Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Απόσπασμα από κείμενο (Σεπτέμβρης 1945) του Ν. Ζαχαριάδη με τίτλο: «Προς το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)» (*)

Ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε αδιαμφισβήτητα μια από τις μεγαλύτερες ηγετικές φυσιογνωμίες του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, ο οποίος, ανεξάρτητα από λάθη και κριτικές για τη δράση του, μπορεί να θεωρηθεί ως θεμελιωτής του ΚΚΕ, το οποίο σφράγισε μετέπειτα με την ηγετική παρουσία του και ο Χ. Φλωράκης.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μικρό απόσπασμα από βαρυσήμαντη επιστολή που ο Νίκος Ζαχαριάδης, ως Γραμματέας τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, έστειλε στο Θανάση Χατζή, γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Η ανοικτή αυτή επιστολή εστάλη σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για το κίνημα και την Ελλάδα, λίγο πριν το ιστορικό 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ και πριν από τις νόθες εκλογές του μεταπολεμικού ανώμαλου καθεστώτος, το οποίο επεβλήθη στη χώρα μας με τα αγγλικά όπλα και στη συνέχεια με την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας.

Το απόσπασμα από την επιστολή του Ν. Ζαχαριάδη που ακολουθεί, το αναδημοσιεύουμε γιατί νομίζουμε ότι έχει έναν επίκαιρο χαρακτήρα και ανεξάρτητα από διαφωνίες ή συμφωνίες, θα δώσει αφορμή για επίκαιρους προβληματισμούς ή ακόμα και για συνειρμούς. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται πάντα, το βέβαιον, όμως, είναι ότι συνεχίζεται....

ΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ»**

(**ο τίτλος είναι της iskra)

Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους είναι από μια ορισμένη πλευρά ιστορία άμεσου είτε έμμεσου ξεπουλήματος του πολιτικού κόσμου της χώρας στο ξένο εκμεταλλευτικό κεφάλαιο. Δεν υπήρξε ούτε υπάρχει αστικό πολιτικό κόμμα και αστός πολιτικός που να μην ήτανε είτε να μην είναι συνδεδεμένος με τον έναν είτε τον άλλο τρόπο με το ξένο κεφάλαιο, με ξένες πολιτικές επιρροές, και στην πρώτη γραμμή με το αγγλικό κεφάλαιο και την αγγλική πολιτική.

Η πολιτική του αστικοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη. Ήταν πολιτική υποδούλωσης, εξάρτησης από ξένο κεφάλαιο και την ξένη πολιτική. Και τ' αποτελέσματα είναι γνωστά: Να ΄ναι η Ελλάδα στα χάλια που βρίσκεται. Για τον αστικοτσιφλικάδικο πολιτικό κόσμο και τις πλουτοκρατικές τάξεις που εκπροσωπεί, η κατάσταση αυτή είναι φυσιολογική. Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του Λαού και του τόπου. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε και γιατί στην Ελλάδα δεν είχαμε ούτε έχουμε απ' την πλευρά της αστικής τάξης συνεπές δημοκρατικό πολιτικό κίνημα. Γιατί η αστική τάξη στην Ελλάδα και ο πολιτικός της κόσμος πρόδωσαν την αστικοδημοκρατική αποστολή τους, που περιλαμβάνει και τη δημιουργία πραγματικά γερής, οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητης νεοελληνικής εθνικής πολιτείας. Και να γιατί ο εργαζόμενος Λαός, που αυτός πληρώνει τα σπασμένα της προδοσίας αυτής και της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της χώρας απ' το ξένο κεφάλαιο, ανάλαβε αυτός το καθήκον της δημιουργίας μιας πραγματικά λεύτερης και ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας. Η φυσική του ύπαρξη και υπόσταση είναι δεμένη αδιάσπαστα με την πραγματοποίηση του καθήκοντος αυτού, που πολιτικά βρήκε τη συμπύκνωση και την έκφραση του στον Πολιτικό Συνασπισμό των Κομμάτων του ΕΑΜ, στο πανελλήνιο, παλλαϊκό εαμικό κίνημα.

Εδώ όμως σκοντάφτουμε σε μια σοβαρή δυσκολία, που για πολλούς φαίνεται και αξεπέραστη: στον εξωελληνικό παρεμβατισμό. Οι εξωελληνικοί αυτοί παράγοντες έχουν συνηθίσει απ' την πρώτη αρχή να βρίσκουν, να εξαγοράζουν και να διαφθείρουν στην Ελλάδα πρόσωπα και παρατάξεις, που τους υπηρετούσαν δουλικά και υπάκουα. Και σήμερα, ύστερα απ' την κοσμογονία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που ανύψωσε το ΕΑΜ σε αποφασιστικό πολιτικό παράγοντα στον τόπο μας, δεν μπορούν να συμβιβασθούν εύκολα με το γεγονός ότι το ΕΑΜ αυτό, που εκπροσωπεί τη λεύτερη, δημιουργική Ελλάδα, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι τους σα δούλος, όπως είναι συνηθισμένοι με τους άλλους, γιατί τότε θα έπαυε να υπάρχει. Και ότι συνεννόηση και συνεργασία με τη Νέα Ελλάδα, την εαμική Ελλάδα, μπορεί να υπάρξει και να σταθεί μονάχα πάνω στη βάση της ισοτιμίας, της αμοιβαίας κατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Την κύρια ευθύνη τη φέρνουν πάλι οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, που προσφέρονται πάντα έτοιμοι να πουλήσουν τον τόπο τους, και έτσι πείθουν τους ξένους ότι μπορούν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται προς την Ελλάδα όπως πριν, δηλαδή σαν αφέντης προς σκλάβο. Αυτού βρίσκεται για μας ο κόμπος. Απ' το βάθρο της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να υποχωρήσουμε δεν μπορούμε, γιατί εδώ κάθε υποχώρηση σημαίνει προδοσία. Παραμένοντας στέρεα πάνω σ' αυτό το βάθρο, πρέπει ν' απομονώσουμε και ν' απογυμνώσουμε από κάθε λαϊκή βάση την εθνική προδοσία που εκπροσωπείται από το Μ.Μ. και Σία. Να κερδίσουμε με τη λαϊκή δημοκρατική πολιτική μας τις ταλαντεύσεις του Κέντρου, τουλάχιστο για όσα αφορούν τη μαζική του βάση, προς τ' αριστερά. Και να πείσουμε τους ξένους ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση και συνεργασία με την Ελλάδα όξω απ' τη βάση της ισοτιμίας και της εθνικής αξιοπρέπειας που βάζει ΕΑΜ. Και ότι κάθε εμμονή στις μέθοδες της μισοαποικιακής πολιτικής θα έβρισκε το Λαό μας άκαμπτο και θα τους έφερνε αντιμέτωπους μ' αυτόν.

Έτσι διαγράφεται το πρόβλημα μας στη σημερινή στιγμή. Και δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα μπορέσουμε να το μαστορέψουμε το πρόβλημα αυτό, γιατί παρ' όλα τα εμπόδια, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, διαβολές, συκοφαντίες, πλαστογραφίες, τρομοκρατία και βία που εξασκείται σε βάρος του κινήματος μας, εμείς κατέχουμε κάτι βασικό, αποφασιστικό, αναντικατάστατο και άφθαστο, που δεν τόχει ούτε μπορεί να τόχει κανένας απ' τους αντίπαλους μας. Είμαστε το μοναδικό κίνημα, το κίνημα της Λαϊκής Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, που κρατά τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας. Στον κόσμο που εκπροσωπεί το χοντρικό εθνικό ξεπούλημα, την έσχατη εθνική προδοσία και τη δουλική υποταγή στους ξένους, ορθώνεται το κίνημα μας λαϊκό, ρωμαλέο, εθνικό, πηγαίο, που εκπροσωπεί ό,τι τίμιο, αντρίκειο, λαϊκό, εθνικό, πραγματικά ελληνικό έχει να παρουσιάσει ο τόπος αυτός. Αυτού βρίσκεται και η δική μας περηφάνια και το αίσθημα της ανωτερότητας και της υπεροχής απέναντι στους αντιπάλους μας.

Όμως αυτό μας φορτώνει με υποχρεώσεις και βάρη που μονάχα ένας ηθικά ακέραιος και αδέκαστος χαραχτήρας μπορεί να τα βαστάζει. Και μονάχα ένα κόμμα και ένα κίνημα που συγκεντρώνει τέτοιους χαραχτήρες, χαραχτήρες που συγκεντρώνουν φωτεινό μυαλό, καρδιά λαϊκού αγωνιστή που δε δειλιάζει μπροστά σε τίποτα, με ακατάβλητη θέληση και αντοχή, και παράλληλα με ηθική ανωτερότητα, ακεραιότητα και υπεροχή, μονάχα ένα τέτοιο κόμμα και κίνημα μπορεί να τα βγάλει πέρα έτσι όπως θέλει ο Λαός, όπως συμφέρει στην Ελλάδα.

(*) Πρόκειται για ανοικτή επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη που δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ το Σεπτέμβριο του 1945, λίγο πριν το ιστορικό 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, και η οποία απευθυνόταν στο Θανάση Χατζή, μέλος τότε της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέα της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης. Ο Θανάσης Χατζής στα χρόνια της Κατοχής διετέλεσε και Γραμματέας της Κ.Ε. του ΕΑΜ.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Άνθρωποι κατατρεγμένοι, κυνηγημένοι, ταλαιπωρημένοι, απελπισμένοι.

Είναι αυτοί που σώθηκαν από τις βόμβες. Από τον πόλεμο. Από τον πνιγμό.

Που φτάνουν ικέτες στην «Ευρώπη του πολιτισμού».

Είναι αυτή, η «πολιτισμένη Ευρώπη», που αφού τους μετέτρεψε σε πρόσφυγες, σε μετανάστες,  σε ικέτες, τώρα φτιάχνει ένα απέραντο «Αλκατράζ» για τους στοιβάξει.

Το «Αλκατράζ» δεν είναι άλλο από την Ελλάδα.

Η χώρα μας, τα νησιά της, οι εθνικές οδοί της, τα λιμάνια της, οι πόλεις, τα χωριά της, μετατρέπονται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μια φυλακή όπου - προς δόξα της ευρυχωρίας του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» - οι κρατούμενοι, οι πρόσφυγες, θα μπορούν να… προαυλίζονται από την Ειδομένη και τα Τέμπη μέχρι το Καστελόριζο.

Βέβαια η ευρωενωσιακή κομψότητα δεν επιτρέπει να ακούγονται λέξεις όπως «φυλακή» ή «στρατόπεδα». Επιλέγει να χρησιμοποιεί ευφημισμούς. Ένας από αυτούς: «Κέντρα φιλοξενίας»…

Οι Έλληνες (και βέβαια δεν μιλάμε για τους ναζί, για τους φασίστες) νιώθουν από προσφυγιά. Ξέρουν από μετανάστευση. Το δείχνει η ανθρωπιά τους. Γι’ αυτό και μπορούν να αναγνωρίσουν ότι οι εικόνες αυτές δεν είναι οι εικόνες της Ελλάδας του ελληνικού λαού.

Δεν είναι εικόνες που ταιριάζουν στην πατρίδα ενός λαού που βίωσε τον μικρασιατικό ξεριζωμό, την ξενιτιά στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου και στα λαντζέρικα της Αμερικής. Οι εικόνες αυτές την μόνη Ελλάδα που καθρεφτίζουν είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Και του ΝΑΤΟ.

Οι κυβερνώντες και όλο το πολιτικό τόξο του ευρωατλαντισμού, αφού δεν μπορούν να αποκρύψουν την αλήθεια και τα σημαινόμενα των εικόνων, επιστρέφουν στην γνώριμη τακτική της σποράς ψευδαισθήσεων και αυταπατών.

Μιλούν για «εφαρμογή των αποφάσεων» της τελευταίας συνόδου της ΕΕ λες και όλα αυτά που βλέπουμε συνιστούν τάχα παραβίαση και όχι εφαρμογή αποφάσεων που στο όνομα της Σένγκεν και των συνοριακών ελέγχων παρέχουν το πράσινο φως για κλειστά σύνορα, για απελάσεις, για φράχτες, για πλαφόν προσφύγων μετά από ξεδιάλεγμα όσων πληρούν τις προϋποθέσεις του φτηνού εργατικού δυναμικού που ορέγονται τα γερμανικά μονοπώλια, για κατασχέσεις των υπαρχόντων των προσφύγων.

Εμφανίζουν ως λύση του προβλήματος την ίδια την αιτία του προβλήματος. Για μια ακόμα φορά παρουσιάζουν σαν πεδίο αντιμετώπισης της κατάστασης την ΕΕ. Ποια; Την ΕΕ της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Γαλλίας που βομβαρδίζει τη Συρία, της Ιταλίας που βομβαρδίζει τη Λιβύη!

Αλλά πώς γίνεται να λύσεις ένα πρόβλημα όταν αναγορεύεις σε παράγοντα της λύσης τα ίδια τα αίτια, την ίδια τη μήτρα που το δημιουργεί;

Ο ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός, ανεξαρτήτως των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό του, δρα απέναντι στην Ελλάδα - και στο προσφυγικό - μονομερώς.

Η Ελλάδα ή θα απαντήσει εξίσου μονομερώς, θα αρνηθεί την συμμόρφωση στα ευρωενωσιακά και ΝΑΤΟικά δεσμά, θα απεμπλακεί από την συμμετοχή της στους πολέμους που διεξάγουν ΝΑΤΟ και ΕΕ, θα δώσει με όρους προάσπισης της εθνικής της κυριαρχίας τις δυνάμεις της για τη διάσωση των ξεριζωμένων και θα προχωρήσει – άμεσα - σε αναζήτηση μέτρων απευθείας μεταφοράς των προσφύγων στα κράτη τελικού προορισμού τους, ή θα μετατραπεί όντως στο «Αλκατράζ» που θέλουν να την καταδικάσουν «εταίροι» και «σύμμαχοι».

Οι ευθύνες όλου του εγχώριου πολιτικού τόξου του ευρωατλαντισμού είναι ιστορικές. Γιατί το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα: Το συρματόπλεγμα του «Αλκατράζ» περικλείει τους πάντες, Έλληνες και πρόσφυγες. Όλους όσοι βρίσκονται στο έδαφός της Ελλάδας, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, χρώματος και θρησκεύματος.

*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.gr την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2016

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Αποκλείεται ο ''εισαγόμενος'' εμφύλιος στη Συρία να μετεξελιχθεί σε πόλεμο παγκόσμιων διαστάσεων. Παρά την ανάμιξη της Ρωσίας στο πλευρό του Άσαντ, παρά την με διάφορα προσχήματα προώθηση ασήμαντων δυνάμεων του ΝΑΤΟ ανατολικότερα, δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει ένας μεγάλος πόλεμος με στρατιωτική αντιπαράθεση ΗΠΑ και Ρωσίας – πόσω μάλλον παγκόσμια σύρραξη, όπως ισχυρίζονται κάποιοι στη χώρα μας, προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό.  

Παρά τις υλακές της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας που ζητούν –''συμμαχική χερσαία επιχείρηση'' υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ – δηλαδή των ΗΠΑ! - προκειμένου να ανατραπεί ο Άσαντ, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η πραγματική έγνοια της Άγκυρας συνίσταται στην αποτροπή ίδρυσης ενός ημιαυτόνομου, ίσως και ημιανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη Συρία. Όσο για τη Σαουδική Αραβία, αυτή η αγωνία μην τυχόν και χάσει την πρωτοκαθεδρία ως στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ μετά την αποκατάσταση των σχέσεων της Ουάσιγκτον με την Τεχεράνη. Αυτό όμως θα συμβεί οπωσδήποτε ό,τι και να κάνουν οι Σαουδάραβες, δεδομένου ότι καμιά σύγκριση δεν μπορεί να γίνει ανάμεσα στις δύο χώρες. Το Ιράν υπερτερεί στα πάντα, τόσο από πλευράς πληθυσμιακής όσο και κυριότερο από πλευράς εθνικής συνοχής. Η Σαουδαραβία είναι ένα τεχνητό κράτος που ιδρύθηκε λιγότερο από ...εκατό (!) χρόνια πριν. Ένα κράτος φύλαρχων και φυλών που μόνο η εξαγορά από την οικογένεια Σάουντ το κρατάει τυπικά ως ενιαία κράτος, σε συνδυασμό με την απόλυτη μοναρχία και τη θρησκευτική τρομοκρατία. Για να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοούμε, αρκεί να πούμε ότι μόλις το 1925, ο ιδρυτής του κράτους αυτού Ίμπιν Σαούντ απόσπασε τη Μέκκα και τη Μεδίνα, τους ιερούς τόπους του Ισλάμ!  

Η Σαουδαραβία είναι ίσως το μοναδικό κράτος στον κόσμο που ...''φουσκώνει'' τον πληθυσμό του για να εντυπωσιάσει τους γείτονες του! Δηλώνει πληθυσμό 32 εκατομμύρια. Σε πλήρη αντίθεση με τη Σαουδαραβία, το Ιράν είναι μια αυτοκρατορία που διαρκεί περισσότερα από ...τέσσερις χιλιάδες (!) χρόνια, με 80 εκατομμύρια πληθυσμό και φυσικά πραγματική εθνική συνοχή. Όσο για τον Ερντογάν δεν ξέρει τι λέει, καθώς σταδιακά συνειδητοποιεί πόσο μοιραίο λάθος εκ μέρους του ήταν κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στη Συρία προ τριμήνου, η οποία συνεπέφερε πλήρη ρήξη στις ρωσοτουρκικές σχέσεις. Ο Πούτιν μίλησε για ''προδοσία'' και έχει δίκιο. Ενώ η Μόσχα στήριξε ποικιλοτρόπως τον Ερντογάν, όταν αυτός προσπαθούσε να χειραφετηθεί από την αμερικανική πολιτική επιρροή, εισέπραξε από την Τουρκία την κατάρριψη μέσα στην Συρία του πολεμικού αεροσκάφους Σουχόι.  

Απείλησε η Άγκυρα στην αρχή με μονομερή εισβολή. Κατάλαβε όμως ο Ερντογάν τι ηλιθιότητα κυριολεκτικά θα αποτελούσε κάτι τέτοιο, με τη ρωσική πολεμική αεροπορία να δρα στους συριακούς ουρανούς. Χιλιάδες νεκροί Τούρκοι στρατιώτες και δεκάδες πολεμικά τουρκικά αεροπλάνα από τους αντιαεροπορικούς πυραύλουςS-300 και τουςS-400 της Συρίας χειρίζονται Ρώσοι και όχι Σύριοι. Στη συνέχεια, ο Ερντογάν ζήτησε ''συμμαχική χερσαία εισβολή'', η οποία αποκλείεται να γίνει λόγω των συμφερόντων των ΗΠΑ προς τα οποία μια τέτοια εισβολή θα ήταν εντελώς αντίθετη. Σιγά μην κάνουν πόλεμο στη Συρία οι Αμερικανοί για να δουν να ανατρέπεται αμέσως ο φιλοαμερικανός πρόεδρος Ρουχανί του Ιράν και να ανακαταλαμβάνουν την εξουσία οι σκληροπυρηνικοί! Έτσι έγινε και το 2003 . Είχαν επικρατήσει στην προεδρία του Ιράν Ο Ραφσανζανί και ο Χαταμί, εντελώς φιλοαμερικανοί για την ιρανικά δεδομένα. Μάλιστα ο Χαταμί είχε επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές του 2001 με 77%. Μόλις όμως έγινε η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, τα πάντα άλλαξαν εκ βάθρων. Στις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2005 νίκησε ο Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ, επικρατώντας άνετα του πιο επιφανούς αμερικανόφιλου αντιπάλου του, του πρώην προέδρου Χασεμί Ραφσανζανί. Το 2009 ο Αχμαντινετζάντ σάρωσε και τον επίσης φιλοαμερικανό για τα ιρανικά δεδομένα Χουσεϊν Μουσαβί, τον οποίο υποστήριξε ο Χαφσανζανί και ο Χαταμί. Μέσα σε μια βδομάδα, ο Ερντογάν άλλαξε Τρίτη φορά θέση. Ζήτησε αυτή τη φορά τη δημιουργία ''ζώνης ασφαλείας'' μέσα στο Συριακό κράτος! Αυτή τη φορά μάλιστα είχε και την υποστήριξη της Μέρκελ, η οποία καίγεται για το προσφυγικό εν όψει εκλογών σε τρία γερμανικά κρατίδια.

Πέρυσι, τον Ιούνιο του 2015, η αμερικανική εφημερίδα Ουάσιγκτον Πόστ, είχε δημοσιεύσει πληροφορίες για τη δημιουργία μιας ντε φάκτο ''ζώνης ασφαλείας'' στη Βόρεια Συρία, κατόπιν συμφωνίας ΗΠΑ και Τουρκίας. Χαρακτηριστικά του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η τουρκική πολιτική είναι το γεγονός ότι φέτος η άγκυρα ζητάει λιγότερο από τη μισή από τη ''ζώνη ασφαλείας'' που είχε συμφωνήσει πέρυσι ο Ερντογάν με τις ΗΠΑ.  

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΕΙΝΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΤΙΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ "ΕΤΑΙΡΟΙ" ΜΑΣ ΝΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΑΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΤΟ ERT-OPEN

Ο Α. Αλαβάνος, σε συνέντευξή του στην ert-open και απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις για το προσφυγικό, μεταξύ άλλων ανάφερε και τα εξής:  

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση και σε ένα ακόμα τομέα εκτός της οικονομίας αποδεικνύει, με πολύ πικρό τρόπο και έντονα αισθητό στην Ελλάδα, τον επικίνδυνο προσανατολισμό, την πλήρη ανικανότητά και την ανικανότητά της να συγκροτήσει μια υπεύθυνη, δίκαιη και δημοκρατική κοινή πολιτική: στο προσφυγικό. Όσες και όσοι έχουν την άποψη ότι «με την παρουσία μας στους θεσμούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μπορεί να υποφέρουμε από τις εξοντωτικές συνθήκες των μνημονιακών προγραμμάτων, τουλάχιστον όμως έχουμε εξασφαλισμένη την γεωστρατηγική μας ασφάλεια», ας το ξανασκεφτούν. Ας δουν ότι ακριβώς η ανερμάτιστη πολιτική των Βρυξελλών βαθμιαία ρίχνει και την Ελλάδα μέσα στη δίνη της γεωστρατηγικής κρίσης στη Συρία, το Ιράκ μέχρι και το απόμακρο Αφγανιστάν. Οι αρνητικές συνέπειες των διάφορων επικίνδυνων και αποδιοργανωμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χώρα μας μάλιστα αρχίζουν να συμπλέκονται και να αλληλοτροφοδοτούντια, όπως δείχνουν η εμπλοκή της πορείας των προσφύγων με τα μπλόκα από τον δίκαιο αγώνα των αγροτών στις εθνικές οδούς ή οι πιθανές επιπτώσεις στον τουρισμό των νησιών λόγω των σκηνών που προβάλλουν όλα τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως σε μια χώρα που η τουριστική προσέλευση προσφέρει μια ανάσα στην διαλυμένη από τα ευρωπαϊκά μνημόνια οικονομία της.  

Ασφαλώς η Ελλάδα ως χώρα δεν φέρει καμμία ευθύνη για αυτή την ασυγκράτητη κίνηση πληθυσμών από την Ανατολή προς τη Δύση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕλΛ όμως φέρει ασυγχώρητες ευθύνες για την προχειρότητα και κυρίως την ασυγχώρητη καθυστέρηση αντιμετώπισης του προσφυγικού κύματος. Η εξέλιξη είχε διαφανεί ήδη ότι λαμβάνει διαστάσεις πλημμυρίδας από τις πρώτες μέρες του 2015. Είχε προειδοποιήσει για αυτό επισήμως η αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και πολλές άλλες διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το δρομολόγιο ήταν σαφές, περνούσε μέσα από την Ελλάδα κι αυτό διαφαίνονταν εξαρχής γιατί οι μετακινήσεις μέσω Ιταλίας ήταν λιγότερες από το ένα δέκατο των μετακινήσεων μέσω Ελλάδας. Αντί να αντιδράσει εγκαιρα και συγκροτημένα η κυβέρνηση Τσίπρα εδώ κι ένα χρόνο, τον χειμώνα και την άνοιξη του 2015 το πέρασε ρίχνοντας την τράπουλα για να δει τι πολιτική θα ακολουθήσει για τα μνημόνια. Το καλοκαίρι το πέρασε με το δημοψήφισμα, που θα μπορούσε να έχει ιστορική σημασία, αλλά το αποτέλεσμά του το πέταξε την επόμενη μέρα στο καλάθι των αχρήστων και με τις εκλογές μόνο και μόνο για να έχει μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ κι όχι με τους κεντρώους ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Μόνο το χειμώνα του 2016 ξύπνησε αλλά αυτή η αφύπνιση έγινε πολύ αργά, ανοργάνωτα και χωρίς ακόμα και σήμερα συγκροτημένες προτάσεις.  

Κατά τη γνώμη μου η Ελλάδα θα πρέπει επειγόντως να κινηθεί στις παρακάτω κατευθύνσεις τόσο προς την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και προς τη διεθνή κοινότητα:  

Πρώτο, να θέσει το αίτημα ώστε η συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός στη Συρία που αποφασίσθηκε να συνοδευθεί εξαρχής με συγκεκριμένα μέτρα που θα αποσκοπούν στην ανακοπή της μαζικής εξόδου, όπως δημιουργία ασφαλών ζωνών διαβίωσης και προσωρινών κατασκηνώσεων στο εσωτερικό της χώρας, η ομαλή εξασφάλιση τροφής και υγειονομικής περίθαλψης, η ενίσχυση του αισθήματος ασφαλείας, η αναζωπύρωση της στοιχειώδους οικονομικής δραστηριότητας ώστε να αρχίσουν να ανοίγουν θέσεις εργασίας. Η μείωση του αριθμού των προσφύγων με την εκτόνωση των αιτιών επιτόπου έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία από τη δίκαιη κατανομή ενός ανεξέλεγκτου και ασυγκράτητου αριθμού εισερχομένων.  

Δεύτερο, η προώθηση της ιδέας - που εκφράσθηκε κάποια στιγμή από την Μέρκελ, ναι από την Μέρκελ, κι όχι από την ελληνική κυβέρνηση - να οργανωθούν με ευρωπαϊκή οικονομική στήριξη στην Τουρκία και μάλιστα κοντά στις διόδους εισόδου στα νότια σύνορά της προσωρινά κέντρα εγκατάστασης, όπου θα γίνεται η καταγραφή των προσφύγων και μετά η οργανωμένη μετακίνησή τους κατευθείαν στους τόπους προορισμού, πχ αεροπορικά, που δεν απαιτεί την οδική μετακίνησή τους μέσω σειράς κρατών που τώρα διασχίζουν, από τα νότια Βαλκάνια μέχρι τις βαλτικές χώρες.  

Τρίτο, η νόμιμη με βάση το διεθνές δίκαιο απαίτηση της Ελλάδας να εφαρμόσουν όλες η χώρες της Ε.Ε. τη Διεθνή Σύμβαση της Γενεύης του 1951 που προβλέπει την ελεύθερη μετακίνηση των προσφύγων και το Τροποποιητικό Πρωτόκολλο του 1967 που επέκτεινε την ιδιότητα του πρόσφυγα σε όλο τον κόσμο. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν υπογράψει τα σχετικά κείμενα και η στάση των κρατών των Δυτικών Βαλκανίων τα παραβιάζει κατάφωρα. Είναι εξευτελιστικό για την Ελλάδα να εφαρμόζει πειθήνια τις καταστροφικές για την κοινωνία και την οικονομία της εντολές των Βρυξελλών και την ίδια στιγμή μια σειρά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παραβιάζουν σχεδόν αδιαμαρτύρητα σε βάρος μας τις βασικές αρχές ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου σε ένα ανθρωπιστικό μάλιστα θέμα.  

Τέταρτο, η απαίτηση για την εφαρμογή των ποσοστώσεων στην κατανομή των προσφύγων που θα κατανέμει το βάρος της μαζικής προσφυγικής παρουσίας σε όλα τα κράτη, ώστε να μη εμφανίζονται ακραία φαινόμενα χωρών - στρατοπέδων προσφύγων, όπως γίνεται με σήμερα με την Ελλάδα και έχει συμβεί σε ένα βαθμό σε προηγούμενες φάσεις με την Ιταλία ή την Μάλτα.  

Πέμπτο, η άρνηση από την Ελλάδα στην εμπλοκή του ΝΑΤΟ στα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα. Δεδομένου ότι για την Τουρκία σημεία της ελληνικής επικράτειας θεωρούνται γκρίζες ζώνες, η παρέμβαση του ΝΑΤΟ σε αυτή την ευαίσθητη περιοχή μπορεί να περιπλέξει το εθνικό με το προσφυγικό, που ήδη επηρεάζει το οικονομικό. Αν θέλει το ΝΑΤΟ να προσφέρει, μπράβο του, ας συμβάλλει με τις τεράστιες υποδομές του και τις οικονομικές του δυνατότητες στην κατασκευή οργανωμένων σταθμών προσωρινής παραμονής προσφύγων που έχουν ήδη φτάσει μέχρι την δυτική ακτή της Τουρκίας.  

Τέλος, σε σχέση με τον ελληνικό λαό που δέχεται τις πιέσεις από την ανεξέλεγκτη ροή και συγκέντρωση των προσφύγων στην πατρίδα του, χρειάζεται να κρατήσουμε αυτές τις δύσκολες στιγμές νηφαλιότητα, ψυχραιμία, ανθρωπιστική διάθεση και προθυμία για αλληλεγγύη, που όντως έχει ήδη εκφράζεται από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας. Και μικρή υπομονή: το πρόβλημα στην Ελλάδα εξελίσσεται τόσο ακραία, που δεν είναι δυνατό να αργήσει να επιλυθεί.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR