Τα τέσσερα χρόνια κυβέρνησης της ΝΔ του Μητσοτάκη θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ως τα χρόνια που ολοκληρωθήκαν οι περισσότερες αντιδραστικές διαρθρωτικές αλλαγές στους μισθούς, στα ωράρια και στα εργατικά δικαιώματα. Αυτές οι αλλαγές είχαν άμεση επίδραση στη ζωή μεγάλων τμημάτων εργαζομένων που είδαν την ζωή τους να βυθίζεται ακόμα παραπέρα στην ανέχεια και την ανασφάλεια.

Το 2012 ήταν η χρονιά ορόσημο των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων με το πρώτο μνημόνιο του Παπανδρέου όταν οι μισθοί με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου αρ. 6 της 28.2.2012 μειώθηκαν κατά 22% και για νέους κάτω των 25 ετών, κατά 32%. Τσεκούρι έπεσε επίσης στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και των ΔΕΚΟ όπου οι εργαζόμενοι είδαν να χάνονται από τους μισθούς το 25% ενώ καταργήθηκε ο 13ος και 14ος μισθός, οι μισθολογικές ωριμάνσεις με τις τριετίες, ενώ καταργήθηκαν για ιδιωτικό και δημόσιο τομέα οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας .

Μετά από 11 χρόνια και ενώ βρισκόμαστε υποτίθεται σε μη μνημονιακά χρόνια, με την «ανάπτυξη» να …τρέχει από τα πατζάκια μας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εν μέσω τυμπανοκρουσιών ανακοίνωσε την αύξηση των μισθών κατά 7,5%. Η αύξηση εξανεμίστηκε πριν ακόμα ανακοινωθεί αφού ο πληθωρισμός την είχε ήδη καταπιεί. Αυτό δεν χρειάστηκε να μας το πει ο ΟΑΣΑ που διαπιστώνει ότι οι πραγματικοί μισθοί έχουν μειωθεί αφού η ονομαστική αύξηση του μέσου μεικτού μισθού ήταν μόλις 1,5% ενώ ο επίσημος ετήσιος πληθωρισμός «έτρεξε» με 9,7%. Το ήξεραν ήδη οι εργαζόμενοι αφού και πάλι ο μισθός εξακολουθούσε να φτάνει μέχρι τις 20 του μήνα. Η κυβέρνηση εξακολουθεί παράλληλα να έχει παγωμένες τις τριετίες ενώ όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας αυτές θα συνεχίσουν να μη μετράνε μέχρι η ανεργία να υποχωρήσει κάτω από το 10%, πράγμα που δεν φαίνεται να γίνεται στο άμεσο μέλλον, μάλλον το αντίθετο προβλέπεται. Το μνημονιακό μέτρο του παγώματος των τριετιών εξακολουθεί να υπάρχει από το 2012, το οποίο εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις, που κατά τ' άλλα κάθε τόσο ανακοινώνουν τη λήξη των μνημονίων.

Η χειροτέρευση της μισθολογικής κατάστασης των εργαζομένων στα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη αποτυπώνεται ολοκάθαρα στα συγκεντρωτικά στοιχεία του συστήματος «Εργάνη» για το 2022 όπου ένας στους πέντε μισθωτούς με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου είχε μισθό κάτω ή ίσο με τον ισχύοντα κατώτατο μισθό. Συγκεκριμένα, μέχρι 700 ευρώ μεικτά τον μήνα λάμβαναν 462.850 μισθωτοί (20,57% του συνόλου των μισθωτών που ανέρχονται σε 2.249.599). Μάλιστα, 336.400 εργαζόμενοι (14,95%) είχαν μέσο μηνιαίο μισθό κάτω ή ίσο με 500 ευρώ και αυτά μεικτά. Αντίστοιχα, από 701 έως 800 ευρώ μεικτά λάμβαναν 376.542 μισθωτοί (16,74%), από 801 έως 900 ευρώ 274.468 (12,2%) και από 901 έως 1.000 ευρώ μεικτά 247.272 (10,99%) μισθωτοί. Συνολικά, κάτω από το όριο των 1.000 ευρώ μεικτά ήταν έξι στους δέκα μισθωτούς (60,5%) που αντιστοιχούσαν σε 1.361.132 εργαζόμενους.

Ο μνημονιακός νόμος που προβλέπει ότι η κυβέρνηση καθορίζει το ύψος του κατώτατου μισθού με βάση την «ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα», εξακολουθεί να παραμένει σε ισχύ αφού στην ουσία πρόκειται για μέτρο γενικής συμπίεσης του μέσου μισθού και όχι «ελάχιστης προστασίας» των μισθωτών, όπως ισχυρίζονται αφού σε συνδυασμό με την απαγόρευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελεί μέτρο που εμποδίζει τις εργατικές διεκδικήσεις. Αυτό είναι ο λόγος που το 80%-85% των μισθωτών δεν καλύπτονται από καμία συλλογική σύμβαση και οι αμοιβές τους επιβάλλονται από την εργοδοσία με ατομικές συμβάσεις.

Από την άλλη έχουμε μια πραγματική έκρηξη κερδοφορίας από τους μεγάλους επιχειρηματικούς  ομίλους που όπως εκτιμάτε   θα πετύχουν την ψηλότερη κερδοφορία όχι μόνο σε σχέση με την προ πανδημίας εποχή αλλά της 15ετίας, από το 2007, όταν τα κέρδη είχαν διαμορφωθεί στα 11,3 δισ. ευρώ. Σε μεγάλο μέρος αυτό οφείλετε σε μεγάλο βαθμό στην μεγάλη ληστεία των εταιρειών ενέργειας στο λαϊκό εισόδημα που οδήγησε στην παραπέρα φτωχοποίηση εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών

Τα χρόνια της διακυβέρνησης της ΝΔ είχαμε σημαντική υλοποίηση των απαιτήσεων του μεγάλου κεφαλαίου έτσι όπως εκφραζόταν αυτές από τον ΣΕΒ. Αυτές αποτυπωθήκαν στο νέο νόμο για τα εργασιακά 4808/2021. Σε αυτόν συμπεριλήφθηκαν όλες οι απαιτήσεις του ΣΕΒ που πριν κάποια χρόνια ούτε στο όνειρο τους δεν πίστευαν ότι θα υλοποιηθούν. Συγκεκριμένα:

Οι ατομικές συμβάσεις να συμπεριλαμβάνουν και την διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η απασχόληση και τα Σαββατοκύριακα, η απόλυτη ευελιξία στην τηλεργασία, οι περισσότερες υπερωρίες, τα μητρώα στα συνδικάτα, οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για τις απεργίες, η κατάργηση στην ουσία των συνδικάτων που στην θέση τους θα επιδιώξουν να βάλλουν γραφειοκρατικά ολογράμματα- ομοιώματα. Όλα αυτά αποτελούν την μεγαλύτερη εργασιακή ανατροπή που έχει υπάρξει τα τελευταία 100 χρόνια.

Νομοθέτησαν την δεκάωρη εργασία «οι επιχειρήσεις θα μπορούν να απασχολούν εργαζομένους ως 10 ώρες ημερησίως κατά μέγιστο, χωρίς πρόσθετη αμοιβή, εφόσον εντός του ίδιου 6μήνου εξοφλούν τις ώρες με αντίστοιχη μείωση ωρών ή ρεπό ή ημέρες άδειας». Δηλαδή, οι εργαζόμενοι ως σύγχρονοι δουλοπάροικοι θα υποχρεούται να εργάζονται 10 ώρες με απλήρωτες υπερωρίες για 6 μήνες, με μόνη προϋπόθεση οι εργοδότες να τους δίνουν λίγες μέρες άδεια στο ίδιο διάστημα, πράγμα αμφίβολο όταν γνωρίζουμε ότι εργοδότες ανάγκαζαν εργαζομένους να επιστρέφουν μέχρι και το δώρο Χριστουγέννων.

Καταργείται στην ουσία το δικαίωμα στην απεργία στο Δημόσιο, στους ΟΤΑ, στα ΝΠΔΔ ακόμα και σε κρίσιμους εργασιακούς κλάδους του ιδιωτικού τομέα όπως ακριβώς με τον νόμο του Λάσκαρη το 1976 αφού απαιτεί προσωπικό ασφάλειας, στο 40% που πρέπει να εξακολουθεί να εργάζεται σε περίπτωση απεργίας .

Δημιουργεί ένα τεράστιο μηχανισμό φακελώματος εργαζομένων με το αρχείο συνδικαλισμένων εργαζομένων, το οποίο θα είναι στη διάθεση του υπουργείου και της εργοδοσίας, θέτοντας με τον τρόπο αυτό στο μικροσκόπιο κεφαλαίου και κυβέρνησης εργαζομένους οι οποίοι επιθυμούν να γραφτούν στα σωματεία που στην πραγματικότητα θα τους αποτρέπει. Αλλά και οι ήδη υπάρχοντες θα είναι καταγεγραμμένοι στα μητρώα των επιχειρήσεων ως ανεπιθύμητοι για εργασία αφού το πρώτο που θα κάνει ο εργοδότης πριν την πρόσληψη θα είναι να ρίχνει μια ματιά στο μητρώο των συνδικαλισμένων.

Κι όλα αυτά όταν οι διώξεις συνδικάτων, συνδικαλιστών και εργαζομένων που πρωτοστατούν στην οργάνωση του αγώνα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Απειλές, απολύσεις, ποινές, επιστράτευσης, κρατική και εργοδοτική βία, δικαστικές αποφάσεις που χαρακτηρίζουν παράνομες το 95% των απεργιών είναι μια καθημερινότητα, ενώ καθιστά τον ΟΜΕΔ και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό τους μοναδικούς συνομιλητές με το κράτος και την εργοδοσία. Στην πραγματικότητα αυτός ο «συνδικαλισμός» θα επιτρέπεται, δηλαδή οι συναντήσεις των εργατοπατέρων με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτού του δυστοπικού εργασιακού τερατουργήματος είναι τα μέτρα καταστολής που νομοθετήθηκαν για την περίπτωση που τα ταξικά συνδικάτα αμφισβητήσουν όλα τα παραπάνω. Τότε προβλέπεται ότι «απαγορεύονται οι καταλήψεις χώρων και εισόδων και η άσκηση ψυχολογικής(!) ή σωματικής βίας». Αν δηλαδή εκφραστεί κάποια μορφή αλληλεγγύης από άλλους εργαζόμενους ή οι εργαζόμενοι προστατέψουν την απεργία τους από την απεργοσπασία, τότε η απεργία καθίσταται παράνομη και όσοι μετέχουν τελούν ποινικώς «κολάσιμη πράξη». Έτσι, η βία της κρατικής και εργοδοτικής ασυδοσίας γίνεται νόμος και η διεκδίκηση των εργαζομένων βαφτίζεται «βία», ώστε να μπορεί η αστυνομία να διαλύει οποιαδήποτε εργατική κινητοποίηση μετά από κάλεσμα εργοδότη που θα δηλώνει ότι του ασκήθηκε «ψυχολογική βία»!

Άλλη διάταξη προβλέπει «θεσμοθέτηση δικαιώματος, μετά την προειδοποίηση για απόλυση και μέχρι αυτήν, ο εργοδότης να δικαιούται να αξιώσει να μην προσέρχεται ο εργαζόμενος στην εργασία, αλλά βεβαίως να μισθοδοτείται». Έτσι, ο εργοδότης θα απομακρύνει από τον χώρο δουλειάς τους υπό απόλυση εργάτες, δυσκολεύοντας την πάλη μαζί με τους συναδέλφους τους ενάντια στις απολύσεις.

Τέλος , η μετατροπή της Επιθεώρησης Εργασίας σε Ανεξάρτητη Αρχή που έγινε με το νόμο έκτρωμα του άεργου Χατζηδάκη έλυσε παραπέρα τα χέρια της εργοδοσίας αφού μετάθεσε την ευθύνη της εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίες σε κάποιους δήθεν ουδέτερους τεχνοκράτες. Η κυβέρνηση έχει την απόλυτη ευθύνη για τη ζούγκλα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, για τα εργατικά ατυχήματα που θερίζουν, που δεν περνά βδομάδα χωρίς να υπάρχουν νεκροί και σακατεμένοι στους χώρους δουλειάς, ενώ η ανασφάλιστη και η υποδηλωμένη εργασίας είναι καθεστώς σε πολλούς κλάδους.

Το αφήγημα της κυβέρνησης μπροστά στις εκλογές για τους εργαζόμενους είναι πως επί των ημέρων της και στα πλαίσια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων μπόρεσε να δώσει έστω και αυτές τις αυξήσεις και ότι αν εκλέγει ξανά θα κάνει αυξήσεις σε βάθος τετραετίας που θα φτάνουν ακόμα και το 25%. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ , υπόσχεται μισθό που θα φτάνει τα 880 ευρώ, ότι θα επαναφέρει τις τριετίες και τις ΣΣΕ. Αν δει κανείς προσεκτικά τις θέσεις και των δυο κομμάτων για τους μισθούς θα διαπιστώσει πως πέρα από την προσπάθεια πλειοδοσίας που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει στα όρια του γελοίου, πάνω-κάτω είναι ίδιες στα βασικά. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ με μικρές διάφορες συμφωνούν. Όμως τόσο ο Μητσοτάκης στις εξαγγελίες του όσο και ο Τσίπρας στις δικές του λογαριάζουν χωρίς τον Ξενοδόχο που στην προκειμένη περίπτωση είναι το μεγάλο κεφάλαιο και το νέο σύμφωνο της δημοσιονομικής σταθερότητας. Γιατί όσο και ο ένας και ο άλλος δεν δεσμεύονται ότι θα καταργήσουν τους μνημονιακούς νόμους Βρούτση – Αχτσιόγλου  και το νόμο έκτρωμα του Χατζηδάκη που προβλέπουν ότι οι μισθοί θα αυξάνονται με βάση τους δείκτες της «ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας», τότε οι όποιες εξαγγελίες τους είναι αναξιόπιστες.

Γιατί είναι φανερό πως ακόμα και για τις μικρότερες αυξήσεις τα «όρια» θα τα θέτει το κεφάλαιο. Αυτό επιβεβαιώθηκε τα προηγούμενα χρόνια όταν παρά την ανάπτυξη κατά 6,5% του ΑΕΠ, οι εργαζόμενοι δεν είδαν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς τους, ακριβώς γιατί η διατήρηση των μισθών σε χαμηλά επίπεδα είναι όρος της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων . Πόσο μάλλον όταν το αμέσως επόμενο διάστημα όπως προβλέπεται από πολλούς οικονομολόγους αρχίζουν να μαζεύονται ξανά μαύρα σύννεφα πάνω από τις οικονομίες της Ευρώπης και της Αμερικής. Όταν χρηματοοικονομικοί οργανισμοί προβλέπουν μεγάλες αβεβαιότητες στην οικονομία, που έχει ήδη μπει σε φάση επιβράδυνσης, με σοβαρό ενδεχόμενο μιας νέας κρίσης.

Αλλά ακόμα κι αν δοθούν τελικά κάποιες αυξήσεις, αυτές δεν θα καλύψουν σε καμιά περίπτωση τις απώλειες που είχαν οι εργαζόμενοι από το 2012 και μετά. Ούτε θα καλύψουν τις τεράστιες απώλειες από την ακρίβεια, στα τρόφιμα, στα καύσιμα και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Ενώ η περαιτέρω εμπορευματοποίηση σε Υγεία, Παιδεία κ.λπ., όπως ορίζουν τα προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης, σημαίνει ακόμα μεγαλύτερες επιβαρύνσεις για τους εργαζόμενους. Συνεπώς ούτε Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε φυσικά η ΝΔ δεν πρόκειται να συγκρουστεί με την κυρίαρχη στρατηγική του κεφαλαίου που είναι η διατήρηση όλου του αντεργατικού πλαισίου που επέβαλαν και τα δυο αυτά κόμματα μαζί με το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 11 χρόνια.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να ελπίζουν σε τίποτα παρά μόνο τους δικούς τους αγώνες αυτό δείχνουν οι νικηφόροι αγώνες στους λιμενεργάτες της COSCO,  της e-food , αυτό δείχνουν οι μεγάλές εργατικές κινητοποιήσεις σε Ευρώπη και Αμερική.

Πηγή: kommon.gr

Ο τελευταίος ενάμισης χρόνος αποκάλυψε με δραματικό τρόπο το πλιάτσικο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς.

Στο πλαίσιο του προσκλητηρίου για τη διάσωση των δημόσιων αγαθών που έχει απευθύνει η Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού προκειμένου να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο κατά των ιδιωτικοποιήσεων, η «Εφ.Συν.» μιλάει σήμερα με τη Γιώτα Σταθά, μέλος του Δ.Σ. Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών Ομίλου ΔΕΗ/Ενέργειας και Δικτύων

Σε ποιο βαθμό έχει απλώσει σήμερα τα δίχτυα της η ιδιωτικοποίηση στον χώρο της ενέργειας;

Η πλήρης ιδιωτικοποίηση της ενέργειας στην Ελλάδα έχει ήδη συντελεστεί. Και σήμερα βιώνουμε τα αποτελέσματά της. Ενεργειακή φτώχεια και ακρίβεια. Εχουν περάσει 22 χρόνια από τη μετατροπή της ΔΕΗ σε ανώνυμη εταιρεία την 1η Ιανουαρίου 2001 (Ν. 2773/1999) και την πρώτη μετοχοποίησή της. Πλέον η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος καθορίζεται από το Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας (Ν. 4512/2018). Καθοριστικό ρόλο στις τελικές τιμές διαδραματίζουν τα Χρηματιστήρια Ρύπων και το Χρηματιστήριο Φυσικού Αερίου, το οποίο ως καύσιμο-γέφυρα της ενεργειακής μετάβασης οδηγεί τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος.

Ιδιώτες και θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της ΔΕΗ από τις 11 Νοεμβρίου 2021. Το 34,12% των μετοχών της παραμένει στην Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε., το λεγόμενο Υπερταμείο, Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου που δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με το δημόσιο συμφέρον. Οι διαχειριστές του ηλεκτρικού δικτύου διανομής ΔΕΔΔΗΕ και μεταφοράς ΑΔΜΗΕ αποσχίστηκαν από την ενιαία ΔΕΗ (Ν. 4001/2011) για να πωληθούν στη συνέχεια κατά 49% το 2022 και 24% το 2017. Το ίδιο μοντέλο ιδιωτικοποίησης, μετοχοποίηση, διάσπαση και πώληση, εφαρμόζεται και στη ΔΕΠΑ, εισαγωγέα και πάροχο φυσικού αερίου, καθώς και στα ΕΛΠΕ (νυν HELLENiQ ENERGY). Ακόμα κι αν παραμένουν μειοψηφικά πακέτα μετοχών στο «Δημόσιο», η πολιτική των εταιρειών προκρίνει πια τη μεγιστοποίηση των κερδών ανεξάρτητα από τις επώδυνες επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο και την παραγωγική δραστηριότητα της χώρας.

Εξηγήστε μας γιατί μιλάτε για πλιάτσικο που συμβαίνει στην ενέργεια, στον κρατικό προϋπολογισμό και στο λαϊκό εισόδημα με την ιδιωτικοποίηση και το Χρηματιστήριο Ενέργειας;

Την πρώτη 20ετία της ιδιωτικοποίησης, 2001-2020, οι αυξήσεις έφτασαν στο 300%! Η ΔΕΗ και οι καταναλωτές «επιδότησαν» τη βιωσιμότητα και την κερδοφορία των ιδιωτών παραγωγών ΑΠΕ και φυσικού αερίου καθώς και των παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας με πολλά δισ. ευρώ. Ο τελευταίος ενάμισης χρόνος αποκάλυψε με δραματικό τρόπο το πλιάτσικο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς.

Εν μέσω ενεργειακής κρίσης στην Ευρώπη, η οποία εξωθεί στη φτώχεια το 22% των Ευρωπαίων πολιτών, το 50% των Ελλήνων δυσκολεύεται να πληρώσει τους λογαριασμούς, διακυβεύει την επιβίωση μικρών/μεσαίων επιχειρήσεων και κλείνει τις βιομηχανίες, οι μεγάλες ενεργειακές επιχειρήσεις παρουσιάζουν υπερπολλαπλάσια κέρδη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Η Motoroil παρουσίασε καθαρά κέρδη 967,2 εκατ. ευρώ το 2022 έναντι 202,4 εκατ. ευρώ το 2021, τα ΕΛΠΕ 1 δισ. ευρώ συγκρίσιμα καθαρά κέρδη έναντι 140 εκατ. ευρώ, ο όμιλος Μυτιληναίου είχε 466 εκατ. ευρώ καθαρά κέρδη έναντι 62 εκατ. ευρώ. Οι επιχορηγήσεις που δίνονται αντιστοιχούν στο 4% του ΑΕΠ. Χρηματοδοτούμε τα κέρδη των επιχειρήσεων για ένα αγαθό που θα έπρεπε να είναι φτηνό και προσβάσιμο σε όλους.

Κατά πόσο είναι σήμερα εφικτή η αποκαλούμενη «ενεργειακή μετάβαση» με τον τρόπο που υλοποιείται; Θα βοηθήσει στην προστασία του περιβάλλοντος και στην εξοικονόμηση ενέργειας ή πρόκειται για μια νέα «αγορά»;

Η επιβάρυνση του πλανήτη από τη χρήση των ορυκτών καυσίμων αποτελεί μια ανησυχητική πραγματικότητα. Τα χρόνια αιτήματα των περιβαλλοντικών κινημάτων για την ενεργειακή μετάβαση μετατράπηκαν από την Ε.Ε. σε μια ασύδοτη, χωρίς ορθολογικό σχεδιασμό αγορά, χρηματοδοτούμενη αδρά και αενάως από τους καταναλωτές. Ο αποκαλούμενος ενεργειακός σχεδιασμός στην Ελλάδα καταλαμβάνει με εγκαταστάσεις ΑΠΕ παραγωγική γη και τον ορεινό όγκο της, ακόμη και περιοχές Natura! Ποιο είναι λοιπόν το ισοζύγιο για το περιβάλλον;

Η άναρχη ανάπτυξη των ΑΠΕ χωρίς την απαιτούμενη αποθήκευση ενέργειας απειλεί σήμερα την ασφάλεια λειτουργίας των δικτύων, τα οποία αδυνατούν να τις εξυπηρετήσουν χωρίς επενδύσεις σε υποδομές αξίας δισεκατομμυρίων που δεν πρόκειται να πληρώσουν ούτε οι ιδιώτες επενδυτές, ούτε οι ιδιώτες μέτοχοι. Οσο για την εξοικονόμηση ενέργειας, αυτή επιτυγχάνεται δυστυχώς από την ακρίβεια που φέρνει η αγορά και όχι από την αλλαγή ενός προτύπου παραγωγής και κατανάλωσης το οποίο σήμερα βλάπτει το περιβάλλον.

Γιατί δεν έγινε εφικτό να αποτραπεί η ιδιωτικοποίηση στον χώρο της ενέργειας, όπως έγινε στην περίπτωση της αποτροπής της ιδιωτικοποίησης του νερού;

Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας νομιμοποιήθηκε σταδιακά στην κοινωνική συνείδηση με την εκχώρηση δραστηριοτήτων σε εργολάβους, την εγκατάσταση μικρών φωτοβολταϊκών με υπερβολικό εγγυημένο κέρδος, τη διαρκή αύξηση των τιμολογίων που ήταν προϋπόθεση για την είσοδο των ιδιωτών παραγωγών, τη σκόπιμη φθίνουσα ποιότητα της παροχής υπηρεσιών της ΔΕΗ λόγω υποστελέχωσης, τη συντεταγμένη απαξίωση του προσωπικού και της εταιρείας, τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας που παρείχε ένα σκανδαλωδώς ευνοϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο προς όφελος της ιδιωτικής παραγωγής και εις βάρος της δημόσιας περιουσίας, τα φτηνότερα τιμολόγια από ιδιώτες παρόχους στους οποίους πωλούσε η ΔΕΗ το 40% της παραγωγής της σε τιμές κάτω του κόστους (ΝΟΜΕ), την αφαίμαξή της με πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων διαχρονικά και εν τέλει τη νομοτελειακή «σωτηρία» της από το ιδιωτικό κεφάλαιο. Είναι μια κλασική μεθοδολογία ιδιωτικοποίησης δημόσιων αγαθών.

Δεν μπορούμε όμως να συγκρίνουμε το νερό με το ρεύμα, γιατί το νερό είναι πρωτογενές συστατικό της ύπαρξης και της ζωής μας. Αν δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε την ιδιωτικοποίηση, τώρα ξέρουμε πως επιβάλλεται να την ανατρέψουμε! Κανένα δημόσιο και κοινό αγαθό δεν επιτρέπεται να γίνεται εμπόρευμα. Η πρόσβασή τους πρέπει να είναι καθολική και να μην ορίζεται από το κέρδος. Για να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια.

Πηγή: kommon.gr

Σχόλιο πρώτο: Είναι γνωστός ο μύθος όπου ο Χότζας βάζει σταδιακά τα ζώα μέσα στο σπίτι του Μήτσου, ο οποίος αγαναχτεί αλλά τι να κάνει κιόλας. Κάποια στιγμή ο Χότζας βγάζει το γουρούνι από το σπίτι και ο Μήτσος λέει «ευχαριστώ Χότζα μου!».

Κάπως έτσι έχει η ιστορία με τις διακηρύξεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με μισθούς, συντάξεις κλπ, που ξαφνικά έγιναν «πρώτη έγνοια» τους. Ως γνωστόν, εκείνοι που ψηφίζουν είναι οι μισθοσυντήρητοι Μήτσοι που τους έχουν γραμμένους για 4 χρόνια και όχι οι ελάχιστες Μαρίες Αντουανέτες. Έτσι λοιπόν πρώτα η ΝΔ και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για υποσχέσεις για τα πόσα γουρουνάκια θα βγάλουν έξω από το σπίτι των Μήτσων.

Δύο παραστατικά παραδείγματα:

α. Τέλος επιτηδεύματος: «Σταδιακή κατάργηση» λέει η ΝΔ, «άμεση κατάργηση» λέει ο ΣΥΡΙΖΑ (άλλωστε μίλησε μετά). Διαλέξτε τώρα: σταδιακή ή άμεση; Το ότι πρόκειται για ένα χαράτσι ΕΠΙΠΛΕΟΝ οποιουδήποτε φόρου που επιβλήθηκε βίαια με τα μνημόνια που και οι δύο φόρτωσαν, ούτε κουβέντα

β. ΕΝΦΙΑ: Αυτό το γουρουνάκι (άλλο ένα χαράτσι φόρου πάνω σε φορολογημένο εισόδημα) το ξέχασαν και οι δύο. Η ΝΔ κάνει τα γνωστά, στο πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει ούτε σαν λέξη! Προσθέστε στα παραπάνω αύξηση κατώτατου μισθού, συντάξεις, τεκμήρια διαβίωσης κλπ, αλλά η λογική είναι παντού η ίδια: Ζητούν ευχαριστώ και επιβράβευση για ελαχιστότατες επιστροφές των κλοπιμαίων.

Σχόλιο δεύτερο: Ποιος θα πληρώσει αυτές τις επιστροφές που τις ονομάζουν «παροχές»; Ας το δούμε με παράδειγμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών. Αρκετές χώρες στην Ευρώπη ήδη το κάνουν αυτό, έστω εν μέρει. Με ποιο τρόπο όμως; Ποιος πληρώνει τα επιπλέον ποσά με ad hoc αποφάσεις κάθε χρόνο; Το μοντέλο είναι ίδιο: Το κράτος πληρώνει (με τους φόρους που έχει εισπράξει από τους Μήτσους) τους εργοδότες για να τα δώσουν στους εργαζόμενους.

Μήπως αυτό θυμίζει σε όλους/ες το σκάνδαλο με τις επιδοτήσεις για το ρεύμα στους λογαριασμούς ενέργειας, όπου οι πάροχοι τσέπωναν τα δικά τους ακέραια και το κράτος επέστρεφε σε καταναλωτές δικά τους χρήματα που είχε εισπράξει μέσω φόρων;

Σχόλιο τρίτο: Αυτό που κυριαρχεί στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός των παραπάνω υποσχέσεων, είναι μια αοριστολογία σε συνδυασμό με ένα πληθωρισμό λέξεων όπως «μειώνουμε», «αναστέλλουμε», «όροι και προϋποθέσεις», «εφόσον», «ανακατεύθυνση», «περιορίζουμε», «αναθεωρούμε», «ανάταξη» και άλλα. Όλες παραπέμπουν σε συγκεκριμένη λογική: Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν όλες τροποποιητικό χαρακτήρα, και θα υλοποιηθούν με κάποιο «μέτρο» και «εφόσον». Δε συνιστούν κάποια τομή στην ασκούμενη αστική πολιτική. Με τα λόγια του κειμένου στου ΣΥΡΙΖΑ αυτό ονομάζεται «πολιτική που διευρύνει τα όρια του εφικτού». Είναι πράγματι πετυχημένη απόδοση της λογικής του. Εμείς θα το λέγαμε και «ανακάτεμα της σαλάτας».

Να, μερικά παραδείγματα:

«Αναστέλλουμε τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για ακίνητα έως 300.000 ευρώ, μέχρι την κατάθεση συνολικού σχεδίου αντικατάστασης του πτωχευτικού νόμου»

«Μειώνουμε τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας από το 40ωρο στο 35ωρο, χωρίς μείωση μισθών, αρχικά πιλοτικά με παροχή κινήτρων για συμφωνίες των ενδιαφερομένων»

«Με την ανακατεύθυνση των πόρων που έχουμε στη διάθεσή μας…»

«Αναθεωρούμε τη λειτουργία της αγοράς ενέργειας (Targetmodel) με στόχο: α) την αποσύνδεση της τιμής ηλεκτρικής ενέργειας από τις τιμές φυσικού αερίου ή άλλων ακραίων τιμών καυσίμων, β) τον έλεγχο του ποσοστού κέρδους, γ) τη μείωση ρυθμιζόμενων χρεώσεων τιμολογίων ηλεκτρικού ρεύματος»

Σχόλιο τέταρτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται ότι θα εφαρμόσει όλα τα ωραία που προτείνει σε 50 μέρες. Ούτε καν σε 100! Μιλάμε για τέτοιο «ευκολάκι». Το μόνο που λείπει είναι η ψήφος σε αυτόν. Αυτό το μαγικό μπορεί να συμβεί από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ με το πρόγραμμά του αποφεύγει ρητά να αναφερθεί στις τρεις «ιερές αγελάδες» (ή μάλλον ελέφαντες) που διαμορφώνουν στον πραγματικό κόσμο, την πραγματική κατάσταση ζωής στους ταπεινούς Μήτσους-ψηφοφόρους: Η μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και εργοδοτικός δεσποτισμός, η ΕΕ με το σύμφωνο Σταθερότητας και τις ευρωμνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας και το ΝΑΤΟ.

Σταχυολογούμε τις «σεμνές» αναφορές ή ελλείψεις αναφορών στους ελέφαντες του δωματίου:

«Βασική μας στρατηγική είναι, μέσω θεσμικών τομών, να περιορίσουμε τον ρόλο της αγοράς…».

Στο πλαίσιο αυτού του περιορισμού ο ΣΥΡΙΖΑ φαντασιώνεται για παράδειγμα συμφωνία για περιορισμό των κερδών τόσο των ενεργειακών παρόχων όσο και των κορακιών που κατέχουν τα «κόκκινα δάνεια» και θέλουν να πάρουν τα σπίτια!

«Λαμβάνει υπόψη την ασφυκτική πίεση στα εισοδήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας λόγω του εκρηκτικού πληθωρισμού αλλά και τα υπερκέρδη που έχουν σωρευθεί σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα».

Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζει το πρόβλημα σε «συγκεκριμένα» επιχειρηματικά συμφέροντα υπονοώντας τους κολλητούς του Μητσοτάκη (ο Βαρουφάκης το λέει «Μητσοτάκης ΑΕ») και σταματάει εκεί. Αστική τάξη δεν υπάρχει και φυσικά δεν υπάρχει πουθενά στο πολυσέλιδο κείμενο η λέξη «εφοπλιστές» παρά τις τέσσερις σελίδες για τη ναυτιλία!

Η μόνη έμμεση αναφορά στην ΕΕ είναι η παρακάτω:

«Στο πλαίσιο του μετασχηματισμού του αναπτυξιακού υποδείγματος, που αποτελεί την κεντρική επιδίωξή μας, οι ευρωπαϊκοί πόροι που έχει στη διάθεσή της η χώρα μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας (ΕΣΠΑ 2021-2027, Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης/ΠΑΑ, Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας/ΤΑΑ, πόροι Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) είναι απολύτως κρίσιμοι και η ανακατεύθυνση των κονδυλίων επιτακτική».

Ούτε η ΝΔ τόσο άχρωμα και υποταγμένα! Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά ούτε στο δημόσιο χρέος, ούτε στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ούτε στις απαιτήσεις της ΕΕ για τον περιορισμό των «ελλειμμάτων» με νέες περικοπές και αύξηση φορολογίας. Και καλά η ΕΕ υπάρχει για να μας δίνει πόρους που πρέπει να τους αξιοποιήσουμε σωστά.

Κοντολογίς, η διαφορά από την -υπόσχεση έστω- για «αριστερή κυβέρνηση στην επαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ για «δημοκρατική, προοδευτική κυβέρνηση», δεν είναι καθόλου συμβολική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί σταθερό δεύτερο και απαραίτητο για το σύστημα πυλώνα του αστικού διπολισμού. Αυτός είναι και ο λόγος που αδυνατεί να συγκροτήσει μια στοιχειώδη δυναμική ανατροπής των συσχετισμών σε βάρος της ΝΔ. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ακόμη και εντός των ορίων μιας περιορισμένης τροποποιητικού χαρακτήρα αντιπολίτευσης για ανάπτυξη εκλογικών δεσμών, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο είναι πιο διστακτικός και περισσότερο συστημικός από τη ΝΔ, αλλά το …παινεύεται κιόλας. Μόνιμη επωδός των στελεχών του τις τελευταίες μέρες είναι το περίφημο «εμείς μαζέψαμε 37 δις και σας τα δώσαμε και εσείς τα ξοδέψατε». Όλα αυτά, κάνουν την Φον ντε Λάιεν και τη Λαγκάρντ να χαίρονται και να χασκολογούν, όμως έχουν συνέπειες όταν λέγονται μπροστά σε αυτούς που μάτωσαν και ληστεύτηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ….

Πηγή: pandiera.gr

▸ Ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε σχεδόν τους μισούς νόμους που πρότεινε η ΝΔ

Μπορεί στην προεκλογική περίοδο η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να φαίνεται ιδιαίτερα οξυμμένη και το ΠΑΣΟΚ να εμφανίζεται ως σκληρός επικριτής αμφότερων. Όμως η εικόνα αυτή της «αντιπαράθεσης» ανατρέπεται πλήρως από μια εικόνα ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης την οποία καταδεικνύουν οι «ταυτίσεις» των κομμάτων αυτών στις ψηφοφορίες της σχεδόν τετραετούς κοινοβουλευτικής περιόδου που έληξε πριν από μερικές εβδομάδες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από το σύνολο των ψηφοφοριών που πραγματοποιήθηκαν στη Βουλή από τον Ιούλιο του 2019 έως και τον Απρίλιο του 2023, στο πολιτικό σκηνικό της χώρας υφίσταται ευρεία νομοθετική σύμπνοια ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Αυτό σε μία περίοδο που η αξιωματική αντιπολίτευση έχει καταγγείλει και έχει δεσμευθεί για την κατάργηση δεκάδων κυβερνητικών νομοθετημάτων. Επίσης το ΠΑΣΟΚ με το οποίο προνομιακά σκοπεύει να σχηματίσει μετεκλογικά κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπερψηφίσει την πλειοψηφία των νόμων ή των κοινοβουλευτικών προτάσεων της Νέας Δημοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι για μία ακόμη τετραετία ένα πολύ σημαντικό μέρος των νομοσχεδίων που κατατέθηκαν για ψήφιση στην Βουλή αφορούσε κοινοτικές οδηγίες, διακρατικές συμφωνίες υπό την αιγίδα της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ καθώς και διμερείς η πολυμερείς διακρατικές συμφωνίες. Αρκετές εξ’ αυτών –να σημειωθεί- είχαν αρχικά εγκριθεί από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τελικά κατέληξαν να ψηφιστούν επί ΝΔ. Αυτό αποτελεί μια ξεκάθαρη απόδειξη σχετικά με το ότι η επιλογή της παραμονής της χώρας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας αποτελεί ένα ισχυρότατο πολιτικό δεσμό για τους βασικούς πόλους του πολιτικού συστήματος. Ένα στοιχείο υπό το πρίσμα του οποίου μπορεί κανείς να ερμηνεύσει και τις πιθανές μετεκλογικές εξελίξεις.

Με βάση τα δεδομένα των ψηφοφοριών, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ψηφίσει θετικά στο 45,2% των ψηφοφοριών στη Βουλή κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της ΝΔ, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του στα νομοσχέδια από το 2019 έως το 2020 έφθασε στο 48,4%. Μάλιστα το ποσοστό αποδοχής των νομοθετικών πρωτοβουλιών της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αισθητά μεγαλύτερο αν συνυπολογιστεί και η αποχή του από τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες μετά το δυστύχημα στα Τέμπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ απείχε από 37 συνολικά ψηφοφορίες, δηλαδή το 8,7% των συνολικών ψηφοφοριών. Σε απόλυτους αριθμούς ο ΣΥΡΙΖΑ είπε «ναι» σε 189 ψηφοφορίες, “όχι” σε 147, “παρών “σε 48, ενώ απείχε σε 37. Έτσι η συνολική εικόνα που απορρέει είναι πως η αξιωματική αντιπολίτευση ενέκρινε το μισό, τουλάχιστον, νομοθετικό έργο της Νέας Δημοκρατίας.

Πολύ πιο αυξημένα είναι τα ποσοστά πολιτικής «σύγκλισης» του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία την ίδια περίοδο. Το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη ψήφισε σχεδόν 7 στα 10 νομοσχέδια που εισηγήθηκε η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αφού το ποσοστό θετικής ψήφου έφθασε στο 68,8%. Αντίστοιχα, η σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ στις ψηφοφορίες είναι σε εξίσου υψηλό ποσοστό, της τάξης του 65%. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε σε 293 ψηφοφορίες, καταψήφισε σε 95, δήλωσε παρών σε 29 και απείχε σε 4 από αυτές.

Αισθητά μικρότερα, αλλά αξιοσημείωτα είναι τα ποσοστά συναίνεσης του ΜΕΡΑ25. Το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη υπερψήφισε το 15,2% των νομοσχεδίων ή πρωτοβουλιών της Νέας Δημοκρατίας.

Πηγή: prin.gr