Στην παγίδα της «ενεργού γήρανσης» οδηγούνται οι σημερινοί εργαζόμενοι και αυριανοί συνταξιούχοι.

Στην παγίδα της «ενεργού γήρανσης» οδηγούνται οι σημερινοί εργαζόμενοι και αυριανοί συνταξιούχοι. Η εργασιακή εξήγηση του πολυδιαφημισμένου όρου -τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων- περιλαμβάνει την ανάγκη του εργαζόμενου για επιβίωση και συνεπάγεται καθαρό κέρδος για την εργοδοτική πλευρά και τον κρατικό κορβανά.

Ηλικιωμένοι πρώην χαμηλόμισθοι, υποαπασχολούμενοι ή/και για μεγάλα χρονικά διαστήματα άνεργοι, που φθάνουν στη γραμμή της συνταξιοδότησης, όπου θα διαπιστώνουν με αγωνία ότι η σύνταξη που τους αναλογεί είναι εξίσου ανεπαρκής με τον μισθό που λάμβανε επί σειρά ετών.

Μοναδική διέξοδος, η συνέχιση της απασχόλησης, με -επίσης- χαμηλές αποδοχές και παράλληλη περικοπή της σύνταξης.

Στόχος, τίποτα περισσότερο από μια λιγότερο σκληρή οικονομική καθημερινότητα.

Διπλό το όφελος για το κράτος, το οποίο θα παρακρατήσει τις ασφαλιστικές εισφορές του εργαζόμενου συνταξιούχου, καθώς και μέρος της σύνταξής του.

Διπλό το όφελος και για τον εργοδότη, ο οποίος θα εκμεταλλεύεται την εργασιακή εμπειρία του «παλαιού» αλλά σε… τιμή «νέου» εργαζόμενου, δεδομένου ότι ο συνταξιούχος που απασχολείται από ανάγκη και όχι επειδή πιστεύει στο δόγμα ότι η ζωή ξεκινά στα προχωρημένα «… ήντα».

Κάπως έτσι, ο κόσμος της εργασίας, περνά από την εργασία στην εθελοδουλία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος «ΗΛΙΟΣ» , επτά σε δέκα συντάξεις βρίσκονται κάτω από τα 1.000 ευρώ, η μέση σύνταξη κυμαίνεται στα 788 ευρώ, ενώ ισχυρές πιέσεις δέχονται κυρίως οι νέες συντάξεις του ιδιωτικού τομέα.

Ειδικότερα, βάσει των στοιχείων του Μαΐου:

• Το 29% των κυρίων συντάξεων δεν ξεπερνά τα 500 ευρώ, μικτά
• Το 41% ​​κυμαίνεται από 500 έως 1000 ευρώ, μικτά
• Οι νέες κύριες συντάξεις που  προέρχονται  από τον ιδιωτικό τομέα, κατά μέσο όρο αποδίδουν στους δικαιούχους 690,14 ευρώ. Το αντίστοιχο ποσό για τις συντάξεις του δημοσίου είναι αισθητά υψηλότερο, καθώς ανέρχεται στα 1.192,93 ευρώ.

Σύμφωνα με ειδικούς στην κοινωνική ασφάλιση, το γεγονός αυτό οφείλεται  στα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, σε συνδυασμό με τα μεγάλα χρονικά διαστήματα ανεργίας ή υποαπασχόλησης.

• Μόνο οι συντάξεις γήρατος κυμάνθηκαν στα 887,95 ευρώ κατά μέσο όρο. Αν όμως προστεθούν οι συντάξεις θανάτου και αναπηρίας τότε ο μέσος όρος για τις κύριες συντάξεις υποχωρεί στα 788,85 ευρώ.
• Οι επικουρικές συντάξεις γήρατος ανέρχονται στα 220,09 ευρώ. Συνολικά όμως, μαζί με τις επικουρικές συντάξεις θανάτου και αναπηρίας, ο μέσος όρος υποχωρεί στα 195,68 ευρώ.
• Τα μερίσματα, ανεξαρτήτως αν προκύπτουν από συντάξεις γήρατος, θανάτου ή αναπηρίας, περιορίζονται κατά μέσο όρο στα 109,78 ευρώ.

Όσο ωριμάζει η εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων και βάσει αυτών θα συνταξιοδοτούνται εργαζόμενοι, τόσο χαμηλότερος θα είναι ο μέσος όρος των συντάξεων.

Παράλληλα, σύμφωνα με το σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ»,  τουλάχιστον το 60% των εργαζομένων λαμβάνει μισθό κάτω από 1.000 ευρώ! Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι 376.542 εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίες αποδοχές που κυμαίνονται από 700 έως 800 ευρώ, μικτά. 

Επίσης, 336.400 εργαζόμενοι λαμβάνουν μισθό κάτω από 500 ευρώ τον μήνα.

Την ίδια ώρα, οι συνταξιούχοι που αποφασίζουν να εργαστούν υφίστανται μείωση της σύνταξης κατά 30%.

Παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα των συνταξιούχων δεν απασχολείται και τις 25 ημέρες του μήνα, αλλά αρκετά λιγότερες  η μείωση της σύνταξης εφαρμόζεται από τον ΕΦΚΑ, είτε εργαστεί 5 ημέρες τον μήνα είτε εργαστεί ολόκληρο τον μήνα, με άμεση συνέπεια τη δραματική μείωση του εισοδήματος του συνταξιούχου.

Ακόμη κι αν αποφασιστεί, η αναλογική περικοπή της σύνταξης σε σχέση με τις ημέρες απασχόλησης του συνταξιούχου, το «ψαλίδισμα» της σύνταξης δεν πρόκειται να φύγει από το τραπέζι…

Πέθανε σε ηλικία 96 ετών ο κορυφαίος συνδικαλιστής και ιστορικός του εργατικού κινήματος Δημήτρης Λιβιεράτος. Είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1927. 

Στη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΕΣΚΚΕ), τροτσιστικής τοποθέτησης, με ηγέτη το ιδρυτικό στέλεχος του ΣΕΚΕ και στη συνέχεια γραμματέα του ΚΚΕ Θωμά Αποστολίδη. Το ΕΣΚΚΕ σε αντίθεση με άλλες τροτσκιστικές ομάδες που αντιμετώπιζαν το ΕΑΜ ως εθνικιστικό είχε ζητήσει να συμμετέχει στις τάξεις του, χωρίς να γίνει δεκτό.  Τα μέλη του όμως προσχώρησαν στο αντιστασιακό κίνημα. Το ίδιο έκανε και ο Λιβιεράτος που το 1944 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ, ενώ πολέμησε και στα Δεκεμβριανά.

Το 1946 συμμετείχε στην ενοποίηση των τροτσκιστικών οργανώσεων της Ελλάδας που κατέληξε στη δημιουργία ενιαίου κόμματος με την ονομασία Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ). Για τη δράση του, εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Το 1951 μετείχε στο Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού και το 1955 στο Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα.
Μαζί με τον Μιχάλη Ράπτη και τον μηχανισμό της 4ης Διεθνούς, δραστηριοποιήθηκαν στην Αλγερινή Επανάσταση (1959-62), σε παράνομο δίκτυο για την κατασκευή όπλων στο Μαρόκο. 

Μετά την επιβολή της χούντας το 1967 συμμετείχε  στις «Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης» (ΔΕΑ). Διέφυγε στη Δυτική Γερμανία, όπου συνεργάστηκε με το ΠΑΚ, το οποίο είχε ιδρύσει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο όμως αποχώρησε το 1976. Στα επόμενα χρόνια ο Δημήτρης Λιβιεράτος ασχολήθηκε με τη συγγραφή της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος, ενώ διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αρχείου Ιστορίας των Συνδικάτων της ΓΣΕΕ (ΑΡΙΣΤΟΣ/ΓΣΕΕ).

Στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και στη Χριστίνα Κοψίνη έδωσε την τελευταία συνέντευξή του, στις 29 Απριλίου του 2022. Κι εκεί ο Δημήτρης Λιβιεράτος εξέφραζε την αισιοδοξία του ότι το εργατικό κίνημα θα ξανανέβει, παρά τη σημερινή ύφεσή του.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξή του εδώ.

Πηγη: efsyn.gr