Tου ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Η στάση της Ελλάδας στη ψηφοφορία που διεξήχθη στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θύμιζε έναν όμηρο μελλοθάνατο που εμφανίζεται μπροστά του ως από μηχανής θεός η δυνατότητα να δραπετεύσει κι αυτός αδιαφορεί! Γυρίζει την πλάτη του, συνεχίζοντας να δηλώνει υποταγή στους δεσμώτες του με την ελπίδα να ανταμειφθεί για τη δουλικότητά του...

Η πρόταση που κατατέθηκε προς ψήφιση από την Αργεντινή με τον τίτλο «βασικές αρχές για τις διαδικασίες αναδιάρθρωσης δημόσιου χρέους» (εδώ το προσχέδιο) αποτελεί ένα σοβαρό πλήγμα στην κερδοσκοπία που δραστηριοποιείται στην αγορά ομολόγων, τα περίφημα αρπακτικά κεφάλαια, καθώς θωρακίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών, έστω κι αν όπως κάθε απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (αντίθετα με ό,τι συμβαίνει με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας) δεν έχει δεσμευτικό περιεχόμενο. Επί της ουσίας νομιμοποιεί τις μονομερείς ενέργειες των κρατών! Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η διατύπωση: «ένα κυρίαρχο κράτος έχει το δικαίωμα να σχεδιάζει τις μακροοικονομικές του πολιτικές, περιλαμβανομένης της αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους του, που δεν θα πρέπει να ματαιώνεται ή να παρεμποδίζεται από καταχρηστικά μέσα;»

Ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας της πρότασης, που ψηφίστηκε τελικά με 136 θετικές ψήφους, 6 αρνητικές (ΗΠΑ, Γερμανία, Καναδάς, Αγγλία, Ιαπωνία και Ισραήλ) και 41 αποχές (μεταξύ των οποίων και τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ), φάνηκε από την λυσσαλέα αντίδραση της ΕΕ. Σε έγγραφο του Συμβουλίου Υπουργών (Ecofin) που κυκλοφόρησε (εδώ μπορείτε να το διαβάσετε) παρουσιάζονται οι λόγοι για τους οποίους τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν πρέπει να ψηφίσουν την πρόταση. Επί της ουσίας είναι οι λόγοι για τους οποίους διαφωνεί η Γερμανία κι η Αγγλία. Για παράδειγμα προβάλλεται ως αιτία διαφωνίας η αμφισβήτηση του προνομιακού καθεστώτος που χαίρουν ορισμένοι πιστωτές, δηλαδή το ΔΝΤ κι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Η ακύρωση ωστόσο αυτού του νεοαποικιακού καθεστώτος μόνο οφέλη θα κόμιζε για την Ελλάδα, καθώς θα επέτρεπε το κούρεμα του χρέους στο ΔΝΤ σήμερα και στον ΕΜΣ αύριο. Επιπλέον δεν αναγνωρίζεται ως πεδίο λύσης τέτοιων θεμάτων ο ΟΗΕ για να προκριθεί το ΔΝΤ κι η ΕΕ, όπου η Ελλάδα έχει υποστεί τις πιο εξοντωτικές τιμωρίες με τον μανδύα της λύσης της κρίσης χρέους.

Ενδεικτικό στοιχείο της απήχησης που συνάντησε η πρόταση της Αργεντινής είναι η επιστολή οικονομολόγων (μεταξύ των οποίων οι Γ. Βαρουφάκης, Τζ. Γκαλμπρέιθ, Τ. Πικετί, Μ. Ουσόν, κ.α.) που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Γκάρντιαν (εδώ η επιστολή) με την οποία ζητούν από τα ευρωπαϊκά κράτη να υποστηρίξουν τη σχετική πρόταση.

Ωστόσο, υπουργείο Εξωτερικών και Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους για να δικαιολογήσουν την υποταγή της Ελλάδας στα συμφέροντα της Γερμανίας, μέσω της αποχής, πρόβαλλαν ότι το ελληνικό χρέος δεν έχει σχέση με τα χρέη άλλων χωρών κι ότι αυτά τα θέματα αφορούν αναπτυσσόμενες χώρες, όπως η Αργεντινή. Πρόκειται για κατάφωρα ψέματα! Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει το ίδιο πρόβλημα με την Αργεντινή. Η διαφορά είναι ότι η Αργεντινή επέλεξε να μην πληρώσει το 8% των ομολογιούχων που δε δέχτηκαν την αναδιάρθρωση του 2002, ενώ η Ελλάδα πληρώνει στο ακέραιο τα σχετικά ομόλογα (hold outs) συνολικής αξίας 7,67 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση Τσίπρα μάλιστα πλήρωσε δύο τέτοιες λήξεις (στις 3 Μαρτίου 2015, 83 εκ. και στις 14 Ιουλίου 2015, 115 εκ. ευρώ) παρότι περυσινή απόφαση του ΟΗΕ, πάλι με πρωτοβουλία της Αργεντινής αναγνώριζε το δικαίωμα των κυρίαρχων κρατών να προβαίνουν σε αναδιαρθρώσεις και να τις υλοποιούν μέχρι τέλους, δηλαδή να μη πληρώνουν «ακούρευτα ομόλογα». Η μεταμοντέρνα ελληνική αποικία έχει εκχωρήσει το σχετικό δικαίωμα στους πιστωτές της, πιστεύοντας ακράδαντα πως ότι είναι καλό γι' αυτούς είναι και για την ίδια...

*Πηγή : εφημερίδα «Πριν» (13/9/2015)

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ Β' ΑΘΗΝΑΣ

Αν κάτι βρίσκεται στο επίκεντρο των εκλογών της 20^ης Σεπτέμβρη ‘15, εκτός από το νέο Μνημόνιο, είναι το ζήτημα του εθνικού νομίσματος που για πρώτη φορά τέθηκε από κοινοβουλευτικό κόμμα στη δημόσια συζήτηση, με την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας», ως προϋπόθεση για την προοδευτική έξοδο της χώρας από την κρίση. Ασφαλώς η συζήτηση δεν είναι καινούργια αφού το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη (Grexit) τα τελευταία χρόνια ήταν και παραμένει πάντα στο προσκήνιο.

ΤΟ «ΧΡΩΜΑ» ΚΑΙ Η «ΜΥΡΟΥΔΙΑ» ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Γύρω από το ρόλο του νομίσματος υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση που από τα κυρίαρχα media καλλιεργείται σκόπιμα. Ένας είδος «φετιχοποίησης» του νομίσματος «αυτού καθ’ αυτού» με «θετικές» (ευρώ) και «αρνητικές» (δραχμή) ιδιότητες. Ωστόσο το ουσιαστικό δεν είναι το «χρώμα» (οι απεικονίσεις στο νόμισμα), αλλά η «μυρουδιά» του, δηλαδή η νομισματική πολιτική που εκφράζει. Πριν το 2000, όταν η Ελλάδα είχε τη δραχμή ως εθνικό νόμισμα, οι επιλογές της νομισματικής πολιτικής από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αποτελούσαν συστατικό στοιχείο της γενικότερης οικονομικής πολιτικής, η οποία εξυπηρετούσε κατ’ εξοχήν τα συμφέροντα της κυρίαρχης ελίτ. Παρ’ όλα αυτά έδινε στη χώρα μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση εθνικής πολιτικής και αντιμετώπισης έκτακτων οικονομικών προβλημάτων, σε σχέση με το ευρώ, όπου οι επιλογές νομισματικής πολιτικής ανήκουν πλέον στην ΕΚΤ και στον κ.Ντράγκι.!

Ασφαλώς η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, δεν σημαίνει αυτόματα και φιλολαϊκή νομισματική και οικονομική πολιτική, αλλά μόνο «εν δυνάμει», εφ’ όσον ο έλεγχος τους βρεθεί στα χέρια μιας αριστερής κυβέρνησης. Αντίθετα όσο έχουμε ευρώ με δεδομένες τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της ευρωζώνης, η κατάσταση είναι δύο φορές χειρότερη, δεδομένου ότι νόμισμα «ευρώ» εξυπηρετεί κυρίως τις επιλογές του ευρωπαϊκού χρηματιστικού κεφαλαίου και ιδιαίτερα των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου. Κατά συνέπεια η ανάκτηση του ελέγχου της νομισματικής πολιτικής μαζί και συναλλαγματικής, δίνει πλεονεκτήματα σε κάθε ελληνική κυβέρνηση (βαθμούς ελευθερίας), πολύ περισσότερο σε μια αριστερή κυβέρνηση στην άσκηση οικονομικής πολιτικής.

Δυστυχώς αυτή τη δυνατότητα η άρχουσα τάξη της χώρας μας, για συγκεκριμένους πολιτικούς και οικονομικούς λόγους την έχει απεμπολήσει, παρ’ ότι στην πράξη αποδείχτηκε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και στο ευρώ, ήταν και παραμένει καταστροφική για την οικονομία επιλογή. Αντίθετα η κυρίαρχη ελίτ επιμένει στην πολιτική της «πάση θυσία» παραμονής στην ευρωζώνη, αποφεύγοντας σκόπιμα να δώσει σαφή απάντηση για τους βαθύτερους λόγους (οικονομικούς και πολιτικούς) της συγκεκριμένης επιλογής. Ειδικότερα από οικονομική άποψη, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα θα επιφέρει υποτίμηση (σε ξένο νόμισμα) υλικών και άυλων αξιών που κατέχει η κυρίαρχη ελίτ, ενώ από πολιτική άποψη, θα αποδυναμώσει τα πρόσθετα στηρίγματα που έχει η παραμονή της στην ευρωζώνη, στη διασφάλιση της πολιτικής της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης του ελληνικού λαού.

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Παρ’ ότι η ένταξη στην ευρωζώνη-ευρώ ήταν τραγικό λάθος, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα με τις σημερινές συνθήκες κρίσης και αυστηρής οικονομικής επιτήρησης από την «τερα-τρόϊκα» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΜΣ), δημιουργεί εξ’ αρχής ορισμένες δυσκολίες (οικονομικές-θεσμικές). Εάν η μετάβαση γινόταν «συναινετικά» τα πράγματα θα ήταν σχετικά ευκολότερα απ’ ότι με όρους «ρήξης» (μονομερής αποδέσμευση), ιδιαίτερα στην αρχική περίοδο, λόγω των ενδογενών κερδοσκοπικών τάσεων που θα προκύψουν στην πορεία μετάβασης και της ανακατανομής εισοδημάτων που θα επέλθει από τη διακύμανση τιμών, με επιπτώσεις ακόμα και σε τμήματα της αστικής τάξης.

Ωστόσο σε κάθε περίπτωση η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ανοίγει ελπιδοφόρους προοπτικές στην οικονομία, ενώ τα όποια προβλήματα θα είναι προσωρινά και διαχειρίσιμα με κατάλληλη φυσικά προετοιμασία. Ειδικότερα με τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και την υπαγωγή της Τράπεζας Ελλάδος στο δημόσιο έλεγχο, εξασφαλίζεται η παροχή ρευστότητας στην οικονομία. Δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα έχοντας το εκδοτικό προνόμιο θα λειτουργεί ως «φορέας δανεισμού τελευταίας καταφυγής» του ελληνικού δημοσίου, για την κάλυψη των αναπτυξιακών δαπανών (εφ’ όσον δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές), όπως κάνουν κατά κανόνα όλες οι χώρες που έχουν δικά τους νομίσματα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ρωσία, Ιαπωνία, Ελβετία, κοκ). Ταυτόχρονα η Τράπεζα Ελλάδος θα λειτουργεί ως φορέας εξασφάλισης ρευστότητας στις εμπορικές τράπεζες, θέτοντας κανόνες χρηματοδότησης της οικονομίας και διευκολύνοντας την ανάληψη ιδιωτικών επενδύσεων και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και η αναπροσαρμογή της συναλλαγματικής ισοτιμίας, διευκολύνει την ανάκτηση μεγάλου μέρους της εγχώριας αγοράς με την υποκατάσταση εισαγόμενων (γίνονται ακριβότερα) από εγχώρια προϊόντα, την αναζωογόνηση των ΜμΕ, αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης. Διευκολύνει επίσης τις εξαγωγές (γίνονται φθηνότερες) καθώς επίσης και τον τουρισμό, με αποτέλεσμα την αύξηση εισροής συναλλάγματος και τόνωση της εγχώριας αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής.

Επίσης η αποδέσμευση από την ευρωζώνη και η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, διευκολύνει την ανάκτηση του ελέγχου της δημοσιονομικής, της εισοδηματικής και αναπτυξιακής πολιτικής (ΠΔΕ-ΕΣΠΑ), καθώς και την κατάργηση της λιτότητας, τη δικαιότερη αναδιανομή εισοδήματος (φορολογία, κοινωνικές δαπάνες κά), την τόνωση της ζήτησης, παραγωγής και απασχόλησης. Βέβαια η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα δημιουργεί στην αρχική περίοδο,κίνδυνο εκροής κεφαλαίων και απώλεια καταθέσεων από τις τράπεζες. Ωστόσο ο κίνδυνος μαζικής εκροής έχει σχεδόν εκλείψει μετά την υιοθέτηση ελέγχων στις ροές κεφαλαίων. Με την εθνικοποίηση των τραπεζών και τη σταθεροποίηση του εθνικού νομίσματος, οι έλεγχοι θα αρθούν σταδιακά, αλλά οι έλεγχοι στις εξαγωγές κεφαλαίων θα διατηρηθούν από ένα ύψος και πάνω θα διατηρηθεί. Από την άλλη με το δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες οι λαϊκές καταθέσεις θα διασφαλιστούν πλήρως.

Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα αρχικά θα γίνει σε ισοτιμία 1:1 (1 ευρώ = 1 νέα δραχμή). Στην πορεία αναπόφευκτα θα γίνει αναπροσαρμογή της ισοτιμίας (υποτίμηση γύρω στο 20%), η οποία θα οδηγήσει σε μικρή αύξηση τιμών λόγω ακριβότερων εισαγωγών που χρειάζεται να γίνουν οπωσδήποτε (καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, κά). Ωστόσο επειδή το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι σχεδόν ισοσκελισμένο (μετά από επταετή ύφεση), δεν θα προκύψουν μεγάλες ανάγκες για συναλλαγματικά αποθέματα για την κάλυψη τους. Από την άλλη θα έχουμε αύξηση συναλλάγματος από εξαγωγές και τουρισμό, πράγμα που θα λειτουργήσει σταθεροποιητικά τόσο για το νόμισμα όσο για την οικονομία.

Όσον αφορά την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς με βασικά είδη (τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα), μπορούν με συντονισμένες κρατικές ενέργειες να αντιμετωπιστούν οι όποιες έκτακτες ανάγκες για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ελλάδα καλύπτει ήδη βασικές ανάγκες τροφίμων και φαρμάκωναπό εγχώριες πηγές, ενώ έχει ικανοποιητική εγχώρια κάλυψη στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Από την άλλη η προώθηση διακρατικών συμφωνιών με άλλες χώρες, μπορούμε να καλύψουμε οποιεσδήποτε ανάγκες σε βασικά είδη (καύσιμα, φάρμακα, κλπ) με αντίστοιχη προώθηση δικών μας προϊόντων.

Γενικότερα με την εφαρμογή πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής ισότιμων σχέσεων με όλες τις χώρες, θα αναβαθμιστεί η θέση της Ελλάδας, οικονομικά, πολιτικά και γεωστρατηγικά. Από την άλλη με την αποδέσμευση από την ευρωζώνη, η χώρα δεν θα γίνει λιγότερο ευρωπαϊκή, αλλά θα ακολουθήσει διαφορετική πορεία από τις χώρες της ζώνης του ευρώ, όπως κάνουν για παράδειγμα άλλες χώρες που είναι μεν στην ΕΕ, αλλά δεν είναι στην ευρωζώνη, πχ. Σουηδία και Δανία.

Ασφαλώς η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, εκτός από πολιτική βούληση, χρειάζεται σχέδιο και συγκεκριμένη οργανωτική προετοιμασία. Πρώτα απ’ όλα ενημέρωση του λαού και ενεργή υποστήριξη, ώστε να αντιμετωπιστούν οι αρχικές δυσκολίες, οι οποίες σε κάθε περίπτωση είναι διαχειρίσιμες, μέχρι να γίνει επανεκκίνηση της οικονομίας και να τεθεί σε αναπτυξιακή τροχιά.

ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Βασικός στόχος της «Λαϊκής Ενότητας» είναι η προώθηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και η δραστική μείωση της ανεργίας με την εφαρμογή μεταβατικού οικονομικού προγράμματος προοδευτικής εξόδου από την κρίση, με ορίζοντα τη σοσιαλιστική προοπτική. Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά στους στόχους του προγράμματος, αλλά θα περιοριστούμε επιγραμματικά στους βασικούς άξονες ώστε να αναδειχτεί η «λογική» του.

Κατ’ αρχή μιλάμε για ένα «σχέδιο» κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης στη βάση των αρχών του δημοκρατικού προγραμματισμού, με τομεακή, κλαδική, περιφερειακή και χωροταξική διάσταση, στην οποία θα εξασφαλιστεί πλατιά λαϊκή συμμετοχή στην επεξεργασία και υλοποίηση των στόχων του. Κεντρικός στόχος του σχεδίου είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και η δραστική μείωση της ανεργίας.

Κρίσιμοι κλάδοι ενίσχυσης της παραγωγής και αύξηση της απασχόλησης είναι ο αγροτικός τομέας, βιομηχανία, ενέργεια, κατασκευές, έργα υποδομής, μεταφορές, ναυτιλία, τουρισμός, περιβάλλον, χρηματοπιστωτικός τομέας, σφαίρα κοινωνικών υπηρεσιών, εμπόριο και άλλοι τομείς υπηρεσιών. Δυνητικά οι κλάδοι με τη μεγαλύτερη εξαγωγική προοπτική είναι ο αγροτοδιατροφικός, φαρμακοβιομηχανία, χημική βιομηχανία, βιοτεχνολογικές εφαρμογές, ναυπηγική βιομηχανία, νέα υλικά, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, εξειδικευμένες εφαρμογές πληροφορικής, αεροναυπηγικής, τηλεπικοινωνιών, παραδοσιακοί κλάδοι με βιώσιμες και ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, κά.

Οι φορείς παραγωγικής ανασυγκρότησης, είναι πρώτα απ’ όλα ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, κεντρικές υπηρεσίες και αυτοδιοίκηση, καθώς και οι δημόσιες επιχειρήσεις με επέκταση τους σε στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας. Σημαντικό ρόλο θα έχει ο κοινωνικός τομέας, με την ανάπτυξη συλλογικών και συνεργατικών σχημάτων (συνεταιρισμοί, αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, εταιρίες λαϊκής βάσης, ομάδες παραγωγών, κοινοπραξίες, κά). Τέλος κρίσιμο ρόλο έχει να παίξει ο ιδιωτικός τομέας, πρώτα απ’ όλα με στήριξη και ανάπτυξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και δημιουργία νέων πλαισίων επιχειρηματικής δράσης των μεγάλων επιχειρήσεων με κατάργηση των προκλητικών προνομίων και του ελέγχου της ασυδοσίας τους (πρακτικές καρτέλ, φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, κά).

Για την προώθηση του «σχεδίου» παραγωγικής ανασυγκρότησης κρίσιμο ζήτημα είναι η εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων. Ένα ζήτημα που έρχεται και ξανάρχεται, παρ’ ότι έχει απαντηθεί αρκετές φορές. Χωρίς να υποτιμάμαι τις δυσκολίες του, θεωρούμε ότι οι αναγκαίοι πόροι μπορούν να εξευρεθούν: πρώτον, από ουσιαστική πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής των «εχόντων» και «κατεχόντων», δεύτερον, από την ορθολογική διαχείριση των δημόσιων πόρων με την καταπολέμηση της διαφθοράς, της σπατάλης και της «διαπλοκής», τρίτον, από την άμεση αναστολή πληρωμής των τόκων και χρεολυσίων του δημόσιου χρέους μέχρι την οριστική διευθέτηση του, τέταρτον, με την παροχή ρευστότητας από τις δημοσιοποιημένες τράπεζες και την άμεση εποπτεία της Τράπεζας Ελλάδος, πέμπτον, από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και την ορθολογική αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων (ΕΣΠΑ), καθώς από την ίδια την ανάπτυξη με την αύξηση της απασχόλησης και του εισοδήματος.

Σημαντικός προωθητικός παράγοντας επανεκκίνησης της οικονομίας και προώθησης της παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι η κατάργηση της λιτότητας, η τόνωση της ζήτησης, της παραγωγής και απασχόλησης. Κατά συνέπεια η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 750 €, της 13^ης σύνταξης, η ίση αμοιβή για ίδια δουλειά στους νέους, αφορολόγητο 12.000 € για κάθε φορολογούμενο, προστασία της α’ κατοικίας από πλειστηριασμούς, παροχή στήριξης σε οικογένειες και άτομα που ζουν στα όρια της φτώχειας, κά, είναι ποιοτικά στοιχεία εξόδου από την κρίση. Ταυτόχρονα χρειάζεται η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και προσφοράς δημοσίων αγαθών (υγείας, παιδείας, πρόνοιας, κοινωνικής ασφάλισης κά), με όρους αναβάθμισης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Όλα αυτά είναι μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα μέτρα και μηχανισμοί τόνωσης της ανάπτυξης, της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της κοινωνικής αναγέννησης της χώρας.

Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ Η «ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» ΔΥΝΑΜ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Ωστόσο η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν συνοδευτεί από μέτρα εκδημοκρατισμού του κράτους, αρχίζοντας από την αναβάθμιση του ρόλου της Βουλής, την αποτελεσματική λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, της δημοτικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης, της δικαιοσύνης και της προστασίας του πολίτη και όλων των κρατικών θεσμών, με θεσμοθέτηση παράλληλα μορφών άμεσης δημοκρατίας (δημοψηφίσματα) και ουσιαστικής συμμετοχής των εργαζόμενων στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Η «Λαϊκή Ενότητα» κρατώντας τις καλύτερες παραδόσεις, αγώνων και ριζοσπαστικών ιδεών της Αριστεράς, προβάλλει ως σύγχρονος πολιτικός εκφραστής των δυνάμεων της μισθωτής εργασίας, μικρομεσαίων αγροτών, επαγγελματιών, αυτοαπασχολούμενων, μικροεπιχειρηματιών, άνεργων και της νεολαίας, που τα ζωτικά τους συμφέροντα βρίσκονται σε αντίθεση με τις πολιτικές των μνημονίων και των κομμάτων που τις στηρίζουν. Η αποδοκιμασία τους στις επερχόμενες εκλογές και στήριξη της «Λαϊκής Ενότητας», είναι το πρώτο βήμα για να ανοίξει ο δρόμος σε μια ελπιδοφόρα προοπτική στον ελληνικό λαό, στη νεολαία και γενικότερα στη χώρα.

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Αν δεν συμβεί κάτιτις το απρόοπτον το βράδυ θα απολαύσουμε το ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα – Μειμαράκη. Όπως όλα τα σικέ παιχνίδια που σέβονται τον εαυτό τους θα έχει κι αυτό «κόκκινες κάρτες», φαντεζί τσαλιμάκια χωρίς ουσία πλην όμως απαραίτητα για το αποκοίμισμα της κερκίδας και φυσικά διατεταγμένους κομματικούς κλακαδόρους που αμέσως μετά το ντιμπέιτ θα πάρουν σβάρνα τα τηλεστασίδια για να πανηγυρίσουν την «περήφανη νίκη» του αρχηγού τους.

Φυσικά στο ντιμπέιτ δεν θα αναδειχτεί τίποτα από τα φλέγοντα. Όπως, για παράδειγμα, ότι αμέσως μετά τις εκλογές και μέχρι το τέλος του χρόνου, εως τον Δεκέμβρη δηλαδή, ο καθημαγμένος ελληνικός λαός θα εξαναγκαστεί – όπως έχουν συμφωνήσει στο Μνημόνιό τους οι κύριοι Τσίπρας και Μειμαρακης – να καταβάλλει11 δισ. ευρώ επιπλέον (!) στον Μινώταυρο της εισοδηματικής και φορολογικής του λεηλασίας: Ανάμεσα σ’ αυτά περί τα 3 δισ. ευρώ για τον φόρο εισοδήματος, άνω του 1,5 δισ. ευρώ για ΕΝΦΙΑ, άλλα 3 δισ. ευρώ λόγω προκαταβολής φόρου, περισσότερα από 800 εκ. ευρώ λόγω αύξησης του ΦΠΑ, ακόμα 400 εκ. ευρώ οι συνταξιούχοι λόγω των νέων κρατήσεων στις συντάξεις τους κλπ.

Επίσης θα δούμε ένα ντιμπέιτ όπου μάλλον δεν πρόκειται να εστιάσουν οι δυο «μονομάχοι» σε καίρια σημεία των υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει απέναντι σε εγχώριους και ξένους νταβατζήδες, σύμφωνα με τις οποίες  – και όπως καταγράφεται στο Μνημόνιό τους – εντός του Οκτώβρη, όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει, θα φέρει νέο σφαγιαστικό νόμο για το ασφαλιστικό, νέο αντιδραστικό νόμο για τα εργασιακά και καμιά εκατοστή ρυθμίσεις μεταξύ των οποίων και εκείνες που θα επιτρέπουν στην Εφορία να δρα κατά τρόπο αντίστοιχο των«λυκόμορφων φορολόγων» της τουρκοκρατίας, μπουκάροντας σε σπίτια φτωχών ανθρώπων και διενεργώντας επιτόπου κατασχέσεις μετρητών ή ακόμα και οικιακών συσκευών (εφημερίδα «Αγορά», 12/9/2015)…

Το βάρος οι δυο επίδοξοι πρωθυπουργοί θα το δώσουν αλλού:

Πρώτον, ομεν Τσίπρας στην ανάδειξη της «αριστεροσύνης» του, με ατάκες κατά της διαπλοκής, μπόλικη αντιολιγαρχική ρητορεία και κούφια λόγια περί «κοινωνικής δικαιοσύνης» απέναντι στην οποία ο Μειμαράκης θα αντιπαραθέσει το όραμά του για «ενότητα».

Αλλά είναι πια πανθομολογούμενο ότι η «αριστεροσύνη» του Τσίπρα έχει τόση σχέση με την Αριστερά όση σχέση είχε ποτέ το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλισμό και όση σχέση έχουν τα Μνημόνια με τη σωτηρία του τόπου. Για το είδος του καθεστωτικού ρεφορμισμού που υποδύεται την Αριστερά, μια έννοια που ο κ.Τσίπρας φρόντισε να κάνει τα πάντα για την λερώσει και να την δυσφημίσει όσο λίγοι, η λατρεία του συστήματος προς τον κ. Τσίπρα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της «ποιότητάς του».

Όσο για την «ενότητα» και τη συνεννόηση στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» που επαγγέλλεται ο κ. Μειμαράκης είναι γνωστή: Πρόκειται για την ενότητα μεταξύ τραπεζιτών, τοκογλύφων, εργολάβων και βιομηχάνων που κάθε φορά βαφτίζουν «εθνικό» το δικό τους ιδιοτελές και ταξικό συμφέρον. Αυτό είναι το συμφέρον και αυτή είναι η ενότητα που στα προηγούμενα 40 χρόνια του δικομματισμού και στον παρόντα χρόνο του νέου διπολισμού η ΝΔ φρόντιζε και φροντίζει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται.

Δεύτερον, ο Τσίπρας θα θελήσει κι απόψε να εμφανιστεί σαν ο φορέας της«ειλικρίνειας», ο δε Μειμαράκης ως ο κήρυκας της «αλήθειας».

Αλλά η μεν «ειλικρίνεια» του Τσίπρα είναι θαμμένη στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ, καταπλακωμένη από τα προηγούμενα σκουπίδια της «ειλικρίνειάς του»: Την κατάργηση των Μνημονίων σε ένα νόμο με ένα άρθρο, την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, την επιστροφή της 13ης σύνταξης, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τα «εγώ δεν υπογράφω Μνημόνιο» κλπ…

Η δε «αλήθεια» του κ. Μειμαράκη είναι η αλήθεια των πεπραγμένων του κόμματός του: Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 4 εκατομμύρια φτωχοί, 700.000 υποσιτισμένα παιδιά, μαγκάλια, αγγλικό δίκαιο και η «δικαιοσύνη» των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

Εκεί, φυσικά, που αναμένεται «μεγάλη σφαγή» καθώς οι φροντιστές των δυο αρχηγών έχουν προετοιμάσει τους δυο μνημονιο-ηγέτες για «οσκαρικές» ερμηνείες είναι ποιος θα παίξει καλύτερα το ρόλο του… «διαπραγματευτή».

Ο Τσίπρας θα «πουλήσει» ξανά την γελοιότητα της «7μηνης και 17ωρης» διαπραγμάτευσής του, που κατέληξε σε Μνημόνιο διάρκειας 3 ετών και… 25.000 ωρών. Γιατί; Για να ζητήσει ψήφο ώστε … επαναδιαπραγματευτεί τον Αρμαγεδώνα που ο ιδιος μας έφερε μετά την προηγούμενη δική του διαπραγμάτευση και που, όπως δεσμεύεται σε Μέρκελ, Σόμπλε και Γιούνκερ, θα τον εφαρμόσει κατά γράμμα.

Ο κ. Μειμαράκης, από την πλευρά του, θέλει να είναι εκείνος ο διαπραγματευτής. Γιατί; Μα για να μας κάνει «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Μόνο που η «επανεκκίνηση» της ΝΔ, του κόμματος που έχει ψηφίσει δυο Μνημόνια και μαζί με το τελευταίο θέλει να έχει εφαρμόσει τρία, μοιάζει πολύ με εκείνη την έρμη την «επανίδρυση του κράτους» που έταζε το κόμμα του κ.Μειμαράκη το 2004 και πάρα πολύ με την «επαναδιαπραγμάτευση» του Σαμαρά το 2012…

Α, ναι, μην ξεχάσουμε και το «success story» της βραδιάς που θα έχει να κάνει με την παράσταση για το ποιος είναι με το «παλιό» και ποιος είναι με το «νέο». Εδώ ας μην υπάρχουν αμφιβολίες:Οσο «το παλιό (Μνημόνιο) είναι αλλιώς»,άλλο τόσο και «το νέο (Μνημόνιο) είναι ωραίο»…

Κάπως έτσι - υποψιαζόμαστε - θα εξελιχθεί το αποψινό ντιμπέιτ μεταξύ Τσίπρα και Μειμαράκη. Επομένως προμηθευτείτε πίτσες, σουβλάκια, μπύρες, ποπ κορν, προμηθευτείτε κουράγιο και υπομονή και καλή σας (μας) διασκέδαση…

*Δημοσιεύτηκε στο enikos.gr τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ

Φίλες και φίλοι, γεια και χαρά.

Νοιώθω μεγάλη χαρά που βρίσκομαι σήμερα ανάμεσα σε τόσο κόσμο στην όμορφη γιορτή σας, σε τούτη τη γειτονιά, τη γεμάτη με αρχαίους θρύλους και νεανικά πρόσωπα.

Μια γειτονιά που φέρει το όνομα του Θησέα, ήρωα και βασιλιά της Αθήνας. Γνωρίζετε βέβαια τί λέει ο μύθος.

Μια φορά κι ένα καιρό, οι Αθηναίοι ηττήθηκαν από την υπέρτερη δύναμη του Μίνωα κι εξαναγκάστηκαν σε μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση.

Να του στέλνουν κάθε εννέα χρόνια επτά κορίτσια κι επτά αγόρια τους για να τα φάει ο τρομερός Μινώταυρος στο λαβύρινθό του.

Γοητευτικός και γενναίος, ο Θησέας σκότωσε το θηρίο, βγήκε με τη βοήθεια της Αριάδνης από το λαβύρινθο και απάλλαξε την Αθήνα από τον φρικτό φόρο υποτέλειας.

Φαντάζομαι ότι το πιάσατε το υπονοούμενο. Η αρχαία Αθήνα είναι η σημερινή Ελλάδα. Ο ανάλγητος Μίνωας έδωσε τη σκυτάλη στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε.

Ο Μινώταυρος που μας παίρνει μακριά μας, όχι κάθε εννιά χρόνια, αλλά κάθε μέρα, τόσα κορίτσια και τόσα αγόρια μας, είναι το αδηφάγο χρέος.

Κι ο λαβύρινθος, απ’ όπου εδώ και πέντε χρόνια δεν μπορούμε να βγούμε, είναι τα Μνημόνια.

Ποιος θάναι άραγε ο Θησέας της εποχής μας, που θα δώσει ένα λυτρωτικό τέλος στη μιζέρια και τη ντροπή;

Αλλίμονο, φίλες και φίλοι, στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες. Αλλίμονο σ’αυτούς που περιμένουν κάποιους άλλους να «καθαρίσουν» για πάρτι τους.

Ο Θησέας της εποχής μας είμαστε όλοι εμείς, αν το θελήσουμε κι αν το πιστέψουμε!

Είναι ο λαός που πλημμύρισε της πλατείες των Αγανακτισμένων κι έριξε τρεις Μνημονιακές κυβερνήσεις.

Ο ίδιος λαός που αψήφισε και τη Μέρκελ, και το Γιούνκερ και τους τρομοκράτες με γραβάτα στα δελτία των οκτώ, και τους επέστρεψε το τελεσίγραφο με το συντριπτικό ΟΧΙ της 5^ης Ιουλίου.

Μια και δυο και τρεις φορές, νικήσαμε το φόβο. Τώρα είναι η ώρα να κερδίσουμε την ελπίδα!

Δεν θα είναι εύκολο, γιατί τώρα στην απέναντι όχθη βρίσκονται και πολλοί που μέχρι χθες μάχονταν και γιόρταζαν μαζί μας.

Είναι όσοι πήραν την πολύ βαρειά ευθύνη να κάνουν το «πρώτη φορά Αριστερά», «τρίτη φορά Μνημόνιο».

Όπως ο Γιάννης Δραγασάκης, που έκανε δημόσια «αυτοκριτική» για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ γιατί- άκουσον, άκουσον!- «δαιμονοποίησε το Μνημόνιο»!

Μας έχουν ήδη προετοιμάσει ότι μετά τις εκλογές θα φτιάξουν κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που μας έβαλε στη σκοτεινή, μνημονιακή εποχή και το ΠΟΤΑΜΙ του κ. Θεοδωράκη, που πιο μνημονιακός... πεθαίνεις.

Κι όλα αυτά, γιατί, λένε, «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» εκτός από την απόλυτη καταστροφή.

Θα τους πιστέψετε, φίλες και φίλοι, αυτούς τους ανθρώπους που έμαθαν τόσο γρήγορα να μιλάνε την ξένη γλώσσα της μοιρατρείας, τη γλώσσα των τοκογλύφων και εκβιαστών μας;

Θα πιστέψετε ότι είναι μοιραίο να γίνετε η γενιά όχι των 500 ευρώ, που λέγαμε χτες, αλλά των 300 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων;

Θα πιστέψετε ότι οι μόνες επιλογές σας θα περιορίζονται στο εξής ανάμεσα στην ανεργία, το ντελίβερι, το κούριερ και την ξενητειά;

Θα πιστέψετε ότι η Ελλάδα είναι μοιραίο να έχει στον αιώνα τον άπαντα για σύνταγμά της τη λιτότητα;

Θα πιστέψετε ότι είναι μοιραίο να ζούμε διαρκώς σαν άθλια Μπανανία, αφήνοντας στις Βρυξέλλες να αποφασίζουν ακόμη και πότε θα ανοίγουν τα μαγαζιά μας και πώς θα δουλεύουν τα φαρμακεία μας;

ΟΧΙ φίλοι και φίλες! ΟΧΙ! Δεν υπάρχει τίποτα το «μοιραίο» σε όλα αυτά. Υπάρχουν μόνο μοιραίες επιλογές μοιραίων ανθρώπων, που δεν μπορούν να δεσμεύουν έναν ολόκληρο λαό.

Σ’ αυτούς που γέρασαν τόσο γρήγορα και «ωρίμασαν» τόσο θλιβερά απαντάμε:

ΝΑΙ, μπορούμε αλλοιώς! Η Ελλάδα είναι μια πλούσια, πολύ πλούσια χώρα, που δεν της αξίζει ο ρόλος του ζήτουλα και του υποτακτικού.

Είμαστε μια χώρα με εύφορη γη, ποτισμένη με ιδρώτα και αίμα, εξαιρετικό κλίμα, άριστα διατροφικά προϊόντα, τεχνογνωσία σε σημαντικούς βιομηχανικούς κλάδους, νερά και πρώτες ύλες.

Όλα αυτά τα επιβουλεύονται και θέλουν να μας τα πάρουν κοψοχρονιά. Δεν θα τους αφήσουμε!

Έχουμε τα πολύτιμα εκείνα πράγματα που ό,τι και να κάνουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να μας τα πάρουν: Τον ήλιο και το γαλάζιο του ουρανού μας, τον ανοιχτό ορίζοντα της θάλασσας και των νησιών μας.

Έτσι μας έμαθε ο κόσμος όλος: με το χορό του Ζορμπά και το τεστ παπ του Παπανικολάου. Έμαθε ότι οι Έλληνες είναι ένας λαός ανοιχτόκαρδος, αισιόδοξος και εφευρετικός.

Δεν θα μας κλέψουν αυτό το χαμόγελο! Δεν θα μας κλέψουν τη φαντασία, το μεράκι και τη δημιουργία.

Είμαστε ένας μικρός λαός με πολύ μεγάλο ειδικό βάρος στη συνείδηση όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Όχι μόνο γιατί σ’αυτά εδώ τα χώματα γεννήθηκε η αρχαία Δημοκρατία.

Αλλά και γιατί αυτός ο μικρός λαός τόλμησε στους νεώτερους χρόνους να υψωθεί, μ’ όλη την αποκοτιά του, απέναντι στην Ιερά Συμμαχία, εμπνέοντας όλη τη δημοκρατική Ευρώπη.

Γιατί εδώ, λίγο παραπάνω, ο Μανόλης Γλέζος κι ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη ναζιστική σημαία, προαναγγέλλοντας την εποποιία του ΕΑΜ, της Καισαριανής, της Κοκκινιάς και του Άρη.

Μ’αυτή την κληρονομιά θα πορευτούμε για να πετύχουμε τη δική μας απελευθέρωση, στη δική μας εποχή, με το δικό μας τρόπο.

Έπαθλο του αγώνα μας θα είναι όχι απλά μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια και ξένη επιτροπεία, αλλά μια Ελλάδα χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, με το λαό στην εξουσία, μια Ελλάδα σοσιαλιστική.

Φίλες και φίλοι,

Μια εβδομάδα πριν από τούτη την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, το σύστημα των ολιγαρχικών συμφερόντων και της ξένης επιτροπείας ρίχνει το βαρύ πυροβολικό του.

Προσπαθούν να στήσουν σκηνικό «ντέρμπι» μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, καλλιεργώντας τη λογική της χαμένης ψήφου, με βασικό στόχο τη Λαϊκή Ενότητα.

Μάταιος κόπος! Είναι φως φανάρι πως το «ντέρμπι» είναι στημένο και το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο.

Όποιος και να έχει το πάνω χέρι στο μοίρασμα της κοινοβουλευτικής λείας, στις 21 του Σεπτέμβρη θα έχουμε μια κυβέρνηση του μνημονιακού τόξου ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΠΟΤΑΜΙ.

Το πρόγραμμά τους είναι κοινό, ψηφισμένο από τους 220 βουλευτές τους. Οι διαφορές τους εξαντλούνται στα ισοδύναμα, σαν να λέμε να διαλέξουμε ποιο από τα πέντε δάχτυλα θα κόψουμε.

Το ζητούμενο από αυτές τις εκλογές δεν είναι ποια κυβέρνηση θα βγει. Είναι αν θα υπάρχει στις 21 του Σεπτέμβρη μια ισχυρή, λαϊκή αντιπολίτευση. Ένα δυνατό αντίβαρο στο μνημονιακό τόξο.

Μια πραγματική δύναμη ανατροπής και εναλλακτικής, ριζοσπαστικής λύσης με σοσιαλιστικό ορίζοντα, όχι στη Δευτέρα Παρουσία, αλλά στο σκληρό παρόν.

Μια Αριστερά που δεν θα εξαντλείται σε ιδεολογική κατήχηση, αλλά θα υπάρχει για να ενώνει, να εμπνέει και να υπηρετεί το λαό. Μια Αριστερά πραγματικά επικίνδυνη για το σύστημα.

Αυτή την Αριστερά πασχίζει να εκφράσει η Λαϊκή Ενότητα.

Είμαστε το πιο νέο πολιτικό κίνημα αυτής της χώρας.

Καθένας μας έχει τη διαδρομή του στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Αλλά όλοι μαζί ξαναγεννηθήκαμε σαν Λαϊκή Ενότητα μέσα από τη μεγάλη μάχη και τη μεγάλη νίκη του λαού και ιδίως της νεολαίας, τη νίκη της 5^ης Ιουλίου.

Δώσαμε και δίνουμε μια υπεράνθρωπη μάχη για να συγκροτηθούμε και να επικοινωνήσουμε με το λαό στα πολύ σφιχτά περιθώρια αυτών των εκλογών- εξπρές, που μας επιβλήθηκαν.

Αντιλαμβανόμαστε ότι πολλοί άνθρωποι, ιδίως νέοι, δεν έχουν πειστεί από τις απαντήσεις μας. Άλλωστε κι εμείς δεν ισχυριζόμαστε ότι έχουμε απαντήσεις για όλα.

Εκείνοι που μπορούν να το ισχυριστούν είναι μόνο όσοι είναι καταδικασμένοι να παπαγαλίζουν το «λυσάρι» των μνημονίων.

Δεν σας ζητάμε, φίλες και φίλοι, τυφλή εμπιστοσύνη.

Αμφισβητείστε μας! Διορθώστε μας! Πάρτε στα χέρια σας την υπόθεση της Λαϊκής Ενότητας, που είναι ανοιχτή σε όλους και σε όλες.

Ένα πράγμα μόνο σας ζητάμε: Ό,τι κι αν διαλέξετε, μην ακούτε τις φωνές που σας ψιθυρίζουν ότι όλοι είναι ίδιοι, ότι όλοι θα σας προδώσουν μια ωραία ημέρα.

ΟΧΙ, δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

Κάποιοι απέδειξαν ότι δεν είναι ερωτευμένοι με τις καρέκλες τους. Ότι δεν βάζουν το συμφέρον του κόμματος πάνω από το καθήκον απέναντι στο λαό και την ιστορία.

Ότι είχαν τα κότσια να πουν «χαιρετίσματα στην εξουσία» και να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες, μένοντας πιστοί στις αρχές και τις αξίες τους.

Μην αφήνετε το σαράκι της δικαιολογημένης απογοήτευσης από εκείνους που άλλαξαν όχθη να σας οδηγήσει στην αποχή ή σε ψήφο απλής γελοιοποίησης του πολιτικού συστήματος.

Δεν αρκεί να τους τρολάρετε. Πρέπει και να τους τρομάξετε!

Μην τους δώσετε τη χαρά να πανηγυρίζουν το βράδυ της άλλης Κυριακής ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού νομιμοποιεί τα μνημόνια κι ένα άλλο κομμάτι του, ακόμη χειρότερα, στρέφεται προς τη φασιστική Χρυσή Αυγή.

Δεν φτάνει να κάνετε unfollow στο στημένο ντέρμπι. Πρέπει να παίξετε εσείς μπάλα, με τη δική σας φανέλα και τα δικά σας χρώματα.

Μαύρο, λοιπόν, σ’αυτούς που μαυρίζουν τη ζωή μας!

Κόκκινο στη νύχτα που μας τυλίγει, για να ξημερώσει μια καινούργια μέρα ελπίδας, ένα καινούργιο μέλλον για τη γενιά σας.

Με τη Λαϊκή Ενότητα, γιατί η ελπίδα ανήκει σε κείνους που την υπερασπίζονται!

Με τη Λαϊκή Ενότητα, γιατί το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που το κερδίζουν!

Με τη Λαϊκή Ενότητα να κάνουμε την άλλη Κυριακή ένα πρώτο, σταθερή βήμα εμπρός και να πάρουμε φόρα για τα μεγάλα άλματα που μας περιμένουν.

Για να νικήσει το προδομένο ΟΧΙ που μας έκανε περήφανους.

Για τα μεγάλα ΝΑΙ της γενιάς σας, για την ελεύθερη Ελλάδα που αξίζουμε!

Γεια σας και με τη νίκη!

πηγη: iskra.gr