Είναι παντού γύρω μας, καθημερινά και αδιαλείπτως. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι είναι απλά ενοχλητικός, όμως νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι αυτός ο παράγοντας μπορεί ταυτόχρονα να είναι απειλητικός για τη μακροζωία, ειδικά για όσους κατοικούν σε μεγάλα αστικά κέντρα

Η καθημερινότητά μας αποτελείται από ατελείωτες υποχρεώσεις, οι οποίες συνήθως συνοδεύονται και από αρκετές μετακινήσεις και αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους. Οι συνθήκες αυτές μοιραία μας ρίχνουν σε μια «αρένα» πολλών διαφορετικών θορύβων, οι οποίοι, σύμφωνα με νέα μελέτη, εκτός από ενοχλητικοί, είναι και επικίνδυνοι για τη μακροημέρευσή μας.

Ειδικότερα, η μελέτη του Οργανισμού Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει ότι η ηχορύπανση και ιδιαίτερα αυτή που προκαλείται από μέσα μεταφοράς, όπως αυτοκίνητα, τρένα και αεροπλάνα, μπορεί να αφαιρέσει χρόνια ζωής. Οι ερευνητές του UKHSA μελέτησαν τον αντίκτυπο των επιπέδων θορύβου στην υγεία και τη συσχέτισή τους με προβλήματα όπως διαταραχές ύπνου, άγχος, κατάθλιψη, αλλά και ενίσχυση του κινδύνου διαβήτη και καρδιακών παθήσεων. Με στόχο να μετρήσουν τον αντίκτυπο του θορύβου στην ανθρώπινη υγεία, η ομάδα μελέτης, με επικεφαλής τους δρ Benjamin Fenech από το UKHSA, την καθηγήτρια Anna Hansell του Πανεπιστημίου Leicester και τον καθηγητή John Gulliver του Πανεπιστημίου St. George’s αξιοποίησαν μια μέτρηση που ονομάζεται Disability Adjusted Life Years (DALYs), αντιστοιχίζοντας κάθε μονάδα αρνητικής επίδρασης σε ένα έτος υγιούς ζωής ενός ανθρώπου.

Βάσει αυτού, η μελέτη διαπίστωσε ότι το 2018 χάθηκαν περίπου 100.000 χρόνια ζωής λόγω του θορύβου της οδικής κυκλοφορίας, 13.000 από τον θόρυβο των σιδηροδρόμων και 17.000 χρόνια εξαιτίας του θορύβου των αεροσκαφών. Γενικότερα, ο θόρυβος πρωταγωνίστησε ανάμεσα στους παράγοντες που κλέβουν χρόνια ζωής, παρουσιάζοντας τον πιο άμεσο αντίκτυπο στην ευημερία και την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων.

Επιπροσθέτως, τα χρόνια ζωής που χάθηκαν ως αποτέλεσμα του θορύβου από την οδική κυκλοφορία ήταν έως και τρεις φορές υψηλότερα στο Λονδίνο από ό,τι σε ορισμένες άλλες περιοχές της χώρας, σύμφωνα με τα ευρήματα, αποκαλύπτοντας ότι ο κίνδυνος είναι πολλαπλάσιος για τους ανθρώπους που ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, συγκριτικά με τους κατοίκους των επαρχιών.

Παράλληλα, η μελέτη αποκάλυψε ότι ο θόρυβος ενισχύει τον κίνδυνο εγκεφαλικών επεισοδίων και ανάπτυξης σοβαρών παθήσεων, όπως η ισχαιμική καρδιοπάθεια, ο διαβήτης, η κατάθλιψη και το άγχος.

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η έρευνα, η ανθρώπινη υγεία είναι πιο πιθανό να επηρεαστεί εάν ένα άτομο εκτεθεί σε θόρυβο που υπερβαίνει τα 50 ντεσιμπέλ σε διάστημα 24 ωρών.

«Η μελέτη μας δείχνει ότι η έκθεση στο θόρυβο των μεταφορών, ιδιαίτερα από πηγές οδικής κυκλοφορίας, είναι υπεύθυνη για ένα σημαντικό ποσοστό ασθενειών στην Αγγλία. Το ποσοστό αυτό ποικίλλει μεταξύ των περιοχών. Τα ερευνητικά ευρήματα παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν από τις κρατικές αρχές για την ανάπτυξη πολιτικών μείωσης του θορύβου που σχετίζεται με αύξηση ασθενειών, επιβαρύνοντας τα εθνικά συστήματα υγείας. Τα επιδημιολογικά στοιχεία για τον θόρυβο και την υγεία συνεχίζουν να αναπτύσσονται και ενδέχεται μελλοντικά να τροποποιηθούν, καθώς οι συνθήκες θα μεταβάλλονται», σχολίασαν σχετικά οι ερευνητές.

Πηγή: ygeiamou.gr

Εξαντλητικό και επικίνδυνο το μεροκάματο για όλους, αναφέρουν οι εργάτες και οι εργάτριες της BIC σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και τη στάση της διοίκησης, σε ανακοίνωσή τους το πλήρες κείμενο της οποίας είναι το εξής:

Εργάτες της BIC

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Η υγεία και η ασφάλεια είναι θέμα πρωταρχικής σημασίας για τους εργαζόμενους. Το τελευταίο διάστημα καταγράφονται τραγικά θανατηφόρα ατυχήματα. Εργάτες έχασαν τις τελευταίες μέρες τη ζωή τους λόγω της έκθεσής τους στην έντονη ζέστη.

Από την αρχή του 2023 μέχρι σήμερα χάθηκαν σε εργατικά ατυχήματα 80 εργαζόμενοι, ενώ το 2022 δηλώθηκαν 14.000 εργατικά ατυχήματα.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναγκάστηκε να κάνει ισχυρή σύσταση στους εργοδότες του ιδιωτικού τομέα για μέτρα προστασίας, ιδιαίτερα των ευπαθών ομάδων, στη διάρκεια του καύσωνα που προηγήθηκε.

Η διοίκηση της BIC ασχολείται με ζήλο με τα ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας με στόχο κυρίως να αναδείξει τις δικές μας ευθύνες και όχι να πάρει ουσιαστικά μέτρα στους χώρους παραγωγής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αδιαφορίας ήταν το γεγονός πως δεν πάρθηκε κανένα μέτρο τις μέρες του καύσωνα για τις ευπαθείς ομάδες. Έτσι, οι μερικές δεκάδες συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες, που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, αναγκάστηκαν σε συνθήκες ακραίας ζέστης να περιμένουν στις στάσεις τα λεωφορεία και να δουλεύουν σε χώρους με ελλιπή κλιματισμό και ανεμιστήρες (BU1,BU2), επειδή η εγκατάσταση που υπάρχει δεν μπορεί να υποστηρίξει παράλληλα την παραγωγή και τον κλιματισμό. Οι συνθήκες αυτές κάνουν εξαντλητικό και επικίνδυνο το μεροκάματο για όλους.

Το γραφείο προσωπικού, ο γιατρός εργασίας, οι διευθυντές των BU, οι υπεύθυνοι υγιεινής και ασφάλειας αδιαφόρησαν τις μέρες του καύσωνα. Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και τον χειμώνα όταν, αγνοώντας τη σύσταση του υπουργείου, δουλέψαμε με τα χιόνια.

Όλα αυτά δείχνουν πως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην διαταραχτεί ούτε στο ελάχιστο η παραγωγή. Πάνω απ όλα το κέρδος.

Τα σεμινάρια που γίνονται για την υγιεινή και την ασφάλεια συνήθως δεν έχουν καμία πρακτική αξία. Ενώ στα σεμινάρια σχετικά με την εργονομία, αναφέρονται οι αρνητικές συνέπειες για εμάς από τις συχνές και έντονες επαναλαμβανόμενες κινήσεις που κάνουμε στις μηχανές και από τα βάρη που σηκώνουμε, δεν παίρνουν κανένα μέτρο μειώνοντας για παράδειγμα την ταχύτητα των μηχανών η κάνοντας καλύτερο σχεδιασμό μηχανών.

Στα σεμινάρια μιλήσαμε και για τους κινδύνους από το ηλεκτρικό ρεύμα ενώ υπάρχουν μηχανές, πρίζες στη συσκευασία και στη συναρμολόγηση που δεν έχουν ρελέ διαφυγής.

Παράλληλα στο BU1 όταν βρέχει σκεπάζουν με μουσαμάδες μηχανές ενώ στο BU5 τρέχουν τα νερά της βροχής στον τοίχο με τις πρίζες.

Μετά από όλα αυτά μας έγινε σύσταση να μην σκεφτόμαστε τις διακοπές για να μην αποσπάται η προσοχή μας και συμβεί ατύχημα!!!

Δεν ρώτησαν όμως πόσοι από εμάς μπορούν να ονειρευτούν διακοπές και πόσοι μπορούν να πάνε τελικά με τα καθηλωμένα μεροκάματα και την ακραία ακρίβεια.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Είναι ευνόητο πως όταν κάνουμε υπερωρίες, παρατείνουμε δηλαδή το χρόνο εργασίας από 8 σε 10-12 ώρες και εργαζόμαστε και το Σάββατο, αυξάνουμε την πιθανότητα ατυχημάτων.

Παράλληλα κάνοντας το 8ωρο 12ωρο και το πενθήμερο εξαήμερο “χάνουμε” κατακτήσεις και ένα μεγάλο κομμάτι από τη ζωή μας.

Αντί λοιπόν να κάνουμε υπερωρίες για να συμπληρώσουμε το πενιχρό μεροκάματο και να καλύψουμε στοιχειώδεις ανάγκες, χρειάζεται να παλέψουμε συλλογικά για
αυξήσεις στα μεροκάματά μας και για καλύτερη ποιότητα ζωής.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Απαιτούμε:

-Άμεσα να παρθούν μέτρα για τις ευπαθείς ομάδες στον επερχόμενο καύσωνα.

-Κλιματισμό με πλήρη ισχύ σε όλους τους χώρους.

-Εργονομικό επανασχεδιασμό και μείωση της ταχύτητας των μηχανών.

-Να εγκατασταθούν ρελέ διαφυγής παντού.

-Μονιμοποίηση των συμβασιούχων συναδέλφων. Φαινόμενα μη ανανέωσης συμβάσεων συναδελφισσών λόγω μητρότητας δεν μπορεί να γίνονται ανεκτά.

Όχι στη αδράνεια και στον εφησυχασμό.

Η συλλογική πάλη μέσα από ταξικά σωματεία είναι η μόνη απάντηση.

Πηγή: prin.gr

Αναλυτικές οδηγίες και μέτρα για το πώς να προφυλαχθούν οι πολίτες από τις ακραίες καιρικές συνθήκες, που αναμένονται τις επόμενες ημέρες, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ), σε συνδυασμό με τις πυρκαγιές και τα υπολείμματά τους (σκόνη και στάχτες), έδωσαν οι επιστήμονες-μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Δημόσιας Υγείας (ΕΕΔΥ). 

Η συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε σήμερα, Πέμπτη  20 Ιουλίου, στο υπουργείο Υγείας, καθώς τις επόμενες μέρες ακολουθεί ένα νέο κύμα καύσωνα. Oι επιστήμονες επέστησαν την προσοχή σε όλους τους πολίτες δίνοντας οδηγίες για την προστασία τους.

Τη συνέντευξη Τύπου «άνοιξε» ο Χρήστος Χατζηχριστοδούλου, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής ΕΕΔΥ Καθηγητής Υγιεινής & Επιδημιολογίας στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ο Καθηγητής τοποθετήθηκε για θέματα γενικού πληθυσμού, σημειώνοντας πως τις επόμενες ημέρες θα υπάρξει ένα νέο κύμα καύσωνα, με συνέπεια, οι συμπολίτες μας που ανήκουν σε ακραίες ηλικιακές ομάδες να κινδυνεύουν περισσότερο. Ζήτησε, δε, από όλους τους πολίτες να τους βοηθήσουν αυτές τις δύσκολες μέρες. Ο κ. Χατζηχριστοδούλου αναφέρθηκε αναλυτικά στα μέτρα προστασίας που πρέπει να λάβουν οι πολίτες ανά ηλικιακή και ανά ευπαθή ομάδα, στην οποία ανήκουν. Δηλαδή, οι ακραίες ηλικιακές ομάδες οι ηλικιωμένοι, οι χρόνια πάσχοντες από καρδιαγγειακές παθήσεις, πνευμονοπάθειες/αναπνευστικά προβλήματα, νεφροπάθειες, ηπατοπάθειες, ψυχική νόσο, άνοια, σοβαρά νευρολογικά προβλήματα, τα άτομα που λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή για τα χρόνια νοσήματα τους, όπως αντι-υπερτασικά, τα υπέρβαρα άτομα, τα άτομα τα οποία εργάζονται σε ζεστό περιβάλλον/εξωτερικό χώρο ή ασκούνται, όπως και τα άτομα με οξεία νόσο.

Στη συνέχεια η Βάνα Παπαευαγγέλου, Καθηγήτρια Παιδιατρικής Λοιμωξιολογίας στο ΕΚΠΑ αναφέρθηκε ειδικά σε μέτρα προστασίας για τα νεογνά, τα παιδιά, τις έγκυες και τις λεχώνες. Όπως τόνισε, πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή στο να μην αφυδατωθούν τα μικρά παιδιά και τα βρέφη γι’ αυτό να τους προσφέρουμε διαρκώς νερό. Η κα Παπαευαγγέλου υπογράμμισε ιδιαίτερα «οι γονείς να μην πηγαίνουν τα παιδιά στις παραλίες ούτε καν κάτω από τις ομπρέλες». «Η οδηγία είναι σαφής: 12:00 - 17:00 τα παιδιά να μένουν σε κλειστό χώρο, ούτε καν στη βεράντα με κατεβασμένη τέντα. ΝΑΙ στην παραλία, αλλά μέχρι τις 11 και μετά τις 6 το απόγευμα», σημείωσε. Από την πλευρά του ο Θεόδωρος Βασιλακόπουλος Καθηγητής Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών επικεντρώθηκε στα μέτρα που πρέπει να ληφθούν εάν κάποιος πολίτης υποστεί θερμική εξάντληση ή θερμοπληξία. Επιπλέον, αναφέρθηκε στους ασθενείς με αναπνευστικά και καρδιολογικά θέματα και έδωσε οδηγίες προστασίας από τον καύσωνα.

Στη συνέχεια, οι επιστήμονες αναφέρθηκαν αναλυτικά και εξειδικευμένα στα μέτρα προστασίας, απαντώντας σε ερωτήσεις των εκπροσώπων του Τύπου και σημείωσαν ότι - σε κάθε περίπτωση - οι πολίτες πρέπει να επικοινωνούν με τους γιατρούς τους, ώστε να λαμβάνουν άμεσα σωστές οδηγίες. Επεσήμαναν, επίσης, πως αν κάποιος βρίσκεται κοντά σε πυρκαγιές και αισθανθεί έντονα συμπτώματα, οφείλει να επικοινωνήσει άμεσα με πνευμονολόγο.  

Πηγή: zougla.gr

Πηγή: protothema.gr

Πώς «έγραψαν» μέσα μας ο πόλεμος, η κατοχή και η προσφυγιά. Σε εμάς, την μεταπολεμική γενιά της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

«Είναι δύσκολο να πιστέψω

πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας,

είναι δύσκολο να πιστέψω

πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας…

…Ανασήκωσε την πλάτη

κι απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου,

ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους».

Μικρά παιδιά το απαγγέλλουν σε σχολική γιορτή, ξέρουν τους στίχους απ’ έξω. Λογικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που το διαβάζουν ή που καλούνται να το τραγουδήσουν μπροστά σε κόσμο. Πρόκειται για γνωστό ποίημα του Κώστα Μόντη, ενός εκ των σημαντικότερων σύγχρονων ποιητών και συγγραφέων. Κάθε χρόνο, σε κάθε ευκαιρία, το ακούν ξανά και ξανά, μέχρι που έγινε κομμάτι τους, έγινε ένα με το είναι τους. Κι ας μην καταλαβαίνουν ακριβώς τι λέει, ίσως να τους δυσκολεύει λίγο η λέξη «απόσεισέ» τους, αλλά έχουν αφουγκραστεί το νόημα και το συναίσθημα: μιλά για την Κύπρο μας και για τους Τούρκους που ήρθαν και μας πήραν το μισό νησί.

Άλλωστε, συνηθίσαμε από πολύ νωρίς, από όταν αρχίσαμε να μαθαίνουμε τον κόσμο - ή μάλλον, από όταν ήρθαμε στον κόσμο. Απ’ τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής μας ξέραμε πως ο τόπος μας έχει μια πονεμένη ιστορία, μια βαθιά, ανοιχτή πληγή, που οφείλαμε να συνεχίσουμε να κρατάμε ανοιχτή. Ναι, γιατί μόνο έτσι «δεν θα ξεχνούσαμε», μόνο έτσι θα δεν θα αποδεχόμασταν τη μοίρα μας και, φυσικά, μόνο έτσι θα παρέμενε ζωντανή η ελπίδα να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν, να ξαναγίνουμε ολόκληροι, αφού είμαστε μισοί.

Και να θέλαμε, όμως, να ξεχάσουμε, πώς θα μπορούσαμε; Το «Δεν Ξεχνώ» ήταν παντού, είχε γίνει δεύτερη φύση μας, σύνθημα και σύμβολο της καταγωγής μας και της ζωής μας. Καρφωμένο στις τάξεις των σχολείων, σε αφίσες, γραμμένο στους τοίχους, επίσημα γραμμένο στα σχολικά μας τετράδια. Από την πρώτη δημοτικού, προτού ακόμα μάθουμε ανάγνωση και γραφή, γνωρίζαμε πώς μοιάζουν τα όμορφα μέρη που μας έκλεψαν. Τα Κατεχόμενα. Μέρη που ποτέ δεν είχαμε επισκεφθεί, είχαν αποτυπωθεί πολύ καλά στο μυαλό μας, ζωντανές εικόνες που μας υπενθύμιζαν το παρελθόν μας, εκείνο που δεν έπρεπε να ξεχάσουμε.

Τα κλασικά μπλε τετράδια του σχολείου, εμείς τα χρησιμοποιήσαμε πολύ αργότερα. Και στις έξι τάξεις του δημοτικού, μας παρείχαν συγκεκριμένα τετράδια, σε διάφορα χρώματα, εκ των οποίων το καθένα είχε τυπωμένες δύο φωτογραφίες από πόλεις, χωριά, περιοχές, μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους που είχαν κατακτηθεί από τους Τούρκους: η Κερύνεια, ο Πενταδάχτυλος, το Ριζοκάρπασο, η Αμμόχωστος, η Λάπηθος, η Σαλαμίνα, ο Απόστολος Ανδρέας, το Αββαείο Μπελαπάις. Κάπως έτσι, μεγαλώσαμε με το «Δεν Ξεχνώ» στο χέρι.

Κάπως έτσι, μεγαλώσαμε με το «Δεν Ξεχνώ» στο χέρι. Αλλά και με πρόσωπα-σύμβολα που «στοίχειωσαν», κατά κάποιο τρόπο, την παιδική μας ηλικία. Τα παιδιά της γενιάς μου θυμούνται έντονα μία από τις τραγικότερες φιγούρες της τουρκικής εισβολής, την μαυροφορεμένη Χαρίτα Μάντολες, που το όνομά της έγινε σύμβολο αγωνιστικότητας. Η ίδια ήταν 34 ετών με δύο παιδιά, όταν είδε να σκοτώνονται ο σύζυγός της, ο πατέρας της, οι σύζυγοι των δύο αδελφών της, ο θείος και νονός της και ο ξάδελφός της. Κρατώντας πάντοτε στα χέρια τις φωτογραφίες των μελών της οικογένειάς της (για τα οποία είχε ελπίδα πως μπορεί να είχαν επιβιώσει), περιόδευε στα σχολεία και μιλούσε για τα βιώματά της.

Πολλές ήταν οι γυναίκες που με μια φωτογραφία στο χέρι, ήλπιζαν για τους δικούς τους ανθρώπους, για τους λεγόμενους «αγνοούμενους», που υπήρξαν - και συνεχίζουν να είναι - ένα μεγάλο κεφάλαιο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Όλες ντυμένες στα μαύρα, όλες με την ίδια θλίψη στα μάτια. Τις βλέπαμε στην τηλεόραση, στις πορείες, στις διαμαρτυρίες, στην πρώτη γραμμή των οδοφραγμάτων, όταν άνοιξαν το 2003.

Και πάλι, δεν ήταν μόνο αυτά που μας υπενθύμιζαν την σκλαβιά του τόπου μας. Ήταν τα τραγούδια, το «Χρυσοπράσινο φύλλο», το «Αμμόχωστος (Χώμα που περπάτησα)», το «Καρτερούμεν», οι στίχοι που, γραμμένοι στην κυπριακή διάλεκτο, είχαν ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση.

«Καρτερούμε μέραν νύχταν

να φυσήσει ένας αέρας

στουν τον τόπον πον καμένος

τζι εν θωρεί ποτέ δροσιάν

για να φέξει καρτερούμεν

το φως τζείνης της μέρας

πον να φέρει στον καθέναν

τζαι δροσιάν τζαι ποσπασιάν».

Γραμμένο από τον Κύπριο ποιητή Δημήτρη Λιπέρτη και ερμηνευμένο από τον Γιώργο Νταλάρα, το τραγούδι αυτό αντηχούσε σε κάθε σχολική γιορτή. Κι ύστερα, ήταν και «Τ' Όνειρο» του Κύπριου μουσικοσυνθέτη Ευαγόρα Καραγιώργη, που περιγράφει τον πόθο για επιστροφή στην σκλαβωμένη Κερύνεια, ενώ κάνει αναφορά, μεταξύ άλλων, και στον προαναφερθέντα ποιητή.

«Σαν το ποίημα του Λιπέρτη,

ζωγραφκιά του Κκάσιαλου

Πας το τζύμμα σαν τραούδιν,

εφυσούσεν τ' αερούδι

Αχ Τζιερύνεια μάνα μου».

Ήταν και οι επέτειοι. Καθότι η Κύπρος είχε και εξακολουθεί να έχει άρρηκτους δεσμούς με την Ελλάδα, ως «αδελφά έθνη», μαθαίναμε, αλλά και γιορτάζαμε όλα τα σημαντικά γεγονότα του ελληνισμού. Όμως, κάπου ανάμεσα στο «ΌΧΙ» και στην Επανάσταση του 1821, είχαμε και τις δικές μας ημερομηνίες-ορόσημα, όπως την 15η Νοεμβρίου του 1983 που έγινε η ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Όταν, δηλαδή, η Τουρκία προέβη στην ανακήρυξη σε κράτος των κατεχομένων εδαφών στην Κύπρο, το οποίο, βέβαια, δεν έχει αναγνωριστεί από καμία χώρα, πέραν της ίδιας. Οι διαμαρτυρίες μας ενώνονταν με εκείνες για την Επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα, σε μια κοινή σχολική γιορτή, καθότι οι ημερομηνίες ήταν πολύ κοντά.

Ήταν, φυσικά, και το μάθημα της ιστορίας. Το οποίο, όμως, κρίνοντας μεταγενέστερα, ήταν πολύ φτωχό. Σαν να δόθηκε περισσότερη βάση στο συναίσθημά μας, στην ψυχική μας σύνδεση με το τραυματικό γεγονός της εισβολής, στην μνήμη και την ανάγκη να παραμείνει ζωντανή, στην καλλιέργεια της συνεχούς υπενθύμισης για την σκλαβιά και την προσφυγιά, στο «Δεν Ξεχνώ». Και λιγότερο στην καθαρή και επεξηγηματική γνώση των γεγονότων, στην εκμάθηση της κυπριακής ιστορίας.

Γεννημένη, λοιπόν, το 1992, στην Κύπρο της δικής μου γενιάς, η τουρκική εισβολή ήταν ένα πρόσφατο τραυματικό γεγονός, το αίμα δεν είχε ακόμα στεγνώσει. Είχαν περάσει μόλις 18 χρόνια από τη μέρα που ήχησαν οι εφιαλτικές σειρήνες, οπότε πρόσφυγες δεν ήταν μόνο οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, ήταν και οι γονείς μας. Οι μνήμες τους ήταν νωπές. Ήμασταν η αμέσως επόμενη γενιά, η μεταπολεμική, βιώνοντας όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της χώρας που προσπαθούσε να ορθοποδήσει και του λαού που ήλπιζε ακόμη, όχι απλώς σε μία λύση, αλλά στην επιστροφή στα πάτρια εδάφη.

Τα χρόνια πέρασαν, εμείς μεγαλώνουμε και αρχίζουμε να ξεχνάμε. Η νέα γενιά, απομακρυσμένη από τα γεγονότα, αν αναλογιστούμε ότι σήμερα κλείνουμε 49 χρόνια (σχεδόν μισό αιώνα!) από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, είναι λογικό να είναι και αποξενωμένη από το τραύμα του πολέμου, από τον πόνο της προσφυγιάς. Το «Δεν Ξεχνώ» στα σχολικά τετράδια άρχισε να ξεθωριάζει, οι τοίχοι βάφτηκαν και τα τραγούδια ακούγονται ολοένα και πιο χαμηλόφωνα. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας σιγά σιγά μας αποχαιρετούν, και τότε τι θα μείνει; Ποιοι θα μας περιγράφουν με βουρκωμένα μάτια όσα πέρασαν; Ποια αυτιά θα ακούνε τις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους για το πώς κρύφτηκαν στα χωράφια για να γλιτώσουν και για το πώς έφτασαν στις ελεύθερες περιοχές σχεδόν γυμνοί και ξυπόλητοι; Άραγε, θα ενδιαφέρονται να μάθουν;

Όσο περνούν τα χρόνια, η πληροφορία περιορίζεται στην εκπαιδευτική ύλη, η οποία είναι αρκετά περιορισμένη όσον αφορά την κυπριακή ιστορία. Εκτός του ότι βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην ιστορία της Ελλάδας και αφιερώνεται πολύ λίγος χρόνος «στα δικά μας», διδάσκεται γρήγορα και επιφανειακά, ενώ υπάρχουν αθέατες πλευρές.

Από την άλλη, εμείς που μεγαλώσαμε με το «Δεν Ξεχνώ» στο κούτελο, δεν σημαίνει πως είμαστε καλύτεροι ή πιο ευαισθητοποιημένοι. Το γεγονός ότι από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας γαλουχηθήκαμε με το ότι η Κύπρος είναι μισή, οδήγησε - μέχρι ένα σημείο - στην κανονικοποίηση της τουρκικής κατοχής στη συλλογική συνείδηση. Ίσως και να δημιούργησε πρόσφορο έδαφος για να «ανθίσουν» εθνικιστικές τάσεις. Το σίγουρο είναι πως, καθώς δεν υπάρχει εν εξελίξει πόλεμος, θεωρούμε πως όλα είναι εντάξει. Το έχουμε συνηθίσει πια. Μένει να μας το υπενθυμίζει κάποιο ποίημα ή τραγούδι, ένα σύνθημα ξεχασμένο σε τοίχο, η τουρκική σημαία πάνω στον Πενταδάχτυλο στον αυτοκινητόδρομο προς την πόλη της Λευκωσίας, οι σειρήνες που ηχούν σε όλο το νησί τα ξημερώματα της 15ης Ιουλίου, που έγινε το πραξικόπημα και της 20ης Ιουλίου, ανήμερα της μαύρης επετείου, οι συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού, που πάντα φτάνουν σε αδιέξοδο.

Οι προβληματισμοί μεγαλώνουν αν σκεφτούμε τα παιδιά που θα γεννηθούν σε λίγα χρόνια από τώρα, τα δικά μας παιδιά: Η 20η Ιουλίου του 1974 θα είναι μια ημερομηνία καταχωνιασμένη στην ιστορία.

Πηγή: news247.gr