Η Μελόνι προβάρει την προβιά του αμνού, όμως οι προθέσεις της περισσότερο μοιάζουν στου λύκου.

Τη μέρα που στη Γαλλία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, οι εορτασμοί για την 14 Ιουλίου σηματοδοτούν την υπόμνηση των αγώνων για τα δικαιώματα του πολίτη και την ανεμπόδιστη διαβίωση των ανθρώπων σε καθεστώς ισότητας και κυρίως αδελφοσύνης, που δεν δέχεται διακρίσεις σε φυλές, η ημερομηνία τούτη στη σημερινή Ιταλία, με μια κυβέρνηση που εμπνέεται από αρχές ακριβώς αντίθετες από της Γαλλικής Επανάστασης, δεν θα έπρεπε να περνά απαρατήρητη. Τουλάχιστον για την ιστορική της σημασία. Επειδή στις 14 Ιουλίου 1938 δημοσιεύτηκε στο όργανο του φασιστικού κόμματος «Il Giornale d’Italia», το κείμενο «Το Μανιφέστο της Φυλής». Ένα επίσημο έγγραφο, υπογεγραμμένο από δέκα προσωπικότητες του φασισμού και προοριζόταν να χρησιμεύσει ως «επιστημονική βάση», για να πιστοποίειται η καθαρότητα της ιταλικής φυλής απέναντι στις μιαρές επιμιξίες.

Το άρθρο προοικονομούσε ένα από πλέον επονείδιστα διατάγματα της εποχής του φασισμού. Τους Φυλετικούς Νόμους (Leggi Razziali), που θεσμοθετήθηκαν τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1938.

«Η πλειοψηφία του πληθυσμού της σημερινής Ιταλίας είναι άριας καταγωγής και άριος είναι και π πολιτισμός της… Υπάρχει πλέον μια καθαρή «ιταλική φυλή»… Είναι απαραίτητο να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ των κατοίκων της ευρωπαϊκής Μεσογείου (Δυτική) από τη μια, τους Ανατολίτες και Αφρικανούς από την άλλη… Τα καθαρά ευρωπαϊκά φυσικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά των Ιταλών δεν πρέπει να αλλοιωθούν με κανέναν τρόπο… Οι Εβραίοι δεν ανήκουν στην ιταλική φυλή». Λόγια που και σήμερα αντηχούν, με άλλο εννοιολογικό φορτίο και από το στόμα της σημερινής νεοφασίστριας πρωθυπουργού Τζόρτζα Μελόνι και φυσικά του αρχι-ρατσιστή επικεφαλής της Λεγκα Ματεο Σαλβινι, όταν μιλούν υποτιθέμενα για τους αλλοδαπούς εργάτες και τους μετανάστες που φθάνουν στις, κλειστές, ακτές της χώρας. Και συχνά πεθαίνουν αβοήθητοι, γιατί απλώς δεν ανήκουν στην περιουσία φυλή των Ευρωπαίων. Μια πολιτική που υπερασπίζονται και οι σύντροφοι της Μελόνι στο ευρωπαϊκό ακροδεξιό κόμμα.

Αλλά και τότε οι φυλετικοί νόμοι του 1938 βρήκαν τη χώρα έτοιμη να τους υποδεχτεί με αδιαφορία και μερικές φορές με συγκατάβαση. Όπως σήμερα η κοινή γνώμη παραιτημένη αποδέχεται τη ρητορεία για την υπεράσπιση των συνόρων και της εθνικής ταυτότητας.

Εκείνην την εποχή, του ’38, οι φυλετικό νόμοι βρήκαν έδαφος στην ψυχή πολλών Ιταλών και άνθισε μια ιδιαίτερη ομάδα, αυτή των πληροφοριοδοτών, που τόσο αδρά περιγράφει στο πρόσωπο του Κομφορμιστή ο Αλμπέρτο Μοράβια. Είναι εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους εκλεκτούς και «Άριους» Ιταλούς που είναι έτοιμοι να καταγγείλουν μέλη της εβραϊκής κοινότητας για εγκλήματα όπως η κατοχή ραδιοφώνου ή η πρόσληψη υπηρετών από την «άρια φυλή».

Αποτέλεσμα ήταν στην περίοδο μεταξύ του καλοκαιριού του 1940 και εκείνου του 1943, χιλιάδες Εβραίοι της Ιταλίας οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή φυλακίσθηκαν.

Το 1938, με στόχο να εκμαυλισθούν ολότελα οι Ιταλοί μέσα από μια συνεχόμενη πλύση εγκεφάλου τυπώθηκε το δεκαπενθήμερο περιοδικό «Η υπεράσπιση της φυλής», με αρχισυντάκτη τον Τζόρτζιο Αλμιράντε. Τον μετέπειτα υπουργό στη βραχύβια «Δημοκρατία του Σαλό», μεταπολεμικά ηγέτη του νεοφασιστικού κόμματος MSI και κατόπιν μέντορα της Μελόνι. Το έντυπο αναδημοσίευσε το Μανιφέστο. Ο ίδιος ο Αλμιράντε από τις σελίδες του ρατσιστικού αυτού οργάνου έγραφε το 1942 : «Ο ρατσισμός πρέπει να είναι η τροφή όλων μας, αν θέλουμε πραγματικά να υπάρχει στην Ιταλία και να είναι ζωντανή σε όλους μας, η συνείδηση της φυλής (…). Ο ρατσισμός μας πρέπει να είναι από σάρκα και μύες. Και του πνεύματος, ναι, αλλά στο βαθμό που κατοικεί σε αυτά τα συγκεκριμένα σώματα, που ζουν στη συγκεκριμένη χώρα, όχι ενός περιπλανώμενου πνεύματος ανάμεσα στις αβέβαιες σκιές μιας πολλαπλής παράδοσης ή μιας πλασματικής και απατηλής οικουμενικότητας. Διαφορετικά» έγραφε ξανά ο Aλμιραντε «θα καταλήξουμε άθυρμα στα χέρια των mestizos και των Εβραίων. Των Εβραίων που, όπως μπόρεσαν σε πάρα πολλές περιπτώσεις να αλλάξουν το όνομά τους και να μπερδευτούν μαζί μας, έτσι θα μπορούν, ακόμα πιο εύκολα και χωρίς καν την ανάγκη δαπανηρών και επίπονων πρακτικών, να προσποιηθούν την αλλαγή στο πνεύμα τους και να πουν ότι είναι πιο Ιταλοί από εμάς, και να προσποιηθούν ότι είναι ένα με εμάς, και θα μπορούν να περνούν ως Ιταλοί». Λόγια που εάν σήμερα αντικαταστήσουμε τη λέξη Εβραίοι, με οποία άλλη ομάδα διαφορετικότητας (μετανάστες, ΛΟΑΤΚΙ κλπ.), μοιάζουν να έχουν προφερθεί από οποιονδήποτε πολιτικό της δεξιάς.

Ιδού δε τι δηλώνει, πολλές δεκαετίες μετά η Μελόνι για αυτόν τον γίγαντα της πολιτικής Αλμιράντε, τον οποίο θεωρεί ανοικτά και μέντορα της: «Η αγάπη του για την Ιταλία, η ειλικρίνεια, η συνοχή και το θάρρος είναι αξίες που μετέδωσε στην ιταλική Δεξιά και τις οποίες προωθούμε καθημερινά. Ένας σπουδαίος άνθρωπος που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ». Πάντοτε οι ρατσιστές σκέπτονται μόνο το καλό της πατρίδας.

Τον Δεκέμβριο του 1946 ο Αλμιράντε ιδρύει το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI) και τίθεται επικεφαλής του, διακηρύσσοντας ανενδοίαστα τις ιδέες της Δημοκρατίας του Σαλό. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε τεθεί σε ισχύ η αμνηστία που υπέγραψε ο ηγέτης του ΙΚΚ Παλμίρο Τολιάτι, με αποτέλεσμα χιλιάδες αμετανόητοι φασίστες δολοφόνοι να βρεθούν ελεύθεροι και να βρουν σκεπή και κοινοβουλευτική ασυλία πολλοί εξ αυτών χάρις στο νέο κόμμα.

Αρκεί απλώς κάποιος να συμβουλευτεί τα πρακτικά για τις ποινές από το Συνταγματικό Δικαστήριο για τους απολογητές του φασισμού. Ή τον ανεφάρμοστο στην πράξη Νόμο Μαντσίνο, που αφέθηκε στη διακριτική ευχέρεια των δικαστών. Ή τη μη έγκριση του Νόμου Φιάνο για την τιμωρία των Φασιστών. Ενώ στη Γερμανία η επίκληση του Ναζισμού εξακολουθεί και είναι κολάσιμη πράξη, στην Ιταλία (όπως συνέβη και στη μετα-φρανκική Ισπανία) ουδέποτε η μνήμη του Ντούτσε παρακωλύθηκε, ούτε τα σύμβολα του καθεστώτος του αποκαθηλώθηκαν, ενώ νεοφασιστικά στελέχη εκκολάφθηκαν κι ενσωματώθηκαν στο επίσημο παρακράτος του ’60 και ’70 και χρησιμοποιήθηκαν με εγκληματικό τρόπο στην κλιμάκωση της «Στρατηγικής της Έντασης» ενάντια στην Αριστερά. Αυτές οι εκατέρωθεν «διευκολύνσεις» κράτους και νεοφασισμού, έφεραν σήμερα στην εξουσία τη Μελόνι και έχουν κάνει μόδα τον ακροδεξιό συντηρητισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία.

Μία πολιτική που η ίδια η Μελόνι διακηρύσσει urbi et orbi ανενδοίαστα και πλέον έχει τη δύναμη να την εξάγει και εφαρμόζει παντού. Ακόμη κι επηρεάζοντας υπερεθνικούς θεσμούς, όπως η Ε.Ε. Το φανερώνει ο πρωταγωνιστικός ρόλος που η Ιταλίδα πρωθυπουργός άτυπα αναλαμβάνει στις Συνοδούς Κορυφής, οι πρωτοβουλίες για την Ουκρανία και για το μεταναστευτικό (όπως η πρόσφατη επίσκεψη στην Τυνησία , με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον απερχόμενο Ολλανδό πρωθυπουργό Μαρκ Ούτε) ή ο νέος άξονας επιρροής Ρώμης-Βερολίνου, με στόχο να φθάσει και μακρύτερα .

Πλέον η Μελόνι δεν κρύβεται και επιδιώκει να δείξει σε κάθε περίσταση πως η παράταξη της είναι έτοιμη να αλλάξει τα δεδομένα και στην Ευρώπη.

Ιδιαίτερα η Μελόνι προσβλέπει στις ισπανικές εκλογές, όπου ένα καλό αποτέλεσμα των ακροδεξιών του Vox θα τους φέρει στον κυβερνητικό συνασπισμό, πράγμα που θα της προσφέρει στο μέλλον ακόμη μεγαλύτερη υποστήριξη μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπου λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της ηπείρου.

Πριν λίγες ημέρες η Μελόνι από την τεράστια οθόνη που είχε στηθεί στη Βαλένθια της Ισπανίας χαιρέτισε την επικείμενη επιτυχία του ακροδεξιού Vox. «Ήρθε η ώρα για τους πατριώτες» διασάλπισε η Ιταλίδα ακροδεξιά, εκφράζοντας την ελπίδα για αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών στην Ευρώπη, έπειτα από μια νέα αναρρίχηση ακροδεξιού κόμματος σε κυβέρνηση δυτικού κράτους. Έδωσε μάλιστα το έναυσμα για την αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές της 23ης Ιουλίου, που θα σημάνει την είσοδο του Vox στην κυβέρνηση της Ισπανίας. Του κόμματος που στην ίδια ισπανική επαρχία της Βαλένθια, όπου διοργάνωσε τη μεγάλη προεκλογική του συγκέντρωση, συγκυβερνά πλέον με τους συντηρητικούς του Λαϊκού Κόμματος (ΡΡ), εξασφαλίζοντας μάλιστα και το νευραλγικό υπουργείο Πολιτισμού, που στοχεύει να το χρησιμοποιήσει ως πολιορκητικό κριό για να αλώσει τις συνειδήσεις σε μια από τις πιο προοδευτικές Αυτόνομες Περιφέρειες στην Ισπανία.

Ακόμη πιο εύγλωττη ήταν η Μελόνι στην αντίστοιχη παρέμβαση της σε εκδήλωση του Vox το 2022, όταν διακήρυττε «δεν υπάρχουν πιθανές διαμεσολαβήσεις, είτε θα πούμε ναι, είτε όχι. Ναι στη φυσιολογική οικογένεια, όχι στα λόμπι ΛΟΑΤΚΙ. Ναι στη σεξουαλική ταυτότητα, όχι στην ιδεολογία gender. Ναι στην κουλτούρα της ζωής, όχι στην άβυσσο του θανάτου (σ.σ.: για αμβλώσεις και ευθανασία). Ναι στην οικουμενικότητα του σταυρού, όχι στην ισλαμική βία. Ναι στα ασφαλή σύνορα, όχι στη μαζική μετανάστευση. Ναι στην εργασία των συμπατριωτών μας, όχι στους μεγάλους διεθνείς χρηματοοικονομικούς οργανισμούς. Ναι στην εθνική κυριαρχία των λαών μας, όχι στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Ναι στον δικό μας πολιτισμό, όχι σε εκείνους που θέλουν να τον καταστρέψουν».

Το ντελίριο της Μελόνι σήμερα είναι πιο νερωμένο, για ευνόητους λόγους. Ποντάρει πάντοτε στη λήθη και τον κομφορμισμό, αλλά και στη μεγαλοϊδεατική φρενίτιδα που καταλαμβάνει πάντα τους λαούς σε εποχές κρίσης. Όπως τόνισε και στην συγκέντρωση του Vox, η αριστερά νομίζει πως η πραγματικότητα θα παραδώσει στις ουτοπίες της, όμως αυτό δε συμβαίνει και τότε η ουτοπία μετατρέπεται σε μισαλλοδοξία ή αφαίρεση (sic). Η πλήρης δικολαβία από την ηγέτιδα μιας παράταξης που έχει αναγάγει το ταξικό μίσος και τη μη ανεκτικότητα σε κύριο περιεχόμενο της ύπαρξης της. Η Μελόνι προβάρει την προβιά του αμνού, όμως οι προθέσεις της περισσότερο μοιάζουν στου λύκου. Και όπως έλεγαν στην ιταλική Αντίσταση οι παρτιζάνοι, ακόμα και ο λιγότερο φασίστας ανάμεσα στους φασίστες είναι φασίστας.

Πηγή: kosmodromio.gr

Πρόσφατα πλοίο Ε/Γ – Ο/Γ αγοράστηκε από Έλληνες εφοπλιστές, μετασκευάστηκε για περίπου 1 χρόνο στο Πέραμα και φέτος έχει δρομολογηθεί στην Ακτοπλοΐα.

Μάλιστα το κόστος της αγοράς και της μετασκευής ξεπέρασε τα 35 εκατ. ευρώ!

Άλλο πλοίο με τυμπανοκρουσίες ανακοινώθηκε από την Ακτοπλοϊκή εταιρία ότι έκανε εκτεταμένη μετασκευή και αυτό έχει δρομολογηθεί φέτος…!

Τα δυο αυτά πλοία παρά τον πακτωλό εκατομμυρίων που δαπάνησαν για την μετασκευή τους, έφτιαξαν καμπίνες κλουβιά για το πλήρωμα που θυμίζουν την δεκαετία του 1960!

Σε αυτά οφείλουμε να συμπληρώσουμε στην μεγάλη εικόνα ότι Ε/Γ – Ο/Γ που ταξιδεύουν στις ελληνικές θάλασσες η ενδιαίτηση και διαβίωση των πληρωμάτων είναι το ίδιο τριτοκοσμική, άθλια και απαράδεκτη! Για να δώσουμε την πραγματική διάσταση περί των συνθηκών διαβίωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των πληρωμάτων στη σημερινή Ακτοπλοΐα παραθέτουμε στην συνέχεια τις προδιαγραφές που ορίζει ο νόμος (ΠΔ 259 ΦΕΚ 72/Α/26-3-1981) για την ενδιαίτηση του πληρώματος και του αντίστοιχου  νόμου για τα κελιά των φυλακών.

Οι καμπίνες για τα πληρώματα:

Το ΠΔ 259 για τα Ε/Γ – Ο/Γ πλοία προβλέπει τα ακόλουθα:

-Άρθρο 9: Διαμονή έως και 4 ατόμων ανά καμπίνα!

-Άρθρο 10: Εμβαδόν καμπίνας maximum 2,5 τ.μ. ανά άτομο!

-Άρθρο 19: Ανά 8 άτομα ή και περισσότερα 1 μπάνιο, 1 τουαλέτα!

Δείτε τους χώρους στις φυλακές:

Στα σωφρονιστικά ιδρύματα (φυλακές)  στα 25 από τα 34 που διαθέτει η χώρα μας κάθε κρατούμενος έχει ζωτικό χώρο 4 τ.μ.. ενώ στα κελιά με πάνω από ένα κρατούμενο ο χώρος αυξάνεται επιπλέον κατά 4 τ.μ…

Η σύγκριση αυτή δεν αποτελεί κάποιο λαϊκίστικο εφεύρημα ή επιχείρημα. Είναι η ωμή και κραυγαλέα ζώσα πραγματικότητα!

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε ότι υπάρχουν ακόμη Ακτοπλοϊκά πλοία που οι καμπίνες του πληρώματος είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και οι Ναυτεργάτες διαβιώνουν στο απόλυτο σκοτάδι.

Καταδεικνύει πέρα πάσης αμφιβολίας ότι παρά τον εκσυγχρονισμό των πλοίων της Ακτοπλοΐας με πλοία σύγχρονα και νεότευκτα ή και άλλα που αγοράζονται second hand την τελευταία 25ετία η αντιδραστική και απάνθρωπη νομοθεσία περί της ενδιαίτησης των πληρωμάτων παραμένει στα επίπεδα του 1981 για να θυμίζει σήμερα πώς το κράτος και οι κυβερνήσεις των εφοπλιστών πώς βλέπουν τους Ναυτεργάτες στις συνθήκες εργασίας, στη διαβίωση και συνολικά στα δικαιώματα τους!

Χρόνια η ΠΕΝΕΝ φέρνει συχνά – πυκνά στο προσκήνιο τις συνθήκες που βιώνουν «της Γης οι κολασμένοι» στα καράβια και καμία κυβέρνηση «δεξιά», «σοσιαλοδημοκρατική» ή «αριστερή» δεν έχει τολμήσει να εξανθρωπίσει αυτές τις άθλιες συνθήκες.

Το ίδιο ισχύει και για την ΠΝΟ μαζί και με όσους στηρίζουν την καταστροφική και επιζήμια για τα Ναυτεργατικά συμφέροντα, γραμμή της!

Κατά τα λοιπά όλοι σε ιερή συμμαχία κόπτονται για την προσέλκυση νέων στο Ναυτικό επάγγελμα για τους οποίους επιφυλάσσουν συνθήκες γαλέρας!!

Εδώ στην ΠΕΝΕΝ έχουμε καταρτίσει μια πλήρη λίστα για τα δεκάδες πλοία που ακόμη διατηρούν αυτό το μαύρο αντεργατικό καθεστώς στην ενδιαίτηση!

Εάν θέλει ο Μ. Βαρβιτσιώτης αλλά και οι μανδαρίνοι των υπηρεσιών να επισκεφθούμε από κοινού ένα τέτοιο πλοίο μήπως και συνειδητοποιήσουν κάτω από ποιες συνθήκες ασκούν οι Ναυτεργάτες το επάγγελμα τους και προχωρήσουν άμεσα στην αλλαγή του ξεπερασμένου ΠΔ 259/81!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ Η ΠΕΝΕΝ είναι από τα ελάχιστα Ναυτεργατικά Σωματεία που στήριξαν την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της επιθεώρησης εμπορικών πλοίων όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση την κατήργησε…

Αυτή λοιπόν η υπηρεσία τόσα χρόνια από το μακρινό 1981 μήπως έπρεπε όχι σήμερα αλλά χθες και προχθές να αναλάβει πρωτοβουλία για τον εκσυγχρονισμό της απαρχαιωμένης αυτής νομοθεσίας;

Επαναλαμβανόμενα η ΠΕΝΕΝ έχει καταγγείλει τις επιβαρυμένες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν σε πλοία της Ακτοπλοΐας οι οποίες επιδεινώνονται  με τα «γνωστά - άγνωστα» τερτίπια που σκαρώνουν διάφορες Ναυτιλιακές εταιρίες και οδηγούν τα πληρώματα στη σωματική και ψυχική εξουθένωση.

Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το «Super Runner Jet ΙΙ».

Το πλοίο αυτό αναχωρεί καθημερινά από το λιμάνι του Πειραιά στις 7 (το πλήρωμα ξεκινά την εργασία του στις 6πμ) έχοντας ως δρομολόγιο τα νησιά Πάρο – Νάξο και ενίοτε και Κουφονήσια.

Δείτε τι συμβαίνει:

Με την άφιξη του στο λιμάνι της Νάξου το πλοίο αποβιβάζει μαζί με τους επιβάτες και τα μέλη του πληρώματος όπως θαλαμηπόλους – επίκουρους – πλοιοσυνοδούς, ενώ στην συνέχεια το πλοίο μαζί με το εναπομείναν πλήρωμα κατευθύνεται στο αγκυροβόλιο όπου και εκτελεί εργασίες μέχρι τις 18:00 που καταπλέει στο λιμάνι της Νάξου για να επιβιβάσει τους νέους επιβάτες και το ίδιο πλήρωμα συνεχίζει να εργάζεται στο δρομολόγιο του με τελικό προορισμό το λιμάνι του Πειραιά όπου καταπλέει τα μεσάνυχτα.

Είναι φανερό ότι εδώ καταγράφεται ωμή και κραυγαλέα παραβίαση της νομοθεσίας περί μέγιστου χρόνου εργασίας (το πλήρωμα καταστρώματος και οι υπόλοιποι γέφυρα – μηχανή εργάζονται 16 ώρες το 24ωρο)  όπως προβλέπεται από το Π.Δ. 381/2001. Φ.Ε.Κ. 252/Α` 22.10.2001 που είναι σε ισχύ!

Είναι άξιο απορίας πώς οι υπηρεσίες των Λιμενικών Αρχών δεν έχουν πάρει χαμπάρι αυτή την πρωτοφανή εργασιακή αθλιότητα…

Απαιτούμε την άμεση και ουσιαστική παρέμβαση των Λιμενικών Αρχών όχι μόνο για επιβολή των δήθεν κυρώσεων αλλά και  για την αποκατάσταση των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Για άλλη μια φορά η χώρα μας βρίσκεται μπροστά στην λαίλαπα των καταστροφικών πυρκαγιών χωρίς καμία θωράκιση, ενώ οι πολίτες βλέπουν τις περιουσίες τους να κατακαίγονται και το κράτος και οι μηχανισμοί του να παρακολουθούν την περιβαλλοντική καταστροφή!

Ο πρωθυπουργός μόλις πριν λίγες μέρες διατυμπάνιζε ότι «η χώρα είναι πανέτοιμη να αντιμετωπίσει την θερινή περίοδο  τον κίνδυνο από τις φωτιές»….

Όλα αυτά αποδεικνύονται επικοινωνιακές μπαρούφες αφού στην πραγματικότητα ουσιαστικά μέτρα για την πρόληψη και την πυροπροστασία δεν πάρθηκαν και πώς θα μπορούσε άραγε να γίνει αυτό,  αφού η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική θεωρεί κόστος την προστασία στην πυρόσβεση!

Οι ελλείψεις είναι κραυγαλέες σε επίγεια και εναέρια μέσα στο δυναμικό του πυροσβεστικού σώματος, ενώ η οργάνωση και ο συντονισμός της κυβέρνησης με τις αρμόδιες υπηρεσίες  (περιφέρεια – δήμοι) αποδεικνύονται σε κάθε μεγάλη καταστροφή ότι είναι για τα σκουπίδια!

Για πολλοστή φορά η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και προτάσσει την ατομική ευθύνη  εκδίδοντας οδηγίες εκκένωσης περιοχών (112) που καίγονται  και έτσι θεωρεί ότι προστατεύει την ανθρώπινη ζωή και ξεμπερδεύει με τις εγκληματικές της ευθύνες…

Τελικά αποδεικνύεται ότι το αποκαλούμενο «επιτελικό κράτος» είναι ένα προπαγανδιστικό τερτίπι στη φαρέτρα της κυβερνητικής πολιτικής χωρίς κανένα αντίκρισμα!

Τα συνδικάτα μαζί και οι τοπικοί, λαϊκοί φορείς οφείλουν όχι μόνο να αντιδράσουν αλλά και να οργανώσουν τον αγώνα τους ώστε να επιβάλλουν:

• -Αύξηση των κρατικών πόρων για την πρόληψη δασικών πυρκαγιών.
• -Αύξηση του μόνιμου και εποχιακού προσωπικού για την δασοπυρόσβεση.
• -Ουσιαστική ενίσχυση των χερσαίων και εναέριων μέσων και δυνάμεων στην πυρόσβεση.
• -Βελτίωση και θωράκιση σε εξοπλισμό του δυναμικού του προσωπικού στην δασοπροστασία.

Οι Διοικήσεις

Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΝΑΤ και Κατωτέρων Πληρωμάτων (ΠΣΣ-ΝΑΤ)

Πανελλήνια Ομοσπονδία Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης (ΤΑΝΠΥ)

Πανελλήνιος Σύλλογος Συνταξιούχων Επικουρικής Ασφάλισης (ΤΕΑΥΝΤΠ)