Σήμερα: 29/04/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

της Ματίνας Παπαχριστούδη, από τη σελίδα Media TV News

Πολύ καλά κάνουν τη δουλειά του υποτελούς προπαγανδιστή τα δημόσια Μέσα ενημέρωσης τα οποία λειτουργούν χάρη στη χρηματοδότηση των πολιτών, μέσω του ανταποδοτικού τέλους ή απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δυο γεγονότα των δυο τελευταίων ημερών δείχνουν για μια ακόμη φορά τις υπηρεσίες που προσφέρουν στην κυβέρνηση της ΝΔ. Στην ΕΡΤ λογοκρισία για την εγκληματική ανεπάρκεια των αστυνομικών δυνάμεων στη δολοφονία του Μιχάλη στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο Αθηναϊκό Πρακτορείο διακίνηση ανυπόγραφου παραπλανητικού ρεπορτάζ προς όλα τα ιδιωτικά ΜΜΕ για το Πεδίο του Άρεως.

 
 

Στο κεντρικό δελτίο της ΕΡΤ λογοκρίθηκαν τα όσα είπε στους τηλεοπτικούς σταθμούς ο φίλος του δολοφονημένου από τους ναζί Κροάτες Μιχάλη για την έλλειψη ασθενοφόρων καθώς-όπως είπε- “η αστυνομία είχε εγκλωβίσει τα ασθενοφόρα και την Πυροσβεστική 20 λεπτά και δεν τους άφηνε να περάσουν επίτηδες, μέχρι να σταματήσουν οι φασαρίες”. Στο κεντρικό δελτίο της ΕΡΤ το εν λόγω απόσπασμα κόπηκε ενώ ακούστηκε κανονικά στις ειδήσεις άλλων τηλεοπτικών καναλιών!

Στο Αθηναϊκό Πρακτορείο ειδήσεων δημοσιεύθηκε και διακινήθηκε “αφιέρωμα” για το Πεδίο του Άρεως το οποίο καταγγέλεται από την Κίνηση Πολιτών ως “παραπληροφόρηση” με ψευδή γεγονότα. Στη σελίδα της στο facebook η Κίνηση Πολιτών Πεδίον του Άρεως-Το Πάρκο μας αναφέρει πως “εδώ και λίγες ημέρες κυκλοφορεί σε διάφορα ΜΜΕ (το είδαμε σε Καθημερινή και News247) ένα ανυπόγραφο “αφιέρωμα” στο Πεδίον του Άρεως του ΑΠΕ. Το “αφιέρωμα” είναι γεμάτο ανακρίβειες. Κάνει λόγο για χιλιάδες δέντρα και φυτά που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ αυτή τη στιγμή στο Πάρκο, για αποκατάσταση πλακοστρώσεων ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ, για αποκατάσταση των αγωγών εκροής των υδατων ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΜΠΑΖΩΜΕΝΟΙ, για αποκατάσταση της ροής στην Υδάτινη Διαδρομή και πολλά ακόμα, τα οποία όσοι περπατάμε καθημερινά στο Πάρκο γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ.

Το ανυπόγραφο “αφιέρωμα” του κρατικού Πρακτορείου Ειδήσεων συνοδεύεται από video παραγωγής του Ιδρύματος Ωνάση με εικόνες από κάποιες εργασίες που είχαν γίνει κυρίως το περασμένο Φθινόπωρο και σήμερα – πολλές φυτεύσεις – δεν υπάρχουν πλέον, καθώς δεν είχαν ληφθεί τα μέτρα για τη συντήρηση και το πότισμά τους.

Στο Πεδίον του Άρεως έχουν γίνει σημαντικά βήματα βελτίωσης τα τελευταία χρόνια, τα όποια όλοι και όλες αναγνωρίζουμε.

Η κατασκευή όμως μίας “μιντιακής ειδυλλιακής πραγματικότητας” κόντρα στην αλήθεια, δεν είναι ανεκτή στο Πάρκο μας και θα την αντιμετωπίσουμε με όλα τα μέσα – και πρώτα από όλα, ζητώντας από το Κρατικό Πρακτορείο Ειδήσεων να μας τεκμηριώσει το “αφιέρωμα” που φιλοξενεί.

Είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας; Βρέθηκε δημοσιογράφος στο Πάρκο και τα είδε όλα αυτά που γράφει; Ή πρόκειται για πληρωμένο διαφημιστικό κείμενο κάποιου Οργανισμού;

πηγη prin.gr

Χιπ χοπ: 50 κεράκια για το παιδί ενός ταξικού πολέμου

Η Νέα Υόρκη γιορτάζει τη συμπλήρωση μισού αιώνα από τη δημιουργία ενός μουσικού είδους που κυριάρχησε σε όλο τον κόσμο. Μαζί γιορτάζουν και ορισμένοι από τους θεσμούς που τότε βρίσκονταν σε ανοιχτή σύγκρουση με τους ανθρώπους που δημιούργησαν τη ραπ μουσική.

Νέα Υόρκη

Ηταν 11 Αυγούστου του 1973, όταν σε ένα υπαίθριο πάρτι, στον αριθμό 1520 της λεωφόρου Σέντγουικ στο Νότιο Μπρονξ, ο DJ Kool Herc παρουσίασε μια περίεργη ιδέα. Εστησε δύο πικάπ το ένα δίπλα στο άλλο και τοποθέτησε δύο πανομοιότυπους δίσκους. Ετσι μπορούσε να απομονώσει και να παίζει συνεχώς μόνο τα breaks των τραγουδιών (το σύντομο πέρασμα ανάμεσα στο κουπλέ και το ρεφρέν όπου ακούγονται μόνο τα κρουστά). Δίπλα του στεκόταν ο Κόουκ λα Ροκ, ο οποίος (όταν δεν πουλούσε μικρά σακουλάκια με κάνναβη στους παρευρισκόμενους) έπαιρνε το μικρόφωνο και φώναζε τα ονόματα των φίλων του που έβλεπε να έρχονται στο πάρτι. Σύντομα άρχισε να λέει λίγο μεγαλύτερες ιστορίες. Η χιπ χοπ μουσική είχε μόλις γεννηθεί.

Αυτή τουλάχιστον είναι η (ελαφρώς απλουστευτική) ιστορία που ακούς verbatim τις τελευταίες εβδομάδες στο Μανχάταν, καθώς η Νέα Υόρκη γιορτάζει τα πενήντα χρόνια από τη δημιουργία ενός μουσικού είδους, το οποίο πλέον έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις και δημοτικότητα τη ροκ μουσική.

Προφανώς το να εντοπίζεις τη γέννηση της ραπ σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία είναι σαν να δηλώνεις ότι ξέρεις πότε γεννήθηκε η τζαζ ή πότε τραγούδησε πρώτη φορά ο πρώτος πρωτόγονος άνθρωπος. Οι ημερομηνίες, όμως, βοηθούν τις επετειακές εκδηλώσεις, ειδικά όταν σε αυτές εμπλέκονται ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, δημόσια ιδρύματα αλλά και ο δήμος της πόλης – θεσμοί, δηλαδή, που πριν από μισό αιώνα βρίσκονταν σε ανειρήνευτο πόλεμο με τους πρωτεργάτες της ραπ.

Αυτό που αρκετοί ξεχνούν να αναφέρουν είναι ότι η σημερινή βιομηχανία της χιπ χοπ μουσικής, η οποία το 2021 είχε τζίρο 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια, ξεκίνησε με φόντο τις στάχτες που άφηνε στο Μπρονξ μια αόρατη ταξική μάχη. Το 1973 το Μπρονξ καιγόταν. Κυριολεκτικά. Και αυτές δεν ήταν οι «φλόγες» των φυλετικών συγκρούσεων που συγκλόνιζαν την προηγούμενη δεκαετία τος Λος Αντζελες, αλλά πραγματικές πυρκαγιές που εξαφάνιζαν σε καθημερινή βάση πολυκατοικίες και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα.

«Οταν μεγάλωνα στην περιοχή, ήταν σαν να βρίσκεσαι στη Βηρυτό», εξηγούσε ο ράπερ Grandmaster Caz, ενώ οι ανταποκριτές του BBC που κάλυπταν τις εξελίξεις σαν να βρίσκονταν σε εμπόλεμη ζώνη υπολόγιζαν ότι κατά μέσο όρο ξεσπούσε μια νέα πυρκαγιά κάθε 45 λεπτά. Αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος είχε τους δικούς του εσωτερικά εκτοπισμένους, αφού οι πυρκαγιές ανάγκασαν σχεδόν 250.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Για δεκαετίες στο συλλογικό υποσυνείδητο των κατοίκων της Νέας Υόρκης εντυπώθηκε η βεβαιότητα ότι για τις πυρκαγιές ευθύνονταν οι κάτοικοι του Μπρονξ και συγκεκριμένα οι τοπικές συμμορίες που είχαν εισέλθει σε μια δίνη αυτοκαταστροφικής βίας. Οπως εξηγούσε, όμως, η σκηνοθέτρια Γκρέτσεν Χίλντεμπραν στο ντοκιμαντέρ «Decade of Fire» («Η δεκαετία της φωτιάς»), οι πραγματικοί εμπρηστές ήταν οι ιδιοκτήτες των κτιρίων που τα πυρπολούσαν για να παίρνουν τις αποζημιώσεις από τις ασφαλιστικές αλλά και το αμερικανικό κράτος, το οποίο ήδη από την εποχή της Μεγάλης Υφεσης της δεκαετίας του 1930 είχε μετατρέψει το Μπρονξ σε έναν κοινωνικό Καιάδα.

Από την εποχή του προέδρου Ρούσβελτ, οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες πολεοδομίας, σε συνεργασία με τις μεγάλες τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, έπαιρναν χάρτες και κύκλωναν με κόκκινο μαρκαδόρο τις γειτονιές όπου ζούσαν περισσότεροι μαύροι και λατινόφωνοι.

Αυτό το μαρκάρισμα (redlining) εξασφάλιζε ότι οι συγκεκριμένες κοινότητες λάμβαναν πολύ λιγότερα χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό (π.χ. για υπηρεσίες πυρόσβεσης, νοσοκομεία και κοινωνικά προγράμματα), ενώ οι τοπικοί μικροεπιχειρηματίες βρίσκονταν στις μαύρες λίστες των τραπεζών για δάνεια. Ο θεσμοθετημένος ρατσισμός από το κράτος και τον ιδιωτικό τομέα δημιουργούσε έναν φαύλο κύκλο εγκατάλειψης, φτώχειας, ανεργίας και εγκληματικότητας που ξεχείλισε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ξεθώριασε το θαύμα της μεταπολεμικής ανάπτυξης στις ΗΠΑ.

Η γέννηση της χιπ χοπ σκηνής σε αυτές τις συνθήκες αποτελούσε τη μοναδική διέξοδο για χιλιάδες νέους που μετά από χρόνια έβρισκαν ένα μέσο να εκφράσουν την οργή και τη δημιουργικότητά τους. Παράλληλα, ο μαύρος πληθυσμός αμφισβητούσε την απόλυτη κυριαρχία της ντίσκο στα μουσικά δρώμενα της πόλης (ακόμη και όταν δανείζονταν στοιχεία από αυτήν για να τα αποδημήσουν) και συχνά επέστρεφε στις σόουλ, τις φανκ ή ακόμη και τις τζαζ ρίζες του.

Εκτοτε, δεκάδες συγκροτήματα και καλλιτέχνες, από τους Public Enemy μέχρι τον 2Pac τίμησαν με τους στίχους τους την καταγωγή τους και την τάξη τους. Η μάχη όμως ήταν άνιση και χάθηκε σχετικά νωρίς, όταν ο «εχθρός» αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το ισχυρότερο όπλο του: την αφομοίωση. Η αμερικανική ραπ όπως και ολόκληρη η αμερικανική κοινωνία παρουσιάζουν μια αισθητή στροφή προς πιο αντιδραστικά και συχνά ακροδεξιά στοιχεία. Και οι πολυεκατομμυριούχοι ράπερ δεν περπατούν στους δρόμους τους νότιου Μπρονξ, αλλά μερικά στενά πιο κάτω, στο κόκκινο χαλί του Gala που διοργανώνει κάθε χρόνο το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

info-war.gr

μεγαλύτερη ευρωπαϊκή υπόθεση κατασκόπων που είναι γνωστοί ως ‘παράνομοι’ εκτυλίσσεται τον τελευταίο χρόνο σε διάφορες χώρες της ηπείρου.

Συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας (φευ).

Από όταν η Ρωσία άρχισε τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι φορείς που χειρίζονται τα της κατασκοπείας υποχρεώθηκαν να αλλάξουν άρδην τον τρόπο της λειτουργίας τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες από κοινοπραξίες media, το SVR (υπηρεσία ξένων πληροφοριών της Ρωσίας) και η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών //structure.mil.ru/structure/ministry_of_defence/details.htm?id=9711@egOrganization" target="_blank" rel="noopener" style="outline: none; box-sizing: border-box; color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; text-decoration: underline 1px; font-weight: 700; font-style: italic;">GRU συνήθιζαν να στέλνουν τους πράκτορες τους στο εξωτερικό υπό διπλωματική κάλυψη.  Ήταν γνωστοί ως ‘νόμιμοι’ κατάσκοποι.

Αυτή η ‘πόρτα’ έκλεισε όταν εκδιώχθηκαν εκατοντάδες Ρώσοι διπλωμάτες από πρεσβείες σε όλον τον κόσμο, μετά την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία.

Πέραν των 'νόμιμων' οι Ρώσοι 'έκαψαν' και το χαρτί της μονάδας 29155. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις των New York Times το 2019 είναι μια άκρως απόρρητη μονάδα της GRU, επιφορτισμένη με το “βρώμικο έργο” της δολιοφθοράς και των απόπειρων δολοφονιών σε όλη την Ευρώπη. Συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών δηλητηρίασης με τον νευρικό παράγοντα novichok.

Σε μια άνευ προηγουμένου αποτυχία των βασικών διαδικασιών επιχειρησιακής ασφάλειας, αποδείχθηκε πως η GRU παρείχε σε 29155 μέλη της διαβατήρια, τα οποία εκδόθηκαν από το ίδιο γραφείο διαβατηρίων στη Μόσχα.

Είχαν στενά συνδεδεμένους σειριακούς αριθμούς, γεγονός που επέτρεπε σε υπηρεσίες πληροφοριών και ερευνητές δημοσιογράφους να εντοπίσουν πολλούς και έτσι να τους καταστήσουν άχρηστους.

Εν τη απουσία όλων αυτών των επιλογών, οι Ρώσοι πιστεύεται πως ενεργοποίησαν τη λύση των ‘παράνομων’ κατασκόπων.

Για χρόνια εργάζονταν σε διάφορες δουλειές και ζούσαν σε μια σειρά ακινήτων στα προάστια.

Ο Roussev έχει ιστορικό επιχειρηματικών συναλλαγών στη Ρωσία. Δηλώνει επίσης ότι κάποτε ενήργησε ως σύμβουλος του βουλγαρικού υπουργείου Ενέργειας.

Μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2009 και πέρασε τρία χρόνια εργαζόμενος σε τεχνικό ρόλο σε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Το διαδικτυακό του προφίλ στο LinkedIn αναφέρει ότι αργότερα ήταν ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης που ασχολείται με την ευφυΐα σημάτων. Περιλαμβάνει την παρακολούθηση επικοινωνιών ή ηλεκτρονικών σημάτων.

Οι Dzhambazov και Ivanova περιγράφησαν ως ζευγάρι από τους γείτονες τους. Ο Dzhambazov δήλωνε οδηγός για νοσοκομεία και η Ivanova βοηθός εργαστηρίου για μια ιδιωτική επιχείρηση υγείας.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ‘ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ’ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ

Η ύπαρξη των ‘παρανόμων’ κατασκόπων έγινε γνωστή το 2010, όταν το FBI και η αμερικανική ομοσπονδιακή αστυνομία παρουσίασαν την Operation Ghost Stories, των 10 Ρώσων κατασκόπων που ήταν μέλη δικτύου που δρούσε σε διάφορες περιοχές των ΗΠΑ.

Συνελήφθησαν και ανταλλάχθηκαν με Αμερικανούς που είχαν συλλάβει οι Ρώσοι. Ναι, όλο αυτό είναι η έμπνευση των σχετικών σίριαλ και ταινιών που έχεις δει, για το πώς Ρώσοι κατάσκοποι αφομοιώθηκαν στην αμερικανική κοινωνία.

Όλα άρχισαν με τη σύλληψη της Anna Chapman, που αποδείχθηκε πως ήταν Ρωσίδα πράκτορας (Anna Vasilyevna) και ενεργούσε για λογαριασμό της Ρωσίας, πλησιάζοντας επικίνδυνα τον τότε πρόεδρο, Barack Obama. Μετά τη σύλληψη της ζήτησε να εκδοθεί στη Μεγάλη Βρετανία (ήταν κάτοχος διαβατηρίου, από γάμο της με Βρετανό).

Το αίτημα δεν έγινε δεκτό και μετά την ανταλλαγή με τις ΗΠΑ επέστρεψε στη Ρωσία. Εκεί ζει ως πολιτικός, μοντέλο και παρουσιάστρια της τηλεόρασης.

 

Σε αντίθεση με τους ‘νόμιμους’ κατασκόπους (εργάζονται σε ρωσικές πρεσβείες υπό διπλωματική κάλυψη), οι ‘παράνομοι’ λειτουργούν χωρίς ορατούς δεσμούς με τη Μόσχα.

Oι επίλεκτοι εκπαιδεύονται για χρόνια, ώστε να υιοθετούν ξένες ταυτότητες και να μπορούν να ενσωματώνονται στις δυτικές κοινωνίες με τρόπο που τους επιτρέπει να κάνουν τη δουλειά τους: να συγκεντρώνουν πληροφορίες.

Πολλοί έχουν παιδιά, τα οποία μεγαλώνουν μέσα στα ψέματα -δεν ξέρουν καν πως οι γονείς τους είναι Ρώσοι.

Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι δυτικές χώρες εκδίωξαν 450 διπλωμάτες.

Οι περισσότεροι ήταν στην Ευρώπη.

Αυτό, σύμφωνα με τον Shaun Walker της Guardian “μπορεί να ανάγκασε τη Μόσχα να βασιστεί περισσότερο στους ‘παράνομους’, καθώς και σε άλλα άτυπα δίκτυα”.

Παράδειγμα; Τον περασμένο Φεβρουάριο καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξης, για προδοσία ο 58χρονος David Ballantyne Smith: ο φρουρός ασφαλείας της βρετανικής πρεσβείας αντέγραφε μυστικά έγγραφα “κάποια εκ των οποίων εξαιρετικά ευαίσθητης φύσης” και τα έδινε στον “Διπλωμάτη Χ”. Αποκαλύφθηκε πως αυτός ήταν επικεφαλής αξιωματικός που ασχολούνταν με τη Ρωσία στην πρεσβεία.

Κατά την πρώην ‘παράνομη’ κατάσκοπο της SVR, Elena Vavilova “η ιδανική περίπτωση για έναν παράνομο κατάσκοπο είναι κάποιος που είχε συνηθισμένη εμφάνιση, που δεν τραβά την προσοχή και δεν τον νοιάζει να κερδίσει το θαυμασμό κανενός”.

ΑΠΟ ΤΙΣ 0 ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΣΤΙΣ 8 ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ

Κανένας 'παράνομος' της Ρωσίας δεν είχε αποκαλυφθεί δημόσια στη Δύση από το 2011. Τον τελευταίο χρόνο ωστόσο, έγιναν γνωστές οκτώ υποθέσεις, σε Νορβηγία, Βραζιλία, Ολλανδία, Σλοβενία, Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία.

Η τελευταία ήταν αυτή των τριών Βουλγάρων στην Αγγλία.

Όπως αποκάλυψε πριν λίγες ώρες το BBC oι ύποπτοι συνελήφθησαν τον Φεβρουάριο και έκτοτε κρατούνται, με την κατηγορία της κατοχής εγγράφων ταυτότητας με “ανάρμοστη πρόθεση. Φέρονται να τα είχαν, ενώ γνώριζαν πως είναι πλαστά. Η δίκη τους έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο.

Εικάζεται πως εργάζονταν για τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Τα έγγραφα περιλαμβάνουν διαβατήρια, δελτία ταυτότητας και άλλα έγγραφα για το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Βουλγαρία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Κροατία, τη Σλοβενία, την Ελλάδα και την Τσεχία.

Πρόκειται για τον 45χρονο Orlin Roussev από Great Yarmouth, στο Norfolk, τον 41χρονο Bizer Dzhambazov από το Harrow στο βορειοδυτικό Λονδίνο και την 31χρονη Katrin Ivanova, 31, επίσης κάτοικο της διεύθυνσης στο Harrow.

Ο ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΚΤΙΚΗ

Ο πρώτος από τις 8 πρόσφατες αποκαλύψεις ήταν ένας ερευνητής θεμάτων ασφαλείας στην Αρκτική.

Tον Οκτώβριο του 2022 η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας της Νορβηγίας συνέλαβε τον José Assis Giammaria, έναν “Βραζιλιάνο ερευνητή” που εργαζόταν ανεπίσημα στο Πανεπιστήμιο του Tromsø. Έκανε την πρακτική του από το Δεκέμβριο του 2021, ως μέλος της ομάδας με το όνομα Grey Zone, με επίκεντρο τις υβριδικές απειλές και τον πόλεμο.

Είχε περάσει μια πενταετία σε πανεπιστήμια του Καναδά (ήταν απόφοιτος του University of Calgary) όπου σπούδαζε θέματα ασφαλείας στην Αρκτική. Είχε και δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό.

Συνελήφθη ως ύποπτος για είσοδο στη Νορβηγία με πλαστά στοιχεία. Είχε αποκτήσει ταυτότητα στην ηλικία των 22 ετών, που θεωρείται αργά και δείγμα πλαστογράφησης εγγράφων. Ο πατέρας του δεν υπήρχε στα αρχεία της Βραζιλίας. Το 2013 είχε πάρει το βραζιλιάνικο διαβατήριο και τρία χρόνια μετά επέστρεψε στη Βραζιλία από τον Καναδά.

Οι αρχές ήταν βέβαιες πως δεν ήταν Βραζιλιάνος “αλλά ανώτερος αξιωματικός των ρωσικών στρατιωτικών πληροφοριών”, όπως έδειχναν τα στοιχεία που τον συνέδεαν με τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας. 

Το όνομα του είναι Mikhail Mikushin και προστέθηκε στις κατηγορίες αυτή για “συλλογή παράνομων πληροφοριών ενώ εργαζόταν με ψεύτικη ταυτότητα στο UiT Arctic University της Νορβηγίας”.

To Δεκέμβριο του 2022 συνελήφθη στην Λιουμπλιάνα ένα ζευγάρι από την Αργεντινή που είχε εγκατασταθεί με τα δυο τους παιδιά, στη Σλοβενία το 2017.

Η Maria Mayer είχε μια διαδικτυακή γκαλερί. Ο Ludwig Gisch την startup DSM&IT, εταιρεία που πρόσφερε λογισμικό για την οργάνωση των εισερχομένων email των χρηστών, αποκλείοντας ιούς, κακόβουλο λογισμικό και ανεπιθύμητα μηνύματα.

Αμφότεροι έκαναν πολλά ταξίδια για τη δουλειά τους.

Στους νέους γείτονες και φίλους έλεγαν πως εγκατέλειψαν τη χώρα τους γιατί δεν μπορούσαν να ζουν άλλο με το φόβο των εγκλημάτων που αυξάνονταν. Ζούσαν μια ήρεμη ζωή, σε μια ήρεμη περιοχή, μέχρι την ημέρα που η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι τους.

Στην έρευνα που έγινε και στο γραφείο που ανήκε στο ζευγάρι, βρέθηκε τεράστιο ποσό μετρητών (μάλλον για την πληρωμή πληροφοριοδοτών), με τα media να ανακοινώνουν στα τέλη του Γενάρη του 2023 πως η Mayer και ο Gisch συνδέονταν με τη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών.

Ήταν επίλεκτοι Ρώσοι κατάσκοποι, γνωστοί στο χώρο τους ως illegals.

Η Σλοβενία δεν έχει πολλά να ‘δώσει’ σε ό,τι αφορά την κατασκοπεία, αλλά βρίσκεται εντός της ζώνης ελεύθερης μετακίνησης Σένγκεν.

Έτσι έγινε η τέλεια βάση για τους κατασκόπους που από εκεί μπορούσαν να μπουν σε όποια χώρα της ΕΕ ήθελαν, χωρίς ελέγχους.

Η σύλληψη του συγκεκριμένου ζευγαριού έγινε μετά πληροφορία που έδωσε στους Σλοβένους ξένη υπηρεσία πληροφοριών.

Ενώ επισήμως οι αξιωματικοί της υπηρεσίας πληροφοριών της Ρωσίας περίμεναν τη δίκη τους, ανεπίσημα γίνονταν διαπραγματεύσεις μεταξύ της Μόσχας και της Δύσης, για ανταλλαγή τους με ένα άτομο που ήταν σε φυλακή της Ρωσίας.

Η ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΓΛΥΠΤΩΝ 3D

 

Λίγο μετά τις συλλήψεις στη Λιουμπλιάνα, εξαφανίστηκε από την Ελλάδα μια Eλληνομεξικανή γυναίκα, ονόματι Μαρία Τσάλλα, η οποία είχε κατάστημα με είδη πλεξίματος στην Ελλάδα, ενώ διατηρούσε φωτογραφικό blog, το οποίο ανανέωνε με φωτογραφίες της από ταξίδια της.

Πληροφορίες τη θέλουν να ήταν γνωστή στη SRV ως Irina Romanova.

Εγκατέλειψε τη χώρα μας στις 5 Ιανουαρίου, λέγοντας στους φίλους της πως πάει διακοπές και για να αγοράσει νήματα για το κατάστημα της. Προς το τέλος του ίδιου μήνα, ενημέρωσε υπάλληλο της πως συνέβη κάτι πολύ μεγάλο στη ζωή της και δεν θα επέστρεφε. Είπε πως ήταν στο Κιργιστάν.

Παρεμπιπτόντως, η Μαρία δεν μιλούσε συχνά για το σύζυγο της, ο οποίος βρισκόταν στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Οι ελληνικές αρχές πιστεύουν πως επρόκειτο για τον Gerhard Daniel Campos Wittich, ο οποίος επίσης εξαφανίστηκε την ίδια περίοδο από την πόλη όπου ζούσε για χρόνια.

Ο ‘Campos Wittich’ συστηνόταν με αυτό το όνομα και ως Βραζιλιάνος αυστριακής καταγωγής. Είχε κατάστημα με εκτυπώσεις 3D στο Ρίο. Κατασκεύαζε, μεταξύ άλλων, καινοτόμα γλυπτά από ρητίνη για τον στρατό της χώρας (πελάτες του ήταν τα περισσότερα σώματα και το υπουργείο Πολιτισμού).

Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν πως ήταν ‘παράνομος’ κατάσκοπος, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί επί χρόνια στη Ρωσία ώστε να μπορεί να ‘περνάει’ ως Βραζιλιάνος. Το όνομα του είναι Shmyrev Romanov και παντρεύτηκε με την Irina πριν αρχίσουν οι αποστολές δεκαετιών για την υπηρεσία πληροφοριών του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Έλληνας αξιωματούχος της ΕΥΠ που έδωσε αυτά τα στοιχεία στην Guardian ισχυρίστηκε ότι το ζευγάρι είχε σχεδιάσει συναντήσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γαλλία για να συνδυάσει τον έρωτα του με την κατασκοπεία.

Αμφότεροι είχαν σχέσεις στη χώρα όπου δρούσαν. Η κοπέλα του ‘Campos Wittich’ εργάζεται στο υπουργείο Γεωργίας της χώρας. Η ‘Τσάλλα’ είχε σχέση με έναν σκηνοθέτη.

Και οι δύο εκτιμάται πως βρίσκονται στη βάση τους: τη Ρωσία.

Ο ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΠΡΑΚΤΙΚΑΡΙΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ

Ένας άλλος Ρώσος που υποδύθηκε τον Βραζιλιάνο για δέκα χρόνια (απέκτησε μεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις στο παγκοσμίου φήμης Johns Hopkins University των ΗΠΑ και κέρδισε την πρακτική του στο διεθνές ποινικό δικαστήριο της Χάγης), είναι στη φυλακή.

Πρόκειται για τον Sergey Cherkasov, που κυκλοφορούσε ως Victor Muller Ferreira.

Συνελήφθη κατά την άφιξή του στην Ολλανδία τον περασμένο Απρίλιο, όταν παρουσίασε το διαβατήριό του. Ως Ferreira. Οι Ολλανδοί τον απέλασαν και τον περασμένο Ιούλιο καταδικάστηκε από τις αρχές της Βραζιλίας ως ένοχος στην κατηγορία ψευδούς απόκτησης και χρήσης βραζιλιάνικων εγγράφων. Φυλακίστηκε για 15 χρόνια.

Αν ο Cherkasov είχε καταφέρει να εργαστεί στο δικαστήριο, θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει πρόσβαση στα συστήματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του δικαστηρίου και σε άλλες ευαίσθητες πληροφορίες.

Η Ρωσία είχε υποβάλει αίτημα έκδοσης του, μετά τη σύλληψη του στη Βραζιλία. Παραδέχθηκε πως επρόκειτο για τον Sergey Cherkasov και επέμεινε ότι ήταν εγκληματίας που είχε αποδράσει για να αποφύγει κατηγορίες σχετικές με ναρκωτικά.

Το κατηγορητήριο των 46 σελίδων των ΗΠΑ είναι γεμάτο με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένων των υποτιθέμενων μηνυμάτων που έστειλε ο Cherkasov στον χειριστή του όταν κέρδισε μια θέση στο πανεπιστήμιο.

Αναφέρει επίσης, τις τοποθεσίες που γίνονταν οι όποιες συνδιαλλαγές και τις κρυψώνες που είχε προτείνει ο πράκτορας στον ‘άνθρωπο’ του ως ιδανικές για να αφήσει εξοπλισμό επικοινωνίας ή μηνύματα.

Η δημοσίευση του κατηγορητηρίου θεωρείται πως είναι ο τρόπος που είχαν οι ΗΠΑ να πιέσουν τη Βραζιλία να μην εκδώσει τον συλληφθέντα στη Ρωσία.

 
 
Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2023 07:14

καίγεται η γύμνια μας

 

του Ανδρέα Κοσιάρη

Η πύρινη κόλαση στη Θράκη αναδεικνύει την πολυεπίπεδη γύμνια του ελληνικού κράτους: από την έλλειψη πυρόσβεσης και πρόληψης πυρκαγιών, μέχρι την ανεπάρκεια και την ερήμωση των νοσοκομείων.

Πυροσβέστες ούτε για δείγμα

Ο εκπρόσωπος της Πυροσβεστικής, Γιάννης Αρτοποιός, αποκάλυψε άθελά του μιλώντας σε δελτίο ειδήσεων το βράδυ της Δευτέρας πόσο ανεπαρκής είναι η στελέχωση της πυροσβεστικής υπηρεσίας. «Περισσότεροι από 650 πυροσβέστες επιχειρούν αυτή τη στιγμή σε όλα τα μέτωπα», δήλωνε σε απευθείας σύνδεση (δελτίο ειδήσεων Mega 21/08/23, περίπου από το 36ο λεπτό).

Η πρόθεση αυτής της δήλωσης ήταν να δείξει τη μαζικότητα της κινητοποίησης του Πυροσβεστικού Σώματος — όμως ο αριθμός αυτός, ιδωμένος είτε κατά μόνας είτε σε αναλογικές συγκρίσεις, είναι τραγικά μικρός. Δευτερόλεπτα νωρίτερα, ο κ. Αρτοποιός είχε δώσει και το μέτρο σύγκρισης, μιλώντας για το ξέσπασμα 65 δασικών πυρκαγιών τη Δευτέρα. Η διαίρεση είναι εξαιρετικά απλή, και το αποτέλεσμα δείχνει αναλογία περίπου 10 πυροσβεστών ανά πυρκαγιά. Την εικόνα των στρεβλών προτεραιοτήτων του ελληνικού κράτους συμπληρώνουν τα πεπαλαιωμένα και ολίγιστα οχήματα και εναέρια μέσα πυρόσβεσης που διαθέτει η χώρα — απαραίτητη η υπενθύμιση πως το CanadAir που συνετρίβη στην Κάρυστο πριν από λιγότερο από έναν μήνα πετούσε από τη δεκαετία του 1970.

Ο αριθμός των 650 πυροσβεστών είναι μικρότερος από ένα τμήμα μονάχα της τελευταίας ανακοίνωσης διεξαγωγής διαγωνισμών για προσλήψεις αστυνομικών. Προκλητικά και τραγικωμικά, το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε χθες το απόγευμα τη δημόσια διαβούλευση για το Σχέδιο Νόμου στελέχωσης της Δικαστικής Αστυνομίας, που κάνει λόγο για 750 προσλήψεις (600 ένστολοι, 150 πολιτικό προσωπικό).

Όταν τον φετινό Ιούλιο οι μεγάλες πυρκαγιές σε Αττική, Ρόδο, Κέρκυρα, Μαγνησία και αλλού δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από το «επιτελικό» ελληνικό κράτος, κάθε εχέφρων μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε στη χώρα τον Αύγουστο, που παραδοσιακά φέρνει ισχυρούς ξηρούς βοριάδες, ειδικά στα βόρεια και ανατολικά.

Η Θράκη των «επών» και του αμερικανικού στόλου

Η καταστροφή ήταν προδιαγεγραμμένη, ειδικά για μία από τις πιο παρατημένες στην τύχη της περιφέρειες τη χώρας, όπως η Θράκη. Τον Έβρο, το κεντρικό κράτος (και τα πιστά και υπάκουα ΜΜΕ) τον θυμάται μονάχα όταν θέλει να πουλήσει προπαγάνδα για «έπη» εναντίον άοπλων προσφύγων και μεταναστών ή πανηγύρια για την κατανάλωση αυγών από τον αμερικανικό στόλο. Την Ροδόπη, τη θυμάται μόνο όταν θέλει να αποπροσανατολίσει στοχοποιώντας τη μειονότητα.

Φυσικά, μεγάλες ευθύνες για την κατάσταση έχουν και οι τοπικές αρχές των περιοχών, που πανικόβλητες ζητούσαν τη βοήθεια αγροτών για να δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες της κυριολεκτικά τελευταίας στιγμής, σε μια μάταιη προσπάθεια να αντισταθμιστεί η απραγία μηνών και ετών.

Η Θράκη των «επών» και του αμερικανικού στόλου

Η καταστροφή ήταν προδιαγεγραμμένη, ειδικά για μία από τις πιο παρατημένες στην τύχη της περιφέρειες τη χώρας, όπως η Θράκη. Τον Έβρο, το κεντρικό κράτος (και τα πιστά και υπάκουα ΜΜΕ) τον θυμάται μονάχα όταν θέλει να πουλήσει προπαγάνδα για «έπη» εναντίον άοπλων προσφύγων και μεταναστών ή πανηγύρια για την κατανάλωση αυγών από τον αμερικανικό στόλο. Την Ροδόπη, τη θυμάται μόνο όταν θέλει να αποπροσανατολίσει στοχοποιώντας τη μειονότητα.

Φυσικά, μεγάλες ευθύνες για την κατάσταση έχουν και οι τοπικές αρχές των περιοχών, που πανικόβλητες ζητούσαν τη βοήθεια αγροτών για να δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες της κυριολεκτικά τελευταίας στιγμής, σε μια μάταιη προσπάθεια να αντισταθμιστεί η απραγία μηνών και ετών.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως στην περίπτωση της Αλεξανδρούπολης μιλάμε για μια πυρκαγιά η οποία προόδευσε ανεξέλεγκτη όχι μέσα σε πυκνόφυτα και δύσβατα δάση, αλλά ως επί το πλείστο σε χαμηλής βλάστησης αγροτικές και περιαστικές περιοχές. Σε τρεις ημέρες πλήρους αδυναμίας ελέγχου της, η φωτιά κύκλωσε από Βορρά την πόλη φτάνοντας από το ανατολικό στο δυτικό της άκρο και αναγκάζοντας την εκκένωση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης, όπου οι φλόγες έφτασαν στον περίβολο του χώρου στάθμευσης του νοσοκομείου.

Ακόμα και στο Εθνικό Πάρκο της Δαδιάς, το πυκνό δάσος του οποίου καίγεται για δεύτερο συνεχόμενο καλοκαίρι, καταγγέλλεται πως ένας και μοναδικός δασοφύλακας (εξαμηνίτης συμβασιούχος) είχε την ευθύνη να περιπολεί για να προλάβει και να αποτρέψει την πυρκαγιά — η συνολική έκταση του Εθνικού Πάρκου ξεπερνά τα 400.000 στρέμματα.

Η ανάγκη εκκένωσης του ΠΓΝΑ, ανέδειξε άλλο ένα σημείο γύμνιας του κρατικού μηχανισμού. Στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης υπάρχουν σε απόσταση 150 χλμ από την Αλεξανδρούπολη τρία μεγάλα νοσοκομεία: της Κομοτηνής σε απόσταση περίπου 50-60 χλμ, της Ξάνθης σε απόσταση περίπου 100-110 χλμ και της Καβάλας σε απόσταση περίπου 150 χλμ. Εάν όμως ρωτήσετε οποιονδήποτε κάτοικο αυτών των πόλεων, θα μάθετε πως τα νοσοκομεία αυτά, ειδικά σε Ξάνθη και Κομοτηνή είναι ερημωμένα από γιατρούς και ερειπωμένα από κτιριακές εγκαταστάσεις, υποδομές και εξοπλισμό. Ακόμα και στο ίδιο το ΠΓΝΑ, νοσοκομείο στο οποίο διδάσκονται οι νέες γενιές γιατρών, ένας επισκέπτης θα παρατηρήσει πως το μόνο κομμάτι του που είναι καλοσυντηρημένο είναι η εκκλησία που βρίσκεται εντός του νοσοκομείου.

Τα νοσοκομεία της Ξάνθης και την Κομοτηνής, που είναι και τα εγγύτερα στην Αλεξανδρούπολη, αδυνατούν να φιλοξενήσουν μεγάλο όγκο ασθενών — δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν ούτε στις ανάγκες των κατοίκων αυτών των πόλεων, πόσο μάλλον να περιθάλψουν εκκενωθέντες από την Αλεξανδρούπολη. Προκρίθηκε έτσι η μεταφορά των ασθενών στην Καβάλα, της οποίας το νοσοκομείο είναι πιο λειτουργικό, αλλά και το πιο απομακρυσμένο. Με τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και οχήματα του ΕΚΑΒ, ήταν ελάχιστες οι δυνατότητες μετακομιδής ασθενών στα 150 χλμ απόστασης από την Αλεξανδρούπολη έως την Καβάλα.

Και το τραγικό ελληνικό κράτος, που διαθέτει εξοπλισμένο πλωτό νοσοκομείο στον πολεμικό του στόλο, επιστράτευσε ένα από τα φέρι-μπόουτ που πραγματοποιούν δρομολόγια από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στη Σαμοθράκη για να φιλοξενήσει ασθενείς κατάχαμα στο κατάστρωμά του κι έπειτα να τους μεταφέρει στην Καβάλα — αφού αρχικά το είχε χρησιμοποιήσει για φιλοξενία ανθρώπων που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους στα υπό εκκένωση χωριά γύρω από την πόλη.

ΜΜΕ, έκτακτα δελτία και πράκτορες

Όπως εξηγούσαμε τον Ιούλιο (αλλά και τα προηγούμενα καλοκαίρια), όλα αυτά είναι δείγμα των στρεβλών προτεραιοτήτων του ελληνικού κράτους — διαχρονικά μεν, αλλά ακραία εντεινόμενα τα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως δικαιολογία την κλιματική κρίση, αλλά δεν έχει πράξει το παραμικρό για να αντιμετωπίσει τις συνέπειές της. Το σκηνικό που επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι, με τις πυρκαγιές να σβήνουν από τον χάρτη ατελείωτες εκτάσεις ξανά και ξανά, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Δεν πρόκειται για αδυναμία — πρόκειται για απροθυμία.

Μέσα σε όλη την κρατική ανεπάρκεια, αναδείχθηκε ξανά και η δημοσιογραφική ανεπάρκεια της χώρας, με τα κανάλια των εφοπλιστών και μεγαλοεπιχειρηματιών που διατηρούν σχέση εξάρτησης με την πολιτική εξουσία, να αγνοούν για άλλη μία φορά την υποχρέωσή τους για ενημέρωση των πολιτών.

Στις φετινές πυρκαγιές, τα έκτακτα δελτία περιορίστηκαν στις δύο πρώτες ημέρες των πυρκαγιών της Αττικής τον Ιούλιο. Από την τρίτη μέρα εκείνων των πυρκαγιών κι έπειτα, οι εκπομπές κουτσομπολιού και οι θερινές επαναλήψεις τηλεοπτικών σειρών πήραν τη θέση της αναγκαίας σε περίοδο κρίσης ενημέρωσης. Η αφωνία διακόπηκε μόνο για λίγο, όταν στη Ρόδο λαμπάδιασαν ξενοδοχεία. Όπως και τον προηγούμενο μήνα, έτσι και στις τωρινές πυρκαγιές, η ενημέρωση από τα κανάλια είναι περιορισμένη στα τακτικά δελτία ειδήσεων, με ελάχιστα έκτακτα να διακόπτουν την τηλεοπτική ραστώνη.

Κομμάτι των αιτιών αυτής της αφωνίας είναι σίγουρα και η εσκεμμένη υποστελέχωση των δημοσιογραφικών ομίλων. Όμως δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει από τις στιγμές που τα κανάλια αναγκάζονται να προβάλλουν ρεπορτάζ, πως δημοσιογράφοι υπάρχουν — το σιωπητήριο δεν είναι εξ ανάγκης, αλλά είναι επιβεβλημένο άνωθεν.

Κάτι που γίνεται εμφανές και από το πώς διαχέεται η κυβερνητικά εκπορευόμενη παραπληροφόρηση. Τα κανάλια, και οι λοιποί ελεγχόμενοι δίαυλοι ενημέρωσης, είναι εξαιρετικά πρόθυμα να διασπείρουν τις γελοιότητες περί «συμμετοχής της ΕΥΠ» στην «έκτακτη διυπουργική σύσκεψη» για τις πυρκαγιές, υπονοώντας «δολιοφθορές» στην πρόκληση της πυρκαγιάς στην Αλεξανδρούπολη — όταν από την πρώτη στιγμή η Πυροσβεστική γνώριζε (και ανάφερε πλειστάκις δια των εκπροσώπων της) πως η πυρκαγιά προκλήθηκε από κεραυνό θερινής καταιγίδας.

Η «πρακτορολογία», που επιστρατεύεται σε κάθε κυβερνητική αποτυχία, είναι η εύκολη καταφυγή δικαιολόγησης που ποτέ δεν επιβεβαιώνεται. Όπως και τον Ιούλιο, έτσι και τώρα, χρησιμοποιείται χωρίς την ύπαρξη οποιουδήποτε στοιχείου, ρίχνοντας ταυτόχρονα νερό στον μύλο της ακροδεξιάς, που στον Έβρο ανακάλυπτε μέχρι και «παρεμπόδιση των πυροσβεστικών αεροσκαφών από Πακιστανούς», όπως διέδιδε από τη διεστραμμένη φαντασία του βουλευτής της Ελληνικής Λύσης.

Οι παρουσιαστές των ενημερωτικών εκπομπών ξέχασαν εν ριπή οφθαλμού όσα τους έλεγε η πυροσβεστική τις πρώτες ώρες της πυρκαγιάς στην Αλεξανδρούπολη για το πώς αυτή προκλήθηκε, και προσπαθούσαν να ανακαλύψουν πράκτορες και δόλιους μετανάστες για να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία του ελληνικού κράτους.

Για να αποδειχτεί περίτρανα πως το πτώμα της ελληνικής δημοσιογραφίας, νεκρό εδώ και καιρό, έχει πλέον σαπίσει και βρωμίσει, πλάι στο πτώμα του κοινωνικού χαρακτήρα του κράτους: το πτώμα της πυρόσβεσης, του ΕΣΥ, των υποδομών και της προστασίας του φυσικού πλούτου.

ΠΗΓΗ :info-war.gr

Σελίδα 627 από 4476
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή