Οι εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη, που προκηρύχθηκαν και διενεργήθηκαν σε λιγότερο από ένα μήνα, είχαν στόχο να παραπλανήσουν και να εγκλωβίσουν το λαό στη λογική του μονόδρομου, να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις υλοποίησης μετεκλογικά της συμφωνίας και περιθωριοποίησης όσο είναι δυνατόν, της εργατικής τάξης και του εργατικού και λαϊκού κινήματος, καθώς επίσης να αντιμετωπίσουν τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις συνθήκες αυτές της απογοήτευσης που δημιούργησε η διάψευση των προσδοκιών του λαού και ιδιαίτερα των νεότερων ηλικιών ύστερα από την ανάταση που έδωσε το συντριπτικό OXIτου δημοψηφίσματος, η αποχή αυξήθηκε κατά 764.133 ψήφους ή κατά 7,06% από τις εκλογές του Γενάρη. Το ποσοστό αυτό είναι το ηχηρό καμπανάκι που χτυπά όλο και πιο δυνατά τα τελευταία χρόνια, για την κομμουνιστική Αριστερά και την αριστερά συνολικότερα, για το εργατικό κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη στήριξη των ισχυρών μέσων μαζικής ενημέρωσης και μηχανισμών εγχώριων και ευρωπαϊκών, επικράτησε με ποσοστό 35,46% της ΝΔ που έλαβε το 28,10% σε μια δικομματική αντιπαράθεση στην οποίαν ούτε κατ' ελάχιστο δεν θίχτηκαν τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας και οι κολοσσιαίες ευθύνες για την υπογραφή και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Η προτίμηση στο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σημαίνει απόρριψη των άλλων αστικών δυνάμεων, βασίζεται στην εκτίμηση που κάνει η εγχώρια και ευρωπαϊκή πολιτική οικονομική ολιγαρχία ότι μόνο με κύρια δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ και με τη στήριξη του συνόλου των αστικών πολιτικών δυνάμεων και μηχανισμών μπορεί να διαμορφωθεί το μπλοκ εκείνο των δυνάμεων που θα υλοποιήσει το μνημόνιο. Πέρα από τα ποσοστά που έλαβαν και τα δύο κόμματα εμφανίζουν μεγάλη απώλεια ψήφων σχετικά με το Γενάρη του 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 323.000 ψήφους και η ΝΔ περισσότερο από 192.000.

Η συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ και δυνάμεων του ΚΙΔΗΣΟ συγκέντρωσε ποσοστό 6,28%, εμφανίζοντας όμως απώλεια 130.000 ψήφων συγκρίνοντας αθροιστικά με αυτές που οι τρεις αυτοί σχηματισμοί είχαν λάβει το Γενάρη. Το Ποτάμι με 4,09% απώλεσε το ένα τρίτο της δύναμης του, οι ΑΝΕΛ με 3,69% είχαν απώλειες 92.888 ψήφους. Στη Βουλή εισήλθε η Ένωση Κεντρώων με 3,43% και καθαρή εισροή 76.000 ψήφων. Εκτός βουλής έμεινε η Λαϊκή Ενότητα με ποσοστό 2,86% ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε το 0,85% και 6000 ψήφους επιπλέον.

Η Χρυσή Αυγή με ποσοστό 6,99% σημειώνει ποσοστιαία αύξηση σχεδόν μία μονάδα και μείωση των ψήφων της κατά 8870, παραμένει τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα και σταθεροποιείται στην πολιτική ζωή, διαμορφώνοντας σταθερή εκλογική βάση και επιρροή. Ο αγώνας εναντίον του φασισμού, η αποκάλυψη της δράσης και των αντιλήψεων του, της ιστορικής πείρας από την δράση του φασισμού ολόκληρο τον 20^ο αιώνα πρέπει να είναι μόνιμο στοιχείο στην πολιτική και τη μαζική δραστηριότητα.

Το ΚΚΕ σε μια περίοδο μεγάλης όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων και πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο αντίπαλο στρατόπεδο και διάσπασης του, πήρε 5,55% από 5,47% στις εκλογές του Γενάρη έχοντας απώλεια 36.523 ψήφων, εκ των οποίων οι 25.000 ήταν στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη. Το αποτέλεσμα αυτό δείχνει το μέγεθος των προβλημάτων και των αδιεξόδων του που διαμορφώνει η στρατηγική και η καθημερινή πρακτική δράση του. Η ηγεσία του κόμματος θεωρεί ότι ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες, η δύσκολη συγκυρία και ο αρνητικός συσχετισμός στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι αποφάσεις του κόμματος, η δράση του ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, η εκλογική τακτική του επηρέασαν ελάχιστα, ή καθόλου, την εκλογική αναμέτρηση και την συμπεριφορά των ψηφοφόρων υπέρ του. Όλα έγιναν κατά τον καλύτερο τρόπο!

Ο ταξικός συσχετισμός που προέκυψε και οι συνθήκες συνολικά διαμορφώνουν νέες μεγαλύτερες δυσκολίες για την εργατική τάξη και το κίνημα. Ο συσχετισμός στη βουλή είναι πλέον συντριπτικός όσον αφορά τον αριθμό των βουλευτών αλλά και ως ποσοστό ψήφων υπέρ των αστικών μνημονιακών δυνάμεων. Εναντίον του μνημονίου μόνο οι 15 βουλευτές του ΚΚΕ τοποθετούνται. Η θέση του κόμματος για έξοδο από το ευρώ μόνο μετά την επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στην ουσία υπονομεύει τον αγώνα εναντίον του μνημονίου αφού μέσα στο ευρώ είναι αδύνατο να παραμείνει μια χώρα χρεοκοπημένη χωρίς μνημόνια και αντιλαϊκή πολιτική. Πιο δυσχερής είναι ο συσχετισμός και στην κοινωνία. Το πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτά στην αστική πλευρά και η υλοποίηση του μνημονίου μετακινεί προς τα δεξιά τον άξονα της πολιτικής ζωής, σπέρνει απογοήτευση και οδηγεί σε πιο συντηρητικές κατευθύνσεις, θα δημιουργήσει νέα εμπόδια στην ανάπτυξη της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

Παρόλα αυτά η κρίση στο πολιτικό σύστημα που σοβεί αρκετά χρόνια δεν ξεπεράστηκε και δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί όσο η οικονομική κρίση συνεχίζεται και εφαρμόζονται μνημόνια. Η αστική τάξη έλυσε αυτή τη στιγμή το πρόβλημα της άνετης ψήφισης των μνημονιακών μέτρων στη βουλή και σ' ένα βαθμό την εφαρμογή του στην κοινωνία. Η αστάθεια όμως παραμένει. Η καταιγίδα των μέτρων που θα επακολουθήσει και οι επιπτώσεις της θα ανεβάσει κατακόρυφα τη δυσαρέσκειά και θα πυροδοτήσει αντιδράσεις και αγώνες, όχι φυσικά με τρόπο άμεσο, αλλά με την ουσιαστική και πρωτοπόρα συμβολή των κομμουνιστών και της αριστεράς στην οργάνωση των αγώνων και στο περιεχόμενό τους.

Οι εκλογές έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα στην Κομμουνιστική Αριστερά και την Αριστερά γενικότερα σχετικά με τις σοβαρές ευθύνες που φέρει για τις εξελίξεις και την κατάσταση στην οποία και η ίδια έχει περιέλθει. Στις δεδομένες συνθήκες η καθήλωση του ΚΚΕ, η πολύ μικρή άνοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αποτυχία της Λαϊκής Ενότητας να εισέλθει στη βουλή είναι προς όλους μια αυστηρή προειδοποίηση. Δεν επιτρέπεται καμιά επανάπαυση ή αυταρέσκεια, ούτε να μπουν για άλλη μια φορά τα προβλήματα κάτω από το χαλί με επιχειρήματα του τύπου «σταθεροποιήσαμε τις δυνάμεις μας», «έχουμε αύξηση», «δεν έγινε και κάτι πολύ αρνητικό, συνεχίζουμε». Η συνέχιση της μέχρι σήμερα πορείας θα είναι καταστροφική για την ίδια την Αριστερά, για την επιβίωση του λαού και τη σοσιαλιστική προοπτική. Ή θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που η συγκυρία επιβάλλει και η στρατηγική προοπτική της απαιτεί, ή σταδιακά θα οδηγηθεί στο περιθώριο, τουλάχιστον τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα. Η αδυναμία της να επηρεάσει το λαό και τις εξελίξεις δεν οφείλεται κυρίως στην δύσκολη συγκυρία, αλλά στη δική της ανεπάρκεια. Η τακτική και η δράση συνολικά της αριστεράς δεν ορθώνουν εμπόδια, ούτε προβληματίζουν την αστική τάξη και ας μη βαυκαλίζεται κανείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, χωρίς να αμφισβητούνται οι δυσκολίες, είναι ότι η κομμουνιστική Αριστερά δεν μπόρεσε να ορθώσει ένα συνεκτικό λόγο που θα δίνει πειστικές απαντήσεις στις αγωνίες των εργαζομένων και στα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που τίθενται και κυρίως στο ζήτημα της ΕΕ. Η προσπάθεια των αστικών δυνάμεων να δυσφημήσουν και να διασύρουν κάθε σκέψη και φωνή για έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά, αλλά από το ΚΚΕ συνειδητά ή ασυνείδητα ενισχύθηκε κιόλας.

Δύο βασικά ζητήματα για τους κομμουνιστές ξεχωρίζουν σήμερα.

Πρώτον, Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, η αξιοποίηση της επίθεσης του κεφαλαίου για την ανάπτυξη των αγώνων στην κατεύθυνση ανατροπής των μνημονίων και της διεκδίκησης της ικανοποίησης των εργατικών και λαϊκών αναγκών. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος θα είναι αποτέλεσμα της συνειδητής σχεδιασμένης δράσης των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς και ιδιαίτερα των κομμουνιστών, δεν θα ξεπηδήσει αυθόρμητα από τους εργαζόμενους, έστω και από τα πιο πρωτοπόρα τμήματα τους. Η από διαμόρφωση από τις δυνάμεις της αριστεράς ενός πλαισίου στόχων, διεκδικήσεων και τακτικής που θα προωθηθεί στα συνδικάτα και την εργατική τάξη και η δράση όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε ενιαιομετωπική βάση μπορεί να αναστρέψει το κλίμα και να διαμορφώσει προϋποθέσεις για τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικού μετώπου εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων και σε τελική ανάλυση, εναντίον του καπιταλισμού. Σ’ αυτή την προσπάθεια χωρούν όλες οι πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερές δυνάμεις, το ΚΚΕ, η Λαϊκή Ενότητα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες συλλογικότητες και οι δεκάδες χιλιάδες δραστήριοι ανέντακτοι κομμουνιστές και αριστεροί.

Δεύτερο, Με πιο επιτακτικό τρόπο τίθεται πλέον η ανάγκη του κόμματος της εργατικής τάξης, του πρωτοπόρου μαρξιστικού λενινιστικού κόμματος που θα καθοδηγήσει τη δράση και θα διαμορφώσει τις υποκειμενικές προϋποθέσεις της επανάστασης, όπως ακριβώς οι κλασικοί του μαρξισμού και ο Λένιν το συνέλαβαν και τον δημιούργησαν. Ένα Κόμμα που καθοδηγείται από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, που εμπνέεται από τη δράση και τους αγώνες του κομμουνιστικού κινήματος, που σέβεται την ιστορία του και αντλεί διδάγματα απ’ αυτήν, από τη μεγαλοσύνη αλλά και τα λάθη του. Κόμμα με σύγχρονο πρόγραμμα που στηρίζεται στην πραγματικότητα της χώρας -το επίπεδο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης της, το μεγάλο θέμα της εξάρτησης της κ.λπ.- και συνδέει τους καθημερινούς αγώνες με το σοσιαλισμό.

Η Κίνηση Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας έχει, κατ' επανάληψη, τοποθετηθεί ότι επιδιώκει αυτό το κόμμα να φέρει τον τίτλο και το έμβλημα του ΚΚΕ. Να είναι το ΚΚΕ που έχει ανάγκη η εργατική τάξη στις μέρες μας. Αυτό όμως δεν εξαρτάται από μας αλλά από την ηγεσία του ΚΚΕ η οποία με την μέχρι σήμερα στάση της κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορική εξέλιξη δεν πρόκειται να σταματήσει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Παρακολουθούμε μια συντονισμένη προσπάθεια από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης και ορισμένων ευρωπαϊκών ηγεσιών να δημιουργήσουν στο λαό την αντίληψη πως η κυβέρνηση προωθεί κάτι νέο και πολύ σημαντικό. Το αντιμετωπίσαμε στο ταξίδι του πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες, νωρίτερα στην ΕΕ και φαίνεται ότι το επόμενο διάστημα θα το βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.

Η προσπάθεια αυτή συνίσταται στην προβολή του επιχειρήματος ότι ο Αλέξης Τσίπρας αναδείχθηκε σε «ηγέτη διεθνούς επιπέδου», τουλάχιστο ισότιμου συνομιλητή της ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, των ηγεσιών μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και πολιτικών ρευμάτων και κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας και προωθεί συγκεκριμένο σχέδιο δημοκρατικής αναμόρφωσης της Ευρώπης και γενικότερα.

H «Αυγή της Κυριακής», στο κύριο άρθρο της με τον τίτλο «Η αρπαγή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας», γράφει ότι ο στόχος του πρωθυπουργού είναι να τερματίσει την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού μέσω της απόσπασης της σοσιαλδημοκρατίας από την συνεργασία με τους χριστιανοδημοκράτες, «να ορθώσει απέναντι στον πόλο της δεξιάς με την σοσιαλδημοκρατία τον πόλο των δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς». Και όλα αυτά θα γίνουν για τον τερματισμό του νεοφιλελευθερισμού, την αλλαγή της διαχείρισης στην Ευρώπη και γενικότερα προς όφελος των λαών. Αυτά όμως θα μπορούν να υλοποιηθούν μόνο αν η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της, δηλαδή αν έχει υλοποιήσει όλες τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το μνημόνιο και μάλιστα αυτό να γίνει ως τις 15 Οκτωβρίου. Μέχρι τότε πρέπει να έχουν νομοθετηθεί οι απαιτούμενες διατάξεις και να έχουν μπει σε εφαρμογή.

Οι συμμαχίες σ’ αυτή την προσπάθεια του κ. Τσίπρα είναι η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γάλλος πρόεδρος, ο Ιταλός πρωθυπουργός, ευρύτερα η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Όλοι αυτοί είναι έτοιμοι να δράσουν για το καλό του ελληνικού λαού για να απαλλαγεί από το δημόσιο χρέος, για την αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων του και φυσικά υπέρ των ευρωπαίων εργαζομένων. Αναρωτιέται κανείς αν θα πρέπει όλα αυτά να τα πάρει στα σοβαρά.

Ο νεοφιλελευθερισμός, στην κατάσταση στην οποία περιήλθε ο καπιταλισμός στη δεκαετία του ’70 και του ‘80, ήταν αντικειμενική αναγκαιότητα για να αναζωογονηθεί η οικονομία που βρίσκονταν σε χρόνια στασιμότητα και να στηρίξει την πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Ο νεοφιλελευθερισμός θα πάει στην άκρη, θα ξεπεραστεί, όχι γιατί ο κ. Τσίπρας και οι σοσιαλδημοκράτες το επιθυμούν, αν το επιθυμούν, αλλά γιατί οι ανάγκες του κεφαλαίου για άλλη διαχείριση και πολιτική το απαιτήσουν.

Και ένα δεύτερο. Είναι δυνατόν μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη και πολυεθνικά συμφέροντα να συρθούν σε μια νέα πολιτική που ανατρέπει τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, που αναγκαστικά θα επιβάλει ένα άλλο οικονομικό μοντέλο και μια άλλη οργάνωση και δομή της ΕΕ, εξ αντικειμένου θα ανατρέψει την υπάρχουσα ισορροπία δυνάμεων και ισχύος, επειδή αυτό το σχέδιο συνέλαβε ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν θα πρέπει κανείς να έχει έναν μέτρο των δυνατοτήτων και των μεγεθών;

Πιστεύουμε ότι τα πράγματα είναι απλά. Το μήνυμα που θέλει να στείλει η κυβέρνηση είναι: «υποχωρήσαμε και υπογράψαμε ένα δυσβάστακτο μνημόνιο που θα γονατίσει ακόμη περισσότερο το λαό, αλλά έχουμε σχέδιο για να αλλάξουμε μια και καλή την Ελλάδα και την ΕΕ και να απαλλάξουμε τους έλληνες εργαζόμενους και τους ευρωπαίους από τη λιτότητα και τον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό. Αρκεί και αυτοί να συναινέσουν, να δεχθούν το μνημόνιο και τα μέτρα που περιέχει, να μην αντιδράσουν και συνολικά να ενισχύσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης».

Φαίνεται όμως ότι υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά περισσότερο σημαντική η οποία σχετίζεται με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις που κρύβονται πίσω απ' αυτή την προσπάθεια. Πρόκειται για τις επιδιώξεις κρατών της ΕΕ, των Ηνωμένων Πολιτειών και μεγάλων πολυεθνικών οικονομικών συμφερόντων για ευρύτερες αλλαγές και ιδιαίτερα στην ανατολική Μεσόγειο, είναι μια προσπάθεια για διευθέτηση ανοιχτών προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή, η οποία δεν φαίνεται ότι είναι υπέρ των θέσεων και των συμφερόντων της χώρας και του λαού.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1857 που χειροτέρευσε πολύ τη θέση του προλεταριάτου και των αγροτών, ήταν η αρχή μιας καινούριας ανάπτυξης του διεθνούς εργατικού κινήματος. Η αναζωογόνηση και η καινούρια ανάπτυξη του διεθνούς εργατικού κινήματος προβάλλουν το φλέγον θέμα της συσπείρωσης των δυνάμεων του παγκόσμιου προλεταριάτου για τον επαναστατικό αγώνα που πλησίαζε.

Οι προσπάθειες να ιδρυθεί μια παγκόσμια προλεταριακή οργάνωση που έγιναν στην αρχή της 6ης δεκαετίας, καθρέφτιζαν την έντονη επιθυμία των πρωτοπόρων εργατών της Ευρώπης και της Αμερικής να ενωθούν σε παγκόσμια κλίμακα. Η επιθυμία αυτή φαίνεται πιο καθαρά στις εκδηλώσεις αλληλεγγύης που έδειξαν οι εργάτες στις διάφορες χώρες για την πολωνική εξέγερση, στα συλλαλητήρια των Αγγλων εργατών για να υποστηρίξουν τον αγώνα του αμερικανικού λαού εναντίον της δουλείας κλπ.

Αντιπρόσωποι του Συνεδρίου της 1ης Διεθνούς

Στις 28 Σεπτέμβρη του 1864 στο Λονδίνο, στο Σεντ Μάρτινς Χολ, έγινε μια διεθνής συγκέντρωση για να διαβαστεί η απάντηση των Γάλλων εργατών. Στη συγκέντρωση αυτή πήραν μέρος αντιπρόσωποι του προλεταριάτου της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Πολωνίας και της Ιρλανδίας. Ο Μαρξ εκλέχτηκε στο προεδρείο της συγκέντρωσης σαν αντιπρόσωπος των Γερμανών εργατών. Η συγκέντρωση αποφάσισε να ιδρυθεί η Διεθνής ένωση των εργατών.

Σκοπός της Διεθνούς (International) ένωσης των εργατών ήταν να εκπληρώσει το ιστορικό καθήκον της συσπείρωσης των δυνάμεων του παγκόσμιου προλεταριάτου. Είχε και έναν άλλο σκοπό που ο Μαρξ τον διατύπωσε αργότερα στο γράμμα που έστειλε στο Γερμανό σοσιαλιστή Φρ. Μπόλτε. «Η διεθνής, έγραφε ο Μαρξ, ιδρύθηκε για να αντικαταστήσει τα διάφορα σοσιαλιστικά και μισοσοσιαλιστικά τμήματα με μια πραγματικά αγωνιστική οργάνωση της εργατικής τάξης».

Το πολιτικό πρόγραμμα και το καταστατικό της 1ης Διεθνούς φέρουν τη σφραγίδα του Μαρξ

Τα καθήκοντα αυτά προσδιόρισαν το περιεχόμενο του ιδρυτικού μανιφέστου και του καταστατικού της Διεθνούς ένωσης των εργατών. Και τα δυο κείμενα γράφτηκαν από τον Μαρξ και εγκρίθηκαν ομόφωνα την 1η Νοέμβρη 1864 από την επιτροπή που εκλέχτηκε από τη συγκέντρωση του Σεντ Μάρτινς Χολ για να καταρτίσει το πρόγραμμα της Διεθνούς ένωσης της εργατικής τάξης.

Η Διεθνής ένωση των εργατών βασίστηκε στην αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ανώτατο όργανο ήταν το ετήσιο συνέδριο. Το συνέδριο εξέλεγε από τα μέλη του για ένα χρόνο το κεντρικό, ή όπως ονομάστηκε αργότερα, το γενικό συμβούλιο, που ήταν το ανώτερο όργανο της Διεθνούς στο χρονικό διάστημα που μεσολαβούσε ως το επόμενο συνέδριο.

Η Ιδρυτική Διακήρυξη

Η «Ιδρυτική Διακήρυξη» της Διεθνούς Ενωσης των Εργατών, την οποία διατύπωσε ο Μαρξ (ολόκληρο το κείμενο στα «Διαλεχτά Εργα», τ.1ος, σελ. 440 – 451), που είναι το πρόγραμμά της, είναι ένα από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος.

Στην «Ιδρυτική Διακήρυξη» χαιρετιζόταν η μεγάλη νίκη των Αγγλων εργατών για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου στα 1847, ύστερα από τριαντάχρονο αγώνα, με την κατάχτηση με νόμο της δεκάωρης εργάσιμης μέρας. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται: «Το νομοσχέδιο για το δεκάωρο δεν ήταν μόνο μια μεγάλη πραχτική επιτυχία, ήταν η νίκη μιας αρχής. Για πρώτη φορά η πολιτική οικονομία της αστικής τάξης νικήθηκε μπροστά στα μάτια όλων από την πολιτική οικονομία της εργατικής τάξης». Μετά απ” αυτή τη νίκη των Αγγλων εργατών, σ” όλη τη Δυτική Ευρώπη οι κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν παρόμοιους νόμους μείωσης του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου.

Η «Ιδρυτική Διακήρυξη» ανέφερε επίσης: «Το μεγάλο καθήκον της εργατικής τάξης είναι σήμερα η κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας». Ενώ υπογράμμιζε την ανάγκη να έχουν οι εργάτες δική τους εξωτερική πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, σχετικά μ” αυτό αναφέρει: «Αν η χειραφέτηση της εργατικής τάξης απαιτεί την αδελφική συνεργασία των εργατών διαφόρων εθνών, πώς θα μπορέσουν να εκπληρώσουν αυτή τη μεγάλη αποστολή με μια εξωτερική πολιτική που επιδιώκει εγκληματικά σχέδια, που εκμεταλλεύεται τις εθνικές προκαταλήψεις και που κατασπαταλά σε ληστρικούς πολέμους το αίμα και τον πλούτο του λαού;».

Το ντοκουμέντο κατέληγε με το σύνθημα του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου»: «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!».

Το σχέδιο Καταστατικού

Το προσωρινό καταστατικό της Ενωσης αρχίζει μ” ένα προοίμιο που θέτει στην οργάνωση το καθήκον να καθοδηγήσει την εργατική τάξη για την κοινωνική της απελευθέρωση ως εξής: «Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης πρέπει να καταχτηθεί από την ίδια την εργατική τάξη.

Οι αντιπρόσωποι της Α΄ Διεθνούς

Ο αγώνας για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης δεν είναι αγώνας για ταξικά προνόμια και μονοπώλια, αλλά για ίσα δικαιώματα και καθήκοντα και για την κατάργηση κάθε ταξικής κυριαρχίας.

Η οικονομική υποδούλωση του εργάτη στο μονοπωλητή των μέσων εργασίας, δηλαδή των πηγών της ζωής, αποτελεί τη βάση όλων των μορφών της δουλείας, τη βάση της κοινωνικής αθλιότητας, του διανοητικού μαρασμού και της πολιτικής εξάρτησης.

Η οικονομική απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι, επομένως, ο μεγάλος τελικός σκοπός, στον οποίο πρέπει να υποταχθεί σαν μέσο κάθε πολιτικό κίνημα.

Ολες οι προσπάθειες που τείνουν σ” αυτό το μεγάλο σκοπό απέτυχαν ως τώρα από έλλειψη αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργατικούς κλάδους κάθε χώρας και από την απουσία ενός αδελφικού δεσμού ανάμεσα στους εργάτες των διαφόρων χωρών.

Η πρώτη έκδοση της Διακήρυξης και του Καταστατικού της 1ης Διεθνούς

Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης δεν είναι ούτε τοπικό, ούτε εθνικό, αλλά ένα κοινωνικό καθήκον που αγκαλιάζει όλες τις χώρες, στις οποίες υπάρχει η σύγχρονη κοινωνία και που η λύση του εξαρτάται από την πραχτική και θεωρητική συνεργασία των πιο προχωρημένων χωρών.

Το σημερινό ξαναζωντάνεμα του κινήματος της εργατικής τάξης στις πιο προχωρημένες βιομηχανικές χώρες της Ευρώπης, ενώ γεννά νέες ελπίδες, απευθύνει, ταυτόχρονα, μια πανηγυρική προειδοποίηση να μην επαναληφθούν τα παλιά λάθη και απαιτεί την άμεση συνένωση των ασύνδετων ακόμα κινημάτων».

Πηγή:imerodromos

Όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά πλέον σημείωσε και νέα αύξηση η ανεργία στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα ανήλθε στο 25,2% τον Ιούνιο του 2015, σε σχέση με το Μάιο (25%), με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Σταθερότητα στην υψηλή ανεργία όμως είχαμε και σε επίπεδο ευρωζώνης αλλά και «ΕΕ των 28″ (11% και 9,5% αντιστοίχως) τον Αύγουστο του 2015 σε σχέση με τον Ιούλιο. Ένα χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 2014, η ανεργία στην ευρωζώνη ήταν 11,5% και στην ΕΕ 10,1%.

Σε όλη την ΕΕ, καταγράφονται τον Αύγουστο πάνω από 23 εκατομμύρια άνεργοι, τα 17,6 εκατομμύρια εξ αυτών να προέρχονται από τις χώρες της ευρωζώνης.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που μαστίζονται από μνημόνια και άγριες πολιτικές λιτότητες: στην Ελλάδα (25,2% τον Ιούνιο) και στην Ισπανία (22,2%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στη Γερμανία (4,5%), στην Τσεχία (5%) και στη Μάλτα (5,1%).

Ειδικότερα στην Ελλάδα, ο αριθμός των ανέργων τον Ιούνιο διαμορφώθηκε στα 1,205 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 21,7% και στις γυναίκες στο 29,5%.

Τα ποσοστά ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) στην Ελλάδα παρέμειναν στα ύψη, ανα και υποχώρησαν από 51,4% το Μάιο σε 48,3% τον Ιούνιο. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων καταγράφονται στην Ισπανία (48,8%), στην Ελλάδα (48,3%), στην Κροατία (43,5%) και στην Ιταλία (40,7%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία (7%), στην Αυστρία (10,8%), στην Ολλανδία (11,2%), στη Δανία (11,4%) και στην Εσθονία (11,5%).

Τον Αύγουστο η ανεργία των νέων στην ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 22,3% ( έναντι 22,2% τον Ιούλιο του 2014) και στην ΕΕ παρέμεινε σταθερή στο 20,4%.

Δ.Σ.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr