Οι αγώνες των εργαζομένων στην Γαλλία έβγαλαν στον δρόμο πάνω από δυο εκατομμύρια εργαζόμενους ενάντια στην συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση του Μακρόν, που στην ουσία είναι ο τρόπος των γερακιών του νεοφιλελευθερισμού να μειώσουν στο ελάχιστο τις συντάξεις καθώς για ορισμένες κατηγορίες από συντάξεις θα μετατραπούν σε επιδόματα φτώχιας. Το θέμα δεν είναι απλά τα δυο χρόνια παραπάνω που θα χρειαστούν οι Γάλλοι εργαζόμενοι για να συνταξιοδοτηθούν αλλά ότι το χρονικό σημείο κατά το οποίο οι εργαζόμενοι μπορούν να συνταξιοδοτηθούν χωρίς μειώσεις στη σύνταξη από 62 πάει στα 64 υπό την προϋπόθεση να έχουν εργαστεί επί 43,5 χρόνια!

Τα δυο εκατομμύρια απεργών και διαδηλωτών που βρίσκονται στους δρόμους δεν θέτουν μόνο το συνταξιοδοτικό στα αιτήματα τους. Η εργατική τάξη έχει ξεσηκωθεί ενάντια στην συνολική αντεργατική της πολιτική της κυβέρνησης Μακρόν, την καταστολή, την καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων της. Οι αγώνες αυτοί στέλνουν στην εργατική τάξη της Ευρώπης πολλά ελπιδοφόρα μηνύματα που πρέπει να αξιοποιηθούν.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του αγώνα των Γάλλων εργαζομένων είναι η διάρκεια και η εναλλαγή των μορφών πάλης, οι επαναλαμβανόμενες απεργίες σε μεγάλους  σημαντικούς κλάδους και μεγάλους χώρους δουλειάς, με αποφασισμένες απεργιακές φρουρές που προχωρούν σε αποκλεισμούς σε βιομηχανικές ζώνες, λιμάνια, διόδια, σιδηροδρόμους. Με μαχητικές μορφές πάλης και ακτιβισμούς που έφταναν στην εισβολή στο χρηματιστήριο και την Louis Vuitton

Des manifestants envahissent la Bourse de Paris a La Défense contre la réforme des retraites #manif20avril #greve20avril pic.twitter.com/r2FtGR5Qt9

— Luc Auffret (@LucAuffret) April 20, 2023

 Μια άλλη σημαντική πλευρά είναι η εργατική και λαϊκή αλληλεγγύη απέναντι στην επιχείρηση λάσπης από την κυβέρνηση Μακρόν που δεν κατάφερε να συκοφαντήσει τους εργαζόμενου αφού η μεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων υποστηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων. Η άγρια καταστολή και οι επιστρατεύσεις των απεργών δεν κατάφεραν να λυγήσουν τους απεργούς και τους διαδηλωτές παρά τις επιθέσεις των ΜΑΤ, τις εκατοντάδες συλλήψεις και απαγορεύσεις των διαδηλώσεων.

Paris, France ??

“If you want a picture of the future, imagine a boot stamping on a human face— forever.”

~ George Orwell, 1984 pic.twitter.com/GhVpUEcWai

— James Melville (@JamesMelville) March 23, 2023

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά που σφράγισαν τους αγώνες των εργατών δεν προέκυψαν ξαφνικά. Οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις μέσα στα συνδικάτα επέβαλαν την αγωνιστική ταξική γραμμή σε μαζικές συνελεύσεις απέναντι στην λογική του διαλόγου και της κοινωνικής συναίνεσης που πρέσβευε η ηγεσία της CGT.

Μεγάλες ομοσπονδίες όπως των εργαζομένων χημικής βιομηχανίας, το Εργατικό Κέντρο της Μασσαλίας, πρωτοβάθμια σωματεία και ταξικά ρεύματα όχι απλά πρωτοστάτησαν στο να έχει ο αγώνας διάρκεια και προοπτική αλλά έβαλαν την σφραγίδα τους ώστε να βρει αγωνιστική οργανωμένη διέξοδο η λαϊκή οργή.

Σε αυτές τις συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης στην Γαλλία πραγματοποιήθηκε το 53^ο Συνέδριο της CGT και όπως ήταν φυσικό αυτό που κυριάρχησε ήταν το με ποια στρατηγική θα προχωρήσει η ομοσπονδία μπροστά στις μεγάλες μάχες που θα ακολουθήσουν. Αν η γραμμή της ομοσπονδίας θα παραμείνει αυτή του ρεφορμιστικού συμβιβασμού και του διαλόγου με την κυβέρνηση που απλά θέλει να κερδίσει χρόνο ή θα υιοθετηθεί η ταξική γραμμή που αποτελεί την καύσιμη ύλη των μεγάλων και παρατεταμένων αγώνων της γαλλικής εργατικής τάξης.

Επικεφαλής των ταξικών δυνάμεων που έδωσαν την μάχη ήταν ο Olivier Mateu , συνδικαλιστής στα Διυλιστήρια, γραμματέας στην περιοχή Bouches-du-Rhone, και ο Emmanuel Lépine, γραμματέας του συνδικάτου εργατών χημικών Σιδηροδρόμων, Ενέργειας. Προηγούμενα ο Olivier Mateu και ο Emmanuel Lépine το 2019 είχαν ιδρύσει μαζί με άλλες ταξικές δυνάμεις μια οργανωμένη τάση στα πλαίσια της CGT την Unité CGT.

Οι θέσεις που έχουν διατυπωθεί από την Unité CGT είναι της υπέρβασης της γραφειοκρατίας μέσα από συνελεύσεις βάσης το διπλό καθήκον της μαχητικής υπεράσπισης των εργαζομένων για τους μισθούς , τον χρόνο εργασίας, τις συνθήκες δουλειάς κ.λπ., όπου θα συνδέονται με τον αγώνα για την χειραφέτηση της τάξης μέχρι την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Προτείνουν ακόμα εθνικοποίηση πολλών βασικών τομέων της οικονομίας σε τράπεζες, μεταφορές, ενέργεια, φαρμακευτική βιομηχανία, μεγάλους βιομηχανικούς τομείς. Αυτές τις θέσεις οι ηγέτες της Unité CGT τις ζύμωσαν πριν από το συνέδριο, μέσα στις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις, οργανώνοντας σε μια σειρά από πόλεις της χώρας συνδικαλιστικές συναντήσεις με μεγάλη συμμετοχή, θέτοντας το βασικό ερώτημα: τι Συνομοσπονδία έχουμε ανάγκη.

 Οι ταξικοί συνδικαλιστές στην πρώτη μέρα του συνέδριου κατήγγειλαν τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις που σκόπευαν στον αποκλεισμό από τα όργανα της ομοσπονδίας των εκπρόσωπων της ταξικής πτέρυγας ενώ εκφράστηκε παράλληλα η μεγάλη δυσαρέσκεια για την απερχόμενη ηγεσία της CGT, για τη λογική του συμβιβασμού και της κοινωνικής συναίνεσης που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια.

 

 

Ασκήθηκε σφοδρή κριτική στην κοινή δήλωση που υπέγραψαν οι ηγεσίες της CGT και των Συνομοσπονδιών CFDT, FO, CFE-CGC, CFTC με τις μεγάλες εργοδοτικές οργανώσεις τον Μάρτη του 2020, στην αρχή της πανδημίας, στην οποία υπογραμμιζόταν η ανάγκη κοινωνικής συναίνεσης, την ώρα που η εργοδοτική επίθεση εναντίον των εργαζομένων κλιμακωνόταν μέρα με την μέρα . Πολλά Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες της CGT είχαν καταγγείλει αυτήν την κοινή δήλωση, ως μαχαιριά στην πλάτη των εργαζομένων.

Αναφέρθηκαν στην τάση απομαζικοποίησης της ομοσπονδίας αφού τα προηγούμενα χρόνια δεκάδες χιλιάδες μέλη αποχώρησαν. Στο συνέδριο συμμετείχαν 942 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 605.000 μέλη από 676.623 που ήταν το 2014. Καταγγέλθηκε από αντιπροσώπους η στάση του Γ.Γ. της ομοσπονδίας Philippe Martinez, ο οποίος εν μέσω των μεγάλων κινητοποιήσεων για την κατάργηση του αντιασφαλιστικού νόμου καλούσε σε διάλογο και διαμεσολάβηση με την κυβέρνηση.

Τα αποτελέσματα αυτής της αντιπαράθεσης έθεσαν μετά από πολλά χρόνια νέα δεδομένα που καθιστούν το 53^ο συνέδριο ιστορικό. Σε γενικές γραμμές ήταν τα εξής:

Για πρώτη φορά στα 128 χρόνια ύπαρξης της συνομοσπονδίας καταψηφίστηκε ο απολογισμός της απερχόμενης ηγεσίας  από το 50,34% των συνέδρων, αποδοκιμάζοντας με αυτόν τον τρόπο τη γραμμή της κοινωνικής συναίνεσης και του συμβιβασμού που ακολούθησε.

Καταψηφίστηκε η συμμετοχή της CGT στο σχήμα «Ποτέ Ξανά», μία πρωτοβουλία που συσπειρώνει , συνδικαλιστικές οργανώσεις με ΜΚΟ, όπως η Greenpeace, η Attac σε ένα πλαίσιο που μονόπλευρα αντιμετώπιζε την περιβαντολογική κρίση μην λαμβάνοντας υπόψη το μέλλον των εργαζομένων σε βιομηχανίες όπως τα διυλιστήρια, τους πυρηνικούς σταθμούς κλπ. Η συμμετοχή της CGT είχε αποφασιστεί από την απερχόμενη ηγεσία, παρακάμπτοντας τα συλλογικά όργανα.

Στις αρχαιρεσίες για τη νέα ηγεσία της CGT, οι ταξικές δυνάμεις, εκφράστηκαν με τις υποψηφιότητες του Γ.Γ του Εργατικού Κέντρου Μασσαλίας, Olivier Mateu, και του Γ.Γ της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Χημικής Βιομηχανίας, Emmanuel Lepine. Η προσπάθεια της απερχόμενης ηγεσίας να αποκλείσει τις υποψηφιότητές τους στο ψηφοδέλτιο για τη νέα ηγεσία της CGT συνάντησε έντονες αντιδράσεις από μεγάλο μέρος του σώματος, που φώναζε χαρακτηριστικά «Martinez 49.3», σε μια αναφορά στη διάταξη 49.3 του γαλλικού Συντάγματος που χρησιμοποίησε ο Μακρόν, για να περάσει τον αντιασφαλιστικό νόμο, παρακάμπτοντας ακόμα και το Κοινοβούλιο.

Παρά τις μεθοδεύσεις αυτές που οδήγησαν στη μη εκλογή των δύο συνδικαλιστών, το 36,5% των συνέδρων ψήφισε υπέρ της υποψηφιότητάς τους, δείχνοντας και με αυτόν τον τρόπο ότι διαμορφώνεται ένα σημαντικό ρεύμα συνδικάτων και συνδικαλιστών που τάσσονται υπέρ μιας αλλαγής σε ταξική κατεύθυνση.

Απορρίφθηκε ακόμα η πρόταση του απερχόμενου Γ.Γ. της CGT, Phlippe Martinez, για τη διαδοχή του στην ηγεσία της Συνομοσπονδίας από την Marie Buisson. Το γεγονός ωστόσο ότι ξεκαθάριζε πως θα αποτελέσει τη συνέχεια της σημερινής ηγεσίας, οδήγησε σε πολύ χαμηλή αποδοχή της από το σώμα του συνεδρίου. Νέα Γ.Γ. εκλέχθηκε μετά από διαβουλεύσεις η Sophie Binet.

Η Sophie Binet που προβάλλεται ως ακτιβίστρια και φεμινίστρια προέρχεται από την δεξιά πτέρυγα της CGT και η εκλογή της υπόσχεται, μέσα από άλλους δρόμους φυσικά, να συνεχιστεί η ίδια γραμμή του συμβιβασμού. Την ανακούφιση τους για την εξέλιξη αυτή έκφρασε με δήλωση του ο βουλευτής του Μακρόν Marc Ferracci που είπε πως «είναι καλά τα νέα για τον κοινωνικό διάλογο» ενώ ο Βουλευτής Paul Christophe, επίσης Μακρονιστής, είπε «Κανείς πια δεν μπορεί να ελπίζει ότι ο ριζοσπαστισμός θα υιοθετηθεί από την CGT, Δεν μπορούμε παρά να χαιρόμαστε που βλέπουμε μια μεταρρυθμιστή στην ηγεσία της CGT».

Τα συμπεράσματα που μπορούν να βγουν από το 53^ο Συνέδριο της CGT είναι πως παρά τις θετικές διεργασίες με την ενίσχυση του ταξικού ρεύματος, η ιστορική εργατική συνομοσπονδία που είναι συνδεδεμένη με μεγαλειώδεις ταξικούς αγώνες στο παρελθόν θα παραμείνει και πάλι εγκλωβισμένη στην γραμμή της κοινωνικής συναίνεσης και του διαλόγου. Αυτό εξάλλου δήλωσε και η Sophie Binet αμέσως μετά την εκλογή της, ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα είναι να συναντηθεί στις 5 Απρίλη με την κυβέρνηση για να της ζητήσει να αποσύρει το νομοσχέδιο!

 

 

Όσο θα βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού και θα οξύνεται η ταξική πάλη, οι σημερινοί αρνητικοί συσχετισμοί θα αλλάζουν. Οι αγώνες της Γαλλικής εργατικής τάξης μάς δείχνουν ότι αυτό που ωρίμασε παραπέρα την συνείδηση μεγάλων τμημάτων της - ακόμα βέβαια μειοψηφικών – δεν έγινε στα ξαφνικά αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας ολόκληρης πορείας που αρχίζει από τους αγώνες για την Πρώτη Σύμβαση Εργασίας το 2006, κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2010 και το 2014, κατά των νέων εργατικών νόμων το 2016 και το 2017, κατά των περικοπών στα δικαιώματα των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους το 2018.

Σε όλους αυτούς τους αγώνες η ηγεσία της CGT δεν κατόρθωσε να δώσει προοπτική νίκης ακολουθώντας την γραμμή της κοινωνικής συναίνεσης. Αυτό το συνειδητοποιούν όλο και πλατύτερα τμήματα εργαζομένων κατανοώντας πως οι αγώνες, το περιεχόμενο, η προοπτική και η διάρκεια τους είναι το μέσο για την ανατροπή των συσχετισμών. Η πάλη των εργαζομένων είναι αυτή που μπορεί να βάλει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις, να αλλάξει τους συσχετισμούς προς όφελός τους, να ανοίξει τον δρόμο για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

 

Πηγή: kommon.gr

Διαβάζοντας κάποιος το ενημερωτικό δελτίο τύπου που εξέδωσαν τα οκτώ από τα δεκατρία πρωτοβάθμια Ναυτεργατικά σωματεία της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (Π.Ν.Ο) μετά την διεξαγωγή του ετήσιου τακτικού γενικού Συμβουλίου, θα σχηματίσει την εντύπωση ότι για άλλη μια φορά επικράτησαν οι δυνάμεις εκείνες που διαχρονικά και εργολαβικά προωθούν τη λογική της κοινωνικής συναίνεσης, της ταξικής συνεργασίας, του κοινωνικού εταιρισμού και της υποταγής στα εφοπλιστικά συμφέροντα στο κεντρικό όργανο της διοίκησης της Ομοσπονδίας.

Η αλήθεια όμως, δυστυχώς για αυτούς, είναι διαφορετική και δεν αποκρύπτεται ούτε φτιασιδώνεται όπως ανεπιτυχώς επιχείρησαν να παρουσιάσουν στην ανακοίνωσή τους.

Το τι ακριβώς έγινε στην διάρκεια του Γενικού Συμβουλίου έχουμε περιγράψει αναλυτικά σε ανακοίνωση που εκδώσαμε και μοιράσαμε αμέσως μετά το τέλος του Γ. Συμβουλίου.

Εδώ, για λόγους οικονομίας, σε ότι αφορά το Γενικό Συμβούλιο, θα αρκεστούμε να αναφερθούμε επιγραμματικά στα αριθμητικά δεδομένα των συμβούλων, στο πως οι συσχετισμοί διαμορφώθηκαν και πως αυτοί τελικά καταγράφηκαν μέσω της ψηφοφορίας.

Έτσι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια καταψηφίστηκε ο απολογισμός - προγραμματισμός δράσης και οικονομικών με 35 ψήφους κατά και 33 υπέρ.

Να σημειωθεί ότι απείχε η Πανελλήνια Ένωση Αρχιθαλαμηπόλων Θαλαμηπόλων Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Α.Θ.Ε.Ν) από τις διαδικασίες του συμβουλίου δηλώνοντας με επιστολή της ότι καταψηφίζει επίσης.

Παρουσιάζοντας στρεβλά όμως αυτή την πραγματικότητα αναφέρουν: «Ορισμένα σωματεία κινούμενα από αντιπολιτευτικούς και μόνο λόγους προς τον Γενικό Γραμματέα και την πλειοψηφία των λοιπών σωματείων, ψήφισαν αρνητικά».  

Το ότι υπήρξε καταψήφιση του απολογισμού, αυτό αποτελεί μομφή κατά του Γ.Γ και της Διοίκησης. Το πώς θα διαχειριστεί αυτήν την μομφή ο Γ.Γ εναπόκειται στην συνείδηση του και στο φιλότιμό του, δεν υπάρχει πρόβλεψη στο καταστατικό και οπωσδήποτε αφού αφορά πράξεις που έγιναν στο παρελθόν δεν αλλάζει .

Το ότι καταψηφίστηκε ο προγραμματισμός όμως σημαίνει ότι δεν έχει την έγκριση η Διοίκηση να πορεύεται με τον τρόπο που αρχικά σχεδίασε. Εάν αυτό το αυτονόητο για κάθε απροκατάληπτο μυαλό κάποιοι υποκρίνονται ότι δεν το καταλαβαίνουν, υπάρχουν οι σχετικές διατάξεις στο καταστατικό της Ομοσπονδίας όπου σαφέστατα αναφέρεται το τι πρέπει να γίνει.

Συνεπώς ότι μέχρι στιγμής η Διοίκηση της Ομοσπονδίας δεν έχει ανακοινώσει την διεξαγωγή νέου Γενικού Συμβουλίου είναι Αυθαιρεσία . Η επίκληση 8 σωματείων έχει προφανή σκοπό να μας θυμίσει ότι τα οκτώ σωματεία που στηρίζουν αναφανδόν τον σχεδιασμό του Γ.Γ και της Διοίκησης είναι περισσότερα (αριθμητικά πάντα) από τα πέντε που τον απορρίπτουν και τον καταψηφίζουν.

Όμως τι ποσοστό επί τις εκατό εκπροσωπούν αυτά τα οκτώ σωματεία στην σύνθεση πληρώματος σε ένα πλοίο; Αυτό το ποσοστό στην σύνθεση πληρώματος είναι κάτω από 20%, οπότε η αναφορά τους σε πλειοψηφίες είναι αβάσιμη και εκτός πραγματικότητας!  

Το καλύτερο όμως μας το φύλαγαν για το τέλος αναφέροντας : «Το αν είναι σωστή ή λάθος η αντιπολιτευτική αυτή συμπεριφορά, χάριν της αντιπολιτεύσεως και μόνον, θα κριθεί στη πορεία από τους ίδιους τούς Ναυτεργάτες, που σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν ευνοεί και δε συμφέρει η διάσπαση της ενότητας του κλάδου».

Τους Ναυτεργάτες δεν τους εμποδίζει τίποτα να κρίνουν όχι μόνο το παρόν αλλά και το παρελθόν και το μέλλον,  το πότε θα το κάνουν αυτό είναι δικός τους λογαριασμός.  Αυτό που τους περιορίζεται είναι η έκφραση και η διατύπωση της κρίσης τους στο ανώτερο όργανο της Ομοσπονδίας, αυτό δηλαδή του Γενικού Συμβουλίου, αφού ο Γ.Γ και οι Διοικήσεις των 8 σωματείων πεισματικά και διαχρονικά αρνούνται να τροποποιηθεί το καταστατικό της Ομοσπονδίας, αποκλείοντας έτσι δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους Ναυτεργάτες και προφανώς αλλοιώνοντας κατάφορα τους συσχετισμούς δύναμης!  

Το γεγονός όμως ότι η κρίση των Ναυτεργατών ακόμα και με αυτούς τους αποκλεισμούς δεν γίνεται αποδεκτή, στην προκειμένη περίπτωση από αυτούς, έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το ότι αυτή η κρίση  όπως εκφράστηκε  δεν τους συμφέρει.

Κλείνουν με επίκληση στην ενότητα του κλάδου.

Όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για την ενότητα καταλαβαίνει ότι πρόκειται για πολύ σοβαρό και σημαντικό ζήτημα που δε σηκώνει να το κακοποιούν ορισμένοι τόσο βάναυσα με την επίκλησή του κάθε τόσο.

Η ενότητα των  εργαζομένων  οικοδομείται σε δύο επίπεδα που έχουν διαλεκτική σχέση μεταξύ τους.

Το πρώτο επίπεδο είναι η ενότητα δράσης για τα άμεσα, τα πιο καυτά προβλήματα όπως είναι π.χ. οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας,  οι  συνθήκες  εργασίας , η κοινωνική ασφάλιση, η υγεία, η εκπαίδευση, οι ιδιωτικοποιήσεις, τα δημοκρατικά δικαιώματα,  η πάλη ενάντια στον πόλεμο κ.λπ.

Σε αυτό το επίπεδο  η  Πανελλήνια  Ένωση Ναυτών Εμπορικού  Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν)  πρωτοστατεί, αυτό άλλωστε μας το αναγνωρίζουν όχι μόνο οι φίλοι μα και οι αντίπαλοί  μας.

Το δεύτερο επίπεδο είναι η πολιτική  ενότητα, η συσπείρωση γύρω από ένα πολυσύνθετο  πεδίο θέσεων και  αντιλήψεων,  προκειμένου η πάλη αυτή να έχει στόχευση και κατεύθυνση για ριζικές και ουσιαστικές αλλαγές.  

Η ενότητα που διακηρύττουν όμως οι Διοικήσεις των 8  δεν έχει καμιά σχέση  με τα δυο επίπεδα που αναφέρθηκαν παραπάνω αφού απαιτεί στήριξη χωρίς αντιρρήσεις σε προειλημμένες αποφάσεις. Σε μια τέτοια ενότητα  δεν πρόκειται να μας βρουν συνοδοιπόρους αλλά αντίθετα  πολέμιους  και  αντιμέτωπους!

Κισκήρας Φώτης

Δείτε εικόνα από το λιμάνι του Ηρακλείου και ώρα 20:59 με ώρα αναχώρησης του Ε/Γ – Ο/Γ πλοίου της γραμμής στις 21:00 και έξω από το πλοίο υπάρχουν δεκάδες φορτηγά για φόρτωση…

Η κατάσταση που διαμορφώνεται σε διάφορα λιμάνια της χώρας μας αναφορικά με τις συνθήκες φόρτωσης των οχημάτων και κυρίως των φορτηγών (επικαθήμενων, τρέιλερ, συρόμενων κλπ) εξελίσσεται σε τεράστιο κίνδυνο για την ασφάλεια και τη ζωή των Ναυτεργατών.

Σύμφωνα με στοιχεία ελέγχου που έχει διενεργήσει η Ένωση μας στα λιμάνια Κρήτης και Πειραιά διαμορφώνεται ένα εκρηκτικό, επικίνδυνο σκηνικό που επικρατεί ο συνωστισμός, η ένταση και η πίεση του χρόνου για την φόρτωση των φορτηγών…

Αιτία είναι ότι οι μεταφορικές εταιρίες καθυστερούν την αναχώρηση των φορτηγών τους από τα θερμοκήπια με αποτέλεσμα να προσέρχονται αυτά μέχρι και την ώρα κανονικής αναχώρησης των πλοίων  (πχ Ηράκλειο) και στη φάση αυτή πρέπει υποχρεωτικά να περάσουν για ζύγιση των φορτίων από την πλάστιγγα και η καθυστέρηση γίνεται αλυσίδα αφού σειρά φορτηγών συνωστίζονται ποιό από αυτά θα περάσει τον καταπέλτη του πλοίου…

Το απαράδεκτο αυτό τριτοκοσμικό και επικίνδυνο φαινόμενο προκαλεί αρρυθμίες, ένταση, ένα διαρκές τρέξιμο προκειμένου η καθυστέρηση στον απόπλου να μην ξεπεράσει την μισή ώρα και επιβληθούν κυρώσεις στον Πλοίαρχο!

Η ευθύνη για αυτή τη χαώδη κατάσταση δεν συνδέεται κατά οποιοδήποτε τρόπο με το πλήρωμα το οποίο καλείται κάτω από αφόρητες συνθήκες να καταφέρει το ακατόρθωτο – θέτοντας την ασφάλεια του σε κίνδυνο…

Διευκρινίζουμε ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα περί φόρτωσης οχημάτων από τον Γενικό Κανονισμό Λιμένα αριθμ. 14 (Υπουργική Απόφαση αριθ. Υ.Α.3131.1/15/1996, ΦΕΚ 5/Β/14-1-1997, άρθρο 5 παράγραφος 3) αναφέρεται ότι «τα μεγάλα φορτηγά – λεωφορεία- μηχανήματα κλπ πρέπει να ευρίσκονται στην αποβάθρα φόρτωσης 2 ώρες πριν από τον προγραμματισμένο απόπλου των πλοίων..

Στο άρθρο 12 παρ. 5 υποχρεώσεις οδηγών οχημάτων προβλέπεται «κατά την άφιξη τους στο χώρο του λιμένα προς φόρτωση, συμμορφώνονται με ακρίβεια στις οδηγίες των Λιμενικών οργάνων και ακολουθούν την προτεραιότητα που καθορίζουν οι υπεύθυνοι για τα λιμάνια».

Στα λιμάνια Πειραιά και Κρήτης επίσης διαπιστώνεται ένα ακόμη πρόβλημα, οδηγοί οχημάτων προφανώς κατ’ εντολή των μεταφορικών εταιριών αρνούνται την μετακίνηση των οχημάτων στο γκαράζ των πλοίων αναμένοντας να μπουν στο τέλος.. και αυτό για να κερδίσουν χρόνο αναχώρησης στο λιμάνι προορισμού αφού τα φορτηγά αυτά θα προπορεύονται κατά την έξοδο τους από τα πλοία…

Πολλές φορές ιδιοκτήτες των φορτηγών οχημάτων  στρέφονται κατά μελών του πληρώματος, τους απειλούν ή και τους προπηλακίζουν και κάτω από αυτές τις απαράδεκτες συνθήκες πίεσης, στρες, εκφοβισμού σημειώνονται εντός του γκαράζ ατυχήματα (υλικές ζημιές οχημάτων) για τα οποία καλούνται να πληρώσουν τα μέλη του πληρώματος!

Απ’ όλα τα παραπάνω αναφερόμενα προκύπτει ότι οι διαδικασίες και τα μέτρα φόρτωσης που συνδέονται με την ασφάλεια των μελών του πληρώματος, καταστρατηγούνται με αποτέλεσμα καθημερινά να ελλοχεύει ο κίνδυνος  πρόκλησης ατυχήματος και οι συνθήκες εργασίας για το πλήρωμα να είναι επισφαλείς και εξαιρετικά επικίνδυνες!

Καλούμε τον Υπουργό ΕΝ, την ιεραρχία του ΛΣ, τους κατά τόπους οργανισμούς Λιμένων και τις Λιμενικές Αρχές να διασφαλίσουν τους όρους και τους κανόνες ασφαλείας για την φόρτωση και των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών που ασύστολα ποδοπατούνται!

Είναι κατεπείγον να ληφθούν άμεσα μέτρα προκειμένου να μην θρηνήσουμε θύματα από την άθλια κατάσταση!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Λιμάνι Ηρακλείου, πολλά φορτηγά σε αναμονή για να εισέλθουν στο πλοίο  την ώρα που αυτό έπρεπε να αναχωρεί..

Άλλη μια εικόνα από το ίδιο λιμάνι και το συνωστισμό λεωφορείων  σε αναμονή ενώ έχει περάσει η ώρα αναχώρησης του πλοίου…

Η λιμενική αρχή Πειραιά και ο επικεφαλής λιμενάρχης στο ΚΛ Πειραιά παρότι όπως δείχνουν τα πράγματα πολλές φορές έχουν αδιάλειπτη παρουσία στο Κεντρικό Λιμάνι της χώρας μας από πλευράς ελέγχου, είτε τους ξεφεύγουν παρανομίες – αυθαιρεσίες Ναυτιλιακών εταιριών, είτε σκανδαλωδώς  ανέχονται κρούσματα που υπονομεύουν  την ασφάλεια Ναυτεργατών – εργαζομένων και των ίδιων των πλοίων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι κατά την χθεσινή ημέρα στο λιμάνι, στο Ε/Γ – Ο/Γ «ΠΡΕΒΕΛΗΣ» πραγματοποιούνταν επισκευαστικές εργασίες (μπουκάλες οξυγόνου, εκτεταμένη χρήση ηλεκτροσυγκόλλησης, αλλαγή σε πρόσθετο πρυμναίο ζωνάρι και όλα αυτά σε κοινή δημόσια θέα)  και βέβαια  οι Λιμενικές αρχές ουδέν αντιλήφθηκαν.

Επειδή το φαινόμενο είναι επαναλαμβανόμενο καθιστούμε υπεύθυνους για αυτή την επικίνδυνη κατάσταση τον Υπουργό ΕΝ, την ιεραρχία του ΛΣ και βέβαια τον Κεντρικό Λιμενάρχη Πειραιά!

Εάν τα κρούσματα αυτά συνεχιστούν προειδοποιούμε ότι οι υποθέσεις αυτές θα πηγαίνουν στο εξής στις εισαγγελικές αρχές και υπηρεσίες για να πράξουν τα αυτονόητα..

Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες:

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ