Εντείνονται, κλιμακώνονται και γιγαντώνονται οι αγώνες των εργαζομένων, των μικρομεσαίων αγροτών, των επαγγελματιών, των αυτοαπασχολούμενων, των ανέργων και της νεολαίας.

Προμήνυμα του μεγάλου εργατικού και παλλαϊκού ξεσηκωμού που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη σε όλη την χώρα και θα κορυφωθεί στις 4/2/2016 αποτελούν οι μαχητικές κλαδικές και τοπικές απεργιακές κινητοποιήσεις, τα μεγάλα και μαζικά μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς που αυξάνονται, μαζικοποιούνται και αποκτούν μαχητικά γνωρίσματα και χαρακτηριστικά αλλά και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις με πολύμορφους αγώνες των επαγγελματιών και άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Αιχμή αυτού του μεγάλου λαϊκού και εργατικού ξεσηκωμού είναι το αντιασφαλιστικό τερατούργημα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το οποίο προωθείται με σχέδιο νόμου στα πλαίσια της συμφωνίας του τρίτου μνημονίου που ψήφισαν από κοινού το παλιό πολιτικό μνημονιακό κατεστημένο μαζί με τον μεταλλαγμένο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ακολουθεί πιστά τις εντολές και τις κατευθύνσεις των οικονομικών τοκογλυφικών κέντρων αλλά και των πολιτικών δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού της Ε.Ε, της ζώνης του ευρώ και του Δ.Ν.Τ.

Η κυβέρνηση μετεξελίσσεται σε μια νεοαποικιακή διοίκηση υποταγμένη να υπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου εγχώριου και ξένου που έχουν μετατρέψει την χώρα σε αποικία χρέους και τον λαό σε πειραματόζωο των πιο σκληρών πολιτικών στην Ευρώπη και η γερμανοκρατούμενη Ε.Ε και ευρωζώνη πορεύεται σταθερά στην όξυνση και στο βάθεμα της οικονομικής κρίσης, εντείνει την επεκτατική και πολεμική ανάμειξή της για την διεύρυνση και επέκταση της οικονομικής πολιτικής γεωστρατηγικής επιρροής της σε μια σειρά χώρες, σηκώνει τα τείχη και μετατρέπεται σε φρούριο, ενισχύει την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων αποκτά ξεχωριστή σημασία η κρίσιμη και αποφασιστική μάχη που δίνει σύσσωμο το εργατικό και λαϊκό κίνημα της χώρας μας ενάντια στις βάρβαρες και καταστροφικές πολιτικές που προωθούν ο θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των άλλων υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών οικονομικών και πολιτικών κέντρων.

Η μάχη για το ταξικό αγωνιστικό κίνημα της χώρας μας δεν περιορίζεται στο κεντρικό πρόβλημα αιχμής (που εξελίσσεται σε παλλαϊκή απαίτηση) για την απόσυρση του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος.

Συνδέεται άρρηκτα με το σύνολο των παλιών και νέων μνημονιακών πολιτικών που πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή της πάλης το αίτημα για την κατάργησή τους.  

Ακριβώς αυτήν την περίοδο που διανύουμε το εργατικό κίνημα βρίσκεται και θα βρεθεί ακόμη περισσότερο τις επόμενες ημέρες σε μια μεγάλης κλίμακας αναμέτρηση με τις πολιτικές και οικονομικές εγχώριες δυνάμεις που έχουν αναλάβει τον θλιβερό και άθλιο ρόλο να υλοποιούν τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς και τις πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών.

Δείγματα αυτής της πολιτικής τα έχει βιώσει ο λαός και οι εργαζόμενοι με την εκτίναξη της ανεργίας σε επίπεδα ρεκόρ για την χώρα και την Ευρώπη με τον εκδιωγμό χιλιάδων νέων που παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης, με την υπονόμευση των εργασιακών σχέσεων, με την κατάργηση των ΣΣΕ και της εθνικής ΣΣΕ, με την κατακόρυφη άνοδο της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων και των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων (κύρια και επικουρική σύνταξη, εφάπαξ παροχές) με την αποδιοργάνωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παιδείας, πρόνοιας, με την περικοπή κοινωνικών, δημοκρατικών κατακτήσεων, με τα χιλιάδες λουκέτα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με την σκληρή και πολύχρονη λιτότητα, με την φορολογική και ασφαλιστική εξόντωση της μικρομεσαίας αγροτιάς, με τα πρωτόγνωρα σφαγιαστικά χαράτσια (ΕΝΦΙΑ κ.λπ), με την αρπαγή και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας αλλά και την βίαιη αδυσώπητη υποτίμηση και την αντίστοιχη συρρίκνωση του ΑΕΠ, με το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας και την ιδιωτικοποίηση του παραγωγικού πλούτου της χώρας μας.

Όλο αυτό το διάστημα οι πολιτικές που εκπορεύονται από τα διεθνή οικονομικά τοκογλυφικά κέντρα είχαν, έχουν και θα έχουν ως μοναδικό στόχο τον λαό, τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα τα οποία για πολλοστή φορά καλούνται να σηκώσουν τα βάρη και να πληρώσουν τις συνέπειες μιας βαθύτατα αντιλαϊκής πολιτικής που διαμόρφωσαν οι δικές τους στρατηγικές για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου.

Σε αυτό το πλαίσιο κινείται, αυτήν την πολιτική υπηρετεί πιστά και η λεγόμενη Αριστερά των Τσίπρα – Δραγασάκη κ.λπ οι οποίοι σε χρόνο ρεκόρ προσαρμόσθηκαν και ενσωματώθηκαν στο νέο τους καπιταλιστικό περιβάλλον, συμμάχησαν και συμπορεύονται με την αστική τάξη υπηρετώντας το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης και αποτελούν πειθήνια όργανα στα χέρια και τις πολιτικές των τοκογλύφων Γερμανών – Αμερικανών – Γάλλων κ.λπ.

Το αναπτυσσόμενο και συνεχώς αγωνιστικά ανερχόμενο λαϊκό και εργατικό κίνημα έχει δημιουργήσει πανικό στις τάξεις όχι μόνο της ανήμπορης συγκυβέρνησης (που βλέπει καθημερινά να χάνει τα όποια λαϊκά και κοινωνικά ερείσματα διατηρούσε) αλλά και γενικότερα στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο το οποίο έδωσε μάχη μέχρι εσχάτων για να μην αμφισβητηθεί και ακυρωθεί ο λεγόμενος ευρωπαϊκός μονόδρομος.

Τα περιθώρια των ελιγμών για την κυβέρνηση στενεύουν απελπιστικά αφού το κουαρτέτο ζητάει και επιδιώκει ακόμη περισσότερο αίμα στο ασφαλιστικό, το φορολογικό, τα κόκκινα δάνεια, πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για να προχωρήσει θετικά στην αξιολόγηση.

Στις συνθήκες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις της κομμουνιστικής ανατρεπτικής και ριζοσπαστικής αναφοράς και κατεύθυνσης πρέπει και οφείλουν όχι μόνο να πρωτοστατήσουν στην ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων, στον σωστό ταξικό προσανατολισμό τους αλλά και να συντονίσουν την δράση τους σε ένα κοινό συμφωνημένο πλαίσιο το οποίο θα αποτελεί την εναλλακτική πρόταση – διέξοδο από τον ευρωμονόδρομο και τα τραγικά αδιέξοδα που την έχουν οδηγήσει οι δυνάμεις των μνημονιακών πολιτικών.

Το αγωνιστικό ταξικό κίνημα στα συνδικάτα πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες μεγάλης και πανελλαδικής εμβέλειας, οι αγώνες να συνεχισθούν, να ενταθούν και να κλιμακωθούν το αμέσως επόμενο διάστημα με πολύμορφες κινητοποιήσεις σε καθημερινή βάση τοπικά, περιφερειακά, κλαδικά και κορύφωση με την κύρηξη νέας απεργιακής κινητοποίησης τις αμέσως επόμενες μέρες.

Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο έτσι ώστε να αποφευχθεί κάθε δυνατότητα, προσπάθεια ή ελιγμός από την χρεοκοπημένη εργοδοτικο-κυβερνητική πλειοψηφία να οδηγήσει σε εκτόνωση το μεγάλο αυτό κίνημα, αλλά πρέπει να αποτραπεί η ανάδειξη σε πρωταγωνιστικό ρόλο προσώπων των μικρομεσαίων και των διαφόρων επαγγελματιών που ο ρόλος τους είναι γνωστός στο Πανελλήνιο σχετικά με την συμπόρευση τους με το παλιό πολιτικό κατεστημένο με αποκορύφωμα τον ρόλο τους στο δημοψήφισμα υπέρ του ΝΑΙ, οι δυνάμεις αυτές πρέπει να αποκαλυφθούν, να καταγγελθούν και να απομονωθούν διότι η συμμετοχή τους στο κίνημα θα είναι πεμπτοφαλαγγίτικη, υπονομευτική, διασπαστική.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, η μικρομεσαία αγροτιά, τα λαϊκά στρώματα, η νεολαία καλούνται να δώσουν αποφασιστικά αγώνα για να μην περάσουν τα νέα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα για να σταματήσει ο κατήφορος της χώρας.

Οι μαζικοί ενωτικοί αγώνες μπορούν να βάλουν την σφραγίδα τους για μια νέα πορεία της χώρας έξω από τις υπερεθνικές πολιτικές και τους οικονομικούς οργανισμούς, να την απαλλάξουν από τα δεσμά της εξάρτησης, της κηδεμονίας, της επιτροπείας αλλά και από τις πολιτικές της λιτότητας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

Πειραιάς 2/2/2016

ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Αντώνης Νταλακογεώργος

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας των Συντακτών στις 2/2/2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Συνάδελφοι Ναυτεργάτες και απόμαχοι του κύματος,

Η ΠΕΝΕΝ στα πλαίσια της 48ωρης Πανελλαδικής απεργίας σε όλες τις κατηγορίες πλοίων πρότεινε στην Διοίκηση της ΠΝΟ να πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις 5/2/2016 στην Ομόνοια και πορεία στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης προκειμένου οι εν ενεργεία και συνταξιούχοι ναυτικοί σύσσωμοι να διαδηλώσουν κατά του ασφαλιστικού τερατουργήματος που προωθεί για ψήφιση στην Βουλή η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και με το οποίο βάζει ταφόπλακα στο ασφαλιστικό μας Ταμείο και παράλληλα δίνει την χαριστική βολή στα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού απέρριψαν την πρότασή μας αυτήν εμμένοντας οι μεν πρώτοι σε άσφαιρα πυρά χωρίς την συμμετοχή, την κινητοποίηση και την δράση των ίδιων των Ναυτεργατών, ενώ οι δεύτεροι αποξενωμένοι από τα μέλη τους επιλέγουν για άλλη μια φορά να κρύψουν την γύμνια τους και την ανικανότητά τους να κινητοποιήσουν τους κλάδους τους πίσω από τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ….

Έπειτα από αυτήν την εξέλιξη η ΠΕΝΕΝ συμμετέχει στην προσυγκέντρωση στο Μουσείο στις 4/2/2016 στις 10 π.μ και ακολούθως θα πραγματοποιήσει πορεία με το υπόλοιπο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα.

Στις 5/2/2016 στις 12 το μεσημέρι θα πραγματοποιήσει από κοινού συγκέντρωση έξω από την Βουλή με τους Συλλόγους Υπαλλήλων και Εργαζομένων του ΝΑΤ, του ΥΝΑ, του ΕΛΟΕΝ και της Εστίας Ναυτικών.

Καλούμε όλους τους εν ενεργεία και συνταξιούχους Ναυτικούς να πλαισιώσουν και να συμμετάσχουν μαζί με τις δυνάμεις της ΠΕΝΕΝ στις κινητοποιήσεις αυτές.

Πειραιάς 2/2/2016

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΣΤΟΥΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ  

Το ρόλο του σκληρού στις διαπραγματεύσεις, που ρίχνει στο τραπέζι όλες τις υπερβολικές απαιτήσεις και αναλαμβάνει να πιέσει ασφυκτικά την Αθήνα, παίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Μετά την εξωφρενική απαίτηση για μεσοσταθμική μείωση 15% σε όλες τις συντάξεις, αλλά και μετά τις προτάσεις για νέα μέτρα που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα 6 δις ευρώ τα επόμενα χρόνια, το Ταμείο βάζει τώρα στο στόχαστρο και τους μισθούς.

Το εργασιακό άλλωστε θα είναι ένα από τα καυτά θέματα της διαπραγμάτευσης καθώς εκεί υπάρχει και το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων που θέλει να ανοίξει τώρα το Ταμείο.

Σύμφωνα με την Αγορά, η Ντ. Βελκουλέσκου έχει πάρει οδηγίες να είναι ιδιαίτερα πιεστική προς την Αθήνα και παρά την αποκάλυψη ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι έκανε λάθος το 2010 με την αναδιάρθρωση του χρέους. Θεωρώντας το μη βιώσιμο θα ανοίξει τη συζήτηση για να βρεθούν λύσεις, ωστόσο, θα θέσει πολύ σκληρές προϋποθέσεις για να γίνει κάτι τέτοιο.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι θα τεθεί θέμα μείωση του κατώτατου μισθού καθώς και απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων.

Σύμφωνα με το τρίτο μνημόνιο, για τους υπαλλήλους άνω των 25 ετών ο κατώτατος μισθός ορίζεται σήμερα στα 586,08 ευρώ και για τους εργατοτεχνίτες άνω των 25 ετών το κατώτατο ημερομίσθιο ορίζεται στα 26,18 ευρώ. Για τους υπαλλήλους κάτω των 25 ετών ο κατώτατος μισθός ορίζεται στα 510,95 ευρώ και για τους εργατοτεχνίτες κάτω των 25 ετών το κατώτατο ημερομίσθιο ορίζεται στα 22,83 ευρώ.

Το ΔΝΤ θέτει θέμα νέας μείωσης του κατώτατου μισθού. Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου ο ακαθάριστος ελάχιστος μισθός μειώθηκε το 2015 σε σχέση με το 2008 κατά 14%. Αντιθέτως, στην Πορτογαλία αυξήθηκε κατά 19% (από 497 σε 589 ευρώ), ενώ στην Ιρλανδία παρέμεινε αμετάβλητος στα 1.462 ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι μια νέα μείωση στους μισθούς θα οδηγούσε σε ακόμη περισσότερη φτώχεια, ύφεση, μείωση της κατανάλωσης και έκρηξη των απλήρωτων δανείων και εισφορών. Η κυβέρνηση δεν προτίθεται σε καμιά περίπτωση να αποδεχθεί ένα τέτοιο εφιαλτικό σενάριο το οποίο θα δημιουργούσε άλλωστε ευρύτατες κοινωνικές αντιδράσεις και θα «γονάτιζε» ακόμη περισσότερο το νοικοκυριά.  

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ''ΑΙΜΑ'' ΖΗΤΑ ΤΟ ΔΝΤ

Εν μέσω κλιμάκωσης του αγώνα μισθωτών, συνταξιούχων, αγροτών και επαγγελματιών για το ασφαλιστικό, οι εκπρόσωποι του “Κουαρτέτου” επιστρέφουν αύριο, Σάββατο, στην Αθήνα, φέρνοντας στις αποσκευές τους νέες απαιτήσεις για ακόμη βαρύτερα μέτρα από την παραδομένη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) ανοίγει το θέμα του εργασιακού, απαιτώντας να “λυθεί” βάσει των δεσμεύσεων που έχει ήδη αναλάβει η κυβέρνηση με το τρίτο μνημόνιο, προτού ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση, που θα επιτρέψει την απελευθέρωση της δόσης των 5,7 δισ ευρώ. Συγκεκριμένα, το ΔΝΤ ζητάει απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, κατοχύρωση του δικαιώματος των εργοδοτών για ανταπεργία (lock out) και αλλαγή της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, ώστε η κήρυξη απεργίας να απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εργαζομένων και όχι απλά των συνδικαλισμένων- κάτι που σημαίνει, ουσιαστικά, νομοθετική ακύρωση των εργατικών συνδικάτων.

Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσίευμα του Huffington Post, το ΔΝΤ ζητάει μεσοσταθμικό ακρωτηριασμόόλων των συντάξεων, κύριων και επικουρικών, κατά 15%. Η ωμή τακτική του ΔΝΤ απειλεί να καθυστερήσει επ' αόριστον την πρώτη αξιολόγηση και να δημιουργήσει  και πάλι συνθήκες πιστωτικήςασφυξίας τους επόμενους μήνες, καθώς η κυβέρνηση καλείται να αποπληρώσει χρεωστούμενα της τάξης των τεσσάρων δισ ευρώ μέσα το πρώτο τρίμηνο του 2016.

Οι εξελίξεις που διαγράφονται προοιωνίζονται εκρηκτικά αδιέξοδα της “διαπραγματευτικής” γραμμής της κυβέρνησης Τσίπρα, η οποία προσδοκούσε ότι η πλήρης παράδοσή της στα συμφέροντα του αμερικανικού παράγοντα (ακύρωση του ρωσικού αγωγού, ταύτιση με τον άξονα ΗΠΑ- Ισραήλ στην περιοχή κ.α.) θα ανταμοιβόταν με μια πιο χαλαρή στάση του ΔΝΤ έναντι του ελληνικού προβλήματος.

Όσο για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς του Κουαρτέτου, συμπίπτουν επί της ουσίας με τις αξιώσεις του ΔΝΤ για σκληρότερα μέτρα- άλλωστε και οι ίδιοι διαπιστώνουν “σημαντικές αποκλίσεις” έναντι της μνημονιακής δέσμευσης της κυβέρνησης για μείωση κατά 1,8 δισ της ασφαλιστικής δαπάνης μέσα στο 2016- αλλά δεν έχουν καταλήξει αν ζητήσουν να προωθηθούν τα πρόσθετα, σφαγιαστικά μέτρα στο διάστημα της πρώτης ή τη δεύτερης αξιολόγησης. Κάτι τέτοιο ελάχιστη σημασία θα είχε για τους εργαζόμενους, θα προσέφερε όμως στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να “σαλαμοποιήσει” το σκληρό πακέτο, ελπίζοντας ότι θα το περάσει με τις λιγότερες δυνατές κοινωνικές αντιδράσεις.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: η μεγάλη μάχη που δίνουν οι εργαζόμενες τάξεις για να μην περάσει το σχέδιο- έκτρωμα Κατρούγκαλου έχει καθοριστική σημασία όχι μόνο για αυτό καθ' εαυτό το τεράστιο ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και για το εργασιακό, το φορολογικό και το σύνολο των “μεταρρυθμίσεων” που βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, απειλώντας να εγκλωβίσουν μακροπρόθεσμα την Ελλάδα σε συνθήκες εργασιακού- κοινωνικού Μεσαίωνα. 

πηγη: iskra.gr

Τα διάσημα αμερικανικά Πανεπιστήμια Γέηλ και Κολούμπια σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) εδώ και 15 χρόνια καταρτίζουν έναν ετήσιο Δείκτη Περιβαλλοντικής Απόδοσης που κατατάσσει 180 χώρες με κριτήριο της επιδόσεις τους στην προστασία των οικοσυστημάτων και της δημόσιας υγείας.

Στόχος είναι ο δείκτης να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια των αρμοδίων για τη χάραξη εθνικών περιβαλλοντικών πολιτικών.

Το 2016 καταγράφηκαν σημαντικές πρόοδοι στην κλιματική πολιτική, τη μετάβαση στις ΑΠΕ, την προστασία της δημόσιας υγείας και τη διατήρηση του νερού.

Συντονισμένες προσπάθειες δημιουργίας υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης σε όλο τον κόσμο συνέτειναν στη δραματική μείωση των θανάτων από βακτήρια του νερού. Από το 2000 μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό μειώθηκαν κατά το ήμισυ από ένα δισεκατομμύριο σε 550 εκατομμύρια.

Από την άλλη πλευρά, η παγκόσμια κοινότητα πρέπει να καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες σε άλλους τομείς όπου παρατηρούνται καθυστερήσεις. Για παράδειγμα μία στις τέσσερεις χώρες του δείκτη δεν διαθέτουν μονάδες επεξεργασίας λυμάτων. Τα αλιευτικά πεδία βρίσκονται σε σημείο κατάρρευσης και η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για το 10% των θανάτων παγκοσμίως. Περισσότεροι από 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι κατοικούν σε χώρες με επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης μεγαλύτερα από τα κοινώς αποδεκτά ως ασφαλή.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν συνδέεται με το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης αφού πλήττει τόσο τις ανεπτυγμένες όσο και τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Στην κορυφή της λίστας φιγουράρει η Φινλανδία με σκορ 90,68. Η σκανδιναβική χώρα πετυχαίνει εντυπωσιακές επιδόσεις στους τομείς «Υγειονομικές Επιπτώσεις», «Νερό και Υγιεινή» και «Βιοποικιλότητα και Οικοσυστήματα».

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 21η θέση με άριστες επιδόσεις στην Γεωργία και το «Νερό και Υγιεινή» και πολύ καλές επιδόσεις στους «Υδάτινους Πόρους», τη «Βιοποικιλότητα και Οικοσυστήματα» και τις «Υγειονομικές Επιπτώσεις». Η χώρα μας αποτυγχάνει δραματικά στην προστασία των δασών και των αλιευμάτων, αλλά και στις κλιματικές και ενεργειακές πολιτικές. Δείτε αναλυτικά εδώ.

Οι δέκα κορυφαίες χώρες είναι οι εξής:

1. Φινλανδία (90.68)
2. Ισλανδία (90.51)
3. Σουηδία (90.43)
4. Δανία (89.21)
5. Σλοβενία (88.98)
6. Ισπανία (88.91)
7. Πορτογαλία (88.63)
8. Εσθονία (88.59)
9. Μάλτα (88.48)
10. Γαλλία (88.20)

πηγη: zougla.gr