Παναγιώτης Μαυροειδής

Το μόνιμο ρεφραίν των κυβερνητικών ανακοινώσεων και των απολογητικών εμφανίσεων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την κινητοποίηση των αγροτών, είναι ότι οι λαϊκές αντιδράσεις,  αν δε καθοδηγούνται από τους ακροδεξιούς, σίγουρα διευκολύνουν την παρουσία τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικό πλέον κόμμα, παίρνει την σκυτάλη από τις κατηγορίες Σαμαρά ενάντια στο κίνημα των πλατειών της περιόδου 2010-2012 (για ‘’κουκουλοφόρους’’). Παράλληλα, εναλλάσσει ρόλους με το ΚΚΕ το οποίο  τότε έβλεπε στις ‘’πλατείες’’ και στο αυθόρμητο (καθώς και μαζικό)  στίγμα τους, τις φωλιές που έκλωθαν το ‘’αυγό του φιδιού’’.

Πρόκειται για σαφές, όσο και κλασικό  μήνυμα που εκπέμπει η εκάστοτε εξουσία όπου γης και εποχής:

«Καθίστε στα σπίτια σας, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σας εκμεταλλευτούν ακραία στοιχεία’’.

Η  κυβέρνηση και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παίζουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι: Βαφτίζουν τους αγωνιζόμενους αγρότες ακροδεξιούς, αβαντάροντας ξεδιάντροπα και προκλητικά τους φασίστες της  Χρυσής Αυγής, έχοντας την εκτίμηση ότι αυτοί  δεν αποτελούν πολιτικό εκλογικό κίνδυνο σε αντίθεση με τη ΝΔ και την αριστερή αντιπολίτευση. Εγκληματική και κοντόθωρη τακτική…

Οι φασίστες άλλο που δε θέλουν, έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα. Αν η κυβέρνηση βλέπει παντού φασίστες, οι τελευταίοι αρέσκονται να βλέπουν παντού …κομμούνια  να κυβερνούν και να πίνουν το αίμα του λαού. Είναι θλιβερό, αλλά οι πλέον φανατικοί υποστηριχτές της άποψης πως σήμερα μας κυβερνά μια κάποια αριστερά, είναι οι πλέον δεξιοί και ακροδεξιοί.

Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πρώτο παράγοντα που δημιουργεί κινδύνους για το ξέπλυμα της φασιστικής ακροδεξιάς και την ανάδυσή της ως προστάτη συμφερόντων λαϊκών στρωμάτων.  Μια κυβέρνηση αστικής επίθεσης, εφαρμογής ακραίας δεξιάς μνημονιακής πολιτικής, η οποία ταυτόχρονα μιλάει στο όνομα της αριστεράς, προκαλεί  τεράστια ζημιά σε οποιαδήποτε έννοια αριστερής εναλλακτικής πολιτικής λύσης.

Το έργο είναι ξαναπαιγμένο στη Γαλλία, με τη Λεπέν να φυτρώνει στο δυσώδες έδαφος της λεγόμενης ‘’πληθυντικής, κυβερνώσας- και πάντα ευρώδουλης –  αριστεράς’’. Αλλά και στην Ιταλία, όπου τα ‘’ουράνια τόξα’’ του Πρόντι, από τους αρχι-τραπεζίτες και τους ανακυκλωμένους ευρωκομμουνιστές , έως τους αφελείς της αθεράπευτα αφελούς εισοδιστικής αριστεράς σε δήθεν ρεφορμιστικούς  μεγάλους  συνασπισμούς, εξαφάνιζαν την κομμουνιστική αριστερά, προς όφελος των Μπερλοσκούνηδων, των ακροδεξιών κάθε είδους και των λαϊκιστών.

Η συγκυρία είναι πραγματική ευνοϊκή για την ακροδεξιά δημαγωγία, καθώς εκμεταλλεύεται και τους δύο πόλους της νέας πολιτικής συνθήκης.

Από τη μια, μπορεί να χρεώνει όλα τα κακά στην ‘’αριστερά’’ και να πιστώνει στον εαυτό της ρόλο στην ..αντίσταση.

Από την άλλη, αξιοποιεί πλήρως όλη την συστηματική προπαγάνδα της ‘’αριστεράς’’ που δήθεν καταγγέλλει για να δίνει αντιδραστική διάσταση στη λαϊκή δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία.  Ας το σκεφτούμε: Η καλλιέργεια του ‘’κοινωνικού αυτοματισμού’’ που αποτελεί καταφύγιο και της σημερινής κυβέρνησης, η άθλια καλλιέργεια  αντιπαράθεσης μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των άλλων εργαζομένων, των ανέργων με όσους έχουν δουλειά πείνας ή των ‘’εχόντων και κατεχόντων’’ εργαζομένων των 20.000 ευρώ μικτά το χρόνο με τους ‘’πολύ φτωχούς’’ των 5.000, ποιόν άλλον ευνοεί αν όχι τον πυρήνα της συστημικής (και φασιστικής τελικά)  αντίληψης;

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συζήτησης, κανείς δεν κοιτάζει ψηλά,  προς τον κλεμμένο πλούτο, την τεράστια και αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική ανισότητα μεταξύ των τάξεων, προς το κεφάλαιο και την χωρίς καμία ασυνέχεια εξουσία του.  Η προσοχή και ο θυμός εστιάζονται   στον κίνδυνο ‘’από  έξω’’ (πρόσφυγες),  ‘’δίπλα’’, λίγο ‘’παραπάνω’’  ή ‘’παρακάτω’’, αναπαράγοντας τον ταξικό εμφύλιο αντί για την ταξική διαπάλη.

Υπάρχει μία ακόμη σημαντική πλευρά. Η νέο-ακροδεξιά και ακραία νέο-φιλελεύθερη παραλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας της ΝΔ, σε συνθήκες όπου η ίδια δεν μπορεί να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες της για την καταβύθιση των εργατικών αλλά και μεσαίων στρωμάτων (παραδοσιακή εκλογική βάση της), δημιουργεί πολιτικό περιβάλλον περισσότερο ευνοϊκό για τη φασιστική Χρυσή Αυγή, παρά για το ίδιο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ευθύνες ωστόσο για την ανάδυση της ακροδεξιάς, πρέπει να αναζητηθούν  και αλλού.

Η αποϊδεολογικοποίηση του πολιτικού λόγου της αριστεράς (μνημόνιο-αντιμνημόνιο, παραγωγική διάλυση-παραγωγική ανασυγκρότηση, δεξιά-αριστερή διαχείριση κ.ο.κ.)  στο όνομα υποτίθεται της «λαϊκής ενότητας πάνω στο πρόβλημα», έχει ανοίξει το δρόμο στις κλασικές  αταξικές, δήθεν ‘’πατριωτικές’’ θεωρήσεις, καθώς τα πάντα τελικά συμποσούνται στο σχήμα ‘’όλοι οι Έλληνες, ενάντια σε όλους τους ξένους’’.

Έτσι, ‘’από εδώ’’  είναι οι πατριώτες της παραγωγικής Ελλάδας, βιομήχανοι, αγρότες, επαγγελματίες  και εργάτες (με την εξαίρεση κάποιων ‘’προδοτών’’ πολιτικών ή ‘’κρατικοδίαιτων’’ επιχειρηματιών) και «από εκεί» είναι οι ‘’ξένοι’’ που μας επιβουλεύονται. Πρωτίστως βέβαια οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες, μετά οι υψηλόμισθοι εργαζόμενοι άλλων χωρών, κάπου πίσω τους και κάποια Μέρκελ (ως Γερμανίδα και όχι ως εκπρόσωπος του κεφαλαίου, ούτε βέβαια της ΕΕ της δημοσιονομικής σφαγής).

Συμμετρικό ανάλογο και όχι θεραπεία του βασικού αυτού προβλήματος της αριστεράς είναι η αποπολιτικοποίηση του ιδεολογικού της λόγου. Στο πλαίσιο αυτό, η απόσπαση της αντικαπιταλιστικής κριτικής και κατεύθυνσης από τις συγκεκριμένες μορφές και διαστάσεις των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης και αναδιάρθρωσης στο χωρόχρονο της δολοφονικής ΕΕ και των μνημονίων που επιβάλλει, συνιστά ακύρωσή της. Πολύ περισσότερο, η πολιτική αποσύνδεση (ή/και αντιπαράθεση συχνά) της συνολικής επαναστατικής μεταβολής από την αδήριτη αναγκαιότητα της άμεσης πάλης και ανατροπής της πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων και του πλαισίου της ευρωζώνης και της ΕΕ, συνιστά ακύρωση και διακωμώδηση της πρώτης.

Η αντιμετώπιση του κινδύνου που συνιστά η ακροδεξιά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, θέτει επί τάπητος την ανάγκη μιας νέας  κομμουνιστικής πολιτικής στρατηγικής που θα θέτει στο κέντρο της το κοινωνικό ζήτημα, τις ανάγκες της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας με όρους ασυμβίβαστης αντιπαράθεσης με το σύγχρονο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό πλαίσιο λειτουργίας.

Ο κοινωνικός και πολιτικός αγώνας ενάντια στις προτεραιότητες και τις αξίες του κεφαλαίου σε κάθε χώρα, καθώς και στην πολτοποίηση που επιβάλει η  καπιταλιστική ‘’παγκοσμιοποίηση’’ και οι περιφερειακές ‘’ολοκληρώσεις’’  της, συναρθρώνεται οργανικά με την όξυνση του εθνικού ζητήματος, της αντιδραστικής- και γεννήτριας πολέμων- κατάργησης των συνόρων, της επιβολής πολυποίκιλων καθεστώτων ιμπεριαλιστικής ‘’επιτροπείας’’,  της αμφισβήτησης της πολιτιστικής αυτονομίας από το μονοδιάστατο πρότυπο της καπιταλιστικής αγοράς, της κατάργησης κάθε έννοιας –ακόμη και τυπικής- λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η αντίθεση σε αυτή την εκρηκτική συνάρθρωση, στην περίπτωση της Ελλάδας, συμπυκνώνεται στο πολιτικό στόχο για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων και με διεθνιστικό ορίζοντα.  Δεν πρόκειται για ένα κάποιο «άξονα» φλύαρων κειμένων, αλλά βασικό κρίκο ενός μεταβατικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα καθορίσει το εύρος, την πολιτική μαχιμότητα και  αποτελεσματικότητα του αναγκαίου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου εργατικής πολιτικής και λαϊκής απελευθέρωσης από τα σύγχρονα  δεσμά της απόλυτης απολυταρχίας του κεφαλαίου.

Όσο αναγκαίος και αν  είναι ο αυτοτελής αντιφασιστικός αγώνας, τελικά η ήττα των φασιστών δε θα κριθεί στο δίπολο φασίστες-αντιφασίστες, αλλά στα βήματα  λαϊκής οργάνωσης στις φτωχογειτονιές και τις κωμοπόλεις και χωριά της περιφέρειας. Όταν παλιές και νέες εργατικές ενώσεις, εργατικές λέσχες, επιτροπές ανέργων, αγροτικοί σύλλογοι ή δομές αλληλεγγύης δίνουν υπόσταση  στην εργατική αντίσταση στην ανεργία, τη λιτότητα, την κοινωνική διάλυση, το ρατσισμό και τον πόλεμο, οι φασίστες όχι μόνο δε θα μπορούν να πλιατσικολογήσουν, αλλά θα βρίσκονται γυμνοί απέναντι.

Όπως πάντα όλα κρίνονται στο γενικό πολιτικό και ιδεολογικό συσχετισμό, για αυτό και η οικοδόμηση ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού πόλου που θα δίνει συνολική εναλλακτική απάντηση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι αυτή που μπορεί να αποτελέσει  οργανικό τροφοδότη του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Φυσικά, όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι η παρούσα κυβέρνηση δε θα θεωρείται ταλαντευόμενη ‘’ρεφορμιστική’’ πρωτο-εξαδέλφη από μια  φαντασιακή  οικογένεια «ενιαίας αριστεράς», αλλά θα αντιμετωπίζεται ως αυτό που είναι, δηλαδή σαν κυβέρνηση δεξιάς,  αστικής επίθεσης. Με άλλα λόγια, όχι μόνο δε θέλουμε να μακροημερεύσει και να πετύχει στο άθλιο έργο της ή να φύγει μόνη της, ή να τη διώξουν οι δεξιοί και ακροδεξιοί, αλλά αντίθετα επιδιώκουμε να ανατραπεί αγωνιστικά και από τα αριστερά, από τη δίκαιη λαϊκή οργή και κινητοποίηση.

πηγη: pandiera.gr

ΑΔΙΕΞOΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ  

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ. ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ Ή ΕΚΛΟΓΕΣ      

Η κυβέρνηση, σε πλήρη απόγνωση και σπαρασσόμενη από πολύπλυρες αντιθέσεις, αναζητά τροποποιήσεις στις προτάσεις της για το ασφαλιστικό και φορολογικό, προκειμένου να βρει συναινέσεις ή τουλάχιστον ανοχές κυρίως από τους αγρότες και τους επαγγελματίες.  

Οι κυβερνητικές προσπάθειες να εμφανισθεί ένα ''νέο'' πακέτο μέτρων, που θα μπορούσε να γίνει ανεκτό και να ''χρυσώσει το χάπι'' των περικοπών και των επιβαρύνσεων, σκοντάφτουν τόσο στα βαρύτατα πληττόμενα στρώματα, τα οποία απορρίπτουν την ''κοροϊδία'' όσο και στους πιστωτές, οι οποίοι ισχυρίζονται επιτακτικότατα ότι απαιτούν πρόσθετα μέτρα. Μέτρα για να καλυφθούν αφενός τα 1,8 δις των περικοπών των ασφαλιστικών δαπανών που περιέχονται ως δέσμευση στο τρίτο μνημόνιο και αφετέρου για να καλυφθεί με νέους ή πρόσθετους φόρους το δημοσιονομικό κενό που υπερβαίνει το 1 δις για το 2016.  

Οι νέες προτάσεις της κυβέρνησης περιλαμβάνουν μαχαίρι στις παρούσες επικουρικές αλλά και στις κύριες συντάξεις, ανώτερο πλαφόν στη σύνταξη στα 2000 ευρώ από 2773 ευρώ και δραστικότερη μείωση των μερισμάτων και των εφάπαξ.  

Οι νέες προτάσεις θα διευκολύνουν να υπάρξουν πολλαπλές κατηγορίες εισφορών για αγρότες και ειδικά μέτρα για επαγγελματίες, τα οποία, όμως, θα έχουν ως συνέπεια την περαιτέρω μείωση των συντάξεων σε επίπεδα εξαθλίωσης!  

Αυτές οι προτάσεις αναμένεται να απορριφθούν μετά ''βαΐων'' ακόμα και από τους αγρότες που θα προσέλθουν τη Δευτέρα (22/2) στον ''μεθοδευμένο'' διάλογο αλλά και από τον επαγγελματικό – αυτοαπασχολούμενο κόσμο.  

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες της ''Αγοράς'', η όποια ρύθμιση'' του χρέους τεθεί στο τραπέζι, μετά φυσικά την επιτυχή έκβαση της αξιολόγησης, όποτε και αυτή ολοκληρωθεί, θα συνοδευθεί, εν είδει τιμωρίας, και με τέταρτο μνημόνιο ως το 2022 (!) και απαίτηση ναεγκριθείαυτόαπό 180 βουλευτές (3/5).  

Γίνεται, περίπου, προφανές ότι η κυβέρνηση βρίσκεται περίπου σε απόλυτο αδιέξοδο αφού τα εμπόδια για να φτάσει και να την περάσει είναι, σχεδόν, ανυπέρβλητα.  

Έγκυροι πολιτικοί κύκλοι επιμένουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει ιδιαίτερο μέλλον και πως απομένουν δυο, κατά κύριο λόγο, επιλογές και οι οποίες μπορεί να γίνουν εντός του Μαρτίου ή του Απριλίου: οικουμενική μνημονιακή κυβέρνηση ή προσφυγή στις κάλπες με ή χωρίς τεχνητή ''ρήξη'' με τους πιστωτές.  

Κεντρώοι, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, επειδή τρέμουν τις εκλογές (όπως και ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, που το κρύβουν), έχουν ''λυσσάξει'' να προτείνουν οικουμενική κυβέρνηση.  

Οι επόμενες βδομάδες θα είναι κρίσιμες για τις εξελίξεις.  

Κύκλοι της Αριστεράς τόνιζαν ότι η κρισιμότητα των στιγμών, επιβάλλει γενικό κοινωνικό ξεσηκωμό και μεγάλο αριστερό, ριζοσπαστικό, πατριωτικό, δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο.  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΡΓΟΣ

ΕΧΟΥΝ ''ΛΥΣΣΑΞΕΙ'' ΛΕΒΕΝΤΗΣ, ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΣΗ

ΛΑ.Ε: H MONH ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΘΕΛΕΙ ΕΚΛΟΓΕΣ!

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΡΩΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΕI ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

Ακολουθεί συνέντευξη του Παναγ. Λαφαζάνη στον Realfm,  και στον Κώστα Χαρδαβέλλα.  

Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:    

Κ. Χαρδαβέλλας : Έχετε κάποια πληροφόρηση εσωτερική ή έχετε κάποια αίσθηση ότι μπορεί ξαφνικά να έχουμε εκλογές λόγω των προβλημάτων και αδιεξόδων που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και γι' αυτό έχετε ξαμοληθεί και εσείς προσωπικά και άλλα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας στη επαρχία;  

Παν. Λαφαζάνης: Oι περιοδείες που κάνουμε και οι συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα δεν έχουν καμία σχέση με προεκλογική προετοιμασία. Θα τις κάναμε έτσι και αλλιώς. Είναι σχεδιασμένες στην προσπάθεια μας να έρθουμε σε επαφή με τους πολίτες για να διαδώσουμε τις θέσεις μας.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Οργανωτική η προσπάθεια λοιπόν..  

Παν. Λαφαζάνης: Όχι. Καθαρά πολιτική. Συζήτηση με τον κόσμο. Ενημέρωση για τις απόψεις μας. Άλλωστε, όπως ξέρετε, η ΛΑ.Ε είναι κομμένη από τα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό είναι μια πολιτική ανωμαλία αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Πάντως στο ραδιόφωνο του Real εμφανίζεστε..  

Παν. Λαφαζάνης: Όχι αλίμονο. Ιδιαίτερα στην εκπομπή σας έχουμε πάρα πολύ τακτική φιλοξενία και σας ευχαριστούμε. Λοιπόν, βεβαίως, τα αδιέξοδα για την κυβέρνηση και κυρίως για τον τόπο είναι τεράστια, λόγω των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζονται. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει και να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο και τα μέτρα του τρίτου μνημονίου, ιδιαίτερα όσον αφορά το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Αυτά δεν πρόκειται να περάσουν. Έχουν απέναντι τους ένα κοινωνικό τείχος. Και έτσι διαγράφονται δύο πολιτικά ενδεχόμενα μπροστά στο κυβερνητικό αδιέξοδο: Ή θα έχουμε μια οικουμενική κυβέρνηση που, όπως βλέπετε κ. Χαρδαβέλλα, έχουν ''λυσσάξει'' ορισμένοι να την προτείνουν ή θα πάμε σε εκλογές.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Βλέπετε σαν ενδεχόμενο την οικουμενική;  

Παν. Λαφαζάνης: Βεβαίως το βλέπω σαν ενδεχόμενο. Εδώ έχουν ''λυσσάξει'' για οικουμενική κυβέρνηση ο κ. Λεβέντης και πρόσφατα η κ. Γεννηματά και ο κ. Θεοδωράκης. Προτάσεις επί προτάσεων. Μέχρι πρόταση για οικουμενικό μνημονιακό πρωθυπουργό ακούμε.  

Κ. Χαρδεβέλλας: Η κυβέρνηση απορρίπτει, όμως, την οικουμενική. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι δεν συζητάνε καν το θέμα αυτό..

  Παν. Λαφαζάνης: Βεβαίως έτσι λένε, διότι μέχρι να πουν το ΝΑΙ σε μια τέτοια κυβέρνηση, θα αρνούνται τη δυνατότητα και την πιθανότητα να σχηματιστεί οικουμενική κυβέρνηση. Αυτό είναι προφανές. Από κει πέρα όμως στο παρασκήνιο γίνονται διεργασίες για οικουμενική. Οι πιέσεις από το ευρωπαϊκό κατεστημένο σε αυτήν την κατεύθυνση είναι ισχυρότατες, διότι πιστεύουν ότι με την οικουμενική μπορεί να διασωθεί το μνημονιακό πρόγραμμα και να μπορέσει με περισσότερες δυνάμεις, ίσως, να εφαρμοστεί. Εγώ δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Διότι το πρόβλημα για τη χώρα είναι το μνημόνιο και όχι πόσοι θα επιχειρήσουν μαζί να το εφαρμόσουν. Από εκεί και πέρα η καλύτερη λύση για τη χώρα θα ήταν οι εκλογές. Εμείς είμαστε η μόνη πολιτική δύναμη που δεν φοβόμαστε τις εκλογές. Θα έλεγα μάλιστα ότι τις θέλουμε τις εκλογές, για να μπόρεσε να γίνει ένα σημαντικό βήμα για να γκρεμιστεί το μνημονιακό μπλοκ και να απαλλαγεί η χώρα μας από τα μνημόνια. Δεν μπορεί να υπάρξει θετική διέξοδος για την Ελλάδα με τις μνημονιακές πολιτικές. Είναι αδύνατον αυτό.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Έχετε επαφές και συζητήσεις με άλλους πολικούς χώρους. Κάπου άκουσα ότι υπάρχει ένα ενδιαφέρον από ορισμένους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να έρθουν σε εσάς..  

Παν. Λαφαζάνης: Όχι. Εγώ δεν ξέρω για κάποιο τέτοιο ενδιαφέρον. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ψηφίσει μνημόνια, ειδικότερα το τρίτο μνημόνιο. Έχουν δυστυχώς αιχμαλωτιστεί στο τρίτο μνημόνιο. Εύχομαι να μην ψηφίσουν τα μέτρα. Διότι θα ήταν άκρως επώδυνα για τον τόπο και τον ελληνικό λαό, επώδυνα, όμως, και για τους ίδιους.  

Κ. Χαρδαβέλλας: Αυτό έλεγα ότι τελικά για τους ίδιους θα είναι περισσότερο επώδυνο. Δεν θα τολμάνε να πάνε στα χωριά τους οι άνθρωποι..  

Παν. Λαφαζάνης: Βεβαίως, όταν κόβεις την σύνταξη του άλλου και δεν μπορεί να ζήσει. Όταν τελειώνεις τον αγρότη, τον επαγγελματία, η κοινωνική αντίδραση είναι βέβαιη και θα είναι πάρα πολύ ισχυρή. Δεν είναι θέμα κομματικό, ούτε υποκίνησης, τάχα, από κάποιους. Η διαμαρτυρία γίνεται αυθόρμητα από τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα. Αυτό είναι αναπόφευκτο, γιατί εδώ τίθεται θέμα επιβίωσης.

πηγη: iskra.gr

Αρκετοί λένε ότι η Βρετανία, με τις εξαιρέσεις που ''πέτυχε'' από τις ευρωενωσιακές ρυθμίσεις, θα είναι ''λίγο μέσα και πολύ έξω'' από την ΕΕ, ενώ αρκετοί άλλοι ισχυρίζονται το αντίστροφο, ότι θα είναι ''πολύ μέσα και λίγο έξω''.  

Το φρενοκομείο της ΕΕ έδρασε πάλι με ακόμα πιο παράλογο τρόπο.  

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε διάπλατα. Από δω και μπρος τα μέλη της ΕΕ, ιδίως τα πιο ισχυρά και αντιδραστικώς παράδοξα, θα μπορούν να ζητούν, κατά το δοκούν, τις δικές τους εξαιρέσεις και μάλιστα τις πλέον αντιδραστικές και ανορθόδοξες.  

Η νεοφιλελεύθερη απολυταρχική ΕΕ επιβεβαιώνει πλήρως ότι ακολουθεί μια όλο και πιο παρακμιακή πορεία και εμφανίζει κωμικοτραγική εικόνα διάλυσης.  

Ο ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΘΙΑΣΟΥ

Ο ηγετικός θίασος της ΕΕ δίνει συνεχώς και αδιαλείπτως κακόγουστες παραστάσεις.  

Σε αξιοθρήνητο παρατρεχάμενο αυτού του θιάσου έχει, δυστυχώς, μετατραπεί ο Αλ. Τσίπρας, σε μια περίοδο που η ελληνική οικονομία διαλύεται, η ελληνική κοινωνία εξαθλιώνεται και ετοιμάζονται νέα σκληρότατα μέτρα.  

Την ίδια ώρα, που η Ελλάδα έχει μετατραπεί στο μέγα θύμα των βρώμικων πολιτικών της ΕΕ τόσο στον οικονομικό – κοινωνικό τομέα όσο και στο προσφυγικό – μεταναστευτικό, ο Αλ. Τσίπρας κινείται περίπου ως ''τρυφερός μαϊντανός'' της Μέρκελ και του Ολάντ, ενώ κάποιοι παρατηρητές του αποδίδουν κάποιο ρόλο μεταξύ του απαραίτητου άλλοθι, του πρόθυμου διεκπεραιωτή και ''χρήσιμου ηλίθιου'' για την προώθηση των επιλογών του Γερμανικού κατεστημένου με το Γαλλικό κανίς του, απέναντι στην Ελλάδα.  

Το ευρωπαϊκό κατεστημένο των Μέρκελ – Ολάντ και του σκληρού πυρήνα των ευρώ – δεξιό – σοσιαλιστών, ως ανταμοιβή των πολύτιμων υπηρεσιών που του  προσφέρει ο Αλ. Τσίπρας, τον ανταμείβει με ''δούλεμα'' μέσω κακόγουστων ειρωνικών επαίνων.  

Διότι μόνο ως ''δούλεμα'' μπορεί να εκληφθεί η ''παραχώρηση'' προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, μετά από απειλή ''veto'' (!) του τελευταίου στις Βρετανικές εξαιρέσεις (!), ότι τα ελληνικά σύνορα θα μείνουν ανοικτά καμιά δεκαπενταριά μέρες!!!  

Η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε πολύ βολικό ''κλοτσοσκούφι'' για τους κυρίαρχους κύκλους της παρακμάζουσας ΕΕ.  

Και όσο ο Αλ. Τσίπρας θα γίνεται δέκτης απίστευτης ''κλοτσοπατινάδας'', τόσο θα προκαλεί ειρωνικά σχόλια, όταν για να διασκεδάσει την ταπεινωτική και εξευτελιστική για τη χώρα πολιτική του, λέει πομπωδώς και ανέξοδα στη Βουλή ότι καμιά πρόκληση από ανεύθυνους γραφειοκράτες των Βρυξελλών δεν θα μείνει αναπάντητη!  

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η Ελλάδα εκβιάζεται στο όνομα της παραμονής στο ευρώ, να αποδεχθεί την οικονομικοκοινωνική εξαθλίωση.    

Εκβιάζεται, επίσης, η χώρα μας στο όνομα της παραμονής στη Σέγκεν, να δεχθεί τη μετατροπή της σε στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων και οικονομικών μεταναστών.  

Την ίδια ώρα, ακόμα, η κυβέρνηση συνηγορεί, στο όνομα της ευρωπαϊκής και ατλαντικής νομιμοφροσύνης και σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, στα τετελεσμένα της συμφωνίας Μέρκελ – Νταβούτογλου για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.  

Είναι γελοίο και ανόητο να συνεχίζει να υποκύπτει η εθελόδουλη κυβέρνηση Τσίπρα σε όλες τις ευρώ σκληροπυρηνικές απαιτήσεις , που γίνονται όλο και πιο αντιδραστικές και εξευτελιστικές.  

Η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει και να έχει μάλιστα προοπτική, εκτός ευωζώνης και εκτός Σέγκεν, όπως και η περιοχή μας θα είναι πολύ πιο ασφαλής, χωρίς να ''σώζει'' τους πρόσφυγες και μετανάστες το ΝΑΤΟ.  

Αντίθετα, η ευρωζώνη, η Σέγκεν, η ΕΕ και οι πόλεμοι θα είναι δύσκολο να επιβιώσουν χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας.  

Η χώρα μας χρειάζεται στρατηγική και αποφασιστική απάντηση, με σχέδιο στους εκβιασμούς, τις απειλές και τα τετελεσμένα. Χρειάζεται, όμως, γι' αυτό, να απαλλαγεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις και φυσικά από τα μνημόνια τους. Νέες και παλιές. Παλιά και νέα!

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

πηγη: iskra.gr