Υπάρχει κάτι που λέγεται χριστεμπόριο και σε αυτές τις εκλογές έχει ειδικό ρόλο, κυρίως από δύο πολιτικούς σχηματισμούς, την «Ελληνική..
Υπάρχει κάτι που λέγεται χριστεμπόριο και σε αυτές τις εκλογές έχει ειδικό ρόλο, κυρίως από δύο πολιτικούς σχηματισμούς, την «Ελληνική Λύση» με πρόεδρο τον Κυριάκο Βελόπουλο και τη «Νίκη» με πρόεδρο τον Δημήτρη Νάτσιο.
Εάν, βέβαια, τους πει κανείς ότι κάνουν χριστεμπόριο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τότε θα το αρνηθούν και, σε μια άλλη περίπτωση, θα κατηγορήσουν ο ένας τον άλλον για την πρωτοκαθεδρία στην υπεράσπιση της χριστιανικής πίστης.
Προσέξτε πόσο γελοία μπορεί να γίνει αυτή η αντιπαράθεση. Ας απολαύσουμε το «άγιο» ξεκατίνιασμα τους:
— Σήμερα ο Βελόπουλος, στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN ρωτήθηκε για το κόμμα Νίκη και υποστήριξε ότι δεν τον αφορά, προσθέτοντας: «Δεν με αφορά (…) Δεν είναι εργαλείο η πίστη. Η πίστη είναι βιωματική σχέση με τον Θεό (…) μπορεί να είναι ο βούδας, ο αρκούδας. Εγώ είμαι χριστιανός ορθόδοξος. Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν τον εργαλειοποιώ (…) Όποιος εργαλειοποιεί την πίστη κάνει λάθος».
Αυτός που δεν θέλει να εργαλειοποιείται η πίστη (στο μεταξύ, πετάει και τα «αστειάκια» του τύπου «ο βούδας, ο αρκούδας», προσβάλλοντας την πίστη άλλων) είναι ο ίδιος που έλεγε πως κράταγε στα χέρια τα χειρόγραφα του Ιησού. Μάλιστα, είχε το θράσος να αρνηθεί ότι το είπε.
Δείτε το βίντεο που τον εξευτελίζει:
— Πάμε τώρα στη «Νίκη» (διαβάστε σχετικά: Το σκοτεινό δίκτυο της «Νίκης» – Πώς το κόμμα του θεολόγου από το Κιλκίς έφτασε να διεκδικεί την είσοδό του στη Βουλή).
Το κόμμα αυτό έβγαλε ολόκληρη ανακοίνωση με τίτλο: «Η απάντηση της “Νίκης” στις ύβρεις περί “χριστεμπορίου”». Μεταξύ άλλων, όμως, γράφουν:
«…Η παράδοση της Εκκλησίας έχει ωστόσο λόγο ελεγκτικό απέναντι στην πολιτική εξουσία, όταν η τελευταία διαφθείρει τον λαό. Από τις εκατοντάδες παραδείγματα, θυμίζουμε τον Τίμιο Πρόδρομο που έλεγξε τον Ηρώδη, αλλά και τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο και τον Μέγα Βασίλειο που έλεγξαν κοσμικούς άρχοντες…»
Μάλιστα. Ελεγκτικός ρόλος της Εκκλησίας! Αλήθεια; Τέτοιο ρόλο έχουν σκοπό να εκπροσωπήσουν οι κύριοι αυτοί ή για την ακρίβεια τέτοιες θέσεις; Για να το γράφουν, πάντως, κάτι θα έχουν στο μυαλό τους.
— «Ελληνική Λύση» και «Νίκη», που αρνούνται ότι εργαλοιοποιούν τη χριστιανική πίστη έχουν ανταλλάξει «άγιες» κουβέντες, με τις οποίες αυτοαποκαλύπτονται:
Λίγο μετά τις προηγούμενες εκλογές ο Κυριάκος Βελόπουλος, μιλώντας στο Real fm, ανέφερε για τη «Νίκη»:
«Μας σφήνωσαν και μια μαχαιριά στην πλάτη, έχω ετοιμάσει ολόκληρο φάκελο πώς κινήθηκε στην βόρεια Ελλάδα ένας κομήτης περίεργος που έφερε η ΝΔ γιατί την βόλευε. Δεν θέλω να πω ούτε το όνομά της για έναν και μόνο λόγο γιατί δεν θεωρώ ότι είναι κόμματα. Είναι κόμμα εναντίον της Ελληνικής Λύσης που στήθηκε από τη ΝΔ και έχω στοιχεία».
Η «Νίκη» απάντησε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Καλούμε τον κ. Βελόπουλο να φέρει στη δημοσιότητα τα “στοιχεία” του, τα οποία εμαστε βέβαιοι ότι συναγωνίζονται σε γνησιότητα τα “χειρόγραφα του Ιησού” που εμπορευόταν από το τηλεκατάστημά του (…) Δεν ξέρουμε τι να του ευχηθούμε. ”Ο Ιησούς ή ο Δίας μαζί σου”; Η αλήθεια είναι ότι με το βιβλίο του ”Ιησούς και Δίας” μάς έχει μπερδέψει για το ποιον ακριβώς έχει για θεό του».
«Άγιοι» άνθρωποι που (κατά τα άλλα) δεν κάνουν χριστεμπόριο.
Κοινή και συντονισμένη ήταν αυτή την φορά η εφοπλιστική παρέμβαση των επικεφαλής των παραπάνω οργανώσεων και φορέων.
Από δημοσιεύματα με σχετικές δηλώσεις σταχυολογούμε:
Μ. Τραυλού, Πρόεδρος ΕΕΕ: «Είναι γεγονός ότι η ναυτοσύνη μας δεν ακολουθεί αντίστοιχους ρυθμούς ανάπτυξης με τα άλματα της Ναυτιλίας μας».
Χ. Φαφαλιός, Πρόεδρος Ελληνικής Επιτροπής Συνεργασίας του Λονδίνου (Committee): «Χρειάζεται εκσυγχρονισμός της ναυτικής εκπαίδευσης και στήριξη πρωτοβουλιών για την ιδιωτική ναυτική εκπαίδευση». Ανέφερε επίσης την «αναγκαιότητα προσέλκυσης νέων στα ναυτικά επαγγέλματα για την διατήρηση της ελληνικής ναυτοσύνης».
Γ. Πατέρας, Πρόεδρος του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδας: «Η ελληνική Ναυτιλία χωρίς Έλληνες αξιωματικούς και στελέχη δεν μπορεί να υπάρξει. Η διατήρηση και ενίσχυση αυτού του «γνήσιου δεσμού» αποτελεί εθνική αναγκαιότητα»!!
Τι προτείνουν οι μεγαλοεφοπλιστές της ποντοπόρου Ναυτιλίας
- Καμπάνια ενημέρωσης για την προσέλκυση με τα θετικά στοιχεία του επαγγέλματος….
- Αναβάθμιση της εκπαίδευσης με το βλέμμα στραμμένο στην ιδιωτική και εφοπλιστική….
- Αναβίωση της Ναυτικής παράδοσης….
Σχόλιο της ΠΕΝΕΝ
Επαναλαμβάνονται τα ίδια χιλιοειπωμένα και τετριμμένα επιχειρήματα τα οποία έχουν αποτύχει παταγωδώς όλα τα τελευταία χρόνια.
Με τα ευχολόγια και με μια στρατηγική κατεύθυνση που έχει στο επίκεντρο την ανταγωνιστικότητα – κερδοφορία και με υπονομευμένα Ναυτεργατικά δικαιώματα και αυτή την φορά θα καταλήξουν στο ίδιο αδιέξοδο.
Η έλλειψη προσφοράς εργασίας και η μη προσέλκυση νέων στο Ναυτικό επάγγελμα έχει ως βάση κοινωνικο – οικονομικά και εργασιακά δεδομένα τα οποία ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αντιληφθούν.
Πρώτον: Δείτε – διαβάστε και μάθετε τις εργασιακές συνθήκες Ναυτεργατών άλλων ανεπτυγμένων Ναυτιλιακών χωρών, δηλαδή μισθούς, εργασιακές συνθήκες, χρόνος παραμονής στα πλοία, ωράρια εργασίας, άδειες μετ’ αποδοχών στην στεριά. Ακόμη δεν έχετε εξασφαλίσει δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο στην Ελληνική Ναυτιλία….
Δεύτερο: Με δική σας απαίτηση καταργήθηκαν οι ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία προκειμένου να επιβληθεί το μοντέλο των διεθνών κρατούντων, δηλαδή χαμηλοί μισθοί και δραματική υποβάθμιση στα εργασιακά τους. Παρά τον πακτωλό δις κερδών οι ΣΣΕ παραμένουν παγωμένες, απαξιωμένες στο μακρινό 2010.
Τρίτο: Πώς θα μπορούσε έναν νέο άνθρωπο να τον προσελκύσει ένα επάγγελμα στο οποίο έχει διαλυθεί και καταστραφεί ο κοινωνικοασφαλιστικός του φορέας (ΝΑΤ – ΚΕΑΝ – Ταμείο Πρόνοιας) και οι συνταξιοδοτικές αποδοχές έχουν κατρακυλήσει στον «βυθό της θάλασσας»;
Τέταρτο: Η φορολογία των ναυτεργατών τα τελευταία χρόνια έχει την εξής γεωμετρική πρόοδο: Πληρώματα από 0% σε 3% μετά σε 5% και σήμερα σε 10%. Αξιωματικοί από 3% σε 5% μετά σε 10% και σήμερα στο 15%!! Η άνιση και ταξική αυτή πολιτική έχει οδηγήσει οι ναυτεργάτες να συνεισφέρουν στα δημόσια φορολογικά έσοδα 60 εκατ ευρώ το χρόνο και οι πολυεκατομμυριούχοι εφοπλιστές περίπου 35 εκατ ευρώ!!
Η καθήλωση μισθών, η συντριβή των συντάξεων, η επιβάρυνση των εργασιακών συνθηκών, η πεισματική τους άρνηση για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση των δικαιωμάτων στις σημερινές σύγχρονες συνθήκες αποτελούν απωθητικούς παράγοντες για την προσέλκυση νέων στο Ναυτικό επάγγελμα.
Ήδη με τα παραπάνω δεδομένα οι Έλληνες Αξιωματικοί και τα ελάχιστα πληρώματα βλέπουν τις μισθολογικές διαφορές μεταξύ των ίδιων και των Φιλιππινέζων να μικραίνουν και να εξαφανίζονται.
Πέμπτο: Παρά τις παρεμβάσεις και τις αγωνιστικές μας δράσεις όλων των τελευταίων χρόνων το ναυτικό επάγγελμα δεν έχει καμία αναγνώριση, κατοχύρωση και νομοθετική θεμελίωση.
Τρανταχτή απόδειξη για αυτό αποτελεί το ΓΕΝΕ που με τις πολιτικές όλων των κυβερνήσεων και των ξεπουλημένων συνδικαλιστών σε αυτό έχει καταντήσει να έχει διακοσμητικό και διεκπεραιωτικό ρόλο...
Ούτε στοιχειώδη στατιστικά στοιχεία δεν αποθηκεύει που αφορούν ναυτολογήσεις- απολύσεις, ούτε λόγος για οργάνωση, σχεδιασμό, προγραμματισμό των αναγκών σε ναυτεργατικό δυναμικό.
Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα με το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο που αφορά την εγγραφή ανέργων, τις προϋποθέσεις επιδότησης, το ύψος και την διάρκεια των επιδομάτων ανεργίας.
Τι χρειάζονται όμως όλα αυτά αφού για τους εφοπλιστές της ποντοπόρου ναυτιλίας η ανεργία εδώ και 15 χρόνια είναι στην φαντασία της ΠΕΝΕΝ!!!
Έκτο: Οι δεσμοί για τους οποίους υποκριτικά κόπτονται έχουν διαρραγεί ανεπανόρθωτα από την στιγμή που επέλεξαν να μην έχουν καμία ουσιαστική συνεισφορά στον τόπο, να έχουν ως δόγμα ανταγωνιστικότητα – κερδοφορία και στην πράξη με την πολιτική τους να επιβάλλουν στο πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό τους την ακύρωση όλων αυτών που είχαν θεσμοθετηθεί με προσπάθειες, κόπους και αγώνες δεκαετιών.
Σήμερα σε ένα ποντοπόρο πλοίο ελληνικής σημαίας υπάρχουν κατά μέσο όρο 2-4 Έλληνες Ναυτεργάτες με 20-25 αλλοδαπούς διαφόρων εθνικοτήτων (υπάρχουν και πλοία με 1-2 Έλληνες) και αυτοί οι ελάχιστοι είναι αποξενωμένοι, απομονωμένοι από πλευράς κοινωνικών σχέσεων, δεσμών, παραδόσεων και το περιβάλλον των πλοίων μάλλον τους απομακρύνει και τους δημιουργεί δεύτερες σκέψεις να εγκαταλείψουν και όχι να συνεχίσουν το επάγγελμα.
Αυτά είναι ορισμένα από τα προβλήματα τα οποία εάν και εφόσον δεν αντιμετωπισθούν οι προπαγανδιστικές εφοπλιστικές κορώνες περί παραμονής και προσέλκυσης στο επάγγελμα θα παραμείνουν ευχολόγια χωρίς κανένα αντίκρισμα.
Περισσότερα από 150 δισεκατομμύρια δολάρια είναι σήμερα το «άνοιγμα» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ νέοι παγκόσμιοι δανειστές εμφανίζονται στο προσκήνιο
Όταν η Ελλάδα μπήκε στον μηχανισμό στήριξης, στον κόσμο υπήρχαν περίπου 20 χώρες που είχαν δανειστεί χρήματα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ήταν, σε τελική ανάλυση, μια έσχατη λύση ανάγκης. Σήμερα 90 χώρες, περίπου οι μισές του πλανήτη, είναι καταχρεωμένες στο ΔΝΤ, το οποίο από τη μία συνεχίζει να συμπεριφέρεται με έναν απολύτως νεοαποικιακό τρόπο καταστρέφοντας τις τοπικές οικονομίες με τις απαιτήσεις του για ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ από την άλλη κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τη διεθνή παντοκρατορία του, αλλά και τα περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια που έχει δανείσει με εξοντωτικούς όρους και προϋποθέσεις από δω κι από κει.
Στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου δημοσιεύτηκε μια έρευνα με τίτλο «Ο εξελισσόμενος ρόλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μέσα από έναν σταθερό στόχο». Η έρευνα εξετάζει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της. Πώς έχει εξελιχθεί σήμερα ο περίφημος δανειστής κρατών, τον οποίο είχαμε κι εμείς την τιμή να γνωρίσουμε από κοντά; Και κυρίως πώς έχει αλλάξει, με δεδομένο ότι ο ίδιος ο οργανισμός έχει παραδεχτεί και έχει αποδεχτεί την ευθύνη του για τη μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή ουκ ολίγων χωρών κυρίως του αναπτυσσόμενου κόσμου;
Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Αν, για παράδειγμα, ρωτήσεις τους κατοίκους του Σουρινάμ, οι οποίοι είναι στους δρόμους εδώ και μήνες για τα αδιανόητα αυστηρά μέτρα λιτότητας που τους επιβλήθηκαν όταν η χώρα δανείστηκε από το ΔΝΤ, θα σου πουν ότι πλέον μετά βίας μπορούν να αγοράσουν φαγητό, το πρώτο έξοδο που μειώθηκε ήταν οι μισθοί των δασκάλων και πριν προλάβουν να τους πνίξουν οι τροπικές βροχές, τους πνίγει η απελπισία.
Αν ρωτήσεις το Πακιστάν, θα σου πει τη δική του ιστορία: Η χώρα είναι ο 7ος μεγαλύτερος οφειλέτης του ΔΝΤ παγκοσμίως, με σύνολο οφειλής 7,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πρόγραμμα δανεισμού κρέμεται από μια κλωστή, καθώς το ΔΝΤ αρνείται να απελευθερώσει τα τελευταία 2,5 δισεκατομμύρια έως ότου η χώρα συμφωνήσει πλήρως σε νέο πακέτο αυστηρών μέτρων περικοπών και λιτότητας.
Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία του Πακιστάν έχει ήδη καταρρεύσει. Ο πληθωρισμός τρέχει με 37,97%, η χώρα είναι στα πρόθυρα της επανάστασης λόγω των φόρων, της ακρίβειας, των περικοπών και της λιτότητας, αλλά αν δεν πάρει τα υπόλοιπα χρήματα του ΔΝΤ, θα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών και άρα πτώχευση. Επιπλέον όλων, είναι μία από τις 14 χώρες που έχουν δανειστεί από το ΔΝΤ και είναι αναγκασμένες να πληρώνουν τόκους υπερημερίας της τάξης του 3% σε περίπτωση που δεν είναι συνεπείς στις πληρωμές των δόσεων, κάτι που δεν συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει διαρκώς το χρέος και δυσχεραίνει περαιτέρω την αποπληρωμή του. Το Πακιστάν βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο χωρίς καμία προφανή λύση.
Οπως εξάλλου και η Αργεντινή, ο νούμερο 1 οφειλέτης στο ΔΝΤ, που έχει δανειστεί από τον οργανισμό το απίστευτο ποσό των 46,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με συνέπεια η οικονομία της να μην μπορεί να συνέλθει ποτέ. Η χώρα αναγκάζεται να δανείζεται διαρκώς και να χρησιμοποιεί τα νέα δάνεια για να αποπληρώνει τα παλιά χρέη, ενώ οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει το ΔΝΤ έχουν γονατίσει την οικονομία και την κοινωνία, σε έναν φαύλο κύκλο που έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της πρώην μεσαίας τάξης στην ανέχεια και κυριολεκτικά στις φαβέλες.
Αν πάλι ρωτήσεις το ίδιο το ΔΝΤ, θα σου πει κάτι εντελώς διαφορετικό. Στην πρόσφατη αυτή έρευνα καταδεικνύεται ότι και ξέρει και αναγνωρίζει τη ζημιά που έχει κάνει και «προσδιορίζει τομείς στους οποίους ενισχύει σήμερα την εστίασή του, συμπεριλαμβανομένης της κλιματικής αλλαγής, των ζητημάτων του φύλου, των ανισοτήτων και της κοινωνικής προστασίας». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει, με γραπτές ή προφορικές δηλώσεις, κάθε φορά που γίνεται μια σχετική ερώτηση. Όταν έρχεται, όμως, η επόμενη ερώτηση, που είναι πώς ακριβώς σκοπεύει να τα κάνει όλα αυτά, οι απαντήσεις τελειώνουν...
Ένας καταχρεωμένος και εξαρτημένος κόσμος
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας της Covid-19 περίπου 80 χώρες στράφηκαν στο ΔΝΤ για να δανειστούν χρήματα και να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας στις οποίες περιήλθαν. Και πάλι στη θεωρία και πάρα πολύ γενικά και αόριστα το ΔΝΤ λέει ότι ζήτησε από τις χώρες αυτές να ρίξουν βάρος στον τομέα της Yγείας και της κοινωνικής πρόνοιας. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι αυτό πράγματι συνέβη. Αντιθέτως, υπάρχουν αποδείξεις ότι οι περισσότερες από 90 χώρες στον κόσμο που παραμένουν σήμερα χρεωμένες στον οργανισμό είναι όλες αναγκασμένες να ακολουθήσουν συγκεκριμένες σκληρές και αντικοινωνικές πολιτικές βάσει των οποίων πήραν τα δάνεια. Με δεδομένο ότι στον πλανήτη υπάρχουν 194 ανεξάρτητα κράτη, ο μισός κόσμος χρωστάει σήμερα στο ΔΝΤ και εξαρτάται σε κάποιον βαθμό από αυτό.
Παρά την εμπειρία και τη γνώση του παρελθόντος, οι χώρες συνεχίζουν (ακόμη) να δανείζονται από το ΔΝΤ, τον μοναδικό επίσημο παγκόσμιο δανειστή που δίνει χρήματα υπό συνθήκες αδιαφάνειας για τον γενικό πληθυσμό. Με λίγα λόγια, οι λαοί βρίσκονται ένα πρωί να χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους και να υπόκεινται σε πολιτικές σκληρής λιτότητας και περικοπών -κυρίως στον κοινωνικό τομέα-, χωρίς να γνωρίζουν τους όρους με τους οποίους συνέβησαν όλα αυτά. Το μεγαλύτερο μέρος των συμφωνιών παραμένει μυστικό και τα αιτήματα για διαφάνεια δεν έχουν μέχρι τώρα απαντηθεί. Συνεπώς το ΔΝΤ μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ότι ζητάει, ας πούμε, πιο «κοινωνικά δίκαιη» κατανομή των χρημάτων που δανείζει, αλλά δεν υπάρχει κανένα απτό στοιχείο που να υποστηρίζει τα λεγόμενά του.
Το ΔΝΤ θέλει να ξεφύγει από την εικόνα του οργανισμού που ουσιαστικά αντικατέστησε την αποικιοκρατία στις αναπτυσσόμενες χώρες στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70, μετατρέποντάς τις από πολιτικές αποικίες σε αποικίες χρέους. Στη θεωρία κάτι καταφέρνει με τις ανακοινώσεις και τις «αναδιαρθρώσεις» του καταστατικού του. Στην πράξη συνεχίζει να κάνει ακριβώς τα ίδια.
Η Τυνησία στράφηκε πρόσφατα στον οργανισμό για ακόμη ένα δάνειο, ύψους περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς κινδυνεύει άμεσα με χρεοκοπία. Αυτή τη φορά, όμως, οι όροι των δανειστών προκάλεσαν αντιπαραθέσεις ακόμη και μέσα στους κόλπους του ίδιου του ΔΝΤ, καθώς είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συνθήκες κοινωνικού χάους στη χώρα, που ήδη μαστίζεται από φτώχεια και ανεργία. Βασικό ζήτημα είναι η περικοπή των κρατικών επιχορηγήσεων, από τις οποίες ζει πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Πέρα από αυτό και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, εδώ και δεκαετίες η χώρα δεν έχει προβεί σε καμία από τις «δομικές μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι απαιτούνται από τους δανειστές της. Αντιθέτως, ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί στα χέρια 20 οικογενειών, το κράτος έχει διπλασιάσει τους υπαλλήλους του με τη γνωστή μέθοδο των διορισμών ημετέρων και ο γενικός πληθυσμός φτωχοποιείται εκθετικά. Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν στο Πακιστάν και στην Αίγυπτο.
Συνεπώς, ως τι έχει λειτουργήσει το ΔΝΤ, αναρωτιούνται πολλοί -φωναχτά πλέον-, αν όχι ως ένας μεγάλης κλίμακας τοκογλύφος, και πού είναι όλες αυτές οι περίφημες «μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι φέρνει ως μέρος των συμφωνιών του με τις χώρες;
Και πάλι δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Οι νέοι παγκόσμιοι «σωτήρες»
Όσο αυτά συμβαίνουν στο «πεδίο», σε θεσμικό επίπεδο το ΔΝΤ έχει άλλα θέματα. Με βασικό το γεγονός ότι ενώ είναι ένας διεθνής οργανισμός που υποτίθεται ότι απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, στην πραγματικότητα είναι δεμένο με το άρμα των ΗΠΑ και της Δύσης. Μέχρι τώρα αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό, αλλά σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα αρχίζει να γίνεται πρόβλημα. Η περίπτωση της Τυνησίας που αναφέραμε πιο πάνω είναι και πάλι χαρακτηριστική. Όσο γίνονταν οι συζητήσεις για το νέο δάνειο κάποιοι στην πολιτική σκηνή της χώρας πρότειναν να απευθυνθεί αυτή τη φορά στην Κίνα.
Με όλα αυτά τα δισεκατομμύρια μοιρασμένα στις 90 χώρες που του χρωστάνε, το ΔΝΤ έχει πολλά να χάσει με τη μετατόπιση των παγκόσμιων ισορροπιών. Η αποτυχία του να φέρει οποιοδήποτε μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα στις χώρες τις οποίες ελέγχει, η κάκιστη φήμη του και η αρτηριοσκληρωτική του αντίληψη για τους όρους με τους οποίους δανείζει συρρικνώνουν ταχύτατα την παντοκρατορία του. Και από ποιον θα δανείζονται οι χώρες;
Από τη Σαουδική Αραβία, ας πούμε, η οποία και ατελείωτα μετρητά έχει και πολύ πιο ευθείς τρόπους να παίρνει αυτό που θέλει και πολύ πιο αποτελεσματικό σύστημα δανεισμού, καθώς καταθέτει τα χρήματα απευθείας στις κεντρικές τράπεζες όσων χωρών δέχονται να τα ανταλλάξουν με μικρές ή μεγαλύτερες χάρες χωρίς να ρωτάει καν τι θα τα κάνουν.
Ή από την Κίνα, η οποία επίσης αναδύεται ως «σωτήρας» μικρών κρατών, ιδιαίτερα σε εκείνες τις περιπτώσεις που το ΔΝΤ καθυστερεί να εγκρίνει τα δικά του δάνεια ή τρώει χρόνο στις διαπραγματεύσεις για τους όρους τους. Αυτό θα έχει ως συνέπεια τα κράτη να σταματήσουν να αποπληρώνουν το ΔΝΤ και να εξυπηρετούν τα νέα τους χρέη, αφήνοντάς του τρύπες δισεκατομμυρίων. Η σκέψη να απαγορευτεί στους οφειλέτες να δανείζονται και από αλλού μάλλον θα απορριφθεί, διότι αν θέσεις στους πιθανούς «πελάτες» σου το δίλημμα «ή από μένα ή από την Κίνα», η πιθανότητα να διαλέξουν τη δεύτερη είναι πάρα πολύ μεγάλες. Κυρίως διότι η Κίνα, όπως και η Σαουδική Αραβία, δεν ζητά καμία μεταρρύθμιση και δεν την ενδιαφέρει καθόλου τι θα κάνεις με τα χρήματα, αρκεί να πληρώνεις τις δόσεις σου και κυρίως να θυμάσαι ότι της χρωστάς. Παραδεισένια κατάσταση για κάθε λογής δικτάτορες και διεφθαρμένα καθεστώτα, αλλά και για τους απελπισμένους του κόσμου, που είναι πλέον πολλοί.
Καθώς οι φτωχότερες χώρες του πλανήτη αντιμετωπίζουν πια άμεσο πρόβλημα επιβίωσης, κυρίως λόγω της ακρίβειας, της επισιτιστικής κρίσης και της κλιματικής αλλαγής, τα χρέη τους αρχίζουν να μοιάζουν με ακάλυπτες επιταγές. Η συζήτηση περί «στάσης πληρωμών», που έως και λίγα χρόνια νωρίτερα ακουγόταν «επαναστατική» σε κάποιους και «αδύνατη» σε πολλούς άλλους, σήμερα είναι όχι απλώς μια πραγματικότητα, αλλά ένα πιθανό μελλοντικό ντόμινο. Αρκεί κάποιος να κάνει την αρχή και να την κάνει με θόρυβο.
Αυτή που ανησυχεί περισσότερο είναι βέβαια η Αμερική, η οποία είναι ο βασικός «τροφοδότης» των ταμείων του ΔΝΤ, ενώ ο οργανισμός αποτελούσε μέχρι τώρα ένα έμμεσο εργαλείο της για να ελέγχει τις οικονομίες -και όχι μόνο- των αδύναμων χωρών. Ο Economist έγραψε πρόσφατα ότι το ΔΝΤ δεν χρειάζεται μια νέα αποστολή (αφήστε τις αηδίες περί κλιματικής αλλαγής και κοινωνικών αδικιών, εν ολίγοις), αλλά να γίνει ακόμη πιο αυστηρό με τους απείθαρχους οφειλέτες και να απαιτήσει από τα κράτη να αναστείλουν τις πληρωμές τους προς άλλους «σκοτεινούς» δανειστές όσο τρέχουν τα δικά του προγράμματα. Να δείξει πυγμή, με λίγα λόγια, να γίνει ακόμη πιο σκληρό, άσχετο αν ήταν αυτή ακριβώς η σκληρότητά του που το έφερε έως εδώ και μαζί του και έναν σωρό χώρες.
Επειδή είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μπορεί ένα μέσο από μόνο του να έχει τόση αποκοπή από τη διεθνή πραγματικότητα, το πιθανότερο είναι ότι αυτές οι απόψεις αντανακλούν τα όσα λέγονται στους διαδρόμους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Νέας Υόρκης και των διάφορων λόμπι της Ουάσιγκτον. Η Αμερική δυσκολεύεται να χωνέψει ότι χάνει την απόλυτη κυριαρχία σε έναν κόσμο που αλλάζει με κατακλυσμιαίους ρυθμούς. Κι αυτό, ανάμεσα σε άλλα, ίσως της κοστίσει και (ακόμη) μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια.
Δεύτερο κόμμα στη Γερμανία είναι πλέον το ακροδεξιό AfD, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που του δίνει 19%, όσο δηλαδή και στο κυβερνών SPD. Η πρόσφατη μέτρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία, αν αναλογιστούμε πως στις εκλογές του 2021 το AfD συγκέντρωσε λίγο πάνω από 10%, παρουσιάζοντας πτώση πάνω από δύο μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες. Επιπλέον, δεν έχουν περάσει παρά λίγες εβδομάδες από τη στιγμή που το Ομοσπονδιακό Γραφείο για την Προστασία του Συντάγματος βασιζόμενο σε μια τετραετή έρευνα, χαρακτήρισε επίσημα τη νεολαία του AfD ως «εξτρεμιστική» λόγω των ξενοφοβικών και ρατσιστικών της θέσεων.
Πού βασίζεται, λοιπόν, η διαφαινόμενη άνοδος της γερμανικής ακροδεξιάς; Οι περισσότεροι αναλυτές υπογραμμίζουν τα αποτελέσματα του πολέμου στην Ουκρανία: Εισδοχή ενός εκατομμυρίου προσφύγων από τη χώρα αυτή, επιτάχυνση της ακριβής «πράσινης μετάβασης» για την επίτευξη ενεργειακής αυτονομίας της Γερμανίας και πληθωρισμός. Ιεραρχώντας ψηλά την αντιπροσφυγική-αντιμεταναστευτική ρητορική, την άρνηση της ανθρωπογενούς ευθύνης για την κλιματική αλλαγή και προπαγανδίζοντας τη μη-ανάμειξη της Γερμανίας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, το AfD επιτυγχάνει να παρουσιάσει μια φόρμουλα που υπόσχεται άμεση βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του μέσου Γερμανού.
Την ίδια στιγμή, ο «σοσιαλδημοκράτης» καγκελάριος Σολτς επενδύει στον μιλιταρισμό, την αντι-ρωσική ρητορική και υποστηρίζει την αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, ενώ οι συνέταιροί του στον κυβερνητικό συνασπισμό Πράσινοι ντύνουν με οικολογικό μανδύα τη γεωπολιτική κατά βάση επιλογή τους για «πράσινη μετάβαση», που φέρνει νέα οικονομικά βάρη στον γερμανικό λαό. Ενώ, λοιπόν, συντρέχουν διάφοροι ιστορικοί λόγοι, δεν είναι τυχαίο που το AfD δημοσκοπικά αναδεικνύεται πρώτο κόμμα στη φτωχότερη Ανατολική Γερμανία, ξεπερνώντας και τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο περιθώριο των εξελίξεων, αντιθέτως, παραμένει η Αριστερά, που μαστίζεται από εσωτερικές διαμάχες με την τάση της πρώην ηγεσίας (Λαφοντέν-Βάγκενκνεχτ) σε ρόλο ισχυρής εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Παραμένοντας απόλυτα διχασμένο στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία και κατά συνέπεια στο ενεργειακό και το προσφυγικό, το κόμμα έχει παράλληλα επιλέξει την τακτική του «προοδευτικού μετώπου» με τους Σοσιαλδημοκράτες, συγκυβερνώντας μαζί τους σε μια σειρά κρατίδια, όπως αυτό του Βερολίνου. Καθόλου τυχαία, αδυνατεί να εκφράσει τις αντιπολεμικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας του γερμανικού λαού, αλλά και τη δυσαρέσκεια από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
