Ποιος θα ακυρώσει την επαίσχυντη αντι- μεταρρύθμιση;

Ψηφίστηκαν με πολύ μικρές αλλαγές, οι τροποποιήσεις για το νέο Ποινικό Κώδικα και του ΚΠΔ σε κατεύθυνση ακροδεξιά και νοοτροπία χωροφυλακίστικη.

Ήταν «το γλυκάκι» που χορήγησε η κυβέρνηση στο δεξιό και ακροδεξιό της ακροατήριο μετά το «φιλελεύθερο» νομοσχέδιο για το γάμο των ομοφύλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία που τους «ζάλισε» και «εξόργισε», καθότι ως γνωστόν αυτό το κοινό ικανοποιείται πάντα με το υποτιθέμενο «νόμος και τάξη» και «οι εγκληματίες στη φυλακή», κυρίως σε συμβολικό επίπεδο. Και ιδίως όταν αυτός «ο νόμος και η τάξη» αφορά στους φτωχότερους των συμπολιτών μας, τους αδύναμους, τους κοινωνικούς αγωνιστές και τη νεολαία που αντιστέκεται.

Διότι ως γνωστόν η Δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι: «δαγκώνει πρώτα τους ξυπόλητους».

Ίσως γι’ αυτούς τους λόγους χαρακτηρίσθηκε η σπουδή της Κυβέρνησης ως «ποινικός λαϊκισμός».

Ήταν η πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση που ένα τόσο σοβαρό νομοθέτημα όπως η τροποποίηση των Ποινικών Κωδίκων βγήκε κατ’ ευθείαν από το γραφείο του Υπουργού Δικαιοσύνης και κάποιων εισαγγελέων και όχι τυχαία προαναγγέλθηκε με χαρά από τον Υπουργό Επικρατείας Μ. Βορίδη.

Ούτε Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Καθηγητών Πανεπιστημίου, Ποινικολόγων, Δικαστών, κ.λπ., συστήθηκε προκειμένου να συμβάλει στην κατάρτιση, ούτε τίποτα.

Παρότι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι όλης της χώρας απείχαν για μεγάλο διάστημα από τις Ποινικές Δίκες και είχαν ομόφωνα καταδικάσει το σχετικό νομοσχέδιο, όπως και η πλειοψηφία των δικαστών (αλλά όχι των εισαγγελέων), η κοινωνία (ας το πούμε έτσι) δεν έχει καν πληροφορηθεί, πολύ δε περισσότερο κατανοήσει το τι αλλαγές στον ποινική αντιμετώπιση ακόμα και των μικροπαραβατών, επιφυλάσσει η συγκεκριμένη ρύθμιση.

Για παράδειγμα, να αναφέρουμε ότι έως τώρα και όσον αφορά τα πλημμελήματα (ήτοι αδικήματα χαμηλής κοινωνικής απαξίας και αντίστοιχης ποινικής αξιολόγησης), όταν η ποινή ήταν έως τρία χρόνια, το δικαστήριο δεσμευόταν να δίνει αναστολή εκτέλεσης της ποινής τριών ετών, με την προϋπόθεση να μην έχει ο κατηγορούμενος αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις εναντίον του πέραν ενός ορίου.

Με την τροποποίηση που ψηφίστηκε, με ποινή έως ένα έτος, το δικαστήριο δεν υποχρεούται αλλά «δύναται» να δώσει αναστολή εκτέλεσης, ενώ για ποινή πάνω από δύο χρόνια όπου επιτρέπεται η χρηματική μετατροπή της ποινής, τις περισσότερες φορές ο καταδικασμένος θα είναι υποχρεωμένος (ακόμα κι αν έχει λευκό ποινικό μητρώο) να εκτίει πραγματικά ποινή φυλάκισης έως και 6 μήνες!

Για όσους από εμάς βιώνουμε στα ποινικά ακροατήρια το τί συμβαίνει, τρομάζουμε με την προοπτική φυλάκισης αγωνιστών , νεολαίων και μη, που συλλαμβάνονται «στο σωρό», για παράδειγμα μετά από μία διαδήλωση και κατηγορούνται με αρκετά πλημμελήματα κατά της «δημόσιας τάξης».

Γίνεται πλέον λοιπόν πολύ εύκολο το να καταδικαστείς σε πάνω από δύο χρόνια (ακόμα και δύο χρόνια και μία ημέρα) και να πρέπει να πας φυλακή!

Αν δεν είναι αυτό κρατική τρομοκρατία τότε τί είναι;

Αλλά και σε μικροαδικήματα κοινωνικού τύπου ή ακόμα και συγγενικών διενέξεων, θα επικρέμεται η σπάθη της φυλάκισης!

Σημαντική είναι επίσης η μέριμνα του νόμου να απαλλάξει τους αστυνομικούς από τη βάσανο του Ποινικού Ακροατηρίου και την υποχρέωσή τους να καταθέτουν τη μαρτυρία τους ζωντανά κατά τη διεξαγωγή της δίκης, να απαντούν στους συνηγόρους και την έδρα για όσα είδαν και άκουσαν οι ίδιοι. Πλέον το δικαστήριο μπορεί να αρκείται στην ανάγνωση της έγγραφης κατάθεσής τους.

Περαιτέρω ο νόμος προβλέπει την ισόβια κάθειρξη ως μοναδική ποινή για μεγάλο αριθμό αδικημάτων, «την κατάλυση του δικαιώματος του κατηγορούμενου να ελέγχει τη διαδικασία λήψης γενετικού υλικού σε αυτόφωρα αδικήματα, την περιστολή της αναστολής εκτέλεσης ποινών και την πρόσφατη τροποποίηση της παρ. 3 του άρθρου 187 ΠΚ που διεύρυνε την τυποποίηση του εγκλήματος της «συμμορίας» για αδικήματα που στρέφονται κατά της προσωπικής ελευθερίας, της ιδιοκτησίας ή της περιουσίας και μάλιστα με την κατάργηση της ανασταλτικής ισχύoς της έφεσης…

Παράλληλα, με τις νέες διατάξεις αυξάνονται τα ανώτατα όρια έκτισης ποινών, ενώ περιορίζεται η υφ’ όρον απόλυση. Τα ανώτατα όρια της πρόσκαιρης κάθειρξης αυξάνονται στα 20 έτη, αυξάνονται τα όρια επιβολής μειωμένης ποινής και τα όρια επιβολής συνολικής ποινής για περισσότερες πράξεις, διευρύνονται οι περιπτώσεις επιβολής περιορισμού σε ειδικό κατάστημα κράτησης ανηλίκων. Η εκδίκαση των υποθέσεων από μονομελείς συνθέσεις, η κατάργηση της ενδιάμεσης διαδικασίας των Συμβουλίων στο όνομα της “επιτάχυνσης” και η επιβολή τσουχτερών παραβόλων, προστίμων και δικαστικών εξόδων συνθέτουν ένα ασφυκτικό σκηνικό για τα δικαιώματα του κατηγορουμένου και του κάθε πολίτη που επιθυμεί πρόσβαση στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης.

Η κυβέρνηση υπό το αυθαίρετο πρόσχημα της ανόδου της εγκληματικότητας επιχειρεί να τροφοδοτήσει ένα αντιδραστικό ακροατήριο προκειμένου να νομιμοποιήσει την κατεύθυνση της προληπτικής και πραγματικής καταστολής, που στοχεύει στην οπισθοδρομική και αντιεπιστημονική αντίληψη του να “γεμίσουν οι φυλακές”. Πρόκειται για μια ακόμα εργαλειοποίηση του ποινικού δικαίου για τη προώθηση του δόγματος του «Νόμου και της Τάξης» που θα οδηγήσει στον πολλαπλασιασμό του πληθυσμού των κρατουμένων και θα μετατρέψει την σύγχρονη έννοια του σωφρονισμού σε εκδίκηση και ανηλεή, δυσανάλογη τιμωρία». (βλ. Ανακοίνωση Εναλλακτικής Παρέμβασης – Δικηγορικής Ανατροπής- epda.gr)

Αντίθετα ο νόμος, το αστυνομικό σύστημα και η Δικαιοσύνη, δεν έχουν έως σήμερα δείξει τα ίδια άμεσα ανακλαστικά όσον αφορά την βαριά εγκληματικότητα, τις μαφίες που παρακολουθούμε να αλληλοσκοτώνονται μέσα στην πόλη μέρα – μεσημέρι, ή την θαλάσσια ναρκω-οδό που απ’ ότι φαίνεται πάρα πολύ εύκολα και επικερδώς εκμεταλλεύεται το εγχώριο ναυτοκεφάλαιο.

Όμως η Ιστορία μας έχει διδάξει (όπως και η εμπειρία από άλλες χώρες με υποτίθεται πολύ «αυστηρά νομικά συστήματα, ακόμα και την ύπαρξη της θανατικής ποινής»), ότι η ανελαστικότητα και η ανεπιείκεια γενικά στην παραβατικότητα και ιδίως στην χαμηλή μικροεγκληματικότητα, όχι μόνο δεν έχει μειώσει τα βαριά, αντικοινωνικά αδικήματα «φόνους, ληστείες, βιασμούς, εμπόριο ναρκωτικών» κ.λπ., αλλά αντίθετα έχει συμβάλει στην απονομιμοποίηση της δικαιοσύνης στη συνείδηση των λαϊκών μαζών, αυξάνοντας τη βία.

Είναι άλλοι, απόλυτα κοινωνικοί και ταξικοί, οι παράγοντες μείωσης της βίας και της τέλεσης αδικημάτων και όχι η αυστηροποίηση των ποινών και μάλιστα στα αδικήματα χαμηλής έντασης, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόρριψη του όλου συστήματος και στη διόγκωση της κοινωνικής περιθωριοποίησης και απαξίας.

Πηγή: kommon.gr

Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα ήταν απολύτως προβλέψιμα και όντως προβλέφθηκαν.

Τη στιγμή που η χώρα αντιμετωπίζει τρομακτικά προβλήματα, έχοντας επικεφαλής μια από τις χειρότερες, αν όχι τη χειρότερη, κυβέρνηση της νεότερης ελληνικής ιστορίας, το κόμμα που υποστηρίζει ότι εκφράζει την αριστερά και είναι, τυπικά τουλάχιστον, η αξιωματική αντιπολίτευση, παρουσιάζει ένα θέαμα πλήρους διάλυσης και όλο και συχνότερων κρίσεων, που θέτουν ακόμα και το ερώτημα της επιβίωσής του.

Θα μπορούσε κανείς απλώς να αδιαφορήσει ή να γελάσει με τα συμβαίνοντα στον ΣΥΡΙΖΑ, αν σε αυτά τα συμβαίνοντα δεν αντικατοπτριζόταν η ίδια η βαθιά κρίση που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της χώρας, του κράτους, της ελληνικής κοινωνίας με κάπως αξιοπρεπείς όρους και αν, με τη σειρά της, δεν ήταν η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ παράγοντας εμβάθυνσης και επιτάχυνσης της εθνικής κρίσης.

Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα ήταν απολύτως προβλέψιμα και όντως προβλέφθηκαν. Το ότι δεν τα προέβλεψε (ή τα προέβλεψε και δεν έκανε τίποτα να τα αποτρέψει) το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αυτό που εξακολουθεί να βρίσκεται στο κόμμα, όσο και αυτοί που δημιούργησαν τη Νέα Αριστερά, και καταρχήν ο ίδιος ο Τσίπρας, δεν αποδεικνύει παρά ένα πράγμα: ότι δεν έχουν ένα δράμι μυαλό, πολιτικής σκέψης μέσα στο κεφάλι τους (αλλά, φοβόμαστε, και ένα μίνιμουμ ενδιαφέροντος για οτιδήποτε δεν αφορά στενά τους ίδιους, την καριέρα και την τσέπη τους). Απλώς εκτοξεύτηκαν εκεί που εκτοξεύτηκαν σε μια πολύ ειδική, δραματική ιστορική συγκυρία και όσο πιο μεγάλος υπήρξε ο ρόλος που κλήθηκαν να παίξουν τόσο πιο πολύ φώτισε δυστυχώς τη μικρότητά τους.

Τον Μάιο του 2023, πριν από τις πρώτες εθνικές εκλογές, διάβασα στην «Καθημερινή» ότι ο Στέφανος Κασσελάκης, «μάνατζερ με θητεία στην Goldman Sachs και στα ναυτιλιακά στις ΗΠΑ», σύμφωνα με το βιογραφικό του που ανακοίνωσε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, περιελήφθη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος. Ακόμα δεν ήξερα ότι συνεργαζόταν με το CSIS, κέντρο που χρηματοδοτούσαν οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες και συνεργαζόταν στενά με τη CIA και το Πεντάγωνο, όπως και ότι αρθρογραφούσε με νεοφιλελεύθερες θέσεις στον περίπου ακροδεξιό ελληνοαμερικανικό «Εθνικό Κήρυκα» του Διαματάρη, ούτε ότι ο Μητσοτάκης του είχε προτείνει να τον κάνει υπουργό. Και μόνο όμως το γεγονός ότι εργάσθηκε στη Goldman Sachs, τράπεζα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ελληνική καταστροφή και διατηρεί ένα τεράστιο δίκτυο επιρροής στα κυκλώματα εξουσίας των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και των ευρωπαϊκών κρατών, μου αρκούσε για να θεωρήσω ως εξωφρενική την ιδέα να είναι υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας ενός κόμματος που θέλει να λέγεται αριστερό. Έγραψα ένα μικρό σχόλιο: «Όπου και αν πας, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, βρίσκεις το “κόμμα της Goldman Sachs”, των βετεράνων της δηλαδή. Καιρός είναι να εγκατασταθεί και στη “ριζοσπαστική αριστερά” της Ελλάδος να παρακολουθεί από τα μέσα την πορεία καταστροφής της Αριστεράς και της Ελλάδας. Ε ρε κατακαημένη Αριστερά τι σού’μελε να πάθεις…».

Δεν νοιώθω ασφαλώς καθόλου χαρούμενος για την πανηγυρική επιβεβαίωση αυτού του σχολίου και μάλιστα τόσο γρήγορα. Αυτό που είναι άξιο απορίας είναι πώς δεν κατάλαβε ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι κομματικοί φωστήρες σε ποια άβυσσο έσπρωχναν το ήδη άσχημα λαβωμένο κόμμα τους, εφαρμόζοντας τέτοιους παραλογισμούς, όπως να κάνουν έναν (διακηρυγμένο μάλιστα, όχι καν κρυφό) άνθρωπο της Goldman και των Αμερικανών, όχι απλώς βουλευτή Επικρατείας, αλλά και αρχηγό της ελληνικής Αριστεράς, μια ιδέα που δεν θα εκπλησσόμουν καθόλου αν μάθαινα ότι την ψιθύρισε στο αυτί του Τσίπρα ο ίδιος ο Τζέφρι Πάιατ, που, αφού έπαιξε τον ρόλο που έπαιξε στο Κίεβο, ήρθε στην Αθήνα, αναλαμβάνοντας, όπως φαίνεται, τον ρόλο ενός από τους «καθοδηγητές» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ!

Είναι εξάλλου ενδεικτικό του εκφυλισμού ολόκληρου του στελεχιακού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και όσων πήγαν στη Νέα Αριστερά, ότι ουδείς πλην του Νίκου Φίλη και Στέφανου Τζουμάκα δεν έθεσε έστω και ελάχιστα, το ζήτημα των σχέσεων του Κασσελάκη με τους Αμερικανούς. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος θεώρησε έναν υποψήφιο με τέτοιο βιογραφικό απολύτως κατάλληλο για υποψήφιο πρόεδρο. Ουδείς καταψήφισε την υποψηφιότητά του. Πόσο βαρείς χαρακτηρισμούς πρέπει κάποιος να χρησιμοποιήσει για να αποτυπώσει την κατάσταση και την ποιότητα του στελεχιακού δυναμικού ενός υποτίθεται αριστερού κόμματος που ενεργεί με παρόμοιο τρόπο;

Τώρα, αφού προκάλεσε όλη αυτή την καταστροφή, ο Τσίπρας αναζητεί διέξοδο. Αλλά την έχει κλείσει ο ίδιος με την άλλη «αμερικανιά» που επέβαλε στο κόμμα του, δηλαδή την εκλογή προέδρου δήθεν «από τη βάση», γεγονός που νοθεύει βαριά τις εσωκομματικές διαδικασίες και τη δημοκρατία στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτον γιατί ουδείς γνωρίζει ποιο είναι αυτό το εκλογικό σώμα που παριστάνει τη «βάση». Είναι αριστεροί, είναι δεξιοί, είναι κεντρώοι, είναι ΛΟΑΤΚΙ; Κανείς δεν ξέρει, από τη στιγμή που το μόνο που χρειάζεται να κάνουν για να έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν τον αρχηγό είναι να γραφτούν μέλη του κόμματος πληρώνοντας δύο ευρώ. Δεύτερο, γιατί στο είδος αυτό της διαδικασίας κερδίζει όποιος έχει πολλά λεφτά να μοιράσει αριστερά δεξιά και την υποστήριξη των μέσων της ολιγαρχίας και των ξένων. Τρίτο γιατί είναι μια διαδικασία που μετατρέπει το κόμμα σε μια ακραία αρχηγική δομή. Η απουσία δημοκρατίας και συλλογικού ελέγχου της ηγεσίας υπήρξε ουσιώδης λόγος και συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στην τραγική κατάληξη που είχε το ΕΑΜικό κίνημα στη δεκαετία του 1940, στην αποτυχία της μεταρρύθμισης των ελληνικών δομών από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και στην εξευτελιστική κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, με τις καταστροφικές συνέπειες για την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή και παγκόσμια αριστερά.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών και άλλων που παραλείψαμε από αυτό το άρθρο, είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα κανένα πολιτικό υποκείμενο ικανό να αντισταθεί έστω και μερικά στην αντικοινωνική, αντιδημοκρατική και αντεθνική λαίλαπα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πηγή: kosmodromio.gr

▸ Το πανεκπαιδευτικό κίνημα πέτυχε την απομόνωση της ΝΔ, ανοίγοντας τον δρόμο για μεγαλύτερες κατακτήσεις

«Με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία πέρασε σήμερα, 29 Γενάρη, το νομοσχέδιο που επιτρέπει την ίδρυση των μη κρατικών Πανεπιστημίων». Σε έναν τέτοιον τίτλο ειδήσεων ήλπιζε η κυβέρνηση και οι «έμποροι» της Παιδείας. Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίχθηκαν τόσο ομαλά ενώ είναι στο χέρι του κινήματος να πάρουν (ακόμα) πιο ξέφρενη πορεία.

Με μια επιφανειακή ανάλυση, η «μάχη» της ψήφισης ή μη του νομοσχεδίου μοιάζει να χάθηκε… Ένα από τα βασικά αιτήματα του κινήματος δεν δικαιώθηκε. Όμως ο «πόλεμος» δεν έχει κριθεί, ενώ και η «νίκη» της κυβέρνησης μόνο πύρρειος μπορεί να χαρακτηριστεί. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε (σχεδόν) αποκλειστικά από τους βουλευτές της ΝΔ και, μάλιστα, υπό ένα πλαίσιο πολιτικών αναδιπλώσεων. Η αρχική επιθετική ρητορεία του αστικού μπλοκ «στρογγυλεύτηκε» με επιχειρήματα περί «ενίσχυσης της δημόσιας παιδείας», «το 70% του ν/σ αφορά τα δημόσια ιδρύματα» κ.λπ. Το πανεκπαιδευτικό κίνημα, λοιπόν, πέτυχε αρχικά την απομόνωση της Νέας Δημοκρατίας και ρωγμές στο αστικό πολιτικό στρατόπεδο, πλήττοντας και την κυβερνητική επιχειρηματολογία. Παρότι, από πλευράς αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, δεν υπήρξε καμία ψευδαίσθηση πως τα παραπάνω θα αρκούσαν ώστε να αλλάξουν οι αρνητικοί συσχετισμοί, η πολιτική πίεση που άσκησε το κίνημα και οι τριγμοί που δημιούργησε στο αστικό μπλοκ εξουσίας είναι ποιοτικά στοιχεία που δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Ειδικά όταν το «ρήγμα» στο χώρο της εκπαίδευσης παραμένει ανοιχτό.

Το νομοσχέδιο μπορεί να πέρασε στη Βουλή, αλλά, δεν φαίνεται να «πέρασε» στην κοινωνία. Το δημόσιο «πλήγμα» που προξένησε ο αγώνας φοιτητών και εργαζομένων στην εκπαίδευση, αποδυναμώνει –έστω και μερικώς– τη χρόνια προσπάθεια υπονόμευσης της δημόσιας παιδείας και ταυτόχρονης ενίσχυσης της ιδιωτικής. Το πανεκπαιδευτικό κίνημα ιεράρχησε επιθετικά το ζήτημα στη δημόσια ατζέντα. Μπορεί η ενεργή στράτευση και συμμετοχή κοινωνικών ομάδων εκτός πανεπιστημίου να μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη (εάν είχε τεθεί και ανάλογος στόχος από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς), παρ’ όλα αυτά, έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων –αν και όχι συγκροτημένο–
που τάσσεται κατά της ιδιωτικοποίησης της παιδείας και των κοινωνικών αγαθών. Στην αμέσως επόμενη φάση του αγώνα, το μπλοκ αυτό δύναται να συμβάλλει καθοριστικά.

Τα παραπάνω δεν έχουν σκοπό να βαπτίσουν «νίκη» την «ήττα». Η πιθανή απογοήτευση που μπορεί να νιώσουν αγωνιστές/τριες –πολλοί από τους οποίους συμμετείχαν στον πρώτο τους μεγάλο γύρο κινητοποιήσεων– από την ψήφιση του νομοσχεδίου είναι φυσική και επακόλουθη. Όμως, εάν ένα κοινωνικό κίνημα «κερδίζει» ή όχι δεν κρίνεται στην πρώτη «ζαριά» ούτε καθορίζεται αποκλειστικά από τα πεπραγμένα εντός Βουλής, ειδικά όταν πραγματώνεται σε τόσο αντίξοες πολιτικά συνθήκες. Πάντα οι αγώνες αφήνουν παρακαταθήκες που, συνειδητά ή ασυνείδητα, εντυπώνονται στη συλλογική συνείδηση. Η ψήφιση του νόμου μπορεί πρόσκαιρα να απογοητεύσει ένα δυναμικό που ρίχτηκε στον αγώνα, όμως το ίδιο δυναμικό μπορεί να ξαναριχτεί στη μάχη. Άλλωστε κανένας αγώνας και κανένα κίνημα δεν χαρακτηρίστηκε από αποκλειστικά ανοδική τροχιά, ούτε πέτυχε αποκλειστικά και μόνο νίκες. Το κίνημα ενάντια στον νόμο Διαμαντοπούλου, για παράδειγμα, δεν κατάφερε την απόσυρση του νόμου, όμως –εν καιρώ– κατάφερε να μπλοκάρει κρίσιμες πτυχές του εντός πανεπιστημίου και εν τέλει να τον μπλοκάρει στην πράξη. Ομοίως, τα μεγαλειώδη αντιμνημονιακά κινήματα δεν «έσβηναν» όταν ψηφίζονταν τα μέτρα της τρόικας, αντίθετα πάλευαν ώστε να μην υλοποιηθούν ή να αποσυρθούν υπό την πίεση του αγώνα διαρκείας. Με την ίδια λογική, οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της Πέμπτης και της Παρασκευής δεν αποτελούν μία «απέλπιδα προσπάθεια» ανατροπής του νόμου χωρίς βάθος και συνέχεια αλλά την «αρχή» ενός ακόμα πιο συνολικού αγώνα υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας και εναντίωσης σε κάθε απόπειρα ιδιωτικοποίησης/
επιχειρηματικοποίησής της, σε ρήξη με την πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου και ΕΕ.

"Ο μεγάλος φοιτητικός αγώνας απαρχή μιας συνολικής πάλης κατά της κυρίαρχης πολιτικής"

Η πολιτική πρόταση για να πραγματοποιηθεί αυτό υπάρχει. Διατυπώθηκε –φυσικά με αντιφάσεις– εντός του κινήματος και έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην αναβαθμισμένη κινηματική εμφάνιση του πρόσφατου διημέρου. Είναι εκείνη η πολιτική πρόταση που διέγνωσε το «ταβάνι» ενός παραδοσιακού φοιτητικού κινήματος και μίλησε από την αρχή για την ανάγκη ο αγώνας φοιτητών και εργαζομένων στην εκπαίδευση να κλιμακωθεί, να βαθύνει και να ενώσει. Αυτή την πολιτική πρόταση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στο φοιτητικό κίνημα κι ευρύτερα ακολούθησε σθεναρά μια «μαγιά» αγωνιστών/στριών και μπήκε στην πάλη με λογική ανατρεπτικού αγώνα διαρκείας, μαζικών συνελεύσεων και αναζωογόνησης της ενεργούς συμμετοχής στο κίνημα. Έτσι ώστε να μπλοκαριστούν οι τηλεξεταστικές, να μετατραπεί η πρυτανεία του ΕΚΠΑ σε κέντρο αγώνα τις ημέρες ψήφισης του νόμου, να υπάρχει ένα και κοινό Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων, να υπάρξουν κοινές πορείες φοιτητών-εργαζομένων (όπως οι δύο απογευματινές πορείες). Μπορεί οι παραπάνω ενέργειες να μην αγκαλιάστηκαν από κάποιες πολιτικές δυνάμεις του κινήματος: Η πρόσφατη πανεργατική απεργία δεν καλέστηκε σε μια λογική κοινής κλιμάκωσης του αγώνα εργαζομένων, φοιτητών, αγροτών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις στις διαδικασίες του συντονιστικού κυριάρχησαν λογικές «κομματικού τσιφλικιού» και «μικροηγεμονισμού». Όμως, το κίνημα είναι ένας «ζωντανός» οργανισμός που απορρίπτει και αποδέχεται διαφορετικές γραμμές ανά φάση και περίοδο. Ενόψει του νέου και πιο σύνθετου κύκλου που ανοίγεται στον χώρο της παιδείας, η «μάχη» της ηγεμονίας θα καθοριστεί από το πραγματικό κινηματικό έργο που παράγει η κάθε πολιτική αντίληψη και όχι από επικοινωνιακές ατάκες που ειπώνονται μόνο και μόνο να παίξουν στο luben…

Πηγή: prin.gr