Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΠΑΚΤΣΗ*

Ένα σημαντικό ζήτημα που αναφέρεται σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις-εδάφια στη συμφωνία Τσίπρα και δανειστών είναι οι σχετικές αναφορές για τις τράπεζες. Είναι σημαντικό ζήτημα και εξαιτίας του ρόλου που παίζουν στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και επειδή αποτελούν την ισχυρότερη μερίδα των ελλήνων κεφαλαιοκρατών και για το γεγονός ότι η χρηματοδότηση τους μέχρι τώρα με εγγυήσεις και ρευστό ύψους 211,5 δις [1] δεν έφθασε και απαιτούνται άλλα 10-25 δις.

Η συμφωνία λοιπόν απαιτεί τη «μεταφορά στο εθνικό δίκαιο της οδηγίας για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων (BRRD) με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.» Η οδηγία είναι ένα κείμενο 159 σελίδων, εξειδικευμένο ώστε να χάνεται μέσα στο λαβύρινθο του ο μη ειδικός, που συντάχθηκε με την ευθύνη των μεγάλων τραπεζών και του διευθυντηρίου. Η πιο γνωστή του «καινοτομία» είναι ότι θεσμοθετεί την ευθύνη των καταθετών στη διάσωση των τραπεζών. Η εγγύηση καταθέσεων είναι έως 100.000 ευρώ. Αυτό το έως έχει τη σημασία του. Προεργασία σύνταξης νόμου υπάρχει με τη συμβολή ιδιωτικής εταιρείας-συμβούλου από την εποχή Χαρδούβελη. Οι πρόθυμοι να την ψηφίσουν βουλευτές την έχουν διαβάσει; Και αν το έχουν κάνει τι κατάλαβαν; Θα έχουμε πάλι τα φαινόμενα Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και λοιπών;

Τι πάει να πει «με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής επιτροπής»; Τι θα κάνει αυτή πέρα από την υποχρέωση απόφασης για την ενσωμάτωση της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο; Επειδή δεν μπαίνει τίποτα τυχαία μένει να το δούμε συγκεκριμένα. Τίποτα καλό όμως δεν προμηνύει.

Η συμφωνία ακόμη απαιτεί » να πραγματοποιήσει (η ελληνική πλευρά) τα απαραίτητα βήματα για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων τόσο αποφασιστικής δράσης για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια όσο και μέτρων για την ενδυνάμωση της διακυβέρνησης του ΤΧΣ και των τραπεζών, ιδίως με την εξάλειψη κάθε πιθανότητας πολιτικών παρεμβάσεων, ιδιαίτερα στις διαδικασίες διορισμού.» Εδώ έχουμε πολλά μαζί. Πρώτα από όλα για να ενισχυθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας πρέπει να δοθεί λύση στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Δηλαδή πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας και σβήσιμο επιχειρηματικών χρεών για να μην επιβαρύνουν τους ισολογισμούς και την εικόνα των τραπεζών. Ακόμη, για την ενδυνάμωση της διακυβέρνησης, να μην μπαίνουν στις διοικήσεις πολιτικά πρόσωπα, πολύ περισσότερο εκπρόσωποι των εργαζομένων αλλά άνθρωποι των τραπεζών.

Πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διορισμός του κ. Άρη Ξενόφος που έχει διατελέσει ανώτατο διοικητικό στέλεχος σε πολλές Εταιρείες Διαχείρισης Κεφαλαίων στην Ελλάδα, στην Κεντρική & Νοτιοανατολική Ευρώπη και μέλος Διοικητικών Επιτροπών σε ιδιωτικές Ελληνικές Τράπεζες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το ίδιο βέβαια και στις διοικήσεις των τραπεζών που ενώ ανήκουν στον ελληνικό λαό με τον πακτωλό των δις που έχουν λάβει από αυτόν συνεχίζουν να τις κάνουν κουμάντο οι ιδιώτες μέτοχοι γεγονός που πρέπει να συνεχίζεται εσαεί.

Τρίτη αναφορά στις τράπεζες γίνεται σε σχέση με το υπό σύσταση ταμείο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας: «Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων θα αποτελέσει μια πηγή για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης εξόφλησης του νέου δανείου του ΕΜΣ και θα αποφέρει κατά τη διάρκεια του νέου δανείου επιδιωκόμενο συνολικό ποσό 50 δισεκ. ευρώ, εκ των οποίων τα 25 δισεκ. ευρώ θα χρησιμοποιηθούν για την επιστροφή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών…» Στα περιουσιακά στοιχεία του ταμείου θα μπουν και οι τραπεζικές μετοχές του ελληνικού δημοσίου; Όπως ορίζει η συμφωνία: «ελληνικά περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας θα μεταφερθούν σε ανεξάρτητο ταμείο, το οποίο θα τα ρευστοποιήσει με ιδιωτικοποιήσεις και άλλους τρόπους. Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων θα αποτελέσει μια πηγή για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης εξόφλησης του νέου δανείου του ΕΜΣ και θα αποφέρει κατά τη διάρκεια του νέου δανείου επιδιωκόμενο συνολικό ποσό 50 δισεκ. ευρώ…»

Το ξεπούλημα τους (έως 25 δις;) θα αποτελέσει το όχημα για την επαναφορά του πλήρους ελέγχου τους στους ιδιώτες ή θα ξεπουληθούν αντί πινακίου φακής σε ξένους τραπεζίτες ανταγωνιστές ή συνεταίρους; Πως να το ερμηνεύσουμε όταν ξέρουμε ότι είναι πολλά τα λεφτά για να μην υπάρχει σχεδιασμός και υπολογισμοί από πίσω.

Τέταρτη αναφορά στη συμφωνία: «Λόγω των σοβαρότατων προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο ελληνικός χρηματοπιστωτικός τομέας, ο συνολικός φάκελος του πιθανού νέου προγράμματος του ΕΜΣ θα πρέπει να περιλάβει τη δημιουργία αποθεματικού ασφάλειας ύψους 10 έως 25 δισεκ. για τον τραπεζικό τομέα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι πιθανές ανάγκες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το κόστος εξυγίανσης, εκ του οποίου αναμένεται να είναι άμεσα διαθέσιμο ποσό ύψους 10 δισεκ. ευρώ σε διαχωρισμένο λογαριασμό στον ΕΜΣ.» Δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει η υπόθεση γι αυτό ας πάρουμε για να έχουμε. Ο λαός θα χρεωθεί και οι ξένοι του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης θα έχουν στο ταμείο τους, το δικό τους ταμείο, τα λεφτά. Μη τυχόν και έχουμε καμιά ανατροπή και τα βάλουν στο χέρι οι κουρελήδες ζητιάνοι και τα χρησιμοποιήσουν αλλιώς, όπως για παράδειγμα, να εξασφαλίσουν ψωμί για τα παιδιά τους και φάρμακα για τους αρρώστους!

Και τέλος » Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ έχει επίγνωση ότι η ταχεία λήψη απόφασης επί νέου προγράμματος αποτελεί προϋπόθεση για να ανοίξουν πάλι οι τράπεζες, ώστε να αποφευχθεί με τον τρόπο αυτό η αύξηση του συνολικού χρηματοδοτικού φακέλου.» Βιάζονται, πολύ βιάζονται! Για το καλό μας… Με τον εκβιασμό μην φουσκώσουν και άλλο τον λογαριασμό προτρέπουν: πάρτε αποφάσεις, υποκύψτε και θα σας έρθει φθηνότερα, μην πολυκοιτάτε το εμπόρευμα έτσι και αλλιώς δεν έχετε εναλλακτικό δρόμο… Δεν φθάνει μόνο να βιαστούμε γι αυτό. Έχουν πρόθεση να πιάσουν αμέσως δουλειά. Μετά τις διακοπές βεβαίως βεβαίως. «Η ΕΚΤ και ο ΕΕΜ θα διενεργήσουν συνολική αξιολόγηση μετά το καλοκαίρι. Το συνολικό αποθεματικό ασφάλειας θα καλύψει τις πιθανές κεφαλαιακές ελλείψεις μετά τη συνολική αξιολόγηση αφού εφαρμοστεί το νομοθετικό πλαίσιο.» Να ξέρουν πόσο και τι είδους κουστούμι θα κόψουν.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η σιγή των Ελλήνων τραπεζιτών. Η μόνη δήλωση που έγινε με απαράμιλλη ψυχραιμία Βούδα σαν να μην τρέχει τίποτα για τα συμφέροντα τους είναι του κ. Σάλλα στις 16-7-2015. Ξέρει κάτι και τι ξέρει ο κ. Σάλλας που δεν δημοσιοποιείται; Αντίθετα ωσάν πατριάρχης του γένους μπορεί να εξαγγέλλει γενικές αρχές της νέας πανεθνικής προσπάθειας: «Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο αφήγημα, από μια νέα αρχή.

Πρέπει να δούμε όλοι, και του Ναι και του Όχι, τη νέα Συμφωνία ως ευκαιρία για την εξυγίανση των Δημόσιων Οικονομικών και την ενίσχυση του ανταγωνισμού της χώρας.

Είναι ανάγκη να τεθούν οι βάσεις για τον εκσυγχρονισμό και την ανάκαμψη της οικονομίας. Όλο το βάρος πλέον πρέπει να δοθεί στις επενδύσεις για την αναβάθμιση και την ανάπτυξη του τόπου και κυρίως για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Οφείλουμε να δώσουμε προοπτική στους νέους και το επιστημονικό δυναμικό της χώρας.

Σήμερα καλούνται όλοι οι Έλληνες και πρώτη η επιχειρηματική κοινότητα, να δώσουν το παρών για την επανεκκίνηση της οικονομίας»[2].

Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ισχυρό θεωρούν στελέχη των κορυφαίων επενδυτικών οργανισμών το σενάριο της συγχώνευσης στον ελληνικό τραπεζικό χώρο, μετά τα αποτελέσματα των stress tests από την ΕΚΤ και σύμφωνα με όσα πιστεύουν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, θα γίνουν τελικά τρεις ή ακόμα και δύο! Η Eurobank διεκδικείται από Εθνική και Άλφα με τις πλάτες από το Κατάρ. Τα funds που έχουν επενδύσει στη τράπεζα αυτή τελευταία και έχουν κεφάλαια διαθέσιμα φαίνεται να συμφωνούν γιατί προβλέπουν ότι με την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου θα καταλάβουν ισχυρές θέσεις.

Το πιθανότερο σενάριο που εκτιμούν ότι θα τεθεί στο τραπέζι περιλαμβάνει την Εθνική και τη Eurobank, ενώ σημειώνουν ότι το Fairfax εξ αρχής στο ενοποιημένο σχήμα επιθυμούσε να τοποθετήσει περί του 1 δισ. ευρώ. Τα πάντα ωστόσο θα εξαρτηθούν από τις κεφαλαιακές ανάγκες που θα προκύψουν και από το ποσό που θα κληθεί να καλυφθεί είτε ξεχωριστά στις τράπεζες, είτε σε υπό συγχώνευση σχήματα. Την ίδια στιγμή, σημειώνεται, το καναδικό Fairfax (έχει αγοράσει μετοχές της Eurobank κοψοχρονιάς με αρχικό κόστος κτήσης 0,31 ευρώ και μέσω κόστος κτήσης περίπου στα 0,16 ευρώ) που έχει μεγάλη έκθεση στο ελληνικό χρηματιστήριο και με 13% της Eurobank, περί τα 2 δισεκ. μετοχές, είναι προφανές ότι έχει αποφασίσει να στηρίξει την επένδυση του συμμετέχοντας και στην νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου.

Αν και είναι ακόμη δεν είναι σαφείς οι προϋποθέσεις, το ύψος και οι όροι των αυξήσεων κεφαλαίου πληροφορίες αναφέρουν ότι το lobbying δηλαδή οι μαζικές παρεμβάσεις των μεγάλων ξένων επενδυτών στην Ελλάδα, προς τους θεσμούς και τους μηχανισμούς των Βρυξελλών έχουν πυκνώσει [3]. “Όπως κάθε λογικά σκεπτόμενος επενδυτής που επενδύει σε τράπεζες, οι πελάτες μας θα εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο αύξησης των δεσμεύσεών τους προς την Εθνική Τράπεζα, υπό συγκεκριμένες συνθήκες”, επιβεβαιώνει η νομική εταιρεία Shearman & Sterling LLP που αντιπροσωπεύει την Εθνική Τράπεζα, σε επιστολή της, ημερομηνίας 17 Ιουλίου, που εστάλη προς τους δανειστές.“Οι πελάτες μας σκοπεύουν να διασφαλίσουν πως τα δικαιώματά τους προστατεύονται πλήρως από την υφιστάμενη νομοθεσία”, επισημαίνεται ακόμη στην ίδια επιστολή.

Εν τω μεταξύ σε εξαγορά του δικτύου καταστημάτων της Alpha Bank στη Βουλγαρία έναντι συμβολικού τιμήματος 1 ευρώ θα προχωρήσει η Eurobank. Τα διοικητικά συμβούλια των δυο τραπεζών επικύρωσαν τη συναλλαγή.

Με την εξαγορά αυτή η Eurobank αποκτά ένα επιπλέον δίκτυο 83 καταστημάτων τα οποία προστίθενται στα 180 καταστήματα που έχει η Eurobank στη Βουλγαρία (ελέγχει την Postbank, δηλαδή το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Βουλγαρίας) [4]. Με την εξαγορά αυτή η Eurobank θα γίνει η τέταρτη μεγαλύτερη τράπεζα στη Βουλγαρία. Τι συμβαίνει με τα διαμάντια στο στέμμα των ελληνικών τραπεζών που είναι οι θυγατρικές στο εξωτερικό; Τα ξαναμοιράζονται ή στήνονται αδιαφανή παζάρια και συμφωνίες με ευρύτερες στοχεύσεις;

Ανακεφαλαιώνοντας. Θα πληρώσουμε ξανά ακριβά το μάρμαρο των τραπεζών για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα ντόπιων και ξένων τραπεζιτών και πιστωτών. Η συμφωνία έχει ανοίξει το δρόμο ακόμη και για κούρεμα των καταθέσεων. Οι τράπεζες θα συνεχίσουν να είναι στα χέρια του κεφαλαίου παρόλο που έχουν εξαγορασθεί πολλές φορές την αξία τους από το υστέρημα του ελληνικού λαού. Θα συνεχίσουν να είναι τα τανκς ισοπέδωσης της λαϊκής βούλησης και μηχανισμός στραγγαλισμού του πολιτικού συστήματος. Η κρατικοποίηση τους με εργατικό έλεγχο είναι καθήκον πρώτης γραμμής για να αποκρουστούν οι εκβιασμοί και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος ξεπεράσματος της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων και του λαού. Από μόνη της αυτή η επιλογή δεν αρκεί αλλά και χωρίς αυτή είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί μια ανατροπή.

[1] Πηγή: Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου – «Unfollow» 05/04/2014 ''Για πόσο θα πληρώνουμε τους τραπεζίτες Σάλλα, Κωστόπουλο, Λάτση'';

[2] Δελτίο τύπου της τράπεζας Πειραιώς.

[3] www.bankingnews.gr 20-7-2015

[4] Τα Νέα 20-7-2015

*Αναδημοσίευση από pandiera.gr

Πέμπτη 23 Ιουίου 2015

Του ΣΤΑΘΗ ΚΑΤΣΟΥΛΑ*

Ο κ. Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας 13 Ιουλίου, ακολουθώντας τους προκατόχους του, συμφώνησε σε νέο μνημόνιο. Έθεσε το γνωστό δίλημμα "μνημόνιο ή χρεοκοπία". Τις επόμενες ώρες και μέρες, τόσο ο Α. Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ και των αστικών πολιτικών κομμάτων, επιδόθηκαν σε μια ακατάσχετη τερατολογία για την έξοδο από την Ευρωζώνη. Με αρλούμπες, συνειδητά ψέματα και ανακρίβειες επιχείρησαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι και το τρίτο μνημόνιο αποτελεί μονόδρομο, ακριβώς όπως τα δύο προηγούμενα. Από τον ίδιο τον κ.Τσίπρα που μας πληροφόρησε ότι "ο συνταξιούχος με τη σύνταξή του σε δραχμές θα έβγαζε τρεις μέρες και όχι ένα μήνα", μέχρι τον κ. Μάρδα που μας διαβεβαίωσε ότι σε περίπτωση δημόσιου ελέγχου των συναλλαγματικών διαθέσιμων της ΤτΕ, η ΕΚΤ θα έβγαζε πλαστά το σύνολο των χαρτονομισμάτων του ευρώ που κυκλοφορούν παγκοσμίως. Οι τερατολογίες για τη δραχμή εκτοξεύονται χωρίς λογική, συνειρμό ή απόδειξη.

Σε αυτή την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική του ομάδα επιστράτευσε ένα αήθες ψέμα. Επαναλάμβανε 24 ώρες το 24ωρο ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο σχέδιο και δεν έχει κατατεθεί κάποια εναλλακτική πρόταση. Ακόμη χειρότερα, ταύτιζε την έξοδο από το ευρώ με το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit (που σημειωτεον ήταν η μία από τις δύο εκδοχές, καθώς την πρώτη εκδοχή την υπέγραψε φαρδιά πλατιά ο Έλληνας πρωθυπουργός).

Το ψέμα που επαναλάμβανε διαρκώς η κυβερνητική ομάδα του Μαξίμου και τα μεγάλα ΜΜΕ ήταν αήθες, επειδή έκαναν ότι αγνοούν μελέτες, βιβλία, αρθρογραφία, επιστημονικές δημοσιεύσεις που συντείνουν στην αναγνώριση των θετικών, ευεργετικών συνεπειών μιας αποχώρησης από την ευρωζώνη. Είναι άλλο πράγμα ο κ.Τσίπρας να διαφωνεί με αυτό το σχέδιο και να προτιμά την παιδική χαρά της "εντός ευρώ διαπραγμάτευσης" στην οποία νομίζει ότι επιδόθηκε επί 5 μήνες, και άλλο πράγμα να εμφανίζει ως ανύπαρκτες εδώ και χρόνια κατατεθειμένες προτάσεις για την έξοδο από την Ευρωζώνη και την παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ως δύο αναπόσπαστα και επειγόντως αναγκαία μέτρα για την έξοδο από την κρίση.

Παραθέτουμε παρακάτω κείμενα οικονομολόγων, επιστημόνων, αλλά και πολιτικών φορέων που επιχειρούν να θέσουν την αναγκαιότητα ρήξης με την Ευρωζώνη και να περιγράψουν κατά το μέτρο του δυνατού ένα σχέδιο μετάβασης. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για ολοκληρωμένες προσεγγίσεις. Συγκρινόμενες βέβαια με το κυβερνητικό σχέδιο σύμφωνα με το οποίο "θα πειστεί η Μέρκελ", "θα αλλάξει η Ευρώπη", "μπλοφάρει ο Σόιμπλε", "δεν θα κόψει τη ρευστότητα ο Ντράγκι" κλπ, αποτελούν μνημείο επιστημονικής αρτιότητας.

Ωστόσο οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η ρήξη και η αποδέσμευση από την Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν είναι ζήτημα τεχνικών σχεδιασμών, οικονομοτεχνικών μελετών ή προϋποθέσεων. Είναι ζήτημα πολιτικής και κοινωνικής βούλησης. Είναι κορυφαία πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση που ακυρώνει τη στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης να κερδίζει και να αναπαράγεται κρατώντας τη χώρα στην ΕΕ. Για αυτό άλλωστε η περίπτωση εξόδου θα προκαλούσε "εμφύλιο πόλεμο", σύμφωνα με την προειδοποίηση Μεϊμαράκη και τη δήλωση Καμμένου. Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επέλεξε τη ρήξη, όχι γιατί δεν γνώριζε τις τεχνικές προϋποθέσεις της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, όχι γιατί δεν είχε προετοιμάσει σχέδιο Β, ούτε γιατί δεν έπεσε στην αντίληψή του ένα πλήθος μελετών και επιχειρημάτων στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την υποταγή όχι γιατί δεν είχε σχέδιο ρήξης, αλλά γιατί δεν ήθελε, δεν θέλει και δεν πρόκειται να θελήσει τη ρήξη.  Γιατί πολιτικά δεν αμφισβητεί το άκαμπτο διεθνές πλαίσιο της χώρας, την πρόσδεση της Ελλάδας στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Αυτό το πλαίσιο επιβάλει τον πιο σκληρό νεοφιλελευθερισμό και δεν επιτρέπει τα παραμικρά περιθώρια άσκησης κοινωνικής πολιτικής.

Το πρόβλημα επομένως είναι πολιτικό. Επειδή όμως η σπέκουλα γίνεται στο τεχνικό - οικονομικό πεδίο, δεν μπορούμε παρά να θυμίσουμε λίγα από τα σχετικά εκλαϊκευμένα κείμενα που υποστηρίζουν τις ευεργετικές συνέπειες της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και ξεγυμνώνουν τον απόλυτο παραλογισμό της παραμονής στο ευρώ.

(Δι-) Έξοδος: Εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής του Σχεδίου Β

Ίσως το πιο άρτιο κείμενο για την έξοδο από το ευρώ, που γράφτηκε από την Οικονομική Επιτροπή του Σχεδίου Β τις μέρες που ακολούθησαν τον εκβιασμό της Κύπρου, την άνοιξη του 2013. Περιγράφει την οριακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ύστερα από τρία χρόνια μνημόνιο, την αναγκαία ανάκτηση μοχλών οικονομικής πολιτικής που προϋποθέτουν την έξοδο από την Ευρωζώνη. Στο συγκεκριμένο κείμενο συμπυκνώνονται με πολιτικό τρόπο μελέτες που αφορούν τα αποτελέσματα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Δίνεται συνοπτική απάντηση σε τερατολογίες και ανακρίβειες που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο σχετικά με την έξοδο από την Ευρωζώνη και ορισμένες από αυτές υποστηρίζονται και από τμήματα της Αριστεράς.

Σύνοψη εκτιμήσεων και προτάσεων του Ινστιτούτου Δημήτρης Μπάτσης για την Ελληνική οικονομία.

Ένα χρόνο μετά τη συγκεκριμένη εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής του Σχεδίου Β, το Ινστιτούτο Δημήτρης Μπάτσης και ο καθηγητής Θ. Μαριόλης δημοσιεύουν μία Σύνοψη Εκτιμήσεων και Προτάσεων για την ελληνική οικονομία. Το κείμενο εντοπίζει τα αδιέξοδα της μνημονιακής πολιτικής, θέτει ως κομβικό πρόβλημα την ενεργό ζήτηση και επιχειρηματολογεί διεξοδικά για την αποδέσμευση από την Ευρωζώνη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις για το ύψος της υποτίμησης και τον πληθωρισμό, για τον εξωτερικό δανεισμό και την ανάπτυξη, για τον κίνδυνο υπερπληθωρισμού. Το ενδιαφέρον επίσης βρίσκεται στην εκτίμηση των επιπτώσεων μιας αύξησης της ενεργού ζήτησης ανά κλάδο, με υπολογισμό των εμπορευματικών πολλαπλασιαστών της ελληνικής οικονομίας. Τέλος είναι σημαντική η παράθεση τόσο ενός μεσοχρόνιου όσο και ενός μακροχρόνιου προγράμματος που πρέπει να ακολουθηθεί μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η επισήμανση για την ανάγκη δομικής μεταβολής στην ελληνική οικονομία (ανασύνθεση της παραγωγής).

Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Άρθρο του οικονομολόγου Λεωνίδα Βατικιώτη, όπου με εκλαϊκευμένο τρόπο σκιαγραφείται η επόμενη μέρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγκεκριμένη αναφορά στο τι θα γίνει με την ενέργεια, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τις τράπεζες, απαντώντας στο τρομοκρατικό κύμα που εξαπολύεται από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Ευρώ ή Δραχμή; Ερωτήσεις και Απαντήσεις.

Κείμενο του Σχεδίου Β, τον Νοέμβριο του 2012 (λίγους μήνες αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση). Περιέχει 43 ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με το θέμα της ρήξης και της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζωνη. Απαντάει στα ζητήματα της εξόδου από την ευρωζώνη με πρωτοβουλία των δανειστών (βλέπε σχέδιο Σόιμπλε), του δημοψηφίσματος για το ευρώ, της κατάργησης των μνημονίων μέσα στην ευρωζώνη, της υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος, του πληθωρισμού, των καταθέσεων των πολιτών, των τραπεζών, των δανείων των πολιτών, του χρέους, των καυσίμων, των φαρμάκων των τροφίμων, των εμπορικών συναλλαγών, των εισαγόμενων αγαθών, της απομόνωσης της Ελλάδας, των εθνικών κινδύνων, του δημοσίου ελλείμματος, κλπ. Ενδιαφέρον έχει ότι με αυτή την έκδοση εγκαινιάστηκε ο όρος Σχέδιο Β και υπογραμμίστηκε ότι ανεξάρτητα από τον πολιτικό στόχο μιας αντιμνημονιακής δύναμης, είναι αδιανόητο να μην ετοιμάζεται ένα εναλλακτικό σχέδιο στην περίπτωση που οι δανειστές δεν υποχωρήσουν. Η συγκεκριμένη αναφορά χλευάστηκε όσο τίποτα από τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ που διαβεβαίωναν ότι η δική τους διαπραγμάτευση θα στεφθεί με επιτυχία.

Επιστροφή σε υποτιμημένη δραχμή, πληθωρισμός κόστους και διεθνής ανταγωνιστικότητα: Μια μελέτη εισροών - εκροών

Οι Θ. Μαριόλης και Α. Κάτσινος ξεκινούν θεωρώντας ότι το βασικό πρόβλημα στην ελληνική οικονομία είναι πρόβλημα διεθνούς ανταγωνιστικότητας και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εντός της ΟΝΕ. Οι συγγραφείς εκτιμούν τις επιπτώσεις μιας ονομαστικής υποτίμησης κατά 50% του νέου νομίσματος, μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη. Με αυτή την υπόθεση εκτιμάται η πορεία των τιμών, ο πληθωρισμός κόστους και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα ισχύουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της υποτίμησης στην ανταγωνιστικότητα. Κατά τη συγκεκριμένη μελέτη, η επιστροφή στη δραχμή, όχι μόνο δεν συνεπάγεται κάποια καταστροφή, αλλά μπορεί να δώσει τη δυνατότητα και το χρόνο να ωφεληθεί η ελληνική οικονομία από την αύξηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της.

Ερωτήσεις και Απαντήσεις σχετικά με την έξοδο από την Ευρωζώνη

Κείμενο που συντάχτηκε από μέλη της ΜΑΡΣ και δημοσιοποιήθηκε λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα. Περιέχει 18 ερωτήσεις και απαντήσεις: Για το πώς θα γίνει η αλλαγή νομίσματος, για την υποτίμηση, για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα φάρμακα, για τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών και για την εισαγωγή προϊόντων από το εξωτερικό.

Έξοδος από το Eυρώ, υποτίμηση, νέες τιμές - μια απάντηση στις τερατολογίες

Κείμενο του Κ. Παπουλή που εκλαϊκεύει συμπεράσματα ερευνών για το ύψος της υποτίμησης μετά από μια επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Παίρνοντας ως πιθανότερο σενάριο μια υποτίμηση κατά 25%, απαντιέται η σπέκουλα για τον πληθωρισμό, τις τιμές και την αγοραστική δυνατότητα.

Η Οικονομική Πολιτική της Ρήξης

Ο οικονομολόγος Νίκος Στραβελάκης αναλύει τα 9 αναγκαία βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν στην περίπτωση μιας ρήξης με την Ευρωζώνη, ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες.

Αθέτηση Πληρωμών της Ελλάδας και έξοδος από την ΟΝΕ

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ρήξη; Διέξοδος από την Κρίση της Ευρωζώνης" του Κ.Λαπαβίτσα. Περιγράφεται αναλυτικά η αδιέξοδη διαχείριση του χρέους από τις μνημονιακές συμφωνίες, η επιδίωξη διαγραφής χρέους μετά την παύση πληρωμών, οι επιπτώσεις στις τράπεζες, η αντιμετώπιση του πρωτογενούς ελλείμματος (την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο υπήρχε ακόμη έλλειμμα) και οι λεπτομέρειες της μετάβασης στη νέα δραχμή. Το νομισματικό πρόβλημα της μετάβασης απομυθοποιείται από τις τερατολογικές διαστάσεις του και αναλύονται οι βασικές - κατά συντριπτική πλειοψηφία ευεργετικές - συνέπειες του εθνικού νομίσματος.

Η οικονομική πολιτική εντός και εκτός ευρώ

Με απόλυτα διαυγή και εντελώς λακωνικό τρόπο παρουσιάζονται από τον Θ. Μαριόλη τα διαθέσιμα μέσα οικονομικής πολιτικής. Αναδεικνύεται το περιοριστικό όριο της συμμετοχής στη νομισματική ένωση, καταγράφονται τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας και παρουσιάζεται η εναλλακτική της εξόδου από την Ευρωζώνη και των επιπτώσεων που μπορεί να έχει ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. Τίθενται επίσης οι όροι υπό τους οποίους είναι συμφέρουσα η έξοδος από το ευρώ, καθώς και αναγκαία συνοδευτικά μέτρα.

* Πηγή: www.antapocrisis.gr

Τρίτη 21 Ιουλίου 2015

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ*

Είναι προφανές πως εδώ πλέον υπάρχουν δύο ασύμβατα πολιτικά σχέδια. Δυνατότητα σύνθεσης πάνω στο έδαφος της μνημονιακής διαχείρισης απλά δεν υπάρχει. Το πολιτικό σχέδιο του «Όχι» οφείλει να διεκδικήσει το κόμμα, ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.

Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει ιστο­ρι­κό προη­γού­με­νο τέ­τοιας πλή­ρους ανα­στρο­φής, σαν αυτή που συ­ντε­λέ­στη­κε εντός ελά­χι­στων ημε­ρών, με την υπο­γρα­φή της κα­τά­πτυ­στης συμ­φω­νί­ας από την κυ­βέρ­νη­ση, σε βάρος της λαϊ­κής βού­λη­σης που εκ­φρά­στη­κε με το όχι της 5ης Ιου­λί­ου. Υπό το πρό­σχη­μα του –υπαρ­κτού– εκ­βια­σμού, τον οποίο, όμως, υπο­τί­θε­ται ότι εκλή­θη να απο­κρού­σει ο λαός με το δη­μο­ψή­φι­σμα –και το έπρα­ξε με τρόπο αδιαμ­φι­σβή­τη­το και γεν­ναιό­δω­ρο. Ούτε και προη­γού­με­νο τέ­τοιας δια­στρο­φής, να επι­χει­ρεί­ται, είτε με δη­μο­σκο­πή­σεις είτε με επι­κοι­νω­νια­κή προ­πα­γάν­δα των ίδιων απα­τε­ώ­νων τους οποί­ους ο λαός έστει­λε στα αζή­τη­τα, να πα­ρα­χα­ρα­χθεί το απο­τέ­λε­σμα, μέχρι του ση­μεί­ου να γί­νο­νται οι νι­κη­τές αντι­κεί­με­νο χλεύ­ης των ητ­τη­μέ­νων.

Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει, επί­σης, προη­γού­με­νο κυ­βέρ­νη­σης η οποία, σε χρο­νι­κό διά­στη­μα ελά­χι­στων μηνών, να «αυ­το­νο­μεί­ται» τόσο κραυ­γα­λέα από το πρό­γραμ­μα και τους στό­χους της. Και ασφα­λώς δεν υπάρ­χει προη­γού­με­νο μια τόσο πε­ρι­φα­νής νίκη του λαού να με­τα­τρέ­πε­ται μέσα σε πέντε μέρες σε μια τόσο συ­ντρι­πτι­κή ήττα, με δια­στά­σεις εθνι­κής κα­τα­στρο­φής. Ήττα που οδη­γεί στη συ­ντρι­βή των υπο­τε­λών τά­ξε­ων, που εν προ­κει­μέ­νω οδη­γή­θη­καν, παρά τη βού­λη­σή τους, σε υπο­τα­γή από την ίδια την πο­λι­τι­κή τους ηγε­σία. Ήττα, όμως, που συ­νε­πά­γε­ται και τη στρα­τη­γι­κή υπο­βάθ­μι­ση του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­στι­κού σχη­μα­τι­σμού, με τη συ­νέρ­γεια των ηγε­τι­κών ελίτ της εγ­χώ­ριας αστι­κής τάξης, όπως συ­νέ­βη σε όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις μεί­ζο­νες εθνι­κές κρί­σεις της νε­ό­τε­ρης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας.

Η ΣΥΜ­ΦΩ­ΝΙΑ

Η συμ­φω­νία που συ­νο­μο­λο­γή­θη­κε με τους «θε­σμούς» είναι οι­κο­νο­μι­κά κα­τα­στρο­φι­κή, γιατί διαιω­νί­ζει το σπι­ράλ λι­τό­τη­τα-ύφε­ση-υπερ­χρέ­ω­ση, και μη βιώ­σι­μη, γιατί προ­βλέ­πει υπερ­με­γέ­θη, εμπρο­σθο­βα­ρή και ανέ­φι­κτα δη­μο­σιο­νο­μι­κά μέτρα σε μια κα­θη­μαγ­μέ­νη και ανή­μπο­ρη οι­κο­νο­μία. Η μη βιω­σι­μό­τη­τα της συμ­φω­νί­ας ομο­λο­γεί­ται άλ­λω­στε από τους ίδιους τους «θε­σμούς» (σω­ρευ­τι­κή ύφεση πάνω από 30%, χρέος 200% με απορ­ρό­φη­ση του 15% του ΑΕΠ για την ετή­σια εξυ­πη­ρέ­τη­σή του κ.λπ.).

Κοι­νω­νι­κά φρι­κα­λέα, γιατί εμπε­δώ­νει και με­γι­στο­ποιεί το μνη­μο­νια­κό άχθος με ένα νέο, το τρίτο, πάνω στα δύο παλιά, τούρ­μπο μνη­μό­νιο (και έπο­νται νέα υπο­μνη­μό­νια, σε κάθε φάση της αξιο­λό­γη­σης). Γιατί υπα­γο­ρεύ­ει μια βαθιά αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση στο κα­θε­στώς των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, των απο­λύ­σε­ων και τον ερ­γα­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό. Γιατί προ­βλέ­πει αλ­λα­γές στη δι­καιο­σύ­νη και τη διοί­κη­ση που θα αξιο­ποι­η­θούν για την επι­βο­λή fast track δια­δι­κα­σιών κα­τα­σχέ­σε­ων, εξώ­σε­ων, πλει­στη­ρια­σμών, και θα οδη­γή­σουν σε απαλ­λο­τρί­ω­ση πε­ριου­σί­ας από τις τρά­πε­ζες και τους με­γά­λους ομί­λους.

Υπο­νο­μευ­τι­κή της προ­σπά­θειας για πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση, καθώς στο­χο­ποιεί κρί­σι­μους κλά­δους και το­μείς, όπως τον αγρο­τι­κό τομέα, τη νη­σιω­τι­κή οι­κο­νο­μία κ.ά. και προ­ω­θεί διαρ­θρω­τι­κές απορ­ρυθ­μί­σεις που θα επι­φέ­ρουν καί­ριο πλήγ­μα στη μι­κρο­με­σαία ρα­χο­κο­κα­λιά της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και στην απα­σχό­λη­ση. Γιατί απο­στε­ρεί από το Δη­μό­σιο όλα τα ερ­γα­λεία εμπλο­κής του στη δια­δι­κα­σία της πα­ρα­γω­γι­κής επα­νεκ­κί­νη­σης, τα στρα­τη­γι­κά δί­κτυα και την ενέρ­γεια. Γιατί στις τρά­πε­ζες, που απο­τε­λούν το ερ­γα­λείο για την αι­μο­δο­σία της οι­κο­νο­μί­ας και τον βα­σι­κό μοχλό για την ανα­διάρ­θρω­ση του πα­ρα­γω­γι­κού μο­ντέ­λου, θα γίνει το με­γά­λο πάρτι, η με­γά­λη λε­η­λα­σία Με φρέ­σκα δα­νει­κά στις πλά­τες του ελ­λη­νι­κού λαού και με την εν­σω­μά­τω­ση στην εθνι­κή νο­μο­θε­σία της οδη­γί­ας BRRD.

Τα­πει­νω­τι­κή για τη χώρα, γιατί εμ­βα­θύ­νει στο έπα­κρο το κα­θε­στώς της αποι­κί­ας χρέ­ους και της επι­τρο­πεί­ας. Γιατί εγκα­θι­στά μη­χα­νι­σμό αρ­πα­γής της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας. Γιατί αφαι­ρεί από την κυ­βέρ­νη­ση της χώρας και το κοι­νο­βού­λιο τη νο­μο­θε­τι­κή εξου­σία και μά­λι­στα με ανα­δρο­μι­κή ισχύ.

Γιατί φαλ­κι­δεύ­ει την ίδια την εκτε­λε­στι­κή εξου­σία με τον «αυ­τό­μα­το κόφτη» δη­μο­σί­ων δα­πα­νών και εγκα­θι­δρύ­ει τον άμεσο έλεγ­χο από τους δα­νει­στές της δη­μό­σιας διοί­κη­σης και των «ανε­ξάρ­τη­των αρχών».

Επι­κίν­δυ­νη για τη δη­μο­κρα­τία, γιατί η προ­σπάθεια εφαρ­μο­γής της απέ­να­ντι στις αυ­το­νό­η­τες λαϊ­κές αντι­δρά­σεις θα απαι­τή­σει έντα­ση της κα­τα­στο­λής (το ζή­σα­με ήδη στις 15/7), γιατί θα ευ­τε­λί­σει πε­ραι­τέ­ρω τους κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς θε­σμούς και δια­δι­κα­σί­ες, γιατί θα οδη­γή­σει σε μό­νι­μο κα­θε­στώς «έκτα­κτης ανά­γκης».

Πο­λι­τι­κά ολέ­θρια, γιατί, φέ­ρο­ντας την υπο­γρα­φή μιας κυ­βέρ­νη­σης αρι­στε­ρής προ­έ­λευ­σης, εμπε­δώ­νει τον πο­λι­τι­κό αμο­ρα­λι­σμό και το δόγμα Τ.Ι.Ν.Α., πα­ρα­λύ­ει ένα ολό­κλη­ρο δυ­να­μι­κό κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης, ακυ­ρώ­νει εν τη γε­νέ­σει του τον νε­ο­λαι­ί­στι­κο ρι­ζο­σπα­στι­σμό που εκ­δη­λώ­θη­κε στη μάχη του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, ανοί­γει δρό­μους στην ακρο­δε­ξιά και υπο­νο­μεύ­ει την προ­ο­πτι­κή προ­ο­δευ­τι­κών ανα­τρο­πών στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη. Δια­μορ­φώ­νει συν­θή­κες απα­ξί­ω­σης της Αρι­στε­ράς εν συ­νό­λω και θέτει σε υπαρ­ξια­κή δο­κι­μα­σία το εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Θα απο­δει­χτεί, τέλος, ανε­φάρ­μο­στη στην πράξη, επα­να­φέ­ρο­ντας, ίσως και πολύ σύ­ντο­μα, ακόμη πιο πιε­στι­κά και πιο εκ­βια­στι­κά το δί­λημ­μα του απρο­ε­τοί­μα­στου και χα­ο­τι­κού Grexit, που υπο­τί­θε­ται απο­σό­βη­σε.

Ο ισχυ­ρι­σμός ότι η συμ­φω­νία είναι πο­λι­τι­κά δια­χει­ρί­σι­μη με «αντιρ­ρο­πι­στι­κά» μέτρα (όπου ακούς νε­ο­λο­γι­σμούς, βράσ' τα) και μά­λι­στα είναι προ­τι­μό­τε­ρο να τη δια­χει­ρι­στεί η πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση, με «αρι­στε­ρή» ευαι­σθη­σία, αν δεν απο­τε­λεί φε­νά­κη εκ μέ­ρους αυτών που με κάθε τρόπο επι­θυ­μούν να γαν­τζω­θούν σε κυ­βερ­νη­τι­κούς θώ­κους και κα­ρέ­κλες, είναι στην ηπιό­τε­ρη εκ­δο­χή βαριά αφέ­λεια. Αλή­θεια, με τι να «αντιρ­ρο­πί­σεις» τη σφαγή;

Όσο για τους λε­ο­ντα­ρι­σμούς κατά της δια­πλο­κής και τα τοιαύ­τα, εκεί­νο που είναι βέ­βαιο και έχει επα­λη­θευ­τεί από τη μνη­μο­νια­κή πε­ντα­ε­τία είναι πως το βαθύ τα­ξι­κό ρήγμα που ανοί­γει το μνη­μό­νιο υπο­χρε­ώ­νει αυ­τούς που κα­λού­νται να το εφαρ­μό­σουν σε ανα­ζή­τη­ση συμ­μα­χιών, πο­λι­τι­κών, κοι­νω­νι­κών, μι­ντια­κών, στην απέ­να­ντι όχθη του Ρου­βί­κω­να. Και τούτο το 3ο μνη­μό­νιο, που θα βα­θύ­νει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την τα­ξι­κή τάφρο, θα χρεια­στεί επι­χεί­ρη­ση μα­ζι­κής λο­βο­το­μής, οπότε ας προ­σέ­ξουν οι κυ­νη­γοί κε­φα­λών μη σκί­σουν κα­νέ­να καλ­σόν. Άλ­λω­στε, στη φάση που δια­νύ­ου­με, οι ανά­γκες της συ­γκυ­ρί­ας επι­βάλ­λουν τη στο­χο­ποί­η­ση των «δια­φω­νού­ντων», και οι «φίλοι μας οι κα­να­λάρ­χες» κά­νουν ό,τι μπο­ρούν.

ΠΩΣ ΦΤΑ­ΣΑ­ΜΕ ΩΣ ΕΔΩ

Η συμ­φω­νία αυτή απο­τε­λεί προ­ϊ­όν πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κού και αποι­κιο­κρα­τι­κού εκ­βια­σμού του διευ­θυ­ντη­ρί­ου της Ευ­ρω­ζώ­νης. Αυτής της σύγ­χρο­νης, γερ­μα­νο­κρα­τού­με­νης Ιεράς Συμ­μα­χί­ας, στην οποία, ανε­πί­στρο­φα και με μη με­ταρ­ρυθ­μί­σι­μο τρόπο (για να θυ­μη­θού­με κά­ποιες συ­νε­δρια­κές επι­ση­μάν­σεις προς βα­ρή­κο­ους πα­ρα­λή­πτες), έχει εγκα­θι­δρυ­θεί θε­σμι­κά ένα χα­λύ­βδι­νο κλου­βί που απα­γο­ρεύ­ει την πα­ρέκ­κλι­ση από τον άτεγ­κτο μο­νό­δρο­μο της υπερ­λι­τό­τη­τας. Ει­δι­κά όμως στην πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δας, δεί­χνει να πει­ρα­μα­τί­ζε­ται και με φόρ­μου­λες με­τα­νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, που πα­ρα­πέ­μπουν σε κα­θε­στώς ημι­δου­λο­πα­ροι­κί­ας και κοι­νω­νι­κών ζωνών αφρι­κα­νο­ποί­η­σης.

Είναι, όμως, και απο­τέ­λε­σμα της κυ­βερ­νη­τι­κής τα­κτι­κής που πα­ρέ­μει­νε επί πε­ντέ­μι­σι μήνες προ­σκολ­λη­μέ­νη, εξα­ντλώ­ντας και την τε­λευ­ταία ικ­μά­δα οι­κο­νο­μι­κών απο­θε­μά­των και κοι­νω­νι­κών αντο­χών, σε μια δια­δι­κα­σία υπο­νο­μευ­μέ­νης δια­πραγ­μά­τευ­σης, εμ­μέ­νο­ντας στη συ­ντα­γή «πάση θυσία συμ­φω­νία, πάση θυσία μέσα στο ευρώ». Σαν το υπνω­τι­σμέ­νο θή­ρα­μα που ανα­μέ­νει, χωρίς την πα­ρα­μι­κρή αντί­δρα­ση, το καί­ριο πλήγ­μα του θη­ρευ­τή.
Ήταν, άραγε, μοι­ραίο, πρό­κει­ται απλώς για απί­στευ­το ερα­σι­τε­χνι­σμό, για σχέ­διο βγαλ­μέ­νο από τα εγ­χει­ρί­δια των συ­νω­μο­σιο­λό­γων; Τα ερω­τή­μα­τα θα μας απα­σχο­λούν για καιρό, τα κομ­μά­τια του παζλ θα πά­ρουν ίσως και αρ­κε­τό διά­στη­μα για να συ­ναρ­μο­λο­γη­θούν. Υπάρ­χουν, ωστό­σο, ορι­σμέ­να στοι­χειώ­δη πράγ­μα­τα που μπο­ρούν να ει­πω­θούν από τώρα με από­λυ­τη βε­βαιό­τη­τα.

Η στρα­τη­γι­κή αφή­γη­ση της ηγε­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αυτή του «αρι­στε­ρού ευ­ρω­παϊ­σμού» –ευ­φη­μι­σμός του κα­τα­να­γκα­στι­κού ευ­ρω­παϊ­σμού, μια αρ­κε­τά παλιά ιστο­ρία–, η μο­νο­καλ­λιέρ­γεια του Plan Α, αφή­γη­ση που έλαβε, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες και έντο­νες προει­δο­ποι­ή­σεις (π.χ. με την πε­ρί­πτω­ση της Κύ­πρου τον Μάρτη του '13), εμ­μο­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα, απο­τέ­λε­σε το «στρα­τη­γι­κό» υπό­βα­θρο της ήττας. Αυτή η πο­λι­τι­κή γραμ­μή έγινε κομ­μά­τια και θρύ­ψα­λα –κι όμως, ου­δείς από τους πρω­τα­γω­νι­στές της προ­τί­θε­ται να την εντα­φιά­σει. Αντί­θε­τα, ζη­τούν και τα ρέστα.

Η γραμ­μή αυτή «κα­θο­δη­γού­σε» και τις κι­νή­σεις στο εσω­τε­ρι­κό πεδίο: συ­νε­χής διο­λί­σθη­ση και άμ­βλυν­ση των θέ­σε­ων για τις τρά­πε­ζες και τους στρα­τη­γι­κούς το­μείς της οι­κο­νο­μί­ας, για το χρέος, για τις πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χί­ες. Κι­νή­σεις που, κατά την κυ­βερ­νη­τι­κή πε­ρί­ο­δο, έλα­βαν τη μορφή της χιο­νο­στι­βά­δας. Κι επι­σφρα­γί­στη­καν με όσα ακο­λού­θη­σαν –κι όσα ακόμη θα ακο­λου­θή­σουν– τη συν­θη­κο­λό­γη­ση. Σε βαθμό κατά τον οποίο η κυ­βέρ­νη­ση να τρο­χο­δρο­μεί στις ράγες της αστι­κής μνη­μο­νια­κής δια­χεί­ρι­σης και το κόμμα, με ευ­θύ­νη της ηγε­τι­κής του ομά­δας, να απει­λεί­ται από «βίαιη με­τα­μόρ­φω­ση» σε σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρο κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό μόρ­φω­μα.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Είναι πα­ρα­πά­νω από προ­φα­νές πως δη­μιουρ­γεί­ται όχι απλά πο­λι­τι­κό κενό, αλλά χάσμα εκ­προ­σώ­πη­σης του κό­σμου, των θυ­μά­των του μνη­μο­νί­ου, που κιν­δυ­νεύ­ει να μεί­νει χωρίς φωνή. Και ταυ­τό­χρο­να ο κίν­δυ­νος απορ­φα­νι­σμού του «όχι», έστω του πιο ρι­ζο­σπα­στι­κού του τμή­μα­τος.

Είναι, επί­σης, προ­φα­νές πως οι μάχες που μέλ­λει να δο­θούν οφεί­λουν να δο­θούν με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο στην κοι­νω­νία, να απο­κτή­σουν, επει­γό­ντως, με­τω­πι­κή συ­γκρό­τη­ση από τα κάτω, με τολ­μη­ρή απεύ­θυν­ση ει­δι­κά στη νε­ο­λαία, που έδωσε συ­γκι­νη­τι­κή κι ελ­πι­δο­φό­ρα μάχη για το «όχι», για το ίδιο της το μέλ­λον.

Το «όχι» των βου­λευ­τών της Αρι­στε­ράς μέσα στη Βουλή, που απο­τε­λεί ένα πρώτο βήμα για να βρει φωνή και αντι­στοί­χι­ση αυτό το κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας, χρειά­ζε­ται να έχει και συ­νέ­χεια.

Και με το κόμμα;

Είναι προ­φα­νές πως εδώ πλέον υπάρ­χουν δύο ασύμ­βα­τα πο­λι­τι­κά σχέ­δια. Δυ­να­τό­τη­τα σύν­θε­σης πάνω στο έδα­φος της μνη­μο­νια­κής δια­χεί­ρι­σης απλά δεν υπάρ­χει. Το πο­λι­τι­κό σχέ­διο του «όχι» οφεί­λει να διεκ­δι­κή­σει το κόμμα, με ό,τι κι αν αυτό συ­νε­πά­γε­ται. Είναι μια μάχη που πρέ­πει να δοθεί και θα δοθεί από την αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος πάση δυ­νά­μει, απέ­να­ντι και στο συ­στη­μι­κό μέ­τω­πο που εσχά­τως έχει επι­στρα­τευ­τεί σε μια άνευ προη­γου­μέ­νου ενορ­χη­στρω­μέ­νη στο­χο­ποί­η­σή της ως του υπ' αριθμ. 1 «εσω­τε­ρι­κού εχθρού». Και η μάχη αυτή θα δοθεί όχι απλά για την τιμή των όπλων.

Ούτως ή άλλως όλα θα κρι­θούν στο πεδίο της τα­ξι­κής πάλης.

* Ο Βαγγέλης Αντωνίου είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Ά Αθήνας 

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Στις 28 Ιούλη 2015 συνεχίζεται η δίκη των Νεοναζί δολοφόνων της Χρυσής Αυγής στα δικαστήρια των φυλακών Κορυδαλλού.

Είναι η τελευταία συνεδρία πριν από την διακοπή της δίκης για το καλοκαίρι. Η επανέναρξη της δίκης έχει ορισθεί για τις 7/9/2015.

Η συνεχής παρουσία και παρέμβαση του εργατικού κινήματος, των αντιφασιστικών κινήσεων και συλλογικοτήτων μέσα και έξω από τα δικαστήρια συνιστά μια μεγάλη συμβολή στην αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης της νεοφασιστικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα η κλιμακούμενη αντιφασιστική δράση του κινήματος έχει τεράστια συμβολή στο να αποτραπεί η ευνοϊκή δικαστική αντιμετώπιση των Χρυσαυγιτών.

Τις τελευταίες μέρες οι Χρυσαυγίτες με αφορμή το τρίτο μνημόνιο που δέχθηκε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προσπαθούν να βγουν στο προσκήνιο, να εμφανίσουν ένα αντιμνημονιακό προσωπείο με σκοπό να ξεγελάσουν και να εξαπατήσουν λαϊκές εργατικές μάζες ότι δήθεν είναι υπερασπιστές της πατρίδας, του λαού και των εργαζομένων.

Στην πραγματικότητα ήταν και είναι λακέδες και πιστά μαντρόσκυλα του εκμεταλλευτικού συστήματος, τάγματα εφόδου του μεγάλου κεφαλαίου και η άθλια δημαγωγία τους δεν πρόκειται να εξαπατήσει κανέναν.

Το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να συνεχίσει, να δυναμώσει τις πρωτοβουλίες του και την δράση του ώστε στις νέες συνθήκες να μην περάσει η νεοναζιστική δημαγωγία και προπαγάνδα στις εργατικές και λαϊκές συνοικίες και ευρύτερα στον λαό.

Οι φονιάδες του Παύλου Φύσσα δεν έχουν θέση στην κοινωνία και την πολιτική ζωή, πρέπει να απομονωθούν και να καταδικασθούν στην συνείδηση του λαού μας.

Καλούμε τους Ναυτεργάτες και όλους τους εργαζόμενους του Πειραιά να πάρουν μέρος στην Αντιφασιστική συγκέντρωση στις 28/7/2015 έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος