Γράφει ο Δημήτρης Σουλιώτης

1. Στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ και της σημερινής ηγεσίας του ολοκληρώθηκαν ήδη οι πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις και πολύχρονες διαδικασίες σχηματισμού ενός νέου «αριστερού σοσιαλδημοκρατικού» κόμματος και της οργανικής οριστικής ενσωμάτωσής του, στο υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης της χώρας.

Στο νέο πολιτικό σκηνικό, που θα κινηθεί κατά βάση στην προοπτική ενός νέου διπολισμού/δικομματισμού, η οικονομική ολιγαρχία της χώρας και ο ξένος παράγοντας, υπό την επίβλεψη των ΗΠΑ και της Ε.Ε, έχουν ήδη αναθέσει στο μνημονιακό μέτωπο την διαχείριση της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, παίρνοντας υπόψη τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες πηγάζουν από την βαθιά οικονομική χρεοκοπία του συστήματος, ώστε η διαχείριση των αδυσώπητων δανειακών συμβάσεων και των αντιλαϊκών μνημονίων, που επέβαλε η δυναστεία Ε.Ε, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ στον λαό, να γίνει με σκοπό την παραπλάνηση, την χειραγώγηση και την ιδεολογικοπολιτική αιχμαλωσία της πάλης των εργαζομένων και γενικότερα των φτωχών λαϊκών μαζών ώστε να εμποδιστεί η ανάπτυξη της λαϊκής πάλης και η ανατροπή της πολιτικής τους.

2.Στον μετασχηματισμό του ενιαίου ΣΥΝ σε αριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που σηματοδοτεί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η ιδεολογική και πολιτική ενσωμάτωσή του, ως «κριτικού» και «προοδευτικού» διαχειριστή του ελληνικού καπιταλισμού και υπηρέτη της διαδικασίας ολοκλήρωσης της ενοποίησης της Ε.Ε, αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν τα περισσότερα στελέχη, που ηγήθηκαν και προέρχονταν από την ρήξη και την διάσπαση του ΚΚΕ μετά το 13^ο Συνέδριο.

3.Αυτά τα στελέχη του ηγετικού πυρήνα, που ηγήθηκαν της πολιτικής και ιδεολογικής σύγκρουσης όχι μόνο με επίκεντρο το 13^ο Συνέδριο του ΚΚΕ, αποδείχτηκε, με ορισμένες εξαιρέσεις, ότι δεν είχαν ούτε έχουν καμιά σχέση με την επαναστατική ιδεολογία του σοσιαλισμού, με την εργατική τάξη, με την επαναστατική μαρξιστική θεώρηση της ιστορικής εξέλιξης. Ο Ανδρουλάκης, ο Δραγασάκης η Δαμανάκη, ο Καραγγουλές, ο Χουντής, ο Λαφαζάνης, ο Μπαλάφας, ο Αλαβάνος και μερικοί άλλοι, που στο μεταξύ προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ, αποχώρησαν ή ουδετεροποιήθηκαν προσωρινά, είναι μερικά από τα αρχικά βασικά στελέχη, που μαζί με μερικά άλλα, δευτερεύοντα στελέχη, προερχόμενα κυρίως από τον συνδικαλιστικό χώρο, συνέβαλαν στην δημιουργία του ενιαίου Συνασπισμού, που τελικά αθέτησε την αποστολή για την οποία υποτίθεται ότι γεννήθηκε. Όλες οι ανανεωτικές διακηρύξεις που είχαν εκφωνηθεί από τα στελέχη αυτά στην μάχη του 13^ου συνεδρίου του ΚΚΕ, ρίχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων και αποκαλύφτηκε η τυχοδιωκτική και αντιφατική ιδεολογία τους, η εχθρότητά τους προς την εργατική τάξη και τα παιχνίδια τους με την Ριζοσπαστική Αριστερά και τον δημοκρατικό δήθεν σοσιαλισμό!

4.Οι πολιτικές και ιδεολογικές βάσεις της μετατροπής του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της σοσιαλδημοκρατικής «ριζοσπαστικής αριστεράς», θεμελιώνονται από την αρχή, σχεδόν, της δημιουργίας του Ενιαίου Συνασπισμού και ολοκληρώνονται, σταδιακά, τόσο ιδεολογικά όσο και προγραμματικά κυρίως με την δεξιά καρικατούρα του προγραμματικού Συνεδρίου τον Ιούνιο του 2003 όσο και με το 3^ο συνέδριο του 2000. Στα δύο αυτά συνέδρια πρωταγωνιστικό ρόλο για την σύνταξη των εισηγήσεων τους είχαν ορισμένα τα στελέχη του Α.Ρ, το οποίο και ψήφισε μαζί με τις άλλες κεντροαριστερές και φιλοπασοκικές συνιστώσες τα αναφερόμενα συνεδριακά κείμενα και αργότερα αποδέχτηκε το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Το Α.Ρ επί ΣΥΡΙΖΑ μετονομάσθηκε σε «Αριστερή Πλατφόρμα» και μετά την αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένων στελεχών του, προχώρησε στην ίδρυση της σημερινής «Λαϊκής Ενότητας». Τα αναφερόμενα συνέδρια σφράγισαν κατά τρόπο οριστικό τον υποκριτικό χαρακτήρα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος, που δήθεν αναζητούσε την δημοκρατική ανανέωση του σοσιαλισμού και του επαναστατικού λαϊκού κινήματος.

5.Τα συνέδρια αυτά αλλά και η γενικότερη αντιφατική, μεταλλασσόμενη, αρχηγική και τυχοδιωκτική πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην πράξη, επιβεβαίωσαν και έθεσαν, πιο στέρεα, τις βάσεις της μεταβολής του σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα «αριστερής φρασεολογίας», επιβεβαίωσαν την εγκατάλειψη του σοσιαλισμού ως αδιαπραγμάτευτου στρατηγικού στόχου της ύπαρξής του, την υπεράσπιση των αγώνων της εργατικής τάξης, την άρνηση των βασικών θεωρητικών και ιδεολογικών αρχών του Μαρξισμού, την ταξική πάλη και τον ρόλο της εργατικής τάξης, για την κατάργηση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού. Επιβεβαίωσαν ακόμα την εγκατάλειψη της πάλης του ΣΥΝ για την μεταβολή των συσχετισμών και την ιδεολογική χειραφέτηση των εργατικών και λαϊκών μαζών για την απελευθέρωση τους από την άθλια ζωή και τα σιδερένια δεσμά της αδικίας, της εκμετάλλευσης, της ανισότητας και της καταπίεσης των λαϊκών και εργατικών μαζών. Αποκάλυψαν τέλος τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγεσίας του και την υποταγή του στον δυτικό ιμπεριαλισμό.  

6.Μια από τις βασικότερες αντιδραστικές συνεισφορές της σημερινής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποδοχή διατήρησης της χώρας στο καθεστώς της εξάρτησης των ιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων ΗΠΑ και Ε.Ε. Όλα τα μέτωπα κριτικής κατά της καταστροφικής πολιτικής αυτών των υπερδυνάμεων έχουν σχεδόν εξαφανισθεί από τα κομματικά κείμενα ή συσκοτίζονται με θολές αναφορές και διατυπώσεις. Από την αρχή της ίδρυσής του Ενιαίου ΣΥΝ αλλά και στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνεται το ψέμα ότι είναι δυνατόν στα πλαίσια των συνθηκών της Ε.Ε και της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου, να εφαρμοσθεί φιλολαϊκή πολιτική υπέρ του ελληνικού λαού και των λαών της Ευρώπης την ώρα που σε ολόκληρη της Ευρώπη σημειώνεται μια ολοκληρωτική επίθεση κατά των θεμελιωδών κατακτήσεων και των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, την στιγμή που ολόκληρες χώρες βυθίζονται στην υπερχρέωση και τον δανεισμό, που τον πληρώνουν οι λαοί!.. Πρόκειται για ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική τάξη και την Ε.Ε. Το ψεύδος αυτό καλλιεργούσε όλο αυτό το διάστημα και η «Αριστερή Πλατφόρμα» και καλλιεργεί και σήμερα ως ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ αφού αρνείται να αποκαλύψει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της Ε.Ε, τα εγκλήματα που διαπράττει κατά των λαών και τους πολέμους την αδίστακτη και αιματηρή καταστροφή των θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων και την ανάγκη αποχώρησης από αυτήν. Την ίδια άρνηση πρόβαλλαν τα στελέχη αυτά του τότε Α.Ρ. όταν τους ζητήθηκε να αρνηθούν την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ενώ με παρέμβαση του Λαφαζάνη αργότερα ανατράπηκε το ΟΧΙ στην συνθήκη του Άμστερνταμ, απόφαση που είχε πάρει ομόφωνα το Α.Ρ, υπέρ της Λευκής ψήφου, ενώ στην Βουλή ο ΣΥΝ ψήφισε παρών!!

7. Η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό κομματικό σχηματισμό στήριξης του καπιταλιστικού συστήματος, και της απάτης «της Ευρώπης των λαών», με την μορφή των υποκριτικών ανανεωτικών κραυγών περί «ριζοσπαστικής αριστεράς» - που βάζει τάχα «τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη» - έγινε σταδιακά από την εποχή ακόμα της ίδρυσης του Ενιαίου ΣΥΝ. Τα ψεύδη αυτά καλλιεργήθηκαν και με την ιδεολογική, συγκαλυμμένη ή ανοιχτή, συμβολή των περισσότερων στελεχών, του «Αριστερού Ρεύματος», στο οποίο, άτυπα, έπαιζε ηγετικό ρόλο ο Π. Λαφαζάνης. Η ύπαρξη του Α.Ρ στο οποίο συμμετείχαν πρώην στελέχη και μέλη του ΚΚΕ αποτέλεσε ένα από τα βασικότερα άλλοθι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενός κόμματος που στην πραγματικότητα και ανεξάρτητα από την υποκριτική και ριζοσπαστική ρητορείας της ηγεσίας του, κινιόταν πάντα στα πλαίσια της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, υπηρετώντας τελικά τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης και του συστήματος.

8.Η απουσία στον ΣΥΝ ενιαίας ταξικής ιδεολογικής και πολιτικής αντίληψης για τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, το ρόλο της Ε.Ε ως δύναμης του μεγάλου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, της συμμαχίας Ε.Ε και ΗΠΑ, της οικονομικής και κοινωνικής παρακμής της χώρας, η άρνηση κυρίως των στελεχών του «αριστερού ρεύματος», να συζητηθούν συνολικά και να φωτισθούν κριτικά και σε βάθος οι αιτίες της ιστορικής ήττας του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, της ύπαρξης και της κατάντιας του σοσιαλισμού του «μέλανα ζωμού» στην Αλβανία και την Ρουμανία, να επανακαθορισθούν οι επαναστατικές αρχές, τα οράματα και το περιεχόμενο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, να σταματήσουν τα σοσιαλδημοκρατικά παιχνίδια μέσα στον ΣΥΝ, να ξεκαθαρισθεί επιτέλους η θέση του απέναντι στην εργατική τάξη και τον επαναστατικό της ρόλο της και να συνταχθεί ένα πρόγραμμα για το αντιϊμπεριαλιστικό και αντιμονοπωλιακό μέτωπο, για την Ριζοσπαστική Δημοκρατική Αλλαγή και τον Σοσιαλισμό, ως μιας ενιαίας, βέβαια, επαναστατικής δημοκρατικής διαδικασίας, οδηγούσε μαθηματικά τον ΣΥΝ σε αυτό που τελικά κατάντησε δηλ. στον εκφυλισμό του και τον σημερινό σοσιαλδημοκρατικό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ ως «αριστερού» διαχειριστή του αστικού συστήματος.

9.Ο τυχοδιωκτικός και αντιφατικός χαρακτήρας της πολιτικής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο αρχηγισμός, που πήρε προκλητικές και αποκρουστικές διαστάσεις επί Τσίπρα, ο συνεχής υποβιβασμός της ΚΠΕ και γενικά των κομματικών πολιτικών του οργάνων, η πολιτική των συνεχών συμβιβασμών χωρίς αρχές, ανάμεσα στις συνιστώσες του, που υπαγορεύονταν από τα γνωστά εκφυλιστικά παιχνίδια του παραγοντισμού και των προσωπικών ηγετικών επιδιώξεων καθώς και η δημόσια πολυγλωσσία, αποτελούσαν για χρόνια και αποτελούν σταθερά χαρακτηριστικά του πολιτικού ξεπεσμού και της ενδοστρεφούς λειτουργίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, πάντα μακριά από τα πραγματικά πάθη και τις μεγάλες αντιθέσεις που γεννούσε η αντιλαϊκή επίθεση του δικομματισμού και της Ε.Ε ενάντια στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα, και όπως αποδείχτηκε, τελικά, μακριά και από το ίδιο το ψωμί του εργαζόμενου λαού.

10.ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ: Στην διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο ενιαίος ΣΥΝ μέχρι και την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε: Την συνθήκη του Μάαστριχτ, ένα από τα πιο αντιδραστικά κείμενα της απολυταρχίας του κεφαλαίου και έδωσε παρών στην Συνθήκη του Άμστερνταμ, μαζί με τον σημερινό ηγέτη της «Λαϊκής Ενότητας». Στα συνέδρια που ακολούθησαν αλλά και στην ΚΠΕ, μολονότι ζητήθηκε, η ηγεσία του ΣΥΝ αλλά και τα στελέχη του Α.Ρ αρνήθηκαν να ανακαλέσουν την ψήφο του κόμματος υπέρ της Συνθήκης του Μάαστριχτ!...

Η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: Ο ΣΥΝ ψήφισε το σχέδιο Ανάν δηλ. την διχοτόμηση ουσιαστικά της Κύπρου. Μέχρι σήμερα καμιά πολιτική ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ζητήσει και δεν έχει καταγγείλει την Ε.Ε και την Κομισιόν για την άρνησή της να ζητήσει την απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο κράτος μέλος της Ε.Ε και του ΟΗΕ και συνεπώς η παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στην Βόρεια Κύπρο σημαίνει κατάλυση της εδαφικής ακεραιότητας και του αδιαίρετου της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνεπώς της ίδιας της Ε.Ε., αφού οι αρχές αυτές προστατεύονται από το διεθνές αλλά και ευρωπαϊκό δίκαιο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ: Η ηγεσία του κόμματος, έκρυψε την απόφαση του τμήματος ευρωπαϊκής πολιτικής, που απόρριπτε την Συνταγματική Συνθήκη της Ε.Ε, με προφανή σκοπό να μη συζητηθεί στην ΚΠΕ. Το μέλος της Π.Γ του ΣΥΝ και υπεύθυνος του τμήματος ευρωπαϊκής πολιτικής Ν. Χουντής και μέλος του Α.Ρ., παρότρυνε τον Αλ. Αλαβάνο, ευρωβουλευτή τότε του ΣΥΝ, κατά την ψηφοφορία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο του Ευρωσυντάγματος να ψηφίσει ΠΑΡΩΝ κατά παράβαση της ομόφωνης απόφασης του τμήματος, ενώ ο ευρωβουλευτής Μ. Παπαγιαννάκης ψήφισε ΝΑΙ, χωρίς να υπάρξει καμιά απολύτως δημόσια ή ενδοκομματική αντίδραση της ηγεσίας του ΣΥΝ ή του Α.Ρ. εναντίον της ψήφου αυτής. Τα κομματικά μέλη ποτέ δεν ενημερώθηκαν για την στάση αυτή των ευρωβουλευτών και της ηγεσίας του «δημοκρατικού» ΣΥΝ!...

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΥΓΗ» ΩΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Η εφημερίδα «Αυγή», λόγω των γνωστών προβλημάτων κυκλοφορίας της, συντηρείται, από παλιά, από τις αδρές χρηματοδοτήσεις του κόμματος, τις οποίες πληρώνει ο ελληνικός λαός και συνεπώς την ευθύνη της έκδοσης και της γραμμής της εφημερίδας θα έπρεπε να έχει η ΚΠΕ του ΣΥΝ. Παρ’ όλα αυτά, η ηγεσία του ΣΥΝ επί Κωσταντόπουλου, με την αρωγή και του Α.Ρ./Λαφαζάνη ( ο οποίος μάλιστα αγόρασε σημαντικό ποσοστό μετοχών) την μετέβαλλαν σε Α.Ε (!) ώστε ο τυχοδιωκτικός πλουραλισμός να μπορεί να διαμορφώνει το πλαίσιο «άνθησης όλων των λουλουδιών» και να προστατεύουν την προβολή και την δημοσιοποίηση της τυχοδιωκτικής πολιτικής τους από κάθε έλεγχο των μελών ή των πολιτικών οργάνων και από κάθε άλλη κομματική ευθύνη ώστε ανεμπόδιστα να υπηρετούν και να προβάλλουν όλες τις ιδεολογίες από τις σοσιαλδημοκρατικές και τις αστικές μέχρι και την γραμμή της λεγόμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς». Την «Αυγή» μπορεί να την χρηματοδοτεί Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από τα χρήματα του φορολογούμενου ελληνικού λαού, αλλά την κάθε διοίκηση της εφημερίδας, την διορίζουν, ερήμην των μελών του κόμματος, οι μέτοχοι, μεταξύ των οποίων και ο εκάστοτε πρόεδρος, ο οποίος κατέχει το 25% των μετοχών ως εκπρόσωπος του κόμματος! Τέτοια είναι η δημοκρατία τους και ο σεβασμός τους προς τα μέλη και τα πολιτικά όργανα ώστε τα ζητήματα της Αυγής ή των διορισμένων διοικήσεων δεν έχουν ποτέ συζητηθεί στην ΚΠΕ ή άλλα όργανα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Η Α.Ε «Αυγή» είναι γεμάτη από δημοσιεύματα υποστήριξης αντιδραστικών ιδεών και θέσεων του καπιταλισμού και των παραλλαγών του. Ως ένδειξη «δημοκρατίας» προβάλλει προσωπικότητες, που ενστερνίζονται την ιδεολογία της αστικής τάξης, ή του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού του συστήματος μέχρι και απόψεις αναρχοαυτόνομες και μηδενιστικές. Μια από τις καλλίτερες μεσολαβήσεις για την διάδοση της ιδεολογίας και της πολιτικής της αστικής τάξης αλλά και της Ε.Ε, πραγματοποιείται από την «Αυγή» με τις εβδομαδιαίες δημοσιεύσεις της γαλλικής Μόντ Ντιπλοματίκ»!...

Πριν ο ΣΥΝ αποφασίσει να το υπερψηφίσει, η «Αυγή» υποστήριζε το σχέδιο Ανάν και την αντιδημοκρατική Συνταγματική Συνθήκη του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού, η οποία μεταξύ των άλλων, το παραθέτω ως ελάχιστο παράδειγμα, καταργούσε την απαγόρευση των βασανιστηρίων (!) ιδιωτικοποιούσε τα Πανεπιστήμια (!) και επέτρεπε την στρατιωτική επέμβαση στρατευμάτων της Ε.Ε στα κράτη μέλη, χωρίς την άδεια των εθνικών κυβερνήσεων!.....

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ : Η συνιστώσα του Κουβέλη-Λυκούδη μαζί με άλλα τμήματα στελεχών της ΚΠΕ του ΣΥΝ, προωθούσαν τότε την πολιτική συνεργασίας και της εκλογικής συμμαχίας με το ΠΑΣΟΚ. Τα στελέχη που έπαιρναν γραμμή από τον Κύρκο είχαν φτάσει στο σημείο να ζητάνε ανοιχτά την δημιουργία Ομοσπονδίας με το τότε κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, το διεφθαρμένο αυτό και αδίστακτο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας, το οποίο είχε προσχωρήσει προ πολλού στο δόγμα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού και εφάρμοζε τις αντιδραστικές πολιτικές της Ε.Ε, της φτωχοποίησης και της καταστροφής του εργαζόμενου λαού μας. Είναι αυτό το ΠΑΣΟΚ, που η πολιτική του από τότε προετοίμαζε μαζί με την Ν.Δ τις καταστροφές των σημερινών δεινών, των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων. Μεταξύ αυτών που δούλευαν για την συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ ήταν και ο Ν. Μπίστης – οποίος προσχώρησε τελικά στο ΠΑΣΟΚ - και ο Δ. Παπαδημούλης, ένας σεσημασμένος εχθρός του κομμουνισμού και φανατικός υπερασπιστής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το «Αριστερό Ρεύμα» και ο Λαφαζάνης όλα αυτές τις αριστερές προδοσίες τα θεωρούσαν εκδηλώσεις «αριστερής δημοκρατίας» και αντί να καταγγείλουν τις πολιτικές αυτές δημόσια αφού παραβιάζουν τις αποφάσεις των συνεδρίων αλλά και τις καταστατικές διατάξεις, τις συγκάλυπταν, περιορίζονταν να διατυπώνουν απλώς την αντίθεσή τους στα πολιτικά όργανα. Ταυτόχρονα τα στελέχη του Α.Ρ προωθούσαν από άλλο δρόμο μαζί π.χ με τον χθεσινό υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα, τον Ν. Βούτσης στέλεχος τότε του «Α.Ρ» με την ηγεσία του ΣΥΝ, την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, στο επίπεδο των Δήμων και των μαζικών κινημάτων!...

11.Μέσα σε αυτό το κλίμα δυνάμωνε συνεχώς ο αρχηγικός χαρακτήρας του ΣΥΝ, ο διαλυτικός παραγοντισμός, η κρυφή και φανερή δίωξη των κομμουνιστικών στελεχών και των απόψεών τους, ο υποβιβασμός των κομματικών οργανώσεων από αποφασιστικά και βουλευόμενα όργανα, υποτίθεται ενός «κόμματος των μελών του», σε ανυπεράσπιστα υποκείμενα, με τα οποία η κομματική ηγεσία δεν είχε καμιά ουσιαστική σχέση, ούτε την ενδιέφερε η συμβολή ή οι σκέψη τους! Χρησιμοποιούσαν τα μέλη των τοπικών Κ.Ο, ως όργανα ηγετικών συσχετισμών, διαίρεσης και παραγοντισμού, αποξενωμένα από την τοπική κοινωνία, αποκομμένα από τον εργαζόμενο λαό, τα δεινά και τους αγώνες του. Η πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καθοριζόταν πάντα από μια ελίτ ηγετικών στελεχών!          

12.Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί σήμερα οργανικό τμήμα του μνημονιακού μπλοκ μαζί με την Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ το ΠΟΤΑΜΙ και τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ το οποίο έχει την πλήρη στήριξη των ηγετικών αντιδραστικών δυνάμεων της Ε.Ε και των θεσμικών της οργάνων. Η ηγεσία Τσίπρα απολαμβάνει της πλήρους εμπιστοσύνης τους. Η απόφαση για τις τωρινές εκλογές πάρθηκε με την συγκατάνευση της ηγεσίας της Ε.Ε. Τα ΜΜΕ, τα οποία όπως είναι γνωστό ελέγχονται από τις ελίτ του συστήματος, έχουν ήδη αναλάβει την προβολή και την στήριξη της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και τον εξωραϊσμό της ηγεσίας του, τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλουν για να διαμορφωθούν οι όροι συγκρότησης μιας κυβερνητικής συμμαχίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ, εάν αυτό κριθεί αναγκαίο από το εκλογικό αποτέλεσμα, για να αντιμετωπισθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια και κυρίως οι εργατικοί αγώνες να μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο, ώστε τα μνημόνια να προωθηθούν με τις μικρότερες δυνατές λαϊκές αντιδράσεις.

13.Το χρέος και η διαχείριση του, οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια θα γίνει προσπάθεια να αξιοποιηθούν για την διάσωση του ελληνικού καπιταλισμού, πάνω στα ερείπια των δημοκρατικών, κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, για να βαθύνει ακόμα περισσότερο το καθεστώς υποταγής και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στις αντιδραστικές πολιτικές της Ε.Ε, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που υπαγορεύεται από την ιλιγγιώδη συσσώρευση των κερδών των πολυεθνικών και την ιδεολογία του ανταγωνισμού χωρίς όρια. Η πολιτική αυτή του νέου διπολισμού/δικομματισμού είναι δεμένη με την διατήρηση του παραδοσιακού καθεστώτος εξάρτησης και υποτέλειας, καθώς η σημαντική γεωστρατηγική θέση της χώρας μας, την καθιστά αναγκαίο και πολύτιμο σύμμαχο των ληστρικών επιδιώξεων και των πολεμικών επιχειρήσεων, τις οποίες, οι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις ΗΠΑ και Ε.Ε και οι σύμμαχοί τους, διεξάγουν στην Ευρασία και στην περιοχή της Μεσογείου.

14.Όλα αυτά τα χρόνια ο διαβρωτικός ρόλος της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη της χώρας μας και στις ευρύτερες λαϊκές μάζες, ασκείται και θα ασκηθεί και στο μέλλον κυρίως από τις θέσεις της «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» ή της «ριζοσπαστικής αριστεράς», όπου η ταφή των σοσιαλιστικών οραμάτων και αξιών θα επιχειρηθεί να οργανωθεί με τον εξωραϊσμό του καπιταλιστικού συστήματος, στον οποίο όμως «ο άνθρωπος είναι πάνω από τα κέρδη» ή του κίβδηλου συνθήματος του Δραγασάκη «για τον Σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα»!....Η προσπάθεια αυτή του σύγχρονου οπορτουνισμού, που χαρακτηρίζει τις βασικές θέσεις και την πολιτική τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της «Λαϊκής Ενότητας», αξιοποιεί την βαθειά κρίση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, την πολιτική σύγχυση και την ιδεολογική ρευστότητα, που καλλιεργήθηκαν από την αντίδραση και τις ελίτ του συστήματος, αξιοποιώντας τις ισχυρές βάσεις του μικροαστισμού στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα την κοινωνική και πολιτική καθυστέρηση, που σφραγίζει, πολλά χρόνια τώρα, μεγάλα τμήματα των εργαζομένων και γενικότερα των λαών τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

15.Ιστορικά, η σοσιαλδημοκρατία (όπως και αρκετά από τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα στις χώρες της Ε.Ε, τα οποία εκφυλίστηκαν και μεταβλήθηκαν σε αριστερά τυχοδιωκτικά στηρίγματα του καπιταλισμού), χρησιμοποιήθηκε για τον ιδεολογικό και πολιτικό ευνουχισμό των εργατικών και λαϊκών μαζών, την ιδεολογική και πολιτική δικαιολόγηση των δεινών που γεννά ο καπιταλισμός, την πολιτική ενσωμάτωσή τους στον καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο», την συκοφάντηση του επαναστατικού σοσιαλιστικού κινήματος, ή την παρουσία του ως αυταπάτης, ώστε να καθιστά τον αποπροσανατολιστικό και διαβρωτικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις μάζες πιο σύγχρονο και αποτελεσματικό..

16.Στα πλαίσια αυτά θα συνεχισθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ η συγκάλυψη και η δικαιολόγηση των αντιλαϊκών πολιτικών της Ε.Ε. Θα ενταθεί επίσης η επίθεση κατά των θεμελιωδών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού, τα εγκλήματα που διαπράττει η Ε.Ε στην Ευρασία και την Αφρική και η συσκότιση του αντιδραστικού και ιμπεριαλιστικού ρόλου της ηγεσίας της καθώς και η προσπάθεια επιτάχυνσης της οικονομικής ολοκλήρωσής της, ώστε να εμποδίσουν θεσμικά και με αντιδημοκρατικά μέτρα, όσο μπορούν, την αντίσταση και την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Πρέπει να έχουμε συνείδηση ότι καμιά αλλαγή υπέρ του λαού δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στην Ε.Ε και ότι η διάλυσή της και η αποχώρηση από αυτήν αποτελεί βασική προϋπόθεση της υπέρβασης της κρίσης υπέρ του λαού, το άνοιγμα του δρόμου για την δημοκρατική Αλλαγή για τον Σοσιαλισμό

17.Η πολιτική αυτή θα ασκηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ από θέσεις κριτικής στον νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και της Ε.Ε, ώστε να μπορεί να αυτοπροβάλλεται ως αριστερή αντιπολίτευση και να δυναμώνει την πολιτική αιχμαλωσία των μαζών, αλλά πάντα στα πλαίσια του συστήματος! Η πολιτική αυτή ταχυδακτυλουργία που διαχωρίζει τον καπιταλισμό από τον νεοφιλελευθερισμό δημιουργεί συγχύσεις στις καθυστερημένες πολιτικά μάζες. Ο διαχωρισμός του καπιταλισμού από την νεοφιλελευθερισμό είναι μια απάτη. Δρα στις λαϊκές μάζες παραπλανητικά και θέλει να περιορίσει την πάλη μόνο κατά του νεοφιλελευθερισμού. Από αυτή την πάλη ο νεοφιλελευθερισμός θα ηττηθεί και θα προκύψει από αυτή την ήττα μια καλλίτερη κοινωνία «ο καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο»!... Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά γυμνός καπιταλισμός σε ένα στάδιο το οποίο θα απαιτεί συνεχή υποχώρησης του έθνους κράτους, απόλυτης κυριαρχία των λεγόμενων αγορών δηλ την ανεμπόδιστη κίνηση του μονοπωλιακού πολυεθνικού κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, εξαιτίας της γιγαντιαίας συσσώρευσης του κεφαλαίου, της όξυνσης των ανταγωνισμών χωρίς όρια και της αναζήτησης νέων αγορών σε διεθνή κλίμακα, πράγμα που θα οξύνει τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τις αντιθέσεις μεταξύ χωρών καθώς και τις αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων υπερεθνικών μονοπωλίων, επιβάλλοντας στους λαούς μια διεθνή καταστροφική οικονομική και κοινωνική πολιτική και βίαιες γεωστρατηγικές και οικονομικές αλλαγές, που πολλές φορές θα επιβάλλονται με την στρατιωτική βία και τους πολέμους.

18. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο κίνδυνος ότι οι τυχοδιωκτικές και σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές, τα ορισμένα εκφυλιστικά φαινόμενα αρχηγισμού και παραγοντισμού που σημάδεψαν την πρόσφατη κυβερνητική διαχείριση και ο τρόπος, που ανδρώθηκαν και διαχειρίστηκαν την εξουσία τους τα κόμματα ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα, αλλά και ο ιδεολογικός όσο και πολιτικός οπουρτουνισμός που σφράγισε τον προηγούμενο βίο και την πολιτεία των στελεχών του πρώην «αριστερού ρεύματος», χθες «Αριστερής Πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ, και σήμερα ιδρυτών της Λαϊκής Ενότητας, μπορεί να ταυτισθούν και να διασύρουν στα μάτια των λαϊκών μαζών όλες τις δυνάμεις της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς. Όλοι ίδιοι είσαστε. Αυτό το δουλεύει ήδη ο ταξικός αντίπαλος και πρέπει να το πολεμήσουμε. Γι’ αυτό καλώ όλους τους συναγωνιστές, όπου και αν βρίσκονται και πιστεύουν στην υπόθεση του σοσιαλισμού. της εργατικής τάξης και του λαού μας, που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των καταστάσεων και την ανάγκη της πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας όλων των αντιϊμπεριαλιστικών και αντιμονοπωλικαών δυνάμεων στα πλαίσια της Ριζοσπαστικής Δημοκρατικής Αλλαγής για τον Σοσιαλισμό, να δώσουμε όλοι μαζί ένα νέο παρών.

Δημήτρης Σουλιώτης

Ασυρματιστής Ε.Ν

Πολιτικός εξόριστος της δικτατορίας 1967-1974

Πρώην στέλεχος του ΚΚΕ

Πρώην μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ από τον οποίο αποχώρησα το 2004.        

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

Πρόσφυγες πολέμου. Ούτε μετανάστες ούτε τίποτε άλλο.

Και πολέμου με ονοματεπώνυμο. Πολέμου συμφερόντων πλούτου, πολέμου γεωστρατηγικών ανακατατάξεων, πολέμου θρησκευτικού μίσους που υποδαυλίζεται κι αυτός από συμφέροντα ταξικής προέλευσης.

Πόλεμος ιμπεριαλιστικός.

Θύματα όπως πάντα τα αθώα γυναικόπαιδα που ξεριζώνονται μαζί με τους γονείς τους.

Έφτασαν στη χώρα μας και στα παράλια της Τουρκίας ακόμη και νεκροί, όπως μαρτυρά και η συγκλονιστική φωτογραφία με τον μικρό Αϊλάν Κουρντί δίπλα στα κύματα.

Έφτασαν κατά χιλιάδες στα νησιά μας ξυπνώντας όμως ταυτόχρονα και διαφορετικές αντιδράσεις απέναντί τους από τον απλό κόσμο.

Την ίδια στιγμή που υπήρξαν ακραίες και ρατσιστικές αντιδράσεις, την ίδια στιγμή εμφανιζόταν και ένα μεγαλείο ουμανισμού και συμπαράστασης, όπως το μοίρασμα φαγητού στην Καβάλα και στην Κρήτη με την περίπτωση του αρτοποιού.

Ανάλογα περιστατικά συνέβησαν και στο εξωτερικό σε χώρες όπως η Φινλανδία, η Ουγγαρία και η Αυστρία, όπου η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση του κόσμου ήταν πρωτοφανής.

Μελανό σημείο όμως κι από την άλλη, ήταν και το περιστατικό με την Ουγγαρέζα εικονολήπτρια που το είχε σύστημα να βάζει τρικλοποδιές σε πρόσφυγες και να τους κινηματογραφεί ταυτόχρονα.

Το καλό και το κακό λοιπόν αντιμέτωπα μπροστά σε ένα θέμα με πολλές προεκτάσεις, πολιτικές και κοινωνικές.

Κοινωνίες που δοκιμάζονται με δραματουργικά και κορυφαία ζητήματα και που αναρωτιέσαι αν είναι έτοιμες να το αντιμετωπίσουν έτσι όπως πρέπει.

Προτάσσοντας την αλληλεγγύη και όχι το φανατισμό, να παραμερίσει φασίζουσες λογικές και να αναδείξει ότι το προσφυγικό ζήτημα δεν λύνετε με κραυγές, αλλά θέλει σκόπευση ταξικής προσέγγισης.

Δεν φταίνε αυτοί που πατάνε το έδαφός μας, φταίνε αυτοί που τον ξεριζώνουν για τα δικά τους συμφέροντα.

Άλλωστε το παράδειγμα το έχουμε και στη δική μας πολιτική ιστορία με την καταστροφή της Σμύρνης και την προσφυγιά των δικών μας ανθρώπων που ζούσαν αρμονικά μαζί με Τούρκους και Αρμένιους.

Φταίνε οι «Τουρκόσποροι» όπως τους προσφωνούσαν οι «Ελληναράδες» ρατσιστές της εποχής, ή φταίνε τα συμφέροντα της ΑΝΤΑΝΤ που εμείς ως υποχείρια σε ένα κρεσέντο υποταγής σπεύσαμε να της κάνουμε τα καλά παιδιά και να εισβάλουμε στην Μικρά Ασία, σφάζοντας και καίγοντας;

Ας αναρωτηθούμε πριν κραυγάσουμε.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

(καθώς η «επανάληψη είναι η μάνα της μάθησης»)

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης

Η μακρόχρονη κρίση και η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να την αντιπαλέψει κάνουν περισσότερο από ποτέ αναγκαία τη δημιουργία ενός μαζικού αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου που θα συσπειρώσει το λαό στην πάλη -σε πρώτη φάση- ενάντια στις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής και -σε δεύτερο βαθμό- για την απαλλαγή της χώρας από κάθε ξένη εξάρτηση (ΕΕ-ΝΑΤΟ). Για την αναγκαιότητα της δημιουργίας του μετώπου συμφωνούν όλες οι δυνάμεις και συνιστώσες εκτός, φυσικά, από τα κόμματα της ευρωϋποταγής και το κόμμα εκείνο που πρώτο αναφέρθηκε (σε συνέδριό του) στη αναγκαιότητα του μετώπου αλλά αργότερα (σε άλλο συνέδριο) απεμπόλησε αυτή του θέση.

Η Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας θεωρεί ότι αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχή σύσταση του μετώπου πρέπει να είναι ένας κομμουνιστικός πόλος με σαφείς ιδεολογικούς και προγραμματικούς προσανατολισμούς, οργάνωση και συνέπεια ώστε –με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες των άλλων συμμάχων- να δίνει το πολιτικό στίγμα αλλά και να αποτρέπει την πλαδαρότητα και την απομάκρυνση από τους στόχους του μετώπου.

Ένας τέτοιος φορέας θα μπορούσε να είναι το ΚΚΕ. Εκείνο, όμως, ούτε θέλει ούτε μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο. Όλα τα έχει εναποθέσει στη δική του ενδυνάμωση μέχρι του σημείου εκείνου που θα το ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ώστε να κάνει πράξη την πολυπόθητη σοσιαλιστική επανάσταση. Θα ήταν σεβαστό, αν ήταν μόνο αυτό. Στην πραγματικότητα η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έχει μετατρέψει το κόμμα σε αριστερό άλλοθι της πολιτικής των μνημονίων. Όταν ο Δ. Κουτσούμπας διακηρύσσει πως είναι αδιανόητη η έξοδος από το ευρώ πριν την σοσιαλιστική επανάσταση, στην ουσία στηρίζει τα μνημόνια αφού χωρίς μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα είναι αδιανόητη η παραμονή στο ευρώ της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Το σημερινό ΚΚΕ είναι εχθρός του αντιιμπεριαλιστικού – αντιμονοπωλιακού - δημοκρατικού μετώπου. Κατά συνέπεια είναι επιτακτική η ανάγκη πραγματικού κόμματος της εργατικής τάξης και η συσπείρωση όλων των κομμουνιστών που πιστεύουν σε ενεργητική αλλαγή των συσχετισμών με αποφασιστικό παράγοντα το λαϊκό κίνημα το οποίο –καλώς ή κακώς- δεν εκφράζεται μόνο από τους κομμουνιστές (ποιος δεν θα το ’θελε; Όμως οι επαναστάτες οφείλουν να είναι ρεαλιστές).

Αυτές οι επιδιώξεις –το μέτωπο και η οργάνωση ενός κομμουνιστικού πόλου που θα δρα μέσα στην κοινωνία όπως συνέβαινε στα περισσότερα από τα 90 χρόνια ύπαρξης του ΚΚΕ- δεν είναι αντικρουόμενες. Είναι αλληλοσυμπληρούμενες.

Οι κοινωνικές δυνάμεις που θα απαρτίζουν το μέτωπο είναι διακριτές και οι πολιτικές υπό διαμόρφωση. Όπως διακριτές είναι και οι δυνάμεις που θα επιχειρήσουν να βγάλουν το κομμουνιστικό κίνημα από το βάλτο της αδράνειας, της απομόνωσης και της αυταρέσκειας. Κατ’ αρχή, μιλάμε για κείνους που αποδέχονται την αναγκαιότητα ενός εργατικού επαναστατικού κόμματος νέου τύπου όπως το καθόρισαν οι κλασικοί του μαρξισμού-λενινισμού, με ιδεολογία, πρόγραμμα και στόχους πάλης, άμεσους και μακροπρόθεσμους. Ένα κόμμα σαν αυτά που σημάδεψαν με τον αγώνα τους τις εξελίξεις του 20^ου αιώνα σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες.

Άνθρωποι πρόθυμοι να ξαναστήσουν το κίνημα στα πόδια του υπάρχουν και σήμερα. Πολλοί πέρασαν από τις γραμμές του ΚΚΕ και για διάφορους λόγους βρέθηκαν έξω από αυτό. Φυσικά θα υπάρχουν και πολλοί που συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στο ΚΚΕ αλλά πιστεύουν πως το κόμμα πρέπει να ξαναβρεί την επικοινωνία του με τους εργαζόμενους και τις λαϊκές δυνάμεις που δεν έχουν κομμουνιστική αναφορά. Να συντονίζει τη δράση του μαζί τους πάνω σε ζητήματα της καθημερινότητας όπως έκανε πάντα. Τους συντρόφους αυτούς τους σεβόμαστε κι ελπίζουμε να συναντιόμαστε και μαζί τους στους αγώνες αλλά δεν αναφερόμαστε σ’ αυτούς.

Εμείς αναφερόμαστε κυρίως σε όλους εκείνους που γαλουχήθηκαν με τις επαναστατικές αρχές και σε κάποια φάση της ζωής τους βρέθηκαν έξω από το κομμουνιστικό κίνημα είτε το 1989, είτε το 1990 είτε το 1995, είτε αργότερα. Πολλοί από αυτούς ήταν και παραμένουν κομμουνιστές κι ας έκαναν κάποτε μια επιλογή που η ζωή τη διέψευσε. Θέλουν να δρουν ως τέτοιοι. Όμως, σήμερα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα καθώς είτε θα πρέπει να στοιχηθούν με την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ που ακολουθεί τον αντιλενινιστικό δρόμο της απομόνωσης από τις μάζες, είτε θα πρέπει να ενταχθούν σε σχήματα και κόμματα «οπορτουνιστικά» και «σοσιαλδημοκρατικά».

Αυτοί οι κομμουνιστές στο διάβα των χρόνων πέρασαν από διάφορους χώρους μα τελικά συναντήθηκαν και πάλι μέσα από το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος. Για να μην παρεξηγηθούμε, οφείλουμε να διευκρινίσουμε πως το 62% του «ΟΧΙ» δεν ήταν όλοι κομμουνιστές. Απλά σημειώνουμε πως το «ΟΧΙ» κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε κανένας (ενιαίος) Συνασπισμός, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, Σχέδιο Β ή άλλη αριστερή δύναμη από τη μεταπολίτευση: να συνενώσει με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλες τις τάσεις του επαναστατικού κινήματος στη χώρα, σε έναν στόχο αντίθεσης με την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Οι εξελίξεις μετά το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο έδειξαν πως πολλοί προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την αριστερή «προίκα» του «ΟΧΙ» και να τη βάλουν στο τσεπάκι. Η κατάσταση επέβαλλε κινήσεις συσπείρωσης όλων αυτών που βγήκαν από την αδράνεια τους με το δημοψήφισμα. Και τότε άρχισαν οι επαφές και οι διεργασίες που δεν είχαν κανένα στόχο συγκρότησης μετώπου σε πολιτική βάση αλλά ενίσχυσης της κοινής δράσης από τα κάτω για την οργάνωση του λαού ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και την ζύμωση του στόχου της εξόδου από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Όποιος είδε σε κείνες τις επαφές κάποια προσπάθεια συγκρότησης πολιτικής οργάνωσης του μετώπου απλώς δεν ξέρει τι του γίνεται στο χώρο της αριστεράς και, φυσικά, είναι ένας μεγάλος κουμπούρας της πολιτικής. Μαθήματα εμείς δεν παραδίδουμε σε κανέναν, αλλά όποιος νοιάζεται μπορεί να ανατρέξει στην ιστορία του ΚΚΕ -αυτή που αναθεωρεί βάναυσα η σημερινή ηγεσία του- και θα βρει.

Οι προσπάθειες κοινής δράσης από τα κάτω, διακόπηκαν απότομα με τη διάλυση της βουλής και την εξαγγελία εκλογών. Η Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας ξεκαθάρισε αμέσως ότι το ζήτημα του μετώπου και το ζήτημα του κόμματος της εργατικής τάξης δεν μπορούσε να υποταχθεί στις εκλογικές ανάγκες κανενός. Γι’ αυτό και σταμάτησε οποιαδήποτε συζήτηση με οποιαδήποτε κίνηση ή συλλογικότητα -ακόμη και για απλά ζητήματα- μεταθέτοντας το θέμα στη μετεκλογική περίοδο και ανάλογα με τις συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί.

Ας μη κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν όσοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις «αποτυχημένες προσπάθειες» οικοδόμησης του μετώπου ή για τη χειραφέτηση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτοί τοκίζουν στην διατήρηση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ στη θέση της. Δηλαδή έχουν επενδύσει σε μια χρεοκοπημένη πολιτική που διαλύει καθημερινά το ΚΚΕ. Το πού τοκίζουν αυτοί εμάς δεν μας αφορά. Αλλά οι εξυπνάδες κομμένες.

Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε στο σημείο από το κόμμα των αγώνων και των θυσιών να κρατήσουμε μόνο τρία γράμματα κενά περιεχομένου. Αν το έκανε αυτό ο Μαρξ, δεν θα διέλυε ποτέ την πρώτη Διεθνή. Αν το έκανε ο Λένιν, δεν θα έφευγε ποτέ από τη Β’ και δεν θα έφτιαχνε ποτέ την Γ’ Διεθνή. Θα έμενε στο ΣΔΕΚΡ υπό την ηγεσία των μενσεβίκων και θα κλαψούριζε: «Το κόμμα μας σύντροφοι. Το κόμμα μας. Πάνω απ’ όλα το κόμμα μας!». Αλήθεια ποιο κόμμα μας;

Εμείς θα κρατήσουμε το περιεχόμενο που έδωσαν σε αυτά τα τρία γράμματα έναν αιώνα ιστορίας. Για να ξαναπάρει πίσω η εργατική τάξη τα τρία τιμημένα γράμματα. Δικά της είναι. Της ανήκουν.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ελισσαίος Φάκαρος*, Σάσα Χασάπη**

Η  φετινή χρονιά στη δημόσια εκπαίδευση, παρά τις διαβεβαιώσεις του υπουργείου Παιδείας για ομαλή έναρξη, είναι η πιο δύσκολη των τελευταίων έξι χρόνων, καθώς ξεκινά με τεράστια κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό.