Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Blogger και google φιμώνουν τον ιστότοπο μας - Η τελευταία μας ανάρτηση
Μπορεί να μας στερεί την δυνατότητα να απευθυνθούμε σε περισσότερο αναγνωστικό κοινό, αλλά αυτός ο πόλεμος που έχει ξεκινήσει στον ιστότοπο μας, μας χαροποιεί. Σημαίνει ότι αυτό το ταξικό μετερίζι κάποιους ενοχλεί, κάτι που υποδηλώνει ότι έχουμε λόγο ύπαρξης,
Να ισχυριστούμε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει την δυνατότητα παρέμβασης σε δυο πολυεθνικές εταιρείες κολοσσούς, -την google και το facebook- δεν μπορεί να το κάνουμε. Ούτε όμως μπορεί να εξηγήσουμε τους λόγους που οδηγούν αυτές τις εταιρείες στο να φιμώσουν την διαδικτυακή μας παρουσία.
Μετά, λοιπόν απ' αυτό που συνέβη σήμερα, είναι μονόδρομος να αρχίσουμε να εγκαταλείψουμε αυτή την Ιντερνετική γωνιά, μετά τόσα χρόνια - το μπλοκ μας είχε ξεκινήσει απ' τις 28 Δεκέμβρη του 2007 και η πρώτη ανάρτησή μας είναι αυτή- για να μεταφερθούμε στην ιστοσελίδα μας.
Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν θα δηλώσουμε θυματοποιημένοι. Αυτοί κάνουν την δουλειά τους κι εμείς την δικιά μας.
Πάμε τηλεγραφικά το στόρι. Αρχικά η Google μας έστειλε e-mail για να μας γνωστοποιήσει ότι "Λόγω αιτήματος βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί προστασίας δεδομένων η Google δεν είναι δυνατό να εμφανίζει μία ή περισσότερες σελίδες από τον ιστότοπό σας στα αποτελέσματα Αναζήτησης Google".
Στην συνέχεια το facebook πετσόκοψε την αναγνωσιμότητα της παρουσίας που έχουμε εκεί, θέτοντας την σε κατάσταση "περιορισμένης λειτουργικότητας", κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα. με την προειδοποίηση ότι "αν δεν συμμορφωθούμε προς τα υποδείξεις" θα διακόψει την λειτουργία της.
Σήμερα, στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο η blogger μας γράφει ότι κάποιες αναρτήσεις μας "τις επισημάνθηκαν για έλεγχο" και οι αρμόδιοι της εταιρείας διαπίστωσαν ότι "παραβαίνουν τις οδηγίες μας και καταργήσαμε τις δημοσιεύσεις των URL".
Διέγραψαν δηλαδή τα κείμενα μας και όποιος/α προσπαθήσεις να επισκεφτεί τα συγκεκριμένα αντικρίζει:
Εχουμε ευφυείς αναγνώστες/ιες και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εμείς που αποδίδουμε την στοχοποίηση του blog μας. Η γελοία δικαιολογία ότι δεν "συμμορφωνόμαστε με τις Οδηγίες κοινότητας του Blogger", δεν αντέχει στον παραμικρό σχολιασμό.
Σε ότι μας αφορά, όμως το ξεκαθαρίζουμε: Δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε βήμα πίσω απ' τις πολιτικές μας θέσεις. Μπορεί να μας αναγκάζουν να εγκαταλείψουμε μετά τόσα χρόνια ένα αγαπημένο διαδικτυακό μετερίζι - έχουμε κάνει 48.317 αναρτήσεις που νομίζουμε ότι αποτελεί ρεκόρ για την μπλοκόσφαιρα-, αλλά αυτοί έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι.
(Αλήθεια, τι χαζό είναι μας μας στέλνουν δεκάδες mail για να μας πουν ότι διαγράφουν αναρτήσεις, αντί να μας δηλώσουν ξεκάθαρα ότι καταργούν το blog μας";
Αυτή λοιπόν είναι η τελευταία ανάρτησή μας εδώ, και θα σας προτείναμε να προσθέσετε στα "αγαπημένα" σας, την διεύθυνση της ιστοσελίδας μας http://vathikokkino.gr/
Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.com
Ποιος εγγυάται ότι θα αντέξουν τα κτίρια της χώρας μας στον επόμενο μεγάλο σεισμό;
Οι δύο καταστροφικοί σεισμοί που έγιναν τη Δευτέρα 6 Φλεβάρη με επίκεντρο στη νοτιοανατολική Τουρκία, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, είχαν ως αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και ακόμα περισσότερους αγνοούμενους και εγκλωβισμένους κάτω από τα συντρίμμια στις δύο χώρες. Ξυπνούν μνήμες από ισχυρούς καταστροφικούς σεισμούς στη χώρα μας και φέρνουν στο προσκήνιο για ακόμα μια φορά το ζήτημα της αντισεισμικής θωράκισης και προστασίας.
Δικαιολογημένα ανησυχούν οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες. Αναρωτιούνται τι θα συμβεί στη χώρα μας με έναν αντίστοιχο σεισμό. Κάτι που δεν μπορεί να αποκλειστεί, γιατί είμαστε η 1η σεισμογόνος χώρα στην Ευρώπη και 6η στον κόσμο.
Η προσπάθεια εφησυχασμού του λαού από την κυβέρνηση με το επιχείρημα ότι εμείς έχουμε σύγχρονο αντισεισμικό κανονισμό δεν μπορεί να σταθεί.
Τα κτίρια, σε ένα ποσοστό της τάξης του 60%, είναι κατασκευασμένα χωρίς καθόλου αντισεισμικούς κανονισμούς ή με τον αντισεισμικό κανονισμό του 1959. Το 1984 και το 1985 στον κανονισμό αυτό έγιναν τροποποιήσεις και συμπληρώσεις με ορισμένες πρόσθετες διατάξεις εξαιτίας των μεγάλων σεισμών στη Θεσσαλονίκη (1978) και στις Αλκυονίδες (1981).
Η εφαρμογή του Νέου Ελληνικού Αντισεισμικού Κανονισμού (ΝΕΑΚ) καθυστέρησε ακόμη μία δεκαετία. Το 2000 και το 2003 με τον ΕΑΚ θεσπίστηκαν αλλαγές με αυστηρότερες διατάξεις και έγινε τροποποίηση του χάρτη με τις ζώνες σεισμικής επικινδυνότητας.
Από τα παραπάνω προκύπτει η ανάγκη για άμεσο έλεγχο με κρατική ευθύνη των δημόσιων και κοινωφελούς χρήσης κτιρίων και υποδομών. Η ασάφεια της σεισμικής επάρκειάς τους γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν ληφθεί υπόψη η πλημμελής συντήρησή τους, αφού προβλήματα που εμφανίζονται στη διάρκεια ζωής και λειτουργίας των δημόσιων κτιρίων και υποδομών (π.χ. διάβρωση) δεν αντιμετωπίζονται άμεσα ή ποτέ, με αποτέλεσμα να απομειώνεται η αντοχή τους.
Επίσης, με ευθύνη του κράτους απαιτείται να πραγματοποιηθεί άμεσα ο αντισεισμικός έλεγχος των κτιρίων που κατοικούν οι εργατικές — λαϊκές οικογένειες και έχουν κατασκευαστεί με τους παλαιούς αντισεισμικούς κανονισμούς, των οποίων η αλλαγή καθυστέρησε να θεσπιστεί με ευθύνη του κράτους. Η καθυστέρηση στις αλλαγές των κανονισμών ενώ ήδη υπήρχε κατεκτημένη η επιστημονική γνώση, είχε να κάνει με τα κέρδη των κατασκευαστικών ομίλων.
Ο προσεισμικός έλεγχος δεν μπορεί να περιορίζεται στον πρωτοβάθμιο, οπτικό έλεγχο της κατασκευής με τη συμπλήρωση και βαθμονόμηση στατιστικού δελτίου. Απαιτείται να είναι ουσιαστικός και ενδελεχής με μετρήσεις της ποιότητας και της ποσότητας των υλικών με σύγχρονα μέσα, με υπολογισμούς για την αντισεισμική ικανότητα της κατασκευής που θα λαμβάνουν υπόψη τα σύγχρονα σεισμολογικά δεδομένα για τον ελλαδικό χώρο και θα οδηγούν σε ενίσχυση και θωράκιση των κατασκευών.
Αλλά ακόμα και αυτός ο πρωτοβάθμιος προσεισμικός έλεγχος των δημόσιων κτιρίων που θεσπίστηκε το 2001 έχει υλοποιηθεί μέχρι σήμερα μόνο σε ένα ποσοστό περίπου 25%, κυρίως σε σχολεία. Τα αποτελέσματα του ελέγχου όπου έχει γίνει δεν έχουν δημοσιοποιηθεί.
Με το πρόγραμμα «ΗΛΕΚΤΡΑ» που χρηματοδοτείται η ενεργειακή αναβάθμιση των κτιρίων του Δημοσίου (π.χ. σχολεία κ.λπ.) αυτό που απαιτείται είναι να υπάρχει συμπληρωμένος ο πρωτοβάθμιος ταχύς προσεισμικός έλεγχος. Με αποτέλεσμα στα παλαιά δημόσια κτίρια να καλυφθεί το κέλυφος του κτιρίου με υλικά ενεργειακής αναβάθμισης και να είναι αδύνατος ο εντοπισμός ακόμη και ενδείξεων στατικής ανεπάρκειας στα φέροντα στοιχεία του μετά από ισχυρές σεισμικές δονήσεις.
Η 3η αναθεώρηση του Κανονισμού Επεμβάσεων (2022) θεσμοθέτησε να επιτρέπεται τα υφιστάμενα κτίρια να ελέγχονται και να κατατάσσονται σε χαμηλές σεισμικές κλάσεις, δηλαδή να αντέχουν μόνο σε πολύ μικρότερες σεισμικές δονήσεις από αυτές που με βάση τα σεισμολογικά δεδομένα ενδέχεται να προκληθούν στη συγκεκριμένη περιοχή.
Οι διαχρονικές ευθύνες ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ
Τα παραπάνω δείχνουν ότι οι κυβερνήσεις διαχρονικά σχεδιάζουν και υλοποιούν με γνώμονα τη διασφάλιση της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Στο πλαίσιο αυτό χρηματοδοτείται η «πράσινη μετάβαση», δίνονται κίνητρα και γίνονται επενδύσεις για ενεργειακές αναβαθμίσεις των κτιρίων (δημόσιων και ιδιωτικών), αλλά ο προσεισμικός έλεγχος και η αντισεισμική θωράκιση κτιρίων και υποδομών δεν είναι προτεραιότητα γιατί δεν εξασφαλίζουν για το κεφάλαιο ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Αναβαθμίζονται δηλαδή ενεργειακά κτίρια για τα οποία δεν είναι διασφαλισμένη η στατική τους επάρκεια.
Γίνεται έτσι φανερό ότι η διαμάχη ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για τις ευθύνες σε σχέση με τις καταστροφικές επιπτώσεις από τους σεισμούς, που όλο και πιο συχνά παρακολουθούμε, είναι κάλπικη. Καμιά κυβέρνηση διαχρονικά δεν έκανε ουσιαστικά βήματα αναβάθμισης των αντισεισμικών ελέγχων σε κατασκευές και σε έργα υποδομής.
Εμπαιγμό αποτελούν και τα μέτρα στεγαστικής συνδρομής του κράτους, για τα κτίρια που μετά από έναν ισχυρό σεισμό έχουν υποστεί βλάβες και χρήζουν επισκευής ή τα κτίρια που έχουν κριθεί «κόκκινα» και πρέπει να ανακατασκευαστούν. Τα τιμολόγια με τα οποία καλύπτουν ως δωρεά — κρατική αρωγή το 80% του κόστους επισκευής ή ανακατασκευής, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ουσιαστικά καλύπτουν πολύ μικρότερο ποσοστό, ενώ υπάρχει περιορισμός για τα τετραγωνικά μέτρα που χορηγείται η αρωγή. Επίσης, οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες και οι εγκρίσεις καθυστερούν με αποτέλεσμα και 5 χρόνια μετά από μία φυσική καταστροφή να μην έχουν υλοποιηθεί οι περισσότερες επισκευές και ανακατασκευές.
Οι κυβερνήσεις διαχρονικά μετά από έναν ισχυρό σεισμό παίρνουν μέτρα αποσπασματικά, που δεν ικανοποιούν ούτε στοιχειώδεις ανάγκες των λαϊκών οικογενειών και έχει διαπιστωθεί ότι η υλοποίησή τους γίνεται με μεγάλη χρονική καθυστέρηση (όταν δεν παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες).
Παράλληλα σημειώνουμε ότι, με βάση τα τιμολόγια και τις τεχνικές υπουργικές οδηγίες, με τις επισκευές που εγκρίνονται σε σεισμόπληκτα κτίρια, αυτά αντί να ενισχύονται και να θωρακίζονται, οδηγούνται στην προ του σεισμού κατάσταση, δηλαδή στην κατάσταση που βρίσκονταν όταν έπαθαν ζημιές!!!
Οι τραγικές ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού και της Τοπικής Διοίκησης (δήμοι, Περιφέρειες) στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων μετά από έναν ισχυρό σεισμό δεν είναι απότοκο της ελλιπούς οργάνωσης και της αναποτελεσματικότητας του κρατικού μηχανισμού, αλλά, αντίθετα, αντανακλούν την αποτελεσματικότητα του κράτους στην πραγματική αποστολή του. Το τι χρηματοδοτείται και τι όχι δεν είναι τυχαίο.
Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Τις χρόνιες ελλείψεις σε επιστημονικό προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή της Διεύθυνσης Αποκατάστασης Επιπτώσεων από Φυσικές Καταστροφές (ΔΑΕΦΚ). Οι μηχανικοί της είναι οι αρμόδιοι να κρίνουν και την καταλληλότητα των κτιρίων. Οι μηχανικοί αυτοί αποστέλλονται από το ένα σοβαρό περιστατικό στο επόμενο χωρίς να ολοκληρώνεται η αποστολή τους στο προηγούμενο, για να φαίνεται ότι το κράτος αντιμετωπίζει τα προβλήματα από πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμούς. Με αποτέλεσμα να καθυστερούν οι ελλιπείς εγκρίσεις για τις αποκαταστάσεις των πληγέντων, με τα προβλεπόμενα στην υπάρχουσα νομοθεσία.
Τις τεράστιες ελλείψεις που υπάρχουν σε υλικοτεχνική υποδομή και σε στελέχωση των άλλων αρμόδιων υπηρεσιών και φορέων, όπως είναι η Πολιτική Προστασία, η Πυροσβεστική, η ΕΜΑΚ, το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, οι Κτιριακές Υποδομές κ.λπ., κεντρικά, στους δήμους και τις Περιφέρειες, οι οποίες καθιστούν τα όποια σχέδια αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών χαρτιά χωρίς ουσία.
Τις μεγάλες ελλείψεις σε μηχανικούς, εργατοτεχνικό προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή στους δήμους και την Περιφέρεια για τις άμεσες επισκευές σχολείων, παιδικών σταθμών, κ.λπ.
Η αντισεισμική θωράκιση δεν μπορεί να μπαίνει στο ζύγι «κόστους — οφέλους»
ΤΟΜΕΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΥΒΟΙΑΣ του ΚΚΕ
«Σεισμική δραστηριότητα στην Εύβοια. Άμεσα μέτρα αντισεισμικής θωράκισης»
Την εκδήλωση πλούτισαν με τις επιστημονικές τους γνώσεις οι Δημήτρης Κουτζής, πολιτικός μηχανικός, μέλος του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλος της ΔΕ του ΤΕΕ, Ελευθερία Παπαδημητρίου, καθηγήτρια Σεισμολογίας ΑΠΘ και Βασίλης Καρακώστας, καθηγητής Σεισμολογίας ΑΠΘ. Τα συμπεράσματα και τις θέσεις του Κόμματος συνόψισε ο Γιώργος Μαρίνος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής Εύβοιας.
Για έναν ολοκληρωμένο αντισεισμικό σχεδιασμό
Οι ευθύνες διαχρονικά των αστικών κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών είναι τεράστιες. Η ίδια η ζωή αποδεικνύει ότι πραγματικός αντίπαλος είναι η πολιτική που αντιμετωπίζει και την αντισεισμική προστασία ως εμπόρευμα και καθορίζει το επίπεδο προστασίας με βάση τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.
Η αντισεισμική προστασία απαιτεί έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, που να προωθεί αφενός μακροπρόθεσμα μέτρα για την πρόληψη των σεισμικών επιπτώσεων και προστασία των κατασκευών και αφετέρου μέτρα άμεσης απόδοσης για την καλύτερη αντιμετώπιση της κατάστασης μετά από έναν καταστροφικό σεισμό. Εναν σχεδιασμό που θα κατανέμει σχεδιασμένα την κρατική χρηματοδότηση και το εργατικό δυναμικό, θα προγραμματίζει την υλοποίηση των έργων σύμφωνα με τις επείγουσες ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων (π.χ. αντισεισμική θωράκιση, αντιπλημμυρική και αντιπυρική προστασία), θα καλύπτει το σύνολο των φάσεων των δημόσιων έργων και θα εξασφαλίζει τις συνδυασμένες λαϊκές ανάγκες για κατοικία.
Τα σημερινά επίπεδα της τεχνολογίας και της τεχνικής επιτρέπουν ένα ανώτερο επίπεδο πολιτικής προστασίας. Για να υλοποιηθεί αυτός ο ολοκληρωμένος σχεδιασμός πρέπει ο λαός να πάρει στα χέρια του το τιμόνι της εξουσίας και τα κλειδιά της οικονομίας. Για να ανοίξει αυτός ο δρόμος της ανατροπής μπαίνουν σήμερα μπροστά οι δυνάμεις του ΚΚΕ. Με εμπιστοσύνη στη δύναμη του λαού που φάνηκε σε όλες τις προηγούμενες φυσικές καταστροφές και αποδεικνύεται σήμερα με την αλληλεγγύη στους λαούς της Συρίας και της Τουρκίας. Η καταδίκη των πολιτικών συνενόχων για τη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση και η ενίσχυση του ΚΚΕ πρέπει να εκφραστούν αποφασιστικά και στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Πηγή Ριζοσπάστης
Πηγή: atexnos.gr
Πώς η αναγνώριση του Κοσόβου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για τον κατακερματισμό των κρατών
Το τζίνι δεν μπορεί να ξαναμπεί στο μπουκάλι και η ανεύθυνη απόφαση του 2008 θα αποτελεί το κεκτημένο για κάθε εθνοτικό θύλακα να «αυτοπροσδιορίζεται»
Παρά τις κατηγορίες προς τη Ρωσία για την προσάρτηση επαρχιών της Ουκρανίας, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι ήταν η Δύση αυτή, η οποία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου με την αναγνώριση του Κοσόβου, θέτοντας σε αμφισβήτηση για πρώτη φορά μεταπολεμικώς την εδαφική ακεραιότητα ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού κράτους.
Όταν οι ηγέτες της αλβανικής εθνότητας προέβησαν σε μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας το 2008, οι περισσότερες δυτικές χώρες αναγνώρισαν το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος. Το γεγονός αυτό έστειλε στον κάλαθο των αχρήστων τις διακηρύξεις του ΟΗΕ για την εδαφική ακεραιότητα των μελών του. Μόλις το κουτί της Πανδώρας άνοιξε για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακολουθήθηκαν παρόμοιες λύσεις στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που μην ξεχνάμε, υπήρξε και αυτή μια σοσιαλιστική ομοσπονδία όπως η Γιουγκοσλαβία. Το παράδειγμα του Κοσόβου αναφέρθηκε στις περιπτώσεις της Νότιας Οσετίας, της Αμπχαζίας, της Κριμαίας και τώρα των επαρχιών της νοτιανατολικής Ουκρανίας, καθώς επίσης και κατά τη διαμάχη της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Όλα αυτά τα σημειώνει σε πρόσφατο άρθρο του ο Μπόρις Τάντιτς, πρώην πρόεδρος της Σερβίας (2004-2012) με το φιλοδυτικό κόμμα των Δημοκρατικών, ένας πολιτικός που ανήκε στην πλέον προσανατολισμένη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση πτέρυγα του σερβικού πολιτικού σκηνικού, ο οποίος, όμως, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει τα προφανή.
Τα γνωστά διπλά μέτρα και σταθμά της Δύσης είχαν εφαρμοστεί σε πλήθος περιπτώσεων μεταπολεμικά. Η πράξη, ωστόσο, αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του Κοσόβου αποτέλεσε μια διάβαση του Ρουβίκωνα, η οποία ανέτρεψε το status quo, που είχε καθιερωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, και, ανοίγοντας τον δρόμο σε ένα «mirroring» (για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο του συρμού των επικοινωνιολόγων) από χώρες αντίπαλων μπλοκ, πλησίασε την ανθρωπότητα πολύ περισσότερο σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που επί δεκαετίες είχαμε προσπαθήσει να αποφύγουμε.
Πάντως, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας εξαιρετικά διαφανής ηγέτης. Προκειμένου να κατανοήσει κανείς τις μελλοντικές ενέργειές του, αρκεί να διαβάσει προσεκτικά τους πλέον περίοπτους λόγους και δηλώσεις του, που είναι μάλιστα εξαιρετικά έγκαιροι. Ήδη το 2008, μετά την αναγνώριση του Κοσόβου ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε δηλώσει ότι η αναγνώριση του Κοσόβου είναι «ένα δίκοπο μαχαίρι που θα επιστρέψει σε αυτούς και θα τους χτυπήσει στο πρόσωπο». Άλλο αν κάποιοι δεν ήθελαν να καταλάβουν τι σημαίνει αυτή η δήλωση.
Βεβαίως, θυμηδία προκαλεί η διακήρυξη της Δύσης ότι το Κόσοβο αποτελεί μία μοναδική, sui generis περίπτωση που δεν μπορεί να επαναληφθεί. Πέρα από τον προφανή ιμπεριαλιστικό εγωισμό και νταηλίκι της έκφρασης, αγνοεί κοντόφθαλμα (όπως δυστυχώς μυωπικά ήταν όλα τα καμώματα του νατοϊκού ιμπεριαλισμού μετά το 1990) ότι πάρα πολύ παρόμοιες συνθήκες με αυτές του Κοσόβου επικρατούν στις χώρες μιας άλλης πρώην σοσιαλιστικής ομοσπονδίας, της Σοβιετικής Ένωσης. Βεβαίως, η ρωσική απάντηση δεν άργησε, καθώς πολύ σύντομα αναγνωρίστηκαν μονομερώς το 2008 η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία, αυτονομημένες περιοχές της Γεωργίας που είχαν ανακηρύξει την ανεξαρτησία τους 15 χρόνια νωρίτερα. Η περίπτωση τους είναι πανομοιότυπη με του Κοσόβου και, όπως παρατήρησε ο τότε πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ: «μας ήταν αδύνατον να πείσουμε τους Αμπχάζιους και τους Οσέτιους ότι αυτό που ίσχυε για το Κόσοβο δεν θα έπρεπε να ισχύει για τις δικές τους δημοκρατίες».
Σημειωτέον, παρεμπιπτόντως, ότι η Σερβία αρχικά θα προτιμούσε να μην είχε κάνει η Ρωσία «mirroring» της δυτικής πολιτικής, ώστε να μην εξασθενήσει η δική της πολιτική θέση για τη μη αναγνώριση του Κοσόβου, την οποία άλλωστε ουδέποτε έπαψε να υποστηρίζει η Ρωσική Ομοσπονδία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ωστόσο, μετά την πλέον κραυγαλέα χρήση διπλών στάνταρντ από τη «συλλογική Δύση», ώστε να μιλήσει η γυμνή ισχύς, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αν αυτό οδηγεί εντέλει σε μια παγκόσμια αναμέτρηση λίγα χρόνια μετά. Πλέον το μεγαλύτερο μέρος του σερβικού λαού επιδοκιμάζει τη ρωσική πολιτική, όσο και αν πονοκεφαλιάζουν πολλοί Σέρβοι διπλωμάτες.
Γιατί λέμε ότι το Κόσοβο, η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία είναι πανομοιότυπες περιπτώσεις; Μα ασφαλώς επειδή είχαν το ίδιο στάτους: Ήταν αυτόνομες περιοχές εντός σοσιαλιστικών δημοκρατιών εντός σοσιαλιστικών ομοσπονδιών. Για να το θέσουμε με παραδείγματα. Η ανακήρυξη ανεξαρτησίας λ.χ. της Σλοβενίας ή της Κροατίας στην πρώην Γιουγκοσλαβία είχε ως ανάλογο την αντίστοιχη ανακήρυξη της Εσθονίας ή της Γεωργίας στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Όμως το να ανακηρύσσεται ως ανεξάρτητο το Κόσοβο έχει ως αντίστοιχο μια ανακήρυξη ανεξαρτησίας αυτόνομων περιοχών, όπως η Αμπχαζία και η Νότια Οσετία στη Γεωργία και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Σημειωτέον ότι αυτόνομη περιοχή εντός της Σερβίας ήταν και η Βοϊβόντινα, και τώρα η Σερβία φοβάται ότι μια αναγνώριση του Κοσόβου οδηγεί μακροπρόθεσμα σε αναγνώριση ανεξαρτησίας και αυτού του μέρους της χώρας, όπου βρίσκεται η δεύτερη σημαντικότερη σερβική πόλη, το Νόβισαντ, και την οποία διεκδικούν οι Ούγγροι.
Με άλλα λόγια, τα εσωτερικά διοικητικά σύνορα ομοσπονδιακών πολυεθνοτικών οντοτήτων (τα οποία δεν συνεπάγονταν κάτι το δραματικό για τη ζωή των ανθρώπων και εύκολα άλλαζαν, όπως συνέβη τη δεκαετία του ’50 με την υπαγωγή της Κριμαίας στην Ουκρανική ΣΣΔ) άλλοτε είναι «ιερά», όταν μετατρέπονται σε διεθνή σύνορα, και άλλοτε όχι και οι εθνικές ολοκληρώσεις σε ομοιογενείς διεθνείς οντότητες άλλοτε είναι «ευλογημένες» βάσει της αρχής της αυτοδιάθεσης και άλλοτε όχι.
Η προβαλλόμενη διαφορά ότι στην περίπτωση του Κοσόβου υπήρξε εκ των υστέρων αναγνώριση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε το ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα της κατακρήμνισης της διεθνούς νομικής αρχιτεκτονικής. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά την περίοδο της αποαποκιοποίησης οι λαοί της Αφρικής και της Ασίας θα μπορούσαν να είχαν χαράξει ξανά τα σύνορα που είχαν ορίσει οι αποικιοκρατικές δυνάμεις εντελώς αυθαίρετα, όμως δεν το έκαναν από φόβο ότι αυτό θα δημιουργούσε χάος. Ως προς την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν διαμηνύσει ότι θα αγνοούσαν ούτως ή άλλως, αν αυτή ήταν αρνητική, τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, στο οποίο είχε απευθυνθεί η Σερβία. Με αποτέλεσμα το Διεθνές Δικαστήριο να πρέπει να συμπεριλάβει στην απόφασή του από τη μια την αρχή της ακεραιότητας των κυρίαρχων κρατών και από την άλλη ντε φάκτο κριτήρια σε σχέση με τη στάση της συλλογικής Δύσης. Τελικά, η γνωμοδότησή του ήταν τρομακτικά αόριστη και ανοικτή σε διαφορετικές ερμηνείες, μιλούσε για τη διακήρυξη ανεξαρτησίας σχεδόν σαν να είναι ένα ζήτημα ελευθερίας της γνώμης, υποβαθμίζοντας τις επιτελεστικές συνέπειες που έχει για την απόσχιση μιας περιοχής από ένα κυρίαρχο κράτος. Στην ουσία η γνωμοδότηση απλώς δεν καταδίκαζε τους Αλβανούς Κοσοβάρους, ενώ από την άλλη επέτρεπε σε όσους ήθελαν να συνεχίσουν να μην αναγνωρίζουν το Κόσοβο. Το τελευταίο πέτυχε την αναγνώρισή του από την πλειονότητα των δυτικών χωρών, με την αρχή της ισχύος να παράγει αποτελέσματα.
Η συνέπεια βεβαίως αυτής της κοντόφθαλμης γνωμοδότησης ήταν ότι ο καθένας μπορούσε τώρα να διακηρύσσει την ανεξαρτησία του, σχεδόν σαν να πρόκειται για ένα είδος δικαιωματικού αυτοπροσδιορισμού, και μετά ασφαλώς εναπόκειται στη γυμνή δύναμη και στους διπλωματικούς συσχετισμούς να τον επιβεβαιώσουν. Κάπως έτσι το 2008 καταλύθηκε μία παράδοση διεθνούς δικαίου πολλών δεκαετιών, που μπορεί να ήταν συντηρητική ενίοτε σε βάρος των πραγματικών γεωπολιτικών συσχετισμών, αλλά είχε το πλεονέκτημα ότι απέτρεπε αιματηρούς πολέμους με απρόβλεπτες συνέπειες. Όχι τυχαία, το 2008 είχαμε την κρίση της Γεωργίας, την οποία σύντομα ακολούθησε ο πόλεμος του 2014 στην Ουκρανία, που κρατάει μέχρι σήμερα. Αλλά υπάρχει επίσης και το πρόβλημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ, καθώς η Αρμενία έχει τη δυνατότητα να επικαλείται το προηγούμενο του Κοσόβου, με αποτέλεσμα οι διαφορές με το Αζερμπαϊτζάν να λύνονται με τη δύναμη των όπλων, όπως στον πρόσφατο πόλεμο.
Το πρόβλημα είναι βεβαίως ότι το τζίνι δεν μπορεί να ξαναμπεί στο μπουκάλι και η ανεύθυνη απόφαση του 2008 θα αποτελεί το κεκτημένο για κάθε εθνοτικό θύλακα να «αυτοπροσδιορίζεται», παραπέμποντας την τελική έκβαση στην ισχύ των όπλων, παράγοντας «παγωμένες», αλλά πλέον και «φλεγόμενες» συγκρούσεις.
Πηγή: kosmodromio.gr
Ολοκληρώθηκαν οι Αρχαιρεσίες στην ΠΕΝΕΝ.
Τελείωσε ο μαραθώνιος των εκλογών στην ΠΕΝΕΝ οι οποίες ξεκίνησαν στις 7/11/22 και η τελευταία ψηφοφορία έγινε σήμερα 15 Φλεβάρη!
Η εφορευτική επιτροπή με την εποπτεία των δικαστικών αντιπροσώπων θα κάνουν την διαλογή και την καταμέτρηση των σταυρών του Συνδυασμού “Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών” και των 5 μεμονωμένων υποψηφίων που έλαβαν μέρος.
Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιοποιήσουμε τα σχετικά στοιχεία για την ενημέρωση των μελών μας.
Η απελθούσα Διοίκηση εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες της για την μαζική ανταπόκριση και συμμετοχή των μελών μας στις εκλογές.
Εντός των επόμενων ημερών προβλέπεται να συγκροτηθεί σε σώμα το νέο ΔΣ και να προχωρήσει στην εκλογή του νέου Προεδρείου της Ένωσης μας!
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
- Τελευταια
- Δημοφιλή