Ανήλικα είναι πολλά από τα θύματα της νέας τραγωδίας που εκτυλίσσεται από το πρωί της Κυριακής 13/9, ανοιχτά του Φαρμακονησίου, έπειτα από ανατροπή σκάφους με πρόσφυγες. Στους 34 νεκρούς, μέχρι στιγμής, περιλαμβάνονται τέσσερα βρέφη και 11 μικρά παιδιά. Αυτό το τρομακτικό έγκλημα πρέπει να σταματήσει τώρα!

της Μαριάννας Τζιαντζή

«Κάθε πελάτης μπορεί να διαλέξει αυτοκίνητο σε ό,τι χρώμα θέλει, αρκεί να είναι μαύρο». Έτσι έλεγε το 1909 ο Χένρι Φορντ, ο πατέρας της αμερικανικής αυτοβιομηχανίας. Βλέπετε, το περίφημο μοντέλο Τ, το αυτοκίνητο που προοριζόταν για την εργατική τάξη, έβγαινε μόνο σε μαύρο χρώμα.

Στην Ελλάδα του 2015, κάθε ψηφοφόρος μπορεί να διαλέξει όποιο «φιλευρωπαϊκό» κόμμα θέλει, αφού έτσι κι αλλιώς μαύρο μνημόνιο θα βρει μπροστά του. Η συναισθησία είναι ένα αρκετά διαδεδομένο νευρολογικό φαινόμενο κατά το οποίο «βλέπουμε» χρωματιστούς τους ήχους ή «ακούμε» ή «γευόμαστε» τα χρώματα — γιατί όχι και τα κόμματα; Στη σύντομη αυτή προεκλογική περίοδο τα κυρίαρχα κόμματα έχουν χρώμα, όμως το τελικό αποτέλεσμα θα είναι έτσι κι αλλιώς μαύρο.

Μπλε ελεκτρίκ ή ινδικό ροζ είναι το χρώμα της κυρίας Φώφης Γεννηματά, ενώ «ξανθό Ρηγίλλης» είναι το κλασικό χρώμα της Νέας Δημοκρατίας. Περιφραγμένο, αγκαθωτό κόκκινο είναι το χρώμα του ΚΚΕ που αυτοπεριφρουρείται και διαχωρίζεται από κάθε άλλο κόκκινο στη φύση και την κοινωνία, ενώ θλιβερό γκρίζο με μικρές κόκκινες βούλες του, γίνεται το χρώμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τηλεορασί είναι το χρώμα του Ποταμιού αλλά και του Λεβέντη, ενώ η Λαϊκή Ενότητα έχει κληρονομήσει πολλά από τα χρώματα της μάνας της. Το χρώμα της Χρυσής Αυγής μόνο χρυσό δεν είναι, ενώ το πράσινο του παλαιού ΠΑΣΟΚ έχει πια αποδημήσει σε τόπο χλοερό.

Η Ανταρσύα φιλοδοξεί να έχει το χρώμα των λαϊκών κι εργατικών αγώνων και το χρώμα της εξαρτάται καθοριστικά και από το δυνάμωμα ή το ξεθώριασμα της λαϊκής αντίστασης. Το χρώμα της αγωνιστικής ενότητας δεν το έχει ακόμα αποκτήσει. Έχει όμως το χρώμα της αγωνιστικής υπόσχεσης κι αυτό δεν είναι λίγο. Προαποφασισμένο μοιάζει το μαύρο της μετεκλογικής κυβέρνησης, όμως πολλοί είναι αυτοί που κανένα χρώμα δεν τους εκφράζει, που ποθούν το χρώμα χωρίς όνομα. Και η μεγάλη πρόκληση είναι να βρούμε, να χτίσουμε αυτό το χρώμα μαζί τους.

Πηγή: ΠΡΙΝ

του Δημοσθένη Χριστόπουλου

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, σε μια περίοδο που η έννοια της οικονομικής κρίσης δεν υπήρχε ούτε καν σαν υποψία και που η ταξική πάλη δεν είχε τα επιτακτικά και τόσο συγκρουσιακά χαρακτηριστικά που η ίδια η πραγματικότητα της δίνει τώρα, είχε ξεκινήσει για μερικές μέρες ένας άτυπος καυγάς ανάμεσα στις συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ με αυτές του ΚΚΕ. Συγκεκριμένα, το συνδικαλιστικό τμήμα του νυν κυβερνώντος κόμματος είχε κατηγορήσει το ΠΑΜΕ πως με τις τακτικές του, φιρί φιρί το πάει να διασπάσει την ΓΣΕΕ. Το ΠΑΜΕ, προσβεβλημένο από αυτή την κατηγορία, απάντησε αμυντικά λέγοντας ότι ποτέ δεν ήταν και δεν πρόκειται να είναι στην λογική του, μια διασπαστική αντίληψη. Εκείνο το περιστατικό ανάμεσα στις δυο μεγάλες δυνάμεις της Αριστεράς είναι μάλλον ενδεικτικό του γιατί σήμερα η εργατική τάξη έχει ξεμείνει με την ΓΣΕΕ. Η ιερότητα της μιας και μοναδικής συνδικαλιστικής οργάνωσης που κατά έναν παράδοξο τρόπο ταυτίστηκε με την ενότητα της τάξης και όχι με τον εγκλωβισμό της, ήταν τόσο ισχυρή που η Αριστερά όχι απλά δεν σκεφτόταν πως πρέπει να επιχειρήσει την απεμπλοκή της από τους γραφειοκράτες και τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές αλλά απολογούταν και κάθε φορά που κάποιος την κατηγορούσε για κάτι τέτοιο.

Η χρυσή κινηματική περίοδος ανάμεσα στο 2008 και το 2012, περίοδος που η Ελλάδα ήταν η χώρα με τις περισσότερες απεργίες στην Ευρώπη με διαφορά, περίοδος κατά την οποία το ρεκόρ της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής απεργιακής διαδήλωσης έσπαγε από απεργία σε απεργία, δεν στάθηκε ικανή να αφήσει πίσω της το «τέρας» της ΓΣΕΕ. Με εξαίρεση κάποιες μειονοτικές φωνές (και η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε μπορεί να περηφανεύεται πως ήταν μια από αυτές), το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του οργανωμένου εργατικού κινήματος απέφυγε να ανοίξει μια συζήτηση για τον διαχωρισμό από την ΓΣΕΕ. Και αυτό καταρχήν, γιατί οι προτεραιότητες φαίνονταν να επικεντρώνονται στην πολιτική κεφαλαιοποίηση της ταξικότητας που επικρατούσε εκείνη την στιγμή (και όχι στην οργάνωση της ίδιας της ταξικότητας) και κατά δεύτερον γιατί η ψευδαίσθηση ενός είδους «μεταρρύθμισης» της ΓΣΕΕ ως αποτέλεσμα του γενικότερου κοινωνικού κλίματος φάνταζε μια πιο εύκολη υπόθεση. Όμως, η αντίφαση της συνύπαρξης μιας δυναμικής κίνησης από την πλευρά της εργατικής τάξης με μια κρατικοδίαιτη και γραφειοκρατική συνομοσπονδία ήταν δεδομένο πως δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ.

Ο απεργιακός οργασμός έδωσε την θέση του στην απόλυτη νηνεμία, η εργατική τάξη στράφηκε σε πολιτικές λύσεις για τα ζητήματά της. Η ΓΣΕΕ άλλαξε όντως χαρακτήρα όπως διατείνονταν τόσοι και τόσοι που έβλεπαν ως βλαβερή μια διασπαστική κίνηση απέναντί της. Μόνο που άλλαξε χαρακτήρα προς το ακόμα χειρότερο. Για την ακρίβεια, νεκρώθηκε. Έτσι κι αλλιώς, ήταν άχρηστη για όλους. Άχρηστη για την εργατική τάξη που μέσω αυτής δεν μπορούσε ούτε να διεκδικήσει ούτε να υπερασπιστεί τίποτα. Άχρηστη για τους εργοδότες που σε αυτές τις νέες εποχές δεν χρειαζόντουσαν καμία ενδιάμεση εκτονωτική βαλβίδα ανάμεσα σε αυτούς και τον κόσμο της Εργασίας. Και ξαφνικά, από εκεί που είχαμε ξεχάσει ότι υπάρχει, η ΓΣΕΕ επανεμφανίστηκε στην πιο ταξικά πολωμένη περίοδο των τελευταίων πολλών χρόνων. Την εβδομάδα που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος.

Εν μέσω μιας κολασμένα ταξικής κατάστασης, με το «Ναι» και το «Όχι» να έχουν σχηματοποιήσει δυο ταξικότατα στρατόπεδα, η ΓΣΕΕ εξέδωσε μια ανακοίνωση που όταν την πρωτοείδαμε αναρωτιόμασταν για το αν πρόκειται για κάποια τρολιά του διαδικτύου ή αν όντως η ξεφτίλα της έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που της είναι αδύνατον ακόμα και να τηρήσει τους τύπους. Την στιγμή που μέσα στους χώρους εργασίας τα αφεντικά χρησιμοποιούσαν το δημοψήφισμα για να εξαπολύσουν απειλές περί απολύσεων, η ΓΣΕΕ μιλούσε ενάντια στον «εθνικό διχασμό». Ενώ τα εργοδοτικά λοκ άουτ πραγματοποιούνταν το ένα μετά το άλλο, η ΓΣΕΕ τοποθετούνταν με αγωνία για την «ευρωπαϊκή προοπτική» της Ελλάδας. Η ανακοίνωση αυτή δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από τον οριστικό ενταφιασμό της και μέσα στο κλίμα που επικρατούσε κοινωνικά εκείνη την στιγμή, η οριστική απονομιμοποίησή της στα μάτια του κόσμου της Εργασίας.

Η απροκάλυπτα φιλοεργοδοτική στάση της ΓΣΕΕ, η οποία πλέον δεν έχει την ανάγκη να τηρεί ούτε καν τα προσχήματα, είναι αποτέλεσμα της οριστικής αποσυρσής της από κάθε ζήτημα της εργατικής τάξης τα τελευταία χρόνια. Δεν έχει καν μια κατ” επίφαση παρουσία. Κάποτε η ΓΣΕΕ ήταν η προβληματική συνδικαλιστική μας συνομοσπονδία που χρησίμευε μόνο για να καλεί βαριεστημένα καμιά απεργία μετά από πιέσεις. Πλέον δεν είναι καν αυτό. Η εργατική τάξη δεν έχει συνομοσπονδία. Έχει απλά ένα κλουβί που δεν της επιτρέπει να διευρύνει την οργάνωσή της.

Μια συζήτηση στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος αναφορικά με το πως ο κόσμος της Εργασίας μπορεί να απεξαρτήσει τις δυνατότητές του από το τερατούργημα της ΓΣΕΕ είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Πλέον δεν τίθεται ως κομμάτι κάποιας υποκειμενικής στρατηγικής αλλά ως αναγκαία προϋπόθεση για την όποια δράση του εργατικού κινήματος. Και φυσικά, αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να ανοίξει μέσα σε ένα θεωρητικό πλαίσιο αλλά ταυτόχρονα με μια προσπάθεια οργανωτικής αναβάθμισης των δομών αγώνα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή.

Ο συνδικαλιστικός ύπνος που τα τελευταία χρόνια χαρακτήρισε την αδυναμία της εργατικής τάξης να απαντήσει ως τέτοια στην επίθεση που βιώνει γέννησε σχεδόν αυθόρμητα μια σειρά από νέες οργανωτικές προσπάθειες, οι οποίες μπορεί να λειτούργησαν αποσπασματικά (δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και αλλιώς άλλωστε) αλλά κουβαλάνε στο εσωτερικό τους την σπίθα του αγώνα και την προοπτική μιας άλλης συνδικαλιστικής οργάνωσης. Εργατικές λέσχες, λαϊκές συνελεύσεις και άλλες τοπικές πρωτοβουλίες με ταξική κατεύθυνση, συνελεύσεις εργαζομένων, διακλαδικές εργατικές συλλογικότητες, μονοθεματικές συντονιστικές πρωτοβουλίες, όλοι όσοι κράτησαν μικρά ανοιχτά μέτωπα το προηγούμενο διάστημα, σήμερα πρέπει να κάτσουν στο ίδιο τράπεζι μαζί με τα σωματεία, να συζητήσουν, να συμπορευτούν, να δράσουν από κοινού. Και μέσα από αυτή την μόνιμη συνύπαρξη να οικοδομήσουν σταδιακά την εργατική δομή που θα αποτελέσει τον οργανωμένο συνδικαλιστικό πόλο της τάξης: μια νέα (πραγματικά) συνδικαλιστική συνομοσπονδία.

Η ΓΣΕΕ τελείωσε, η οργάνωση της τάξης τώρα ξεκινάει…

*Μέλος της κλαδικής Μ.Μ.Ε. της Α.Π. ΡΟΣΙΝΝΤΕ)

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ροσινάντε, τεύχος Αυγούστου 2015

2.000.000 ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ 

Καταρχήν  έχει σημασία  να δούμε τον αριθμό , το «προφίλ» και τη «ροή» των προσφύγων.  

Συνολικά έχουν διαφύγει προς τη Τουρκία 3.000.000 Σύριοι. Τον Αύγουστο του 2014 είχαν καταγραφεί επίσημα  832.000. Τον Αύγουστο του 2015 είχαν φτάσει στο 1.939.000.  

Το 20% είναι παιδιά έως 5 και άλλο ένα 20% 5-10 χρονών. Συνολικά το 40%. Και άλλο ένα 10% έως 17 χρονών. Το 50% επομένως είναι παιδιά και έφηβοι (τυπικά σε μη παραγωγική ηλικία).  Σε στρατεύσιμη ηλικία (άντρες 18-60) είναι το 25% των προσφύγων. Η εικόνα όμως είναι ψευδής. Το μεγάλο ποσοστό «μη καταγεγραμμένων» είναι άντρες 18-60.  

Παρά την λανθασμένη εντύπωση (σα αποτέλεσμα της δράσης των ΜΜΕ) ότι η πλειοψηφία τους ζει σε στρατόπεδα, στη πραγματικότητα εκεί ζουν 217.000 άτομα, περιορισμένα σε 8 camps (Kilis Oncupinar ,Islahiye ,K. Maras ,Osmaniye ,Nizip ,Karkamis ,Akcakale ,Ceylanpinar-Telhamut), κατά μέσο όρο 27.000 σε κάθε στρατόπεδο. Στη πραγματικότητα υπάρχει μεγάλη ανισοκατανομή-υπάρχουν «μικρά» στρατόπεδα, όπως το Nizip με 10.500 (!) άτομα, και άλλα πολύ μεγαλύτερα.  

Όσοι μένουν σε αυτά είναι κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας ,συχνά μαζί με ορφανά , που περιμένουν να γυρίσουν πίσω στη Συρία, όταν τελειώσει ο πόλεμος. «Επιχορηγούνται» με 85 τουρκικές λίρες (25 ευρώ ) το μήνα. Λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα. Και δικαιούνται και έξοδο. 15.00 -19.00 κάθε μέρα.  

58 εκ. ευρώ το χρόνο είναι το κόστος των «παροχών» για το Τουρκικό κράτος. Και άλλα 40 (υπερτιμολογημένα) εκ. ευρώ το κόστος υποδομών. Συνολικά 98 εκ. ε.

800.000 επιπλέον Σύριοι πρόσφυγες  ζουν στη περιοχή κοντά στα στρατόπεδα.  Τα υπόλοιπα 2.000.000 έχουν εγκατασταθεί σε πόλεις στα δυτικά της χώρας. Εκεί «αξιοποιούνται» σαν φθηνό εργατικό δυναμικό- κυρίως στο κλάδο των κατασκευών, προσπαθώντας να συγκεντρώσουν χρήματα γα να περάσουν στην Ευρώπη. Το μεροκάματο για τους  οικοδόμους  ήταν πριν 80 λίρες (23 ευρώ) και τώρα για τους πρόσφυγες  20 (5,9 ευρώ). Σε άλλους τομείς υπάρχουν ακόμη  πιο χαμηλά μεροκάματα. Το σύγχρονο τουρκικό οικονομικό θαύμα.  

Στη πραγματικότητα οι περισσότεροι που μπορούν τελικά να πληρώσουν άμεσα το ταξίδι της ελπίδας, είχαν φέρει ήδη μαζί τους χρήματα ή πολύτιμα αντικείμενα. Ακόμη και  στην έσχατη εξαθλίωση, τα ταξικά φίλτρα δεν δείχνουν έλεος.  

Στη γειτονιά του Basmane, της Σμύρνης εκατοντάδες άνθρωποι ζουν σε σκηνές στις πλατείες , μέσα σε συνθήκες ακραίας εξαθλίωσης, περιμένοντας κι αυτοί να περάσουν στην Ευρώπη. Στις φωτογραφίες δε ξεχωρίζεις εάν είναι  η Σμύρνη ή η πλατεία Βικτωρίας.  

Οι ΗΠΑ «χορηγούν», μέσω της Ύπατης αρμοστείας  στην Ιορδανία  50, 1 εκ. ευρώ (διαθέτει 3 στρατόπεδα -Azraq refugee  ,Mrajeeb Al Fhood ,Zaatari )  στο Λίβανο (με 2 στρατόπεδα –Shatila (η χιλιοματωμένη) ,Ain al-Hilweh ) 77,3 εκ. ευρώ (!) και στη Τουρκία(με τα  8 μεγαλύτερα στρατόπεδα) 39 εκ. ευρώ.  

Στη πραγματικότητα αυτά τα χρήματα έχουν ελάχιστη σχέση με το δράμα των προσφύγων.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ «Από τις αρχές του 2015, το πραγματικό οικονομικό κόστος της συντήρησης των προσφύγων είχε  φθάσει στα  5  δις δολ.»  Αν συγκρίνουμε αυτό το ποσό με το πραγματικό ποσό που διαθέτει η τουρκική κυβέρνηση ( 58 εκ ευρώ)μπορεί να βγάλει κανείς αρκετά συμπεράσματα.  

θα περίμενε κανείς  ο υπερ-διπλασιασμός των προσφύγων ( από τον Αύγουστο του ΄14 στον  Αύγουστο του ΄15 - 832.000 - 1.939.000.)  να ήταν ο βασικός λόγος του μεγάλου κύματος που παρατηρείται το τελευταίο  διάστημα.  

Δεν είναι όμως έτσι. Δεν υπάρχει απόλυτη ούτε σχετική αναλογία μεταξύ του αριθμού των προσφύγων και της «ροής» τους.  

Απόδειξη γι αυτό  είναι ότι ήδη από τον Ιανουάριο ο αριθμός ήταν 1.553.000, ενώ το Μάιο του 2015 (μήνας που πλέον η θαλάσσια διέλευση είναι εφικτή) 1.760.000. Παρ όλα αυτά δεν υπήρχε μια αντίστοιχη ροή. Αν δεν είναι ο αριθμός των προσφύγων ο μοναδικός παράγοντας που τροφοδοτεί ,τότε τι είναι;  

Στη πραγματικότητα αυτός που ελέγχει , σε μεγάλο βαθμό, τη «ροή» είναι το ΝΑΤΟ. Σε πρωτογενές επίπεδο (μέσω του χρηματοδοτούμενο από αυτό ISIS που έχει σα βασική του αποστολή τη τρομοκρατία-ο Γκυ Ντεμπόρ  στην υπηρεσία του Προφήτη- και το «άδειασμα» ολόκληρων περιοχών από το πληθυσμό τους).  

Ασκεί όμως έλεγχο και στη συνέχεια. Μέσω της «χρηματοδότησης» (κα άρα τον ουσιαστικό έλεγχο) των στρατοπέδων αλλά και μέσω των παραδοσιακών του δεσμών με τμήματα του κράτους (Στρατός-Αστυνομία) αλλά και του ισχυρού παρακράτους.

Ουσιαστικά ελέγχει τις πύλες του Αιγαίου, μέσω του κυκλώματος δουλέμποροι, ΜΚΟ, διεφθαρμένο κράτος, στρατός, αστυνομία, αξιοποιώντας τη μαζική ανθρώπινη τραγωδία, που το ίδιο έχει προκαλέσει , σα μοχλό πίεσης σε διάφορες κατευθύνσεις. Η ζώνη της ευρύτερης Βαλκανικής (από τη Τουρκία έως τη Σερβία) καλείται να μετατραπεί σε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων.  

Το δράμα των προσφύγων , προσωρινά , μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω του  ανθρωπισμού και της –πραγματικά συγκινητικής- αλληλεγγύης. Με την αλληλεγγύη στο πρόσωπο, στο περιστατικό, στο  συγκεκριμένο. Σύντομα όμως θα αποκτήσει και άλλες διαστάσεις.  

Και τότε ή ένα αντιφασιστικό, αντιμπεριαλστικό, αντιπολεμικό κίνημα θα δώσει τις απαντήσεις, βρίσκοντας το κόκκινο νήμα που συνδέει Συρία (Μέση Ανατολή), Βαλκάνια, Ουκρανία (και επομένωςένα κίνημα ουσιαστικά διεθνιστικό ), που θα χτίζει πραγματικές συμμαχίες ισχύος ή τις απαντήσεις θα τις δώσει η εφεδρεία του ευρωατλαντικού σχεδίου : ο φασισμός.

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR