. Παλιές ιστορίες που όμως δεν θα έπρεπε να είναι και ξεχασμένες.

Κατά ένα μέρος πρόκειται για θεωρητική αφέλεια: το επιμέρους αναγορεύεται σε γενικό, οπότε κάθε ικανότητα για διαυγή ματιά χάνεται. Ο κάθε Ντογιάκος είναι ένας σημαντικός κίνδυνος για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, ο οποίος όμως δεν αποτελεί παρά μόνο δευτερεύοντα κίνδυνο, σε ένα γενικό πλαίσιο στρέβλωσης έως και βιασμού του πυρήνα της (αστικής) δημοκρατίας στην Ελλάδα και των εγγυήσεων αυτής, λόγω ξενοκρατίας και ολιγαρχίας. Είναι επομένως τουλάχιστον προβληματικό να υποθέτεις ότι μπορείς να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία, μαζί με εκείνους που πρωταγωνίστησαν στην υποβάθμιση έως αναίρεσή της.

Κατά ένα άλλο μέρος πρόκειται για εσωτερίκευση μιας ιστορικής ήττας, από δεκαετίες πριν. Ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς και «αριστεράς» θεωρεί ότι απλώς δεν μπορεί μόνο του και ότι επομένως πρέπει να χρησιμοποιεί αστούς πολιτικούς και οργανικούς διανοουμένους, προκειμένου να εμφανίζεται πιο ευπρόσωπο. Φυσικά, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι (αυτή) η αριστερά που χρησιμοποιείται σαν πλυντήριο ευθυνών.

Και κατά ένα τρίτο μέρος πρόκειται για μικροκομματικούς υπολογισμούς και επίδειξη νομιμοφροσύνης, όπως για παράδειγμα το φλερτ Τσίπρα-Βενιζέλου. Με προίκα μια πορεία από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία προς τη νεοφιλελεύθερη ΤΙΝΑ και προς την ολοκλήρωση σχεδόν της διαπραγμάτευσης της συμφωνίας για τις βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας έχει περιορίσει την αντιπολίτευσή του σε ορισμένες (ούτε καν όλες) τις διαχειριστικές όψεις του Μητσοτακισμού. Σοβαρότατες και απεχθείς αναμφιβόλως, όμως πίσω από αυτές, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει έτοιμος να ξεπλύνει όλο το άθλιο μοντέλο εξουσίας επί του ελληνικού λαού, επιδεικνύοντας προς αυτό μια στάση άψογης νομιμοφροσύνης και πολιτικού καθωσπρεπισμού. Επομένως, τι καλύτερο από ένα φλερτ έως και αρραβώνα με άλλες, καθεστωτικές όψεις και πρόσωπα; Ακόμα και με εκείνες οι οποίες πριν λίγο καιρό φλέρταραν και με τον Μητσοτακισμό.

Να είμαστε σαφείς: δεν υπάρχει τίποτα κακό με τις συμμαχίες που συνάπτονται επί της αρχής, ούτε και με συμπορεύσεις σε επιμέρους μάχες. Προφανώς τέτοιες συμμαχίες θα γίνονται και με πρόσωπα του αστικού πολιτικού και πνευματικού κόσμου και μάλιστα με πολλά, αν είναι εφικτό. Υπάρχουν δε αξιολογότατα τέτοια πρόσωπα. Αλλά με πρόσωπα συνεπή και σε ένα πλαίσιο ηγεμονίας των ιδεών σου. Όχι με πρόσωπα και δυνάμεις που έχουν πρωταγωνιστήσει στην πλέον αντιλαϊκή διαχείριση όλων των τελευταίων κρίσεων. Αλλιώς, η χαμένη αξιοπιστία των υπηρετών του κατεστημένου επεκτείνεται και σε όλους τους υπολοίπους. Σε τελική ανάλυση δεν χρειάζεται να υπογράφουν όλοι μαζί ένα κείμενο για να αποκτήσει αυτό αξία. Μπορούν και ο καθένας ξεχωριστά, για παράδειγμα. Πολύ περισσότερο, αν κανείς θέλει να υπερασπιστεί κατακτήσεις της αστικής δημοκρατίας, μπορεί να το πετύχει συγκρουόμενος και με τους μείζονες αντιπάλους τους, όχι μόνο με τους τελειωμένους από καιρό.

Προσοχή στα μέτωπα λοιπόν. Για όσους είναι καλόπιστοι. Οι υπόλοιποι, απλώς ετοιμάζονται για την αλλαγή φρουράς έτσι και αλλιώς, άρα δεν έχουν και πολλά να προσέξουν.  

Πηγή: kosmodromio.gr

Πάντα, ένας κατηγορούμενος βρίσκεται σε δύσκολη θέση ενώπιον δικαστών, μαρτύρων, συγγενών, φίλων, λοιπών ενδιαφερομένων. Εκτίθεται η ζωή του. Εκείνη που ήθελε να φυλάει σαν ιερό μυστικό και απόλυτο προσωπικό καταφύγιο. Ήδη αυτό είναι μια καταδίκη, πριν αναγνωστεί οποιαδήποτε ποινή. Και υπό αυτό το πρίσμα μια πρώτη αδιόρατη συμπάθεια προς τον κατηγορούμενο μπαίνει στη ζυγαριά μας.

Ακόμη και σε μια υπόθεση βιασμού; Ίσως και τότε. Αλλά… Αλλά εδώ παρεμβάλλονται πολλά, έτσι ώστε να εξασθενεί σταθερά η συμπάθεια. Ο βιασμός δεν είναι απλώς ένα παράπτωμα. Είναι άσκηση εξουσίας, είναι κακοποίηση ψυχής, επιβολή δύναμης ισχυρότερου σε αδύναμο, έχει κοινωνικά και ατομικά συνδηλούμενα που τον ορίζουν σαν εξαιρετικά ειδεχθές έγκλημα.

Επί του προκειμένου η δίκη του Πέτρου Φιλιππίδη. Αποκόμισα την εντύπωση όλο αυτόν τον καιρό πως η αντιμετώπιση των συμβάντων από τον κατηγορούμενο και το περιβάλλον του ήταν αλαζονική και απαράδεκτη. Δεν καταλάβαινα σε τι αποσκοπούσε. Ίσως σε ενεργοποίηση κάποιων υψηλών προστατών οι οποίοι θα παρενέβαιναν προς ελάφρυνση; Ίσως μια ελπίδα να κοπάσει ο θόρυβος;

Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως δομείται μια λογική συμπεριφορά που συνιστά κοινωνικό παράδειγμα. Και δυστυχώς ή ευτυχώς για τον κατηγορούμενο η προσοχή που δίνεται στην υπόθεση υποδεικνύει τρόπους που θα ακολουθήσουν και άλλοι.

Συνεπώς τα σχόλια (τα δικά μας και όλων των άλλων) δεν αφορούν το πρόσωπο, αλλά το συμβολισμό. Κι όσο το πρόσωπο συμπεριφέρεται σαν να είναι ο αδικημένος της ιστορίας, τόσο ο συμβολισμός γίνεται αρνητικός και χρειάζεται απαντήσεις, αρνήσεις.

Γιατί, τι εκφράζει μια λογική όπως εκείνη που χρησιμοποίησε στην απολογία του ενώπιον του δικαστηρίου, πως πρόκειται για μια σκευωρία η οποία επεδίωκε να ανατρέψει την εξουσία που ασκούσε στο θέατρο; Ποια εξουσία ασκείται στο θέατρο; Ποιας εξουσίας φορέα θεωρούσε τον εαυτό του; Και καθώς είχε τη φαντασίωση (ή την πραγματικότητα) της εξουσίας, αυτό αποκαλύπτει ουσιαστικά η αναφορά του, μπορούσε να την ασκεί προς αδυνάτους. Διότι η εξουσία αν δεν ασκείται δεν ισχύει.

Η λογική έχει και συνέχεια. Ήταν επιθυμητός, λέει. Κατά κάποιον τρόπο εθισμένος στο σεξ, λέει. Και είχε όποιαν ήθελε, λέει. Συνεπώς δεν είχε λόγο να βιάσει, λέει.

Αλλά ο βιασμός δεν είναι σεξ, λέμε εμείς. Ο βιασμός είναι άσκηση βίας, εξ ου και η λέξη. Είναι επιβολή. Είναι η πρακτική άσκηση της εξουσίας. Η επιβεβαίωση της εξουσίας σε εκείνον που δεν την αποδέχεται. Αυτό είναι το πιο αποκρουστικό στην πράξη. Δεν ασκείται από ίσος προς ίσον. Δεν εκφράζει ισοτιμία. Πιστοποιεί τη δύναμη. Άρρωστα, στρεβλά, απαίσια. Όσο αντιστέκεται ο υπήκοος, τόσο ο εξουσιαστής γίνεται σκληρότερος. Η άρνηση τον τρελαίνει.

Δεν χρειάστηκε να αναζητηθεί επίμονα κάποιο άλλο παράδειγμα για να επιβεβαιωθούν τα πιο πάνω. Αυτές τις ημέρες μεταδόθηκε και η είδηση πως κάποιος σύζυγος που ασκούσε βία και βιασμούς σε βάρος της γυναίκας του (αυτά τα κτητικά -του, μου, σου- πόσο δηλωτικά και ενθαρρυντικά της ιδιοκτησίας είναι!) καταγγέλθηκε από το θύμα, συνελήφθη, καταδικάστηκε κι όταν εξέτισε την ποινή επέστρεψε στο σπίτι της γυναίκας, την έκλεισε μέσα και επί δυο ημέρες την βίαζε (φυσικά η αστυνομία δεν είχε φροντίσει για την προστασία της γυναίκας παρά τις οχλήσεις της). Δεν ήταν το σεξ το κύριο αντικείμενο της πράξης του. Είναι η επιβολή - Θα μου πεις εμένα μωρή; Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ;

Ομοίως συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά μεγέθη. Αυτά τα παιδάκια με τις κουκούλες και τον αστυνομικό εξοπλισμό που τους εξαπολύει στους δρόμους η μεγάλη εξουσία, τη μικρή τους εξουσία ασκούν. Απολαμβάνουν ηδονή από την επιβολή. Είναι κι αυτοί κάποιοι. Όχι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Κι όσο λιγότερο μυαλό έχουν στο κεφάλι τους, τόσο πιο υποταγμένοι είναι σε αυτή την φαντασίωση της δύναμης και εξουσίας, που τους μεταλαμπαδεύουν οι σχολές εκπαίδευσης και οι «ανώτεροί» τους. Και κάποιες φορές δολοφονούν άτυχους ανυπάκουους, κυρίως νέους. 

Είναι, με ίδια λόγια και για άλλο λόγο και με άλλο νόημα  αυτό που λένε τα κανάλια, η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται!..

Πηγή: kommon.gr