Μέτρα που να αντιστοιχούν στο 4-5% του ελληνικού ΑΕΠ, ποσοστό που μεταφράζεται σε περίπου 8-9 δισ. ευρώ, ζητεί ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν, ενώ αναφέρεται κατηγορηματικά στην ανάγκη περικοπής των συντάξεων τις οποίες μάλιστα χαρακτηρίζει εξαιρετικά «γενναιόδωρες».

Σε άρθρο του που αναρτήθηκε αργά το βράδυ της Πέμπτης στην ιστοσελίδα του IMF, o Τόμσεν επιχειρεί σε τρεις σελίδες να αποσαφηνίσει τη στάση του ΔΝΤ επί του ελληνικού ζητήματος. Μεταξύ άλλων τάσσεται υπέρ της ελάφρυνσης του χρέους ενώ θεωρεί επιβεβλημένη την περικοπή της συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Υποστηρίζει επίσης ότι η κοινωνική προστασία δεν μπορεί να γίνεται μέσα από το συνταξιοδοτικό και ότι γι’ αυτό το σκοπό απαιτείται ένα βιώσιμο κοινωνικό πρόγραμμα. Ουσιαστικά, εκτιμά ότι τα περιθώρια αύξησης της φορολογίας έχουν εξαντληθεί ενώ εκτιμά ότι το επόμενο χρονικό διάστημα τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και οι ευρωπαίοι εταίροι θα πρέπει να πάρουν δύσκολες αποφάσεις.

Ολόκληρο το άρθρο του Πολ Τόμσεν έχει ως εξής:

Έχοντας τραβήξει την Ελλάδα με επιτυχία από το χείλος του γκρεμού πέρυσι το καλοκαίρι, και ακόλουθα αφού σταθεροποίησε την οικονομία, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα τώρα συζητά με τους Ευρωπαίους εταίρους της και με το ΔΝΤ ένα περιεκτικό πολυετές πρόγραμμα που μπορεί να εξασφαλίσει μια διαρκή ανάκαμψη και να καταστήσει βιώσιμο το χρέος. Ενώ οι συζητήσεις συνεχίζονται, υπήρξαν ορισμένες παρανοήσεις σχετικά με τις απόψεις και το ρόλο του ΔΝΤ στην όλη διαδικασία. Θεώρησα λοιπόν χρήσιμο να αποσαφηνίσω τα θέματα αυτά.

Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι το ΔΝΤ έχει συνδέσει τη συμμετοχή του με δρακόντειες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στο ασφαλιστικό. Αυτό δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Σε τελική ανάλυση, τα νούμερα ενός προγράμματος πρέπει να βγαίνουν: ο συνδυασμός των μεταρρυθμίσεων συν την ελάφρυνση του χρέους πρέπει να δίνουν σε εμάς και στη διεθνή κοινότητα εύλογες διασφαλίσεις ότι στο τέλος του επόμενου ελληνικού προγράμματος, σχεδόν μετά από μια δεκαετία εξάρτησης από τη βοήθεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα μπορέσει τελικά να σταθεί στα πόδια της. Αυτό προϋποθέτει μια αντίστροφη εξισορρόπηση της φιλοδοξίας των μεταρρυθμίσεων και του ύψους της ελάφρυνσης του χρέους -μπορούμε σίγουρα να υποστηρίξουμε ένα πρόγραμμα με λιγότερο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, όμως αυτό αναπόφευκτα θα ενείχε μια μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους.

Με αυτό κατά νου, όσες μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο χωρίς την ελάφρυνση του, και από την άλλη μεριά, όσες ελαφρύνσεις του χρέους και να γίνουν δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν βιώσιμο το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα χωρίς ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να γίνουν και τα δύο. Αναμφίβολα, η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι της θα πρέπει να πάρουν δύσκολες πολιτικές αποφάσεις στους επόμενους μήνες, ώστε να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα που είναι βιώσιμο -ένα πρόγραμμα με νούμερα που βγαίνουν.

Τέτοιες δύσκολες αποφάσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται επιδερμικά κάνοντας μη ρεαλιστικές υποθέσεις. Αν και υπάρχει μεγάλο περιθώριο για την αύξηση της παραγωγικότητας με μεταρρυθμίσεις, η τελευταία εξαετία έδειξε ότι το εύρος και ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων που μπορεί να αποδεχτεί η Ελληνική κοινωνία δεν συνάδει με την πρώιμη βελτίωση της παραγωγικότητας και με τη βιώσιμη ανάπτυξη. ‘Έτσι λοιπόν, οι υποθέσεις ότι η Ελλάδα μπορεί απλά να ξεπεράσει το πρόβλημα του χρέους της χωρίς την ελάφρυνσή του -με μια γρήγορη μετάβαση από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη αύξηση της παραγωγικότητας μέσα στην Ευρωζώνη- δεν είναι αξιόπιστες. Ομοίως, η κατά πολύ περιορισμένη επιτυχία στην καταπολέμηση της περιβόητης φοροδιαφυγής στην Ελλάδα - για να πληρώσουν οι ευκατάστατοι το δίκαιο μερίδιό τους- σημαίνει ότι οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό δεν μπορούν να αποφευχθούν κάνοντας απλά υποθέσεις ότι θα γίνουν υψηλότερες εισπράξεις φόρων στο μέλλον.

Γιατί τόση μεγάλη επικέντρωση στις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις; Παρά τις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις του 2010 και του 2012, το Ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα παραμένει σε οικονομικά- απλησίαστα και γενναιόδωρα επίπεδα. Για παράδειγμα, οι τυπικές συντάξεις σε ονομαστικούς όρους Ευρώ, είναι σε γενικές γραμμές παρόμοιες στην Ελλάδα και στη Γερμανία, αν και η Γερμανία -με μέτρο το μέσο μισθό- είναι δύο φορές πιο πλούσια από την Ελλάδα. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι οι Έλληνες εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται πολύ πιο νωρίς από τους Γερμανούς, και ότι οι Γερμανία είναι πιο αποτελεσματική στην είσπραξη των ασφαλιστικών εισφορών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Ελληνικός προϋπολογισμός χρειάζεται να μεταφέρει περίπου το 10% του ΑΕΠ για να καλύψει το μεγάλο κενό στο ασφαλιστικό σύστημα, σε σύγκριση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 2½ τοις εκατό. Σαφώς, αυτό δεν είναι βιώσιμο.

Δεν μπορεί όμως η Ελλάδα να προστατέψει τους συνταξιούχους κάνοντας περικοπές αλλού ή αυξάνοντας τους φορολογικούς συντελεστές; Υπάρχει κάποιο περιθώριο για τα μέτρα αυτά, όμως είναι πολύ περιορισμένο. Το μεγαλύτερο μέρος των άλλων δαπανών έχει ήδη κοπεί δραστικά στην προσπάθεια να προστατευτούν οι συντάξεις και οι κοινωνικές παροχές, ενώ η δυστοκία στη διεύρυνση της βάσης και στη βελτίωση της συμμόρφωσης έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη εξάρτηση από υψηλούς φορολογικούς συντελεστές. Για να πετύχει τον φιλόδοξο μεσοπρόθεσμο στόχο της για πρωτογενές πλεόνασμα 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ, η Ελλάδα θα πρέπει να πάρει μέτρα της τάξης περίπου του 4-5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Δεν μπορούμε να δούμε πώς μπορεί να το πετύχει αυτό η Ελλάδα χωρίς σημαντικές εξοικονομήσεις στις συντάξεις.

Βέβαια, οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό θα είναι κοινωνικά δύσκολες για τον Ελληνικό λαό, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει σημαντικές δυσκολίες τα τελευταία χρόνια. Στην πράξη, οι κοινωνικές πιέσεις έχουν ήδη εξαναγκάσει τόσο τις προηγούμενες όσο και την τωρινή κυβέρνηση να κάνουν αναστροφές στην πορεία και, δυστυχώς, η Ελλάδα έχει απομακρυνθεί περισσότερο από την επίτευξη των μεσοπρόθεσμων στόχων της συγκριτικά με τα μέσα του 2014, πριν από την εξάλειψη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος που αποδείχθηκε προσωρινό, από μια σημαντική δημοσιονομική χαλάρωση. Από την άποψη αυτή, η Κυβέρνηση έχει δίκιο να επισημαίνει ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα έχουν μια ευρύτερη κοινωνική λειτουργία. Όμως, η χρήση των συντάξεων με τον τρόπο αυτό δεν αποτελεί βιώσιμη λύση. Αυτό που χρειάζεται -και που είναι κάτι που το ΔΝΤ υποστηρίζει- είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας που είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμο.

Θα μπορούσε ένας στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα πολύ χαμηλότερος από το 3½ τοις εκατό του ΑΕΠ να κάνει την απαραίτητη ασφαλιστική μεταρρύθμιση λιγότερο απαιτητική; Αυτό εύλογα αποτελεί ένα επίμαχο θέμα ανάμεσα στους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, κατά ένα μέρος γιατί αρκετοί εταίροι είναι αναγκασμένοι να έχουν παρόμοια υψηλά πλεονάσματα για να διατηρήσουν τη βιωσιμότητα του χρέους τους, και κατά ένα άλλο μέρος γιατί ορισμένες από τις χώρες που στην πραγματικότητα θα κληθούν να πληρώσουν την ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους είναι πιο φτωχές από την Ελλάδα και πληρώνουν λιγότερο γενναιόδωρες συντάξεις στους δικούς τους λαούς. Με την Ευρωζώνη να βρίσκεται ακόμη μακριά από την επίτευξη μιας πολιτικής ένωσης, ένας συμβιβασμός θα πρέπει να αντανακλά αυτούς τους πολιτικούς περιορισμούς. Το ΔΝΤ είναι διατεθειμένο να εργαστεί με το συνδυασμό μεταρρυθμίσεων και ελάφρυνσης του χρέους που μπορεί να συμφωνηθεί μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων της. Όμως, και πάλι τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν.

Το ΔΝΤ δεν θέλει να εφαρμόσει η Ελλάδα μια δρακόντεια δημοσιονομική προσαρμογή σε μια οικονομία που ήδη βρίσκεται σε σοβαρή ύφεση. Στην πράξη έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει μια πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζει περισσότερο μια πιο βραχυπρόθεσμη ανάκαμψη η οποία μεσοπρόθεσμα είναι πιο ρεαλιστική. Ακόμη δεν έχουμε δει ένα αξιόπιστο σχέδιο για τον τρόπο που η Ελλάδα θα πετύχει τον πολύ φιλόδοξο μεσοπρόθεσμο στόχο του πλεονάσματος, που είναι το κλειδί στα τα σχέδια της Κυβέρνησης για την αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους. Αυτή η έμφαση στην αξιοπιστία έχει καίρια σημασία για τη δημιουργία εμπιστοσύνης στους επενδυτές, που είναι ζωτική για την αναζωογόνηση της Ελλάδας. Ένα σχέδιο που είναι βασισμένο σε υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές σύντομα θα προκαλέσει την επανεμφάνιση φόβων για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και θα καταπνίξει το επενδυτικό κλίμα.

Ο απώτερος στόχος της συνεργασίας του ΔΝΤ με την Ελλάδα είναι να βοηθήσει τη χώρα να ξαναμπεί στο δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης, που θα ωφελήσει τον Ελληνικό λαό. Το ΔΝΤ θα υποστηρίξει τις Ελληνικές Αρχές και τους Ευρωπαίους εταίρους τους στην κατάρτιση ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων και ελάφρυνσης του χρέους στο οποίο τα νούμερα θα βγαίνουν. Υπάρχουν δύσκολες επιλογές που πρέπει να γίνουν, όμως είναι σημαντικό να γίνουν για να μην χαθούν οι προσπάθειες που έκανε η Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Γράφει ο Αμετανόητος.

Στα «παλιά τα χρόνια» θα ήταν αδιανόητη ακόμα και η σκέψη να διαπραγματεύεται εκπρόσωπος μιας αγωνιζόμενης ομάδας του λαού με τον πολιτικό αντίπαλο για οτιδήποτε πέρα από την επίλυση των αιτημάτων του κλάδου του. «Από πότε το κίνημα ενημερώνει ή παίρνει την άδεια από υπουργό αστικής κυβέρνησης για τις κινήσεις που θα κάνει;» θα αναρωτιόνταν οι «παλιοί». Στους σημερινούς «μοντέρνους» καιρούς θεωρείται «πολιτικά ορθό» να διαπραγματεύονται οι εκπρόσωποι των αγωνιζόμενων αγροτών με την κυβέρνηση την πραγματοποίηση «συμβολικών» κινητοποιήσεων που θα τροφοδοτήσουν τους μηχανισμούς του θεάματος και της εντύπωσης χωρίς να λύσουν τίποτα!

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσαν οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Παναγιώτη Κουρουμπλή μετά τη συνάντησή του με τον επικεφαλής των αγροτικών συλλόγων Καρδίτσας Βαγγέλη Μπούτα. Ο υπουργός ισχυρίστηκε ότι του τέθηκε «το αίτημα να υπάρχει μια συμβολική παρουσία τρακτέρ την Παρασκευή στην Αθήνα» κι ανέφερε μάλιστα και τον προτεινόμενο αριθμό (από 20 ως 30) των τρακτέρ που θα περάσουν τις πύλες των Αθηνών με τις ευλογίες της κυβέρνησης η οποία κάνει τη δύσκολη και δεν έχει απαντήσει ακόμα στο αίτημα.

Κρατήσαμε μια επιφύλαξη πως οι παραπάνω δηλώσεις ήταν ψευδείς και προβοκατόρικες. Ωστόσο, δεν διαψεύστηκαν. Θα πρέπει λοιπόν να αληθεύει ότι ένας εκπρόσωπος των αγωνιζόμενων αγροτών συναντιέται με τον υπουργό και του θέτει το θέμα της «συμβολικής» κινητοποίησης.

Επειδή σε κανένα εγχειρίδιο επαναστατικής θεωρίας αλλά και σε καμιά νικηφόρα επανάσταση δεν έχουμε συναντήσει τη λογική του «συμβολισμού», ας αποπειραθούμε να την ερμηνεύσουμε με άλλους όρους. Βλέπουμε λοιπόν ότι «ο Συμβολισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα στη Γαλλία. Ο όρος προέρχεται από τη λέξη "σύμβολο". Αναπτύχθηκε κυρίως στην ποίηση ωστόσο συναντάται και στις εικαστικές τέχνες» (..). «Μπορούμε να ορίσουμε τον Συμβολισμό ως την τέχνη που εκφράζει ιδέες και συναισθήματα, όχι όμως με την άμεση περιγραφή τους ούτε προσδιορίζοντάς τα με φανερές παρομοιώσεις ή με συγκεκριμένες εικόνες, αλλά με την υποβολή αυτών των ιδεών και συναισθημάτων, με την ανασύνταξή τους στο νου του αναγνώστη» (...) «Εκείνο που θέλει να κατορθώσει ο ποιητικός συμβολισμός είναι να προκαλέσει ειδικής μορφής συγκινησιακή κατάσταση, να πραγματοποιήσει την αισθητική απόλαυση που ο ποιητικός λόγος έχει τη δύναμη να μας χαρίσει με τη χρησιμοποίηση του συμβόλου» (… ) «Μέσα σε κάθε συμβολική μορφή περιέχεται ένα πνευματικό νόημα που μας ανοίγει αμέσως το δρόμο για να επικοινωνήσουμε με κάτι που ευρίσκεται σε μια περιοχή που κείται έξω από τα αισθησιακά δεδομένα».

Από τα παραπάνω φαίνεται πως ο συμβολισμός δεν έχει πολλά κοινά με την πραγματικότητα. Εκφράζει κάτι ιδεατό που συνήθως δεν υπάρχει κι απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει να μην υπάρχει όσο ο πραγματισμός θα δίνει τη θέση του στον «συμβολισμό». Σε απλά… «καρδιτσώτικα», είναι άλλο πράγμα να κατεβάζεις τα τρακτέρ στην Αθήνα για να διεκδικήσεις μια δυναμική λύση στον αγώνα σου κι άλλο να κατεβάζεις «ολίγη από τρακτέρ» (όπως λέγανε «ολίγη από γιουβέτσι») για να μπορείς μετά να λες πως «κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά….». Στην πρώτη περίπτωση είσαι έτοιμος για σκληρό αγώνα μέχρι τη νίκη. Στη δεύτερη κάνεις ένα «χάπεννιγκ» για την τιμή των όπλων, με μοναδικούς κερδισμένους τα ΜΜΕ που θα πάρουν «αποκλειστικά πλάνα» από το καραγκιοζιλίκι κι επιστρέφεις στον τόπο σου ευχαριστημένος που ο «αγώνας συνεχίζεται» και του χρόνου.

Μετά απ’ αυτά, αναρωτιέται κανείς: «υπάρχει και συμβολική επανάσταση;». Ας αναλογιστούμε τι θα συνέβαινε αν οι μπολσεβίκοι διαπραγματευόταν με τον Κερένσκι μια «συμβολική» κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων… Ή, αν ο Άρης διαπραγματευόταν με τους κατακτητές ένα «συμβολικό» κλείσιμο της γέφυρας του Γοργοποτάμου... Ή, αν ο Φιντέλ κι ο Τσε διαπραγματευόταν με τον Μπατίστα μια «συμβολική» είσοδο στην Αβάνα… Ας μας συγχωρήσει ο αναγνώστης την ιεροσυλία. Τη χρησιμοποιήσαμε μόνο για να δείξουμε το ασυμβίβαστο τέτοιων «συμβολισμών» με την ταξική πάλη.

Μήπως άραγε αυτή η «συμβολική» πρόταση είναι μια προσωπική ιδέα του Βαγγέλη Μπούτα; Αδυνατούμε να το πιστέψουμε γιατί κανένα στέλεχος του ΚΚΕ δεν «κάνει του κεφαλιού του» χωρίς συνεννόηση με την «καθοδήγηση». Είναι στρατηγική της ηγεσίας του ΚΚΕ που τα τελευταία χρόνια –για δικούς της λόγους- αρέσκεται σε «comme il fault» εκδηλώσεις που «δεν ξεπερνούν τα όρια» και δεν προβληματίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Ποιος ξέχασε τις δηλώσεις Παπαρήγα πως «η πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ένα τζάμι»; Κι αυτός ο καθωσπρεπισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ ανταμείβεται από τους κυβερνώντες οι οποίοι ουδόλως ενοχλούνται από «συμβολικές» ενέργειες που αφήνουν τελικά τα πράγματα ως έχουν.

Ο «συμβολισμός» είναι, σε τελική ανάλυση, η έμμεση παραδοχή της ηγεσίας του ΚΚΕ πως δεν μπορεί ή δεν θέλει να καθοδηγήσει αγώνες μέχρι τη νίκη και αρκείται σε κινήσεις εντυπωσιασμού. Δικαίωμά της. Δικαίωμα και υποχρέωση των εργαζόμενων και του κινήματος είναι να βγάλουν συμπεράσματα για το πού οδηγούν την πάλη του λαού τέτοιοι συμβολισμοί. Και να πράξουν αναλόγως.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης.

Μια βδομάδα πέρασε από τη μεγάλη πανελλαδική απεργία και τα ογκώδη συλλαλητήρια της εργατικής τάξης και γενικότερα των εργαζομένων και η κυβέρνηση φαίνεται να είναι σε δύσκολη θέση. Από τη μια το μνημόνιο που υπέγραψε και θέλει να το εφαρμόσει και οι δανειστές που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν σκόντο και από την άλλη ο εργαζόμενος λαός που θα συντριβεί ολοκληρωτικά από τα μέτρα που το 3^ο μνημόνιο προβλέπει και θα προωθηθούν προς ψήφιση. Οι συνθήκες αυτές καθιστούν αναγκαία τη συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων χωρίς καμιά καθυστέρηση.

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να κάμψει ένα τμήμα των αγροτών και να αρχίσει η αποκλιμάκωση των μπλόκων, ως την οριστική εγκατάλειψη τους είναι συνεχείς. Κινήθηκαν όλοι οι μηχανισμοί και οι θεσμοί του κράτους και των αστικών πολιτικών κομμάτων με κορυφαία την πρόσφατη παρέμβαση του πρωθυπουργού. Δεν φαίνεται ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη για ουσιαστικές αλλαγές στο περιεχόμενο του προσχεδίου, εξάλλου διαμηνύθηκε πρόσφατα από κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος ότι η κυβέρνηση δεν έχει τίποτε να δώσει, παρά μόνο ορισμένες ελάχιστες ελαφρύνσεις που θα ισχύσουν ως το 2018 και παράλληλα συνυπολογίζει την κόπωση των αγροτών από τις πολυήμερες κινητοποιήσεις τους.

Τα πρώτα σημάδια και οι διαθέσεις συμβιβασμού έχουν ήδη φανεί σε ορισμένα αγροτικά μπλόκα. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, των αγροτικών μπλόκων οργανώνει την κάθοδο στην Αθήνα. Μετά τι θα επακολουθήσει, πώς θα συνεχίσουν οι αγρότες; Το αγροτικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα που προετοιμάζεται με τη συνδρομή και τη στήριξη των εργαζομένων της πρωτεύουσας θα αποτελέσει ένα βήμα για την παραπέρα κλιμάκωση των αγώνων ή το προοίμιο του κλεισίματος αυτού του κύκλου των αγροτικών κινητοποιήσεων χωρίς ουσιαστική επιτυχία και αποτέλεσμα;

Οι επαγγελματίες, οι μικρέμποροι και οι επιστήμονες, εργαζόμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες φαίνεται να απέρριψαν τις προσπάθειες της κυβέρνησης για συνδιαλλαγή και συμβιβασμό τους, δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο πόσο θα το τραβήξουν.

Έχει γίνει πλέον σαφές ότι την υπόθεση του ασφαλιστικού, των ισοπεδωτικών φορολογικών μέτρων, την απόκρουση γενικότερα του 3^ου μνημονίου πρέπει να πάρει στα χέρια της η εργατική τάξη και γενικότερα οι μισθωτοί. Μια βδομάδα όμως μετά τη μεγάλη κινητοποίηση καμία συζήτηση για κλιμάκωση των αγώνων με ένα συγκεκριμένο σχέδιο δεν φαίνεται να εξελίσσεται. Η επανάληψη πρακτικών προηγούμενων φάσεων με μια εικοσιτετράωρη κατά την κατάθεση του νόμου στη βουλή και ένα συλλαλητήριο κατά τη συζήτηση του θα είναι η χαριστική βολή στην οποία αξιοπιστία του εργατικού κινήματος απέμεινε στα μάτια της εργατικής τάξης και πρέπει να έχουμε όλοι ξεκάθαρο ότι αυτή την αξιοπιστία δεν θα τη σώσει η ηγεσία της ΓΣΕΕ και οι διάφοροι Παναγόπουλοι, αλλά τα συνδικάτα και οι δυνάμεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές, που μάχονται για την εργατική τάξη, το δίκιο και συνολικά για την υπόθεση της.

Όταν λέμε κλιμάκωση εννοούμε άμεσα προκήρυξη μιας απεργίας μεγαλύτερης διάρκειας από την προηγούμενη τουλάχιστον μιας νέας πανελλαδικής πανεργατικής 48ωρης απεργίας, η οποία θα γίνει υπόθεση όχι των ηγετικών ομάδων και των ηγετικών γραφειοκρατικών, αλλά θα εμπλακούν ευρύτατα οι εργατοϋπάλληλοι στην απόφαση και τη διοργάνωση της. Εννοούμε μια πολύμορφη δράση με διαδηλώσεις, καταλήψεις κρατικών κτιρίων, δράση στις συνοικίες και στους χώρους δουλειάς και άλλες μορφές που θα κορυφωθεί στη νέα πανελλαδική απεργία, ογκώδη συλλαλητήρια με αποκλεισμούς των κέντρων των πόλεων και ιδίως της Αθήνας.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, η δράση της εργατικής τάξης και των μισθωτών, τουλάχιστον η προκήρυξη των απεργιών τους, κρέμεται από τη θέληση και τις διαθέσεις της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, η οποία όμως υπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και όχι των εργαζομένων. Έχουμε κατ' επανάληψη επισημάνει την ανάγκη τα συνδικάτα και οι δυνάμεις που αναφέρονται στους εργαζόμενους και θέλουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα τους να διαρρήξουν άμεσα αυτή την παρά φύση «συμπόρευση» με την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Αυτή τη στιγμή όμως είναι ανάγκη να πιεσθεί για άμεση προκήρυξη απεργίας με τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε. Αν δεν ανταποκριθεί ή κωλυσιεργήσει πρέπει να προκηρύξουν την απεργία τα συνδικάτα, οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα που θα ανταποκριθούν σε ένα πλατύ κάλεσμα γι' αυτό το σκοπό.

Είναι η ώρα της δράσης για να αντιστραφεί η δύσκολη κατάσταση στην οποία εργαζόμενος λαός και το εργατικό κίνημα έχουν περιέλθει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Στις 19, 20 και 21 του Φλεβάρη στη Μαδρίτη θα πραγματοποιηθεί μια ενδιαφέρουσα πανευρωπαϊκή διάσκεψη, «με κύριο στόχο τη ρήξη με το καθεστώς λιτότητας της ΕΕ…».

Η Διά­σκε­ψη της Μα­δρί­της έρ­χε­ται σε συ­νέ­χεια της συ­νά­ντη­σης στο Πα­ρί­σι, με τίτλο «Για ένα Σχέ­διο Β στην Ευ­ρώ­πη», που συ­γκλή­θη­κε με πρω­το­βου­λία των: Ζαν Λυκ Με­λαν­σόν (ευ­ρω­βου­λευ­τή και συ­νι­δρυ­τή του Γαλ­λι­κού Κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς), Όσκαρ Λα­φο­ντέν (συ­νι­δρυ­τή της Die Linke), Στέ­φα­νο Φα­σί­να (βου­λευ­τή της Ιτα­λι­κής Αρι­στε­ράς), της Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου και του Γ. Βα­ρου­φά­κη.

Το κά­λε­σμα για τη Μα­δρί­τη έχει διευ­ρυν­θεί. Μι­λώ­ντας για τους πο­λι­τι­κούς «χώ­ρους», δια­κρί­νου­με την Αρι­στε­ρά των Podemos (Anticapitalistas), στε­λέ­χη του NPA (Γαλ­λία) και της 4ης Διε­θνούς, του πορ­το­γα­λι­κού Μπλό­κο (Φραν­τσί­σκο Λούσα), του CUP (Κα­τα­λο­νία), της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας (Ν. Χου­ντής) από την Ελ­λά­δα, του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος Ιρ­λαν­δί­ας (Πολ Μέρφι), στε­λέ­χη της Ελ­λη­νι­κής Επι­τρο­πής Λο­γι­στι­κού Ελέγ­χου του Χρέ­ους, αλλά και δια­νο­ού­με­νους της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς όπως η Σού­ζαν Τζορτζ, ο Ερίκ Του­σαίν, ο Κεν Λό­ουτς, ο Νόαμ Τσόμ­σκι, ο Ζιλ­μπέρ Ασκάρ, ο Τζέιμς Πέ­τρας, ο Ταρίκ Αλί, όπως και οι Στά­θης Κου­βε­λά­κης, Κώ­στας Λα­πα­βί­τσας, Σταύ­ρος Το­μπά­ζος κ.ά. Την πρό­σκλη­ση έχει επί­σης υπο­γρά­ψει η ευ­ρω­βου­λευ­τής Σοφία Σα­κο­ρά­φα.

Κρίση

Η πρω­το­βου­λία έρ­χε­ται σε μια κρί­σι­μη στιγ­μή, όπου σε όλη την Ευ­ρώ­πη έχουν ξα­μο­λυ­θεί τα «κακά σκυ­λιά». Η λι­τό­τη­τα τσα­κί­ζει κό­κα­λα πα­ντού, ενώ η μόνη στρα­τη­γι­κή που θε­ω­ρεί­ται «νό­μι­μη» απέ­να­ντι στην κρίση είναι η ακόμα σκλη­ρό­τε­ρη λι­τό­τη­τα.

Όμως τα πλήγ­μα­τα δεν αφο­ρούν μόνο την οι­κο­νο­μία. Με αφορ­μή το κύμα προ­σφύ­γων από τη Συρία και την Ανα­το­λή (κύμα που πυ­ρο­δό­τη­σε η ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα και οι πό­λε­μοι), ένας άνε­μος ρα­τσι­σμού σα­ρώ­νει την Ευ­ρώ­πη. Αντι­δρα­στι­κές ιδέες, κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές και ακρο­δε­ξιά επι­θε­τι­κό­τη­τα, απαι­τούν να απο­δε­χθού­με την αθλιό­τη­τα να πνί­γο­νται χι­λιά­δες άν­θρω­ποι με μικρά παι­διά, να σα­κα­τεύ­ο­νται προ­σπα­θώ­ντας να δια­σχί­σουν δια­δο­χι­κούς «φρά­χτες», «σύρ­μα­τα» και σύ­νο­ρα από τον Έβρο μέχρι το Καλαί. 

Κα­θό­λου τυ­χαία, όλα αυτά συν­δυά­ζο­νται με μια όλο και πιο φα­νε­ρή βα­θύ­τα­τη στρο­φή ενά­ντια στις δη­μο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες και κα­τα­κτή­σεις: στη Γαλ­λία η κυ­βέρ­νη­ση Ολάντ επι­χει­ρεί να μο­νι­μο­ποι­ή­σει το κα­θε­στώς «έκτα­κτης ανά­γκης», στις σκαν­δι­να­βι­κές χώρες ψη­φί­ζο­νται πρω­το­φα­νείς νόμοι θε­σμο­θέ­τη­σης της ξε­νο­φο­βί­ας, ενώ στο κέ­ντρο της Ευ­ρώ­πης ανα­πτύσ­σε­ται μια γρα­βα­το­φο­ρε­μέ­νη ακρο­δε­ξιά που νο­μι­μο­ποιεί τη νε­ο­να­ζι­στι­κή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα ενά­ντια στους πρό­σφυ­γες και τους με­τα­νά­στες.

Είναι σί­γου­ρο ότι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες είναι ανα­γκαί­ος ένας συ­ντο­νι­σμός στην πάλη της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των σε πα­νευ­ρω­παϊ­κή κλί­μα­κα.

Πο­λι­τι­κή

Όλα αυτά ξε­δι­πλώ­νο­νται σε ιδιό­μορ­φες πο­λι­τι­κές συν­θή­κες. Η βαθιά με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς το σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό έχει σπεί­ρει απο­γο­ή­τευ­ση στην Ελ­λά­δα και στην Ευ­ρώ­πη. Το πο­λι­τι­κό σχέ­διο για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας στην Ελ­λά­δα, στον «αδύ­να­μο κρίκο» του κα­πι­τα­λι­σμού στην Ευ­ρώ­πη, μέσα από τη διεκ­δί­κη­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς, ητ­τή­θη­κε με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου. Όμως ένα με­γά­λο τμήμα των μελών και στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αντέ­δρα­σε και δια­χω­ρί­στη­κε, ενώ –κυ­ρί­ως– ελά­χι­στους μήνες μετά τον εκλο­γι­κό θρί­αμ­βο του Τσί­πρα στις 20 Σε­πτέμ­βρη, η κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση στο 3ο Μνη­μό­νιο είναι ξανά πα­ρού­σα, με τους με­γά­λους αγώ­νες ενά­ντια στην κα­τε­δά­φι­ση του Ασφα­λι­στι­κού. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα πα­ρα­παί­ει και στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση έρ­χο­νται όλο και πιο έντο­να τα σε­νά­ρια κε­ντρο­α­ρι­στε­ρής διεύ­ρυν­σης (προς τον Λε­βέ­ντη, ή το Πο­τά­μι, ή το ΠΑΣΟΚ), ενώ στο βάθος βρί­σκε­ται η κυ­βέρ­νη­ση Εθνι­κής Ενό­τη­τας.

Αυτή η πα­τα­γώ­δης απο­τυ­χία απο­τε­λεί «μή­νυ­μα» προς όλη την Αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη και κυ­ρί­ως προς την «καυτή» Ιβη­ρι­κή Χερ­σό­νη­σο. Στην Πορ­το­γα­λία ήδη το Μπλό­κο και το Κο­μου­νι­στι­κό Κόμμα έχουν δώσει «υπο­στή­ρι­ξη» σε μια κυ­βέρ­νη­ση του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος, ενώ στην Ισπα­νία ο ηγε­τι­κός κύ­κλος του Ιγ­γλέ­σιας έχει προ­τεί­νει κυ­βερ­νη­τι­κή «λύση» συμ­μα­χί­ας με τους σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες.

Κα­τα­νο­ού­με όλα τα προ­βλή­μα­τα τα­κτι­κής που μπο­ρεί να δη­μιουρ­γεί ένας πε­ρί­πλο­κος πο­λι­τι­κός συ­σχε­τι­σμός και δεν έχου­με την πρό­θε­ση να δώ­σου­με «μα­θή­μα­τα» σε κόμ­μα­τα και ορ­γα­νώ­σεις της Ιβη­ρι­κής Αρι­στε­ράς, που αυτοί μόνο –γνω­ρί­ζο­ντας με ακρί­βεια τις συν­θή­κες– μπο­ρούν να απα­ντή­σουν. Όμως η εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι πικρή. Δεί­χνει ότι ο χωρίς όρους κυ­βερ­νη­τι­σμός και η στρο­φή προς την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά οδη­γούν σε εγκα­τά­λει­ψη των δε­σμεύ­σε­ων για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας, σε προ­δο­σία των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών προσ­δο­κιών προς την Αρι­στε­ρά.

Προ­ϋ­πο­θέ­σεις

Επτά χρό­νια μετά το ξέ­σπα­σμα της κρί­σης γνω­ρί­ζου­με ότι η πάλη για την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας έχει συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Συν­δέ­ε­ται άμεσα με την απόρ­ρι­ψη του χρέ­ους, την απαί­τη­ση δια­γρα­φής του, την άμεση παύση πλη­ρω­μών τόκων και χρε­ο­λυ­σί­ων προς τους ντό­πιους και διε­θνείς το­κο­γλύ­φους. Συν­δέ­ε­ται με τη δέ­σμευ­ση για επι­βο­λή δη­μό­σιου, δη­μο­κρα­τι­κού, ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου στις τρά­πε­ζες. Συν­δέ­ε­ται με την απόρ­ρι­ψη των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και την επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των με­γά­λων δη­μό­σιων ορ­γα­νι­σμών και επι­χει­ρή­σε­ων που ιδιω­τι­κο­ποι­ή­θη­καν. Συν­δέ­ε­ται με τη βαριά φο­ρο­λό­γη­ση των κα­πι­τα­λι­στών και την κα­τάρ­γη­ση των «ελευ­θε­ριών» δρα­πέ­τευ­σης των κε­φα­λαί­ων. Συν­δέ­ε­ται, δη­λα­δή, με ένα αντί­στρο­φο μνη­μό­νιο, σε βάρος του κε­φα­λαί­ου και υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων. 

Μετά την ελ­λη­νι­κή εμπει­ρία γνω­ρί­ζου­με πλέον ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί ει­ρη­νι­κά, μέσω του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού δρό­μου (θυ­μί­ζου­με το 62% του ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα) μέσα στα πλαί­σια της ευ­ρω­ζώ­νης και του ευρώ. Η δέ­σμευ­ση για ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας χρειά­ζε­ται να υπη­ρε­τη­θεί με κάθε ανα­γκαίο μέσο και σε αυτά πλέον πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η ρήξη με το ευρώ και η σύ­γκρου­ση με τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες. 

Αυτή η κα­τεύ­θυν­ση δεν απο­τε­λεί «ανα­δί­πλω­ση στο εθνι­κό πεδίο». Αντί­θε­τα, μια τέ­τοια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πο­λι­τι­κή σύ­γκρου­σης με τη γραμ­μή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, τη γραμ­μή του σή­με­ρα υπαρ­κτού κα­πι­τα­λι­σμού, απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για διε­θνι­στι­κή πο­λι­τι­κή, για ξε­δί­πλω­μα του διε­θνι­κού συ­ντο­νι­σμού και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των αγω­νι­ζό­με­νων τμη­μά­των της Αρι­στε­ράς και του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. 

Στον ένα ή στον άλλο βαθμό, τα ζη­τή­μα­τα αυτά θα είναι στο κέ­ντρο της συ­ζή­τη­σης στη Μα­δρί­τη. Πρό­κει­ται για την ανα­ζή­τη­ση ενός «με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος» αντι­με­τώ­πι­σης μιας εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λης συ­γκυ­ρί­ας. Και όπως κάθε φορά, στη συ­ζή­τη­ση για με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία η στρα­τη­γι­κή κα­τεύ­θυν­ση: για εμάς δεν μπο­ρεί να είναι άλλη από τη σο­σια­λι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση της κοι­νω­νί­ας, σε κάθε χώρα, αλλά και σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη και τον κόσμο.

Γι’ αυτό θα πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με τη συ­ζή­τη­ση στη Μα­δρί­τη, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα προς τη συ­νερ­γα­σία της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. 

Από το Κόκ­κι­νο Δί­κτυο το κά­λε­σμα στη Μα­δρί­τη υπέ­γρα­ψαν οι Μαρία Μπό­λα­ρη, Ιω­άν­να Γαϊ­τά­νη, Αντώ­νης Ντα­βα­νέ­λος και Κα­τε­ρί­να Σερ­γί­δου.

ΠΗΓΗ: rproject.gr