του Jerome Roos.

Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να σταματήσουν την εισροή των προσφύγων από τις ακτές του Αιγαίου προς την καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου, οι ηγέτες της ΕΕ κάνουν σχέδια για να βοηθήσουν την ΠΓΔΜ να κλείσει τα νότια σύνορα της εμποδίζοντας νέες αφίξεις. Αν πετύχει αυτή η κίνηση, θα μαντρώσει αποτελεσματικά την Ελλάδα και θα παγιδέψει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες σε ένα από τα πιο ευάλωτα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Με την υποστήριξη των Βρυξελλών και του Βερολίνου, αυτός ο διπλός αποκλεισμός -των προσφύγων και της Ελλάδας- θα επισημοποιήσει οριστικά αυτό που πολλοί είχαν παρατηρήσει εδώ και χρόνια: ότι η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που κάποτε εθεωρείτο μη αναστρέψιμη, έχει ήδη αρχίσει να υποχωρεί ολοταχώς.
Από το περασμένο καλοκαίρι, η ταξιδιωτική ζώνη ελεύθερου περάσματος των συνόρων Σένγκεν –η μακράν πιο αγαπητή από τις δύο ναυαρχίδες της ολοκλήρωσης της ΕΕ (η άλλη είναι η νομισματική ένωση)- λυγίζει κάτω από το βάρος της μεγαλύτερης μετακίνησης εκτοπισμένων από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Τους τελευταίους έξι μήνες, αρκετές χώρες της ΕΕ έχουν ήδη επαναφέρει τους συνοριακούς ελέγχους, ενώ άλλες έχουν υψώσει πελώριους φράκτες για να αποκλείσουν όσους προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τις διώξεις.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε -του οποίου η κυβέρνηση κατέχει τώρα την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ- προειδοποίησε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν μόλις έξι έως οκτώ εβδομάδες για να σώσουν το καθεστώς της Σένγκεν, πριν τον ερχομό της άνοιξης όταν θα βελτιωθεί ο καιρός και αναμφίβολα θα συνεχιστεί η μαζική μετανάστευση του περασμένου καλοκαιριού.

Η εξαίρεση της περιφερειακής και «προβληματικής» Ελλάδας από την Σένγκεν θεωρείται από πολλούς ως η τελευταία προσπάθεια των ηγετών της ΕΕ να υπερασπιστούν την ελευθερία των μετακινήσεων ανάμεσα στις χώρες του σκληρού πυρήνα. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι το μάντρωμα της Ελλάδας -ενώ δεν γίνεται τίποτα για να επιλυθούν οι πραγματικές αιτίες της συνεχιζόμενης εξόδου από την Κεντρική Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή- θα θυσιάσει τις ίδιες τις αρχές πάνω στις οποίες υποτίθεται ότι στηρίζεται η ΕΕ, θα στραγγαλίσει όποια έννοια αλληλεγγύης εξακολουθεί να παραμένει στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Ενώ κάποτε η ΕΕ σχεδιάστηκε για να υποστηρίζει την «ενότητα μέσα στην πολυμορφία», η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση της με την πραγματική πολυμορφία απειλεί τώρα να ξηλώσει την ενότητα εντελώς. Εκεί που υποτίθεται πως θα ξεθώριαζαν οι συνοριακές γραμμές, υψώνονται νέα τείχη. Εκεί που υποτίθεται πως θα θριάμβευαν οι φιλελεύθερες αξίες, ποδοπατείται το πιο στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα: το άσυλο. Εκεί που υποτίθεται πως οι λαοί θα αποτελούσαν μια ενωμένη αδελφότητα, ολοένα και περισσότερο σπαράσσονται και αλληλοκατηγορούνται.

Από τις εξελίξεις, αποκαλύπτεται ότι η αύρα διεύρυνσης και συνεργασίας που περιέβαλλε κάποτε το ευρωπαϊκό σχέδιο ήταν μόνο ένα ιδεολογικό προπέτασμα καπνού. Είναι πλέον σαφές ότι οι δήθεν προοδευτικές διακρατικές τάσεις της ΕΕ ήταν μια ελαφρά καλυμμένη μεταμφίεση της βαθιά ριζωμένης προσκόλλησης της ευρωπαϊκής ηπείρου με την εθνική ταυτότητα και τη ζηλόφθονη υπεράσπιση των οικονομικών προνομίων.

Τροφοδοτούμενα από την κοινωνική ανασφάλεια που προκλήθηκε από τρεις δεκαετίες νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης και επτά χρόνια καπιταλιστικής κρίσης, τα μακροχρόνια αντιδραστικά συναισθήματα ξαναήρθαν εκδικητικά στην επιφάνεια όπως δείχνουν η άνοδος της ισλαμοφοβικής δεξιάς και η αναβίωση φασιστικών και νεοφασιστικών κινημάτων σε όλη την ήπειρο: της Pegida στη Γερμανία, του Jobbik στην Ουγγαρία, της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, του Γκερτ Βίλντερς στην Ολλανδία και της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα.

Περιττό να πούμε ότι οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν προκαλούν αυτή την πολιτική παράλυση. Η άφιξη πάρα πολλών εκτοπισμένων απλά αποκάλυψε την βαθιά σήψη στην καρδιά της Ένωσης. Αν κάτι ή κάποιος έχει φέρει την ΕΕ σ’ αυτό το οριακό σημείο, αυτός είναι η απόλυτη ανικανότητα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και η απόλυτη απροθυμία των εθνικών πολιτικών ελίτ να ηγηθούν ηθικά και να αντιμετωπίσουν την κρίση με ανθρώπινο και πολιτικά υπεύθυνο τρόπο.

Ενώ το μάντρωμα της Ελλάδας θα ικανοποιήσει αναμφίβολα σκληροπυρηνικούς όπως τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, τον ισχυρό Γερμανό υπουργό Οικονομικών ο οποίος ασκεί εδώ και καιρό πιέσεις για αποκλεισμό της Ελλάδας από τη νομισματική ένωση με την ελπίδα της οικοδόμησης μιας πιο στενά δεμένης Kerneuropa[1], οποιαδήποτε απόφαση για την εκ νέου ανέγερση εθνικών συνόρων είναι πιθανό να μετατραπεί σε μπούμερανγκ στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, για τον πολύ απλό λόγο ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα αίτια της προσφυγικής κρίσης αφενός, και της διάλυσης των βάσεων του οικοδομήματος της ΕΕ από την άλλη.

Στην πραγματικότητα, η χαλαρή αποκοπή της Ελλάδας θα διαλύσει τη συγκολλητική ουσία που κάποτε συγκρατούσε το ιδανικό της ενωμένης Ευρώπης: την έννοια (ή μάλλον την ψευδαίσθηση) της διεθνούς αλληλεγγύης και λαϊκής υποστήριξης για τη διαδικασία ένταξης. Καμιά δέσμη κανόνων ή αποκλεισμών δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εύθραυστη παγκόσμια ειρήνη και την κοινωνική συναίνεση γύρω από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα που ο Σόιμπλε και οι σκληροπυρηνικοί συνάδελφοί του πασχίζουν να καταστρέψουν με την αντιδραστική απάντησή τους στην σοβαρότερη υπαρξιακή κρίση που έχει αντιμετωπίσει η ΕΕ ως τώρα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση απομόνωσε την εθνικιστική δεξιά πριν από χρόνια. Τώρα απομονώνει και την τελευταία κοινωνική συλλογικότητα που απέμεινε: τους προοδευτικούς και τους διεθνιστές.

Μόνο η έμπρακτη αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και την περιφέρεια μπορεί να σώσει το αξιόλογο ιδανικό μιας ενωμένης και ανοιχτής Ευρώπης. Αν μου επιτρέπεται η έκφραση, το μάντρωμα της Ελλάδας θα αποδειχθεί πως είναι το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί η ίδια η Ένωση.
 

Ο Jerome Roos είναι ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού ROAR και κάτοχος Διδακτορικού στην Διεθνή Πολιτική Οικονομία στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο.

Πηγή: telesurtv.net

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Kerneuropa στα γερμανικά σημαίνει «Πυρήνας της Ευρώπης». Αναφέρεται στο μοντέλο της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων σύμφωνα με το οποίο μια ομάδα κρατών μελών της ΕΈ (ο «πυρήνας») θα δεσμεύεται από ένα ισχυρότερο νομοθετικό πλαίσιο ενώ οι υπόλοιπες χώρες θα διατηρούν χαλαρότερους δεσμούς τόσο μεταξύ τους όσο και με τον πυρήνα. Προτάσεις για την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων στο εσωτερικό της ΕΕ χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1980 και έκτοτε σε διάφορες μεταρρυθμίσεις της Συνθήκης της ΕΕ το θέμα επανειλημμένα. Πρακτικές εφαρμογές της θεωρίας αυτής αποτελούν η συμφωνία Σένγκεν, η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματική Ένωση και η συμφωνία για την κοινωνική πολιτική (Κοινωνικό Πρωτόκολλο) όπου δε συμμετέχουν ισότιμα όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

«Η χώρα να είναι συνεπής στις δημοσιονομικές υποχρεώσεις της»! Αυτό δήλωσε μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο της ΝΔ, Κ. Μητσοτάκη, και τη συζήτησή τους σχετικά με το ασφαλιστικό. Το μόνο που ζήτησε από τον… ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και οπαδό του «τρίτου πυλώνα ασφάλισης» δηλαδή των αρπαχτικών της ιδιωτικής ασφάλισης, ήταν «να προωθήσει τη θέση να αποσυρθεί το νομοσχέδιο» αλλά και «να καθίσουμε να κάνουμε έναν εκτεταμένο κοινωνικό και πολιτικό διάλογο, ώστε να βρούμε τις μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα κάνουν το σύστημα και βιώσιμο και κοινωνικά αποτελεσματικό».

Κανέναν εργατικό αγώνα δε θέλει να κάνει η αστικοποιημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία ακόμα και σήμερα, με το τρίτο μνημόνιο σε πλήρη εξέλιξη και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ετοιμάζεται να αρπάξει τις συντάξεις, το μόνο που ζητά είναι… μεταρρυθμίσεις αλλά και με τακτοποιημένο το ληστρικό και χιλιοπληρωμένο χρέος στους τοκογλύφους ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. H «YES EE» έχει επιλέξει στρατόπεδο, πλάι στον ΣΕΒ και τους άλλους εργοδοτικούς φορείς, ενάντια στα εργατικά συμφέροντα, στηρίζοντας στρατηγικά και αυτή την κυβέρνηση, που κάνει τα πάντα για να αποπληρώνονται οι «υποχρεώσεις» της χώρας προς τους δανειστές.

Η συγκρότηση ενός μαζικού ανεξάρτητου εργατικού κέντρου αγώνα με την συμμετοχή δεκάδων πρωτοβάθμιων σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, και εργατικών συλλογικοτήτων και επιτροπών αγώνα από την «συνδικαλιστική έρημο» του ιδιωτικού τομέα, είναι επιτακτική ανάγκη. Και σε αυτή την ανάγκη οφείλει να ανταποκριθεί κάθε μαχόμενος αγωνιστής και ταξική εργατική συσπείρωση, μπροστά στην κρίσιμη αναμέτρηση των επόμενων ημερών, και την αγωνιστική απεργιακή κλιμάκωση για να μην τολμήσει η κυβέρνηση να φέρει στη βουλή σε μορφή νομοσχεδίου το έκτρωμα Κατρούγκαλου…

Δ.Σ.

πηγη: pandiera.gr

Ένα ακόμα μνημείο ταξικής μεροληψίας αποτελεί η «βελτιωμένη» πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για το ασφαλιστικό των αυτοαπασχολούμενων του ΕΤΑΑ (δεν περιλαμβάνεται ο ΟΑΕΕ). Είχαν προηγηθεί κι άλλες «βελτιώσεις», που όμως δεν στάθηκαν ικανές να κάμψουν τις αντιδράσεις.

Τώρα η κυβέρνηση για να κάνει πιο εύπεπτο το τερατούργημα της, δίνει μεταβατική περίοδο τριετούς «προσαρμογής». Η «ταξική μεροληψία» της διατηρεί τις εξοντωτικές εισφορές χωρίς την τριετή έκπτωση για εκείνους που έχουν εισόδημα κάτω των 7.033 ευρώ. Παρά τις όποιες προσωρινές «εκπτώσεις» η κυβερνητική πρόταση διατηρεί τον αντιλαϊκό της χαρακτήρα που πετά εκτός επαγγέλματος όσους αδυνατούν να πληρώσουν και αυξάνει την μαύρη εργασία

Ο Υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος δεν διστάζει να δώσει ακόμα και πλαστά στοιχεία προκειμένου να υποστηρίξει το κυβερνητικό προσχέδιο (πχ αναφέρονται μόνο 27.739 μηχανικούς ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, άνεργοι και εργαζόμενοι με μπλοκάκι είναι πάνω από 70000).

Η «βελτιωμένη» πρόταση Κατρούγαλου απογειώνεται όταν φτάνει στο σημείο να προτείνει την ίδρυση «επαγγελματικών ταμείων» -πρόταση την οποία έχουν κάνει και οι «επιστημονικοί φορείς»- δηλαδή την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.

Επειδή δεν τους επιτρέπουμε μας να εξαπατούν, παρουσιάζουμε πίνακες με τα ποσά των επιβαρύνσεων από την ασφάλιση και την φορολογία καθώς και τι μένει στο τέλος στην τσέπη του ασφαλισμένου.

Πίνακας 1: Ασφαλιστικές εισφορές (άνω πενταετίας) και φόροι μετά την παρέλευση της περιόδου «προσαρμογής το 2020, μετά την συμπλήρωση 5ετίας

Πίνακας 2: Ασφαλιστικές εισφορές (άνω πενταετίας) και φόροι από το 2017 έως το 2019, μετά την συμπλήρωση 5ετίας (αφορά μόνο το ΕΤΑΑ και όχι τον ΟΑΕΕ)

phg

πηγη: pandiera.gr

Με ικανοποιητική συμμετοχή πολλών εργαζομένων πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα εκδήλωση στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Κερατσινίου στις 21/2/2016 με θέμα τις εξελίξεις για το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα και το νέο σχέδιο νόμου που προωθεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Στην εκδήλωση συμμετείχε ως συνδιοργανώτρια και η ΠΕΝΕΝ.

Στην παρέμβασή του ο Πρόεδρος της Ένωσής μας Αντώνης Νταλακογεώργος ανάμεσα στα άλλα επεσήμανε και τα παρακάτω:

Η θεσμοθέτηση και η νομοθετική κατοχύρωση της κοινωνικής ασφάλισης στην χώρα μας στις αρχές της δεκαετίας του 1930 απετέλεσε μια κατάκτηση του εργατικού κινήματος τεράστιας σημασίας ανάλογης με αυτής του 8ωρου. Έγινε κάτω από την πίεση των αγώνων εκείνης της περιόδου της εργατικής τάξης του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, της επίδρασης των κοινωνικών κατακτήσεων της νεαρής σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας και απετέλεσε μια ντε φάκτο υποχώρηση του αστικού συστήματος την οποία ο Βενιζέλος είχε χαρακτηρίσει ως αναγκαστική και υποχρεωτική μπροστά στον κίνδυνο το αστικό σύστημα να απωλέσει πολύ περισσότερα από το αναπτυσσόμενο εργατικό κίνημα.

Στις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν ο θεσμός αυτός ενισχύθηκε, διευρύνθηκε και επεκτάθηκε όχι μόνο στο κομμάτι των συντάξεων αλλά στην υγεία και στην κοινωνική πρόνοια των εργαζομένων.

Η βελτίωση και η αναβάθμιση αυτού του κοινωνικού θεσμού αποτελούσε διαχρονικά στόχο του αγωνιστικού και ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Βεβαίως, όπως και οι ΣΣΕ, τα εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων ήταν όλα τα χρόνια σε στενή συνάρτηση με τον συσχετισμό δυνάμεων σε κοινωνικό – πολιτικό επίπεδο και οι βελτιώσεις ή οι υποχωρήσεις συνδέονταν με το επίπεδο του κινήματος και της ταξικής πάλης και μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να εκτιμήσει κανείς τις όποιες αλλαγές συντελέστηκαν στο δημόσιο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας, οι οποίες και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980 ήταν στην κατεύθυνση συνεχών βελτιώσεων χωρίς να παραβλέπει κανείς τα υπαρκτά προβλήματα που οι αστικές κυβερνήσεις δημιουργούσαν με τις πολιτικές τους και τις παρεμβάσεις.

Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν όλα αυτά τα χρόνια ο τρόπος και η διαχείριση από τις αστικές κυβερνήσεις των αποθεματικών και η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων τα οποία όχι μόνο δεν αξιοποιήθηκαν σε όφελος των ασφαλισμένων και των ταμείων αλλά στην πραγματικότητα λεηλατήθηκαν και υπονομεύτηκε η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα από τις πολιτικές που ασκήθηκαν.

Ταυτόχρονα στα αίτια της κρίσης που διαμόρφωσαν αυτές οι πολιτικές πρέπει να προστεθούν ορισμένες πλευρές αυτών των πολιτικών που εξυπηρετούσαν το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντα και την κερδοφορία του. Ο λόγος γίνεται για τις χαμηλές εργοδοτικές εισφορές, για την εισφοροδιαφυγή, την μαύρη ανασφάλιστη εργασία, τις ευνοϊκές, σκανδαλώδεις και χαριστικές ρυθμίσεις υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου.

Στην συνέχεια είχαμε το τζογάρισμα των αποθεματικών στο χρηματιστήριο, τα δομημένα ομόλογα, το PSI, την εκτίναξη της ανεργίας σε επίπεδα ρεκόρ που συνέβαλαν στην κρίση και στην υπονόμευση του δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ, είτε από κοινού, είτε ξεχωριστά, τα προηγούμενα χρόνια προώθησαν πάνω από 10 νομοθετικές παρεμβάσεις τις οποίες αποκάλεσαν μεταρρυθμίσεις και η κάθε μία από αυτές θα έσωζαν το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα.

Αντίθετα όλες αυτές οι ρυθμίσεις αποδιοργάνωσαν, υπονόμευσαν την κοινωνική ασφάλιση και οδήγησαν στην συντριβή των ασφαλιστικών, κοινωνικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε δραματικά στα χρόνια των μνημονίων 2010-2015, οι περικοπές στις κύριες συντάξεις έχουν ξεπεράσει το 50% , οι επικουρικές συντάξεις έχουν μειωθεί σε τραγικά χαμηλά επίπεδα, τα εφάπαξ το ίδιο ενώ η κοινωνική πρόνοια και η υγεία έχουν απαξιωθεί.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αφού περιπλανήθηκε στις αυταπάτες της επί ένα εξάμηνο μέσα από την υποτιθέμενη σκληρή διαπραγμάτευση με τους τοκογλύφους δανειστές οδηγήθηκε σε μια ήττα και προδίδοντας την εμπιστοσύνη του λαού που εκφράστηκε τόσο στις εκλογές του Γενάρη του 2015 όσο και στο δημοψήφισμα που ακολούθησε, τελικά συμφώνησε, υπέγραψε και ψήφισε το τρίτο μνημόνιο και πλέον εφαρμόζει πιστά τις εντολές των τοκογλυφικών κέντρων και της πολιτικής ελίτ της ευρωζώνης αλλά και τις επιταγές του ΔΝΤ.

Στο πλαίσιο αυτό το σχέδιο νόμου που κατέθεσε σε αυτούς και έδωσε στην δημοσιότητα αποτελεί την ταφόπλακα για το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας και δίνει την χαριστική βολή στα εναπομείναντα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων.

Αυτή η ουσία της νέας αντιμεταρρύθμισης για το ασφαλιστικό για το οποίο όπως προκύπτει θα έρθει στην Βουλή σε ακόμη χειρότερη μορφή και περιεχόμενο μετά από τις διαπραγματεύσεις με το κουαρτέτο και προφανώς δεν θα είναι η τελευταία παρέμβαση στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας….

Το εργατικό κίνημα, η φτωχομεσαία αγροτιά, τα λαϊκά στρώματα που θίγονται από αυτές τις βάρβαρες αντιασφαλιστικές πολιτικές, βρίσκονται μετά από χρόνια στις επάλξεις του αγώνα. Οι τελευταίες κινητοποιήσεις με αποκορύφωμα την μεγάλη απεργία στις 4/2/2016 αποτελούν ένα σαφές δείγμα για την αντίδραση, την αντίσταση και την μαζική λαϊκή και εργατική καταδίκη αυτής της πολιτικής.

Οι αγώνες αυτοί πρέπει να συνεχισθούν, να ενταθούν, να οργανωθούν και να συντονισθούν ακόμη καλύτερα και να έχουν στο επίκεντρο το γενικό καθολικό αίτημα της απόσυρσης του αντιασφαλιστικού τερατουργήματος.

Το τρίτο μνημόνιο το οποίο υπέγραψε και ψήφισε το παλιό και το νέο μνημονιακό πολιτικό σύστημα (ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ) και το προωθούμενο σχέδιο νόμου της συγκυβέρνησης αποτελειώνει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Οι αυξήσεις στις εισφορές, η δημιουργία ενός ενιαίου υπερταμείου με ενιαίους κανόνες παροχών – αναπλήρωσης, την καθιέρωση εθνικής σύνταξης πείνας, την αναλογική σύνταξη επίσης με ενιαίο ποσοστό αναπλήρωσης επί όλου τους εργασίμου βίου, η κατάργηση του ΕΚΑΣ αλλά και όπως προκύπτει νέες μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις, στα εφάπαξ ενώ η κυβέρνηση στην διαπραγμάτευση με τους δανειστές αποδέχεται και την άμεση μείωση των κύριων συντάξεων στις λεγόμενες «υψηλές» συντάξεις.

Δεδομένου ότι η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, δεν πρέπει να αποκλεισθεί το περιεχόμενο των μέτρων για το ασφαλιστικό να είναι σε ακόμη χειρότερη κατεύθυνση.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα στην ημερήσια διάταξη της πάλης της εργατικής τάξης είναι η σύγκρουση με το κυβερνητικό τερατούργημα που υπονομεύει περισσότερο από ποτέ τον θεσμό και το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης.

Στα πλαίσια αυτά αναπτύχθηκαν σημαντικοί και μαζικοί αγώνες και για πρώτη φορά την τελευταία τριετία είχαμε επανάκαμψη των εργατικών αγώνων σε μαζική και πανελλαδική κλίμακα, την κάθοδο στους δρόμους εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, συνταξιούχων, ανέργων, ελεύθερων επαγγελματιών, της μικρομεσαίας αγροτιάς που πάνω από ένα μήνα βρίσκονται στα μπλόκα, στούς αγώνες, διεκδικώντας όλοι μαζί από κοινού την απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου.

Οι αγώνες αυτοί είναι το μοναδικό ελπιδοφόρο μήνυμα που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι και τα πλατιά λαϊκά στρώματα ανασυντάσσονται, παίρνουν θέση μάχης, δείχνουν αγωνιστική θέληση και βούληση να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τους αγώνες για να μην περάσει η αντιασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση κυβέρνησης και τοκογλύφων δανειστών.

Είναι σαφές ότι όλες αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις και κυρίως οι εκπρόσωποί τους δεν έχουν τις ίδιες απόψεις, τις ίδιες διεκδικήσεις και προφανώς την ίδια στόχευση.

Οι δυνάμεις του εργατικού κινήματος και του συνδικαλιστικού ταξικού – αγωνιστικού κινήματος πρέπει να αναδείξουν με σαφήνεια τον χαρακτήρα του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου, το οποίο οδηγεί τις συντάξεις, την πρόνοια και την υγεία στα τάρταρα και το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης στην διάλυση και παράλληλα κατευθύνει όσους ακόμη μπορούν στα κοράκια της ιδιωτικής ασφάλισης.

Να συνδέσουν τον αγώνα ενάντια στο ασφαλιστικό με το ξήλωμα του συνόλου των μνημονιακών μέτρων που έχουν οδηγήσει στην αποδιοργάνωση των ΣΣΕ, των εργασιακών σχέσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, στις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα του εθνικού παραγωγικού πλούτου.

Να αποκαλύψει και να σηματοδοτήσει ότι ο αγώνας για να είναι ουσιαστικός και αποτελεσματικός πρέπει να δίνει σαφή διέξοδο και προοπτική για ένα άλλο εναλλακτικό δρόμο που θα οδηγεί στην διαγραφή του άδικου και δυσβάσταχτου χρέους, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων της χώρας, την σύγκρουση με τον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ που υπηρετεί πιστά τα συμφέροντα του μονοπωλιακού κεφαλαίου, την ανταγωνιστικότητα και την ενίσχυση της κερδοφορίας του.

Για την ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                         Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντ.                   Κροκίδης Νικόλαος

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Πολιτιστικό Κέντρο «Αντώνης Σαμαράκης» (Μικράς Ασίας 24, Ταμπούρια)

Σάββατο 20/2/2016 και ώρα 18.30

Με πρωτοβουλία των Σωματείων Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Κερατσινίου – Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας, Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Καπνοβιομηχανίας Παπαστράτου και Συλλογικοτήτων της Περιοχής συνδιοργανώνεται από κοινού πλατιά εκδήλωση – συζήτηση σχετικά με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που προωθεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ για ψήφιση στην Βουλή στα πλαίσια του 3^ου μνημονίου που συμφώνησε το παλιό και νέο μνημονιακό μπλοκ των πολιτικών δυνάμεων ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Ν.Δ – ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ.

Ήδη το εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα, οι επαγγελματικές οργανώσεις των αυτοαπασχολούμενων, των ελευθέρων επαγγελματιών, η μικρομεσαία αγροτιά και άλλα λαϊκά στρώματα βρίσκονται σε πανελλαδικό ξεσηκωμό ενάντια στο νέο αυτό ασφαλιστικό τερατούργημα.

Η μεγάλη απεργία στις 4/2/2016 οδήγησε σε καθολικό μπλακ άουτ και εκατοντάδες χιλιάδες λαού βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας τόσο την έντονη διαμαρτυρία τους όσο και την καταδίκη τους σε αυτό το έκτρωμα που προωθεί η κυβέρνηση.

Οι αγώνες αυτοί πρέπει να συνεχισθούν, να οργανωθούν και να συντονισθούν ακόμη καλύτερα και επιβάλλεται η κλιμάκωσή τους ώστε η μάχη για το ασφαλιστικό και την κυβερνητική αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική να δοθεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις έτσι ώστε να είναι νικηφόρα και αποτελεσματική.

Στην κατεύθυνση αυτή θεωρούμε χρήσιμη την πρωτοβουλία για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης που αποφάσισαν εργατικά σωματεία και άλλες συλλογικότητες.

Καλούμε τα μέλη μας και όλους τους Ναυτεργάτες όλων των ειδικοτήτων να πάρουν μέρος στην εκδήλωση η οποία πραγματοποιείται το Σάββατο 20/2/2016 και ώρα 18.30 στο πολιτιστικό κέντρο «Αντώνης Σαμαράκης» (Μικράς Ασίας 24, Ταμπούρια)  

Για την ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                  Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                             Κροκίδης Νικόλαος