Το 40,5% των ερωτηθέντων δηλώνει αναποφάσιστο

Ιδιαίτερα χαμηλά κινούνται τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος και της αξιωματικής αντιπολίτευσης λίγους μήνες μετά τις εκλογές. Ελαφρύ προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ δείχνει νέα δημοσκόπηση για λογαριασμό Κυριακάτικης εφημερίδας.

Συγκεκριμένα, η διαφορά ανάμεσα στα δυο μεγάλα κόμματα είναι στο 0,7% (χωρίς αναγωγή) ή στο 0,2% (με αναγωγή).

Αθροιστικά το ποσοστό ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ δεν ξεπερνά το 33,3% χωρίς αναγωγή και 40,4% με αναγωγή.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της MRB για τη Real News (κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή), τα ποσοστά στην πρόθεση ψήφου έχουν ως εξής (εντός παρένθεσης με αναγωγή):

• ΣΥΡΙΖΑ: 17% (20,6%)
• ΝΔ: 16,3% (19,8%)
• Χρυσή Αυγή: 5% (6,1%)
• ΠΑΣΟΚ: 4,2% (5,1%)
• ΚΚΕ: 4,9% (6%)
• Ποτάμι: 2,3% (2,8%)
• Ανεξάρτητοι Έλληνες: 2,5% (3,1%)
• Ένωση Κεντρώων: 2,7% (3,3%)
• Λαϊκή Ενότητα: 2,3% (2,8%)

Το 40,5% των ερωτηθέντων δηλώνει αναποφάσιστο.

Σχετικά με την πορεία της κυβέρνησης, το 74,6% των πολιτών την αξιολογεί ως αρνητική, ενώ θετική γνώμη έχει 20,3%.

Στη ΝΔ, το  52,3% εκτιμά ότι μετά την εκλογή νέου αρχηγού δεν θα μπορέσει να αποτελέσει σοβαρή εναλλακτική λύση, σε αντίθεση με το 43,3% που απαντά θετικά.

Απαισιοδοξία επικρατεί στους πολίτες και για την πορεία της οικονομίας, με το 62,9% να εκτιμά ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας στη διάρκεια του 2016 θα είναι σημαντικά χειρότερη/ ελαφρά χειρότερη, ενώ, ερωτηθέντες «πώς πιστεύετε ότι πάνε τα πράγματα στη χώρα μας», το 81,4% απαντά πολύ άσχημα/αρκετά άσχημα.

Όσον αφορά στην προσωπική οικονομική κατάσταση το 2016, το 51,2% εκτιμά ότι θα είναι σημαντικά χειρότερη/ ελαφρά χειρότερη.

πηγη: efsyn.gr

Όπως σημειώνει ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του «O ηγεμόνας», το καλό πρέπει να το κάνεις με δόσεις για να σε θυμούνται και να σ' ευγνωμονούν.

Το κακό πρέπει να το κάνεις αποφασιστικά, γρήγορα και δραστικά.

Έτσι κάπως σκέφτηκε η τηλεοπτική φιλανθρωπία, μέρες που είναι, και βάλθηκε να παρουσιαστεί με τη λεοντή του κοινωνικού παρηγορητή. Αυτό άλλωστε γινόταν ανέκαθεν.

Οι ισχυροί με το ένα χέρι μοίραζαν τη φτώχεια, το θάνατο και το περιθώριο και με τ' άλλο πρόσωπο, σαν Ιανός, εμφανίζονταν να αγαθοεργούν και να απαλύνουν τα κοινωνικά τραύματα.

Η φιλανθρωπία των «ωσαννά», το ενσταντανέ για λίγο γάλα σε λίγους, η καλλιέργεια της υπέρκοσμης ελπίδας.

Οι Φαρισαίοι του συστήματος έχοντας τις κάμερες και την τηλεοπτική δημοκρατία στο χέρι τους μπορούν ακόμα να χαλιναγωγούν την οργή του κόσμου καθηλώνοντάς την σ' ανώδυνα κανάλια.

Από μία άποψη προσεγγίζοντας με αφαίρεση τα γεγονότα φανταζόμαστε πως κάπως έτσι λειτουργούσε ο μεσαίωνας. Δίπλα στο παλάτι των ηγεμόνων ή του βασιλιά, οι οποίοι έστελναν «το πόπολο» να πεθάνει στον πόλεμό τους, συνωστίζονταν φτωχοί, ανάπηροι, άκληροι, απόκληροι.

Σ' αυτούς πετούσε ο μονάρχης το ξεροκόμματο και η εκκλησία την ευλογία της, ώστε «η εξωοικονομική καταπίεση να γίνεται ισχυρότερη της φορολογίας» (Μάρξ) και να μακροημερεύει η κυριαρχία τους.

Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, που είναι, η φιλανθρωπία είναι η δίδυμη αδελφή της, η παρηγορήτρια ιδέα για να ξεστρατίζουν οι αγώνες και ν' αποζητιέται «η φάτνη για το ορφανό» και η κούφια απαντοχή για το ζητιάνο.

Και να σου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών... Το λογιστικό πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του τέρατος...

Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά.

Παρέλαση «στιγμιότυπων» πόνου, έγχρωμα και θεαματικά, επιδιώκουν να προβάλλουν, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη της υποκρισίας για να κρύψουν τον Ηρώδη του κέρδους.

Έναν Άγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να «είναι εντάξει», τις «άγιες μέρες» του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να καλύπτει όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους πραγματικούς υπεύθυνους για τους εκατομμύρια φτωχούς, άνεργους, άστεγους... 

Μάλιστα στις από άμβωνος ικεσίες έχουν προστεθεί οι φαρισαϊκές παραινέσεις τού «όλοι μαζί» όσων κανοναρχούν τον χορό του «καπιταλισμού της συμπόνιας».

Την ίδια ώρα που δοξολογούν την κατεδάφιση του «σπάταλου» κοινωνικού κράτους, την ίδια στιγμή που θυμιατίζουν τον «κοινωνικό κανιβαλισμό», παραδίδουν μαθήματα φιλανθρωπίας και εθελοντισμού!

Από την άλλη προύχοντες και ιεροκήρυκες της λιτότητας την ίδια στιγμή που περικόπτουν τις κοινωνικές παροχές, απολύουν χιλιάδες εργάτες, βυθίζουν στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρες περιοχές, «κατασκευάζουν» πολέμους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αυτοί οι ίδιοι, επενδύουν στον ανθρώπινο πόνο ένα ψίχουλο από τα «καρβέλια της εκμετάλλευσης» εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ιεραπόστολοι του ελέους που κηρύσσουν την αποδοχή της φτώχειας για τους φτωχούς μοιράζοντας απλόχερα επαίνους στους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας.

Ούτε τα «φιλανθρωπικά γκαλά-μπαζάρ» ούτε η ελεημοσύνη ούτε επίσης οι αγνές προθέσεις χιλιάδων εθελοντών, που δίνουν καθημερινά τη μάχη για την επιβίωση των θυμάτων της κρίσης, μπορούν να αντικαταστήσουν ή να υποκαταστήσουν τις κοινωνικές λειτουργίες ακόμη κι ενός χρεοκοπημένου κράτους.

Δεν μπορείς να χορτάσεις ένα εκατομμύριο στόματα με «κοινωνικά συσσίτια» ή «παντοπωλεία», αν δεν σπάσεις τα δεσμά της «δημοσιονομικής φυλακής», αν δεν ανατρέψεις τον Κρατικό Προϋπολογισμό, που το σύνολο των εσόδων του θα το καταβροχθίσουν η «ξένη ακρίδα» και οι τράπεζες.

«Δεν πιστεύω στην φιλανθρωπία, πιστεύω στην αλληλεγγύη», επεσήμαινε σωστά, πριν από κάμποσο καιρό ο Eduardo Galeano.

«Η φιλανθρωπία είναι κατακόρυφη, άρα είναι ντροπιαστική. Πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλο και μαθαίνεις από αυτόν. Έχω πολλά να μάθω από άλλους ανθρώπους».

Σε πιάνει γέλιο νευρικό ακούγοντας όλους αυτούς τους ευαγγελιστές της αγοράς. Αυτούς που έχουν μετατρέψει την κοινωνία σε οργανωμένο ακρωτηριασμό.

Πράγματι δίνουν τα ρέστα τους. Το σκηνικό φτιάχνεται.

Το θέμα είναι αν θα καταφέρουν να «μεταλλάξουν» και πάλι μεγάλο μέρος των αφανισμένων εργαζόμενων σε «κοινή γνώμη» που χωνεύει αμάσητα την επικοινωνιακή μαεστρία αυτών που χρησιμοποιούν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν σαν ευκαιρία για να μετατρέψουν τη χώρα και το λαό σε έρημο.

πηγη: efsyn.gr

Αν κανείς μείνει έστω και μία μέρα σε ένα από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όπου παίζεται το προσφυγικό δράμα, το πρώτο πράγμα που θα διαπιστώσει είναι ότι ο δολοφονικός «μηχανισμός», που αυξάνει διαρκώς τον αριθμό των θυμάτων και υποβάλλει τους πρόσφυγες σε απίστευτες κακουχίες, βασανισμούς και εκμετάλλευση, δουλεύει ανενόχλητος. Ταυτόχρονα, θα διαπιστώσει την εντυπωσιακή απουσία του κράτους στη μάχη για να σωθούν ανθρώπινες ζωές και άνθρωποι από απίστευτα βάσανα –με την εξαίρεση του Λιμενικού.

Μέσα στον κόσμο και τις οργανώσεις της Λαϊκής Ενότητας, έχει εδώ και μέρες ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση. Αιτία η υπερψήφιση-«και με τα δύο χέρια»-του προϋπολογισμού της Περιφέρειας Αττικής, από τους συμβούλους της «Δύναμης Ζωής» που ανήκουν στη ΛΑΕ.

Η αντί­λη­ψη της «συ­νέ­χειας του κρά­τους» και της υπο­τα­γής στο «ρε­α­λι­σμό» δια­πνέ­ουν σχε­δόν όλες τις ενέρ­γειες της πε­ρι­φέ­ρειας Ατ­τι­κής, στο διά­στη­μα που η «μικρή πρω­θυ­πουρ­γός» Ρ. Δού­ρου, βρί­σκε­ται στο τι­μό­νι της. Η Πε­ρι­φέ­ρεια, ως ασπί­δα προ­στα­σί­ας της κοι­νω­νί­ας από τις επι­πτώ­σεις των μνη­μο­νί­ων, μοιά­ζει ξε­θω­ρια­σμέ­νη προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση. Παρά τις επι­μέ­ρους δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις, η πε­ρι­φε­ρειάρ­χης υπήρ­ξε ένα από τα κε­ντρι­κά στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που υπε­ρα­σπί­στη­κε τη δεξιά με­τα­τό­πι­ση του κόμ­μα­τος και την τα­πει­νω­τι­κή συν­θη­κο­λό­γη­ση του κα­λο­και­ριού.

Μετά την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου Τσί­πρα, η ρήξη στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν ανα­πό­φευ­κτη και απα­ραί­τη­τη. Έτσι, ο συμ­φι­λιω­τι­σμός με την ανα­πα­ρα­γω­γή του μο­ντέ­λου δια­κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα στην Πε­ρι­φέ­ρεια Ατ­τι­κής, είναι μια κα­τα­στρο­φι­κή τα­κτι­κή: ακυ­ρώ­νει τους «ίδιους μας τους εαυ­τούς», απο­θαρ­ρύ­νει τα μέλη της ΛΑΕ και απω­θεί τον κόσμο του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς που πα­ρα­κο­λου­θεί με εν­δια­φέ­ρον το εγ­χεί­ρη­μά μας.

Από τη στιγ­μή που οι δυ­νά­μεις της ΛΑΕ βρί­σκο­νται σε ανοι­χτό πό­λε­μο με την πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας και των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, που δί­νουν κα­θη­με­ρι­νό πο­λι­τι­κό αγώνα ενά­ντια στο μνη­μο­νια­κό μπλοκ και τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες, η συ­νύ­παρ­ξη στο «μικρό κρά­τος» της Ατ­τι­κής με όσους/ες εκ­προ­σω­πούν τη λο­γι­κή των αντι­πά­λων μας, είναι αδι­καιο­λό­γη­τη. Όσα προ­σχή­μα­τα και αν εφευ­ρε­θούν.

Πέντε σύ­ντρο­φοι-ισ­σες που είχαν εκλε­γεί με την πα­ρά­τα­ξη της Ρ. Δού­ρου (4 ΛΑΕ και 1 ΚΟΕ), κα­τα­ψή­φι­σαν  τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2016. Ο τε­λευ­ταί­ος, πα­ρα­μέ­νει πι­στός στις μνη­μο­νια­κές επι­τα­γές που οδη­γούν σε οι­κο­νο­μι­κή ασφυ­ξία την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση και διευ­κο­λύ­νει τις δρά­σεις με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών: υπό­σχε­ση για ικα­νο­ποί­η­ση των αι­τη­μά­των Με­λισ­σα­νί­δη (κον­δύ­λι 20.000.000 ευρώ προς την Δι­κέ­φα­λος ΑΕ), Αλα­φού­ζου κ.α. (7.000.000 ευρώ για την ΠΑΕ Πα­να­θη­ναϊ­κός, 19.000.000 για την ΠΑΕ Πα­νιώ­νιος). Πα­ράλ­λη­λα, δια­τη­ρεί τις επι­κίν­δυ­νες επι­λο­γές στη δια­χεί­ρι­ση απορ­ριμ­μά­των με τη λύση του ΧΥΤΑ στο Γραμ­μα­τι­κό (4.000.000 ευρώ).

Το μέ­τω­πο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς που χρεια­ζό­μα­στε για την πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή, σί­γου­ρα χρειά­ζε­ται πολλά ακόμα για να συ­γκρο­τη­θεί. Όμως δεν χρειά­ζε­ται πρα­κτι­κές κα­τα­δι­κα­σμέ­νες στη συ­νεί­δη­ση με­γά­λου μέ­ρους της κοι­νω­νί­ας και πρώτα και κύρια στη συ­νεί­δη­ση του κό­σμου της Αρι­στε­ράς. Την ανα­γκαία ρήξη με το μο­νό­δρο­μο των μνη­μο­νί­ων που δια­κη­ρύσ­σου­με, ας την κά­νου­με πράξη, ερ­χό­με­νοι σε ρήξη με τους κυ­βερ­νη­τι­κούς απο­λο­γη­τές στην το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, στα συν­δι­κά­τα και στους μα­ζι­κούς χώ­ρους.

πηγη: rproject.gr