Παναγιώτης Μαυροειδής

Έγραψε  λοιπόν το ΠΑΜΕ σε μια ανακοίνωση για την υπόθεση καθαίρεσης και διαπόμπευσης του εκπαιδευτικού, μέλους των Παρεμβάσεων,  Χ.Ζαγανίδη:

«Υπάρχουν διάφορα είδη αγωνιστικότητας. Η αγωνιστικότητα στην υπεράσπιση του συστήματος, προσδοκώντας σε προσωπικό όφελος. Ο αγωνιστής που ψάχνει για λύσεις μέσα στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, με αλλαγή διαχειριστών. Κι οι αγωνιστές που πάνε κόντρα στο σύστημα, παλεύουν για την ανατροπή της βαρβαρότητας.»

 Κοντολογίς,  ο Χ. Ζαγανίδης θα πρέπει να ριχτεί στην πυρά, επειδή «τα παίρνει» και ταυτόχρονα παλεύει να σώσει το «σάπιο καπιταλιστικό σύστημα»!

Θα τον βάλουν δε στη θέση του, οι «ανατροπείς της βαρβαρότητας», δηλαδή οι μνημονιακοί βρυκόλακες των ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, με ταξικό υπομόχλιο το ΠΑΜΕ!

Για ποιόν τα γράφουν αυτά;

Για ποιους τα γράφουν αυτά (διότι τα ίδια γράφουν και λένε και σε άλλους συνδικαλιστικούς χώρους);

Ο πολιτικός φανατισμός  αφαιρεί λοιπόν  κάθε έννοια ταξικής αλληλεγγύης και  ενστίκτου και  προσθέτει μόνο ασυλλόγιστα λόγια και πρακτικές πολιτικής και ηθικής  απαξίωσης;

Αυτές τις χυδαιότητες, μπορεί να τις φιλοξενεί το χαρτί που είναι χωρίς ψυχή,  κανένας όμως άνθρωπος του ΚΚΕ δεν μπορεί να τις ψελλίσει «δια ζώσης» στην πλατεία του Πύργου, στο Καλοχώρι, ή σε ένα σχολείο της Θεσσαλονίκης.

Για το τι πραγματικά είναι ο καθένας μας, υπάρχει ένας αψευδής και αντικειμενικός «μάρτυρας». Και αυτός είναι ο συνάδελφος μας που τριβόμαστε καθημερινά μαζί του. Από αυτόν δε μπορείς να κρυφτείς, τα δε λόγια δίνουν γρήγορα λογαριασμό και δεν μπορούν να αμολιούνται αβασάνιστα.

Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ, που δεν γνωρίζουν ούτε το Χ.Ζαγανίδη, ούτε λεπτομέρειες της θλιβερής μεθόδευσης διαπόμπευσής του, είμαστε σίγουροι ότι τελικά θα προβληματιστούν πάνω σε άλλα πράγματα.

Το ΚΚΕ κάθε φορά που βγαίνει στην επιφάνεια κάποιο από τα συνηθισμένα οικονομικά σκάνδαλα που αφορά το αστικό πολιτικό κατεστημένο και την ολιγαρχία, συνηθίζει να λέει ότι η «σκανδαλολογία» συνιστά  αποπροσανατολισμό από την ανάδειξη του κύριου ζητήματος που είναι ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του καπιταλισμού. Πράγματι, μέχρι σημείου παρεξηγήσεως, δε βάζει τέτοια θέματα στην ατζέντα του.

Βρήκε λοιπόν τώρα  αφορμή να αλλάξει ρεπερτόριο, εξαπολύοντας κατηγορίες περί …οικονομικών ατασθαλιών (!) σε ένα σωματείο κατά του προέδρου του, που όλως τυχαίως είναι αγωνιστής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς;  Και όλα αυτά μαζί με ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ευρύτερος κόσμος της κομμουνιστικής αριστεράς και του μαχόμενου κινήματος, βλέπει αυτά τα πράγματα με άλλο κριτήριο. Αναλογίζεται τι αποτέλεσμα μπορούν να έχουν οι προσπάθειες αντίστασης απέναντι στην αντεργατική καταιγίδα μέτρων από κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΕΕ, αν το ΚΚΕ,  η μεγαλύτερη δύναμη στο χώρο της αριστεράς, αναζητεί όχι την κοινή δράση με την αντικαπιταλιστική αριστερά ενάντια στον ταξικό και πολιτικό αντίπαλο, αλλά πασχίζει για ένα «αντίστροφο ενιαίο μέτωπο». Και δεν είναι μόνο η υπόθεση Ζαγανίδη, που δημιουργεί αυτές τις σκέψεις.

Ποιος θυμάται αλήθεια εκείνη την περιβόητη 48ωρη απεργία φάντασμα, που είχε αποφασιστεί με πρόταση ΠΑΜΕ και συμφωνία ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ στην ΓΣΕΕ;  Μια απεργία αποφασισμένη στις 4 Φλεβάρη και με ημερομηνία πραγματοποίησης ανοιχτή να τη συμπληρώσει η κυβέρνηση «όταν και αν  θα κατέβαζε το ασφαλιστικό». Και η κυβέρνηση διάλεξε φυσικά Πασχαλινές και άλλες Κυριακές. Η  περίφημη «κλιμάκωση» πήγε περίπατο, αλλά το ασφαλιστικό και τα άλλα μέτρα έσκασαν στα κεφάλια μας…

Ποιος αλήθεια θυμάται με περηφάνεια αυτή την «απεργία»;

Πόσο θα απαλύνει το πρόβλημα των αδιεξόδων και των θλιβερών ενοχών η καθαίρεση του ενοχλητικού Χ. Ζαγανίδη;

Μήπως μια γενναία κοινή  πρωτοβουλία για οριζόντιο αγωνιστικό συντονισμό σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων, που θα διαμόρφωνε ένα ορατό ανεξάρτητο κέντρο πραγματικού αγώνα απέναντι στην κυβέρνηση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό θα ήταν πιο χρήσιμη;

πηγη: pandiera.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΦΩΝΟΣ ΘΕΑΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΩΤΣΟΣΚΟΥΦΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ

Η συμφωνία στην οποία κατέληξε το πολύωρο Εurogroup συνιστά, σύμφωνα με έγκυρους πολιτικούς κύκλους στις Βρυξέλλες, ένα μεγάλο φιάσκο σε βάρος της χώρας μας.

Η παραδομένη κυβέρνηση Τσίπρα υπήρξε άφωνος θεατής, του Εurogroup, στο οποίο η διαπραγμάτευση εκτυλίχθηκε ανάμεσα στους νεοαποικιοκράτες κηδεμόνες της χώρας μας, ΕΕ και ΔΝΤ, με την Ελλάδα κλοτσοσκούφι ανάμεσα τους.

Η συμφωνία του Εurogroup θα έχει ως αποτέλεσμα πρόσθετα μέτρα και άμεσο ξεπούλημα δημόσιου πλούτου για να κλείσει η αξιολόγηση, δόσεις που θα δοθούν με νέους εκβιασμούς και με... δόσεις, ενώ κατά κύριο λόγο θα κατευθυνθούν στις τσέπες των δανειστών για τοκοχρεολύσια και παραπομπή των όποιων παρεμβάσεων στο χρέος μετά το 2018 σε φάσεις, με την κυβέρνηση να εγκαταλείπει οριστικά κάθε διεκδίκηση για διαγραφή χρέους.

Ο μνημονιακός δρόμος εξελίσσεται, σε όλο και πιο μεγάλη και χωρίς τέλος οικονομική και κοινωνική τραγωδία, τη μεγαλύτερη που πέρασε η χώρα σε ειρηνική περίοδο.

Η Ελλάδα χρειάζεται κατεπειγόντως μια μεγάλη δημοκρατική, αντιμνημονιακή ανατροπή στο πλαίσιο της οποίας, με αφετηρία τη διαμόρφωση εθνικού νομίσματος, τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, τη γενναία σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη των αδυνάτων και την εθνικοποίηση των τραπεζών, θα εφαρμοσθεί ένα σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού, το οποίο θα ενισχύσει μισθούς, συντάξεις , θέσεις εργασίας και κυρίως την ελπίδα, την θετική προοπτική και την αισιοδοξία στη χώρα.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

To Εurogroup καλωσορίζει το Staff level agreement που συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας και των θεσμών. Παράλληλα το Eurogroup τονίζει με ικανοποίηση τη συμφωνία μεταξύ των ελληνικών αρχών και των θεσμών για τον προληπτικό μηχανισμό, όπως συμφωνήθηκε στο ανακοινωθέν της 9ης Μαΐου και ειδικότερα την πιθανή υιοθέτηση μόνιμων διαρθρωτικών μέτρων (σ.σ. δημοσιονομικός κόφτης), συμπεριλαμβανομένων μέτρων για τα έσοδα, που θα συμφωνηθούν με τους θεσμούς.

Αυτός παρέχει περαιτέρω διασφαλίσεις ότι η Ελλάδα θα επιτύχει τους στόχους του ESM για τα πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα).

Παράλληλα το Eurogroup καλωσορίζει τη νομοθέτηση από την ελληνική Βουλή των περισσότερων prior actions της πρώτης αξιολόγησης και ιδιαίτερα την υιοθέτηση παραμετρικών δημοσιονομικών μέτρων που αντιστοιχούν στο 3% του ΑΕΠ, που θα επιτρέψουν να επιτευχθούν οι στόχοι του 2018 αλλά και το άνοιγμα της αγοράς για την πώληση δανείων, όπως επίσης τη δημιουργία του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων που θα είναι πλήρως ανεξάρτητο.

Το Eurogroup έδωσε εντολή στο EWG να επιβεβαιώσει τις επόμενες ημέρες την πλήρη εφαρμογή όλων των προαπαιτούμενων και ειδικότερα τις διορθώσεις στη νομοθεσία για το άνοιγμα της αγοράς πώλησης δανείων, της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης αλλά και την ολοκλήρωση όλων των προαπαιτούμενων από το μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων.

Μετά την πλήρη εφαρμογή όλων των προαπαιτούμενων και υπό την αίρεση της έγκρισης από τα εθνικά κοινοβούλια, το ESM αναμένεται να εγκρίνει το συμπληρωματικό ΜοU και τη δεύτερη δόση του προγράμματος.

Η δεύτερη δόση του προγράμματος ανέρχεται στα 10,3 δισ. ευρώ και θα δοθεί στην Ελλάδα σε δόσεις, η πρώτη εκ των οποίων θα καταβληθεί τον Ιούνιο (7,5 δισ.), ώστε να καλύψει ανάγκες εξυπηρέτησης χρέους αλλά και να επιτρέψει την αρχική κάλυψη καθυστερούμενων οφειλών ως μέσου για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας (σ.σ. ληξιπρόθεσμα χρέη Δημοσίου).

Οι επόμενες δόσεις που θα καταβληθούν για την κάλυψη καθυστερούμενων οφειλών και την κάλυψη περαιτέρω υποχρεώσεων για το χρέος θα καταβληθούν μετά το καλοκαίρι.

Οι δόσεις για την εκκαθάριση οφειλών θα είναι υπό την αίρεση αναφοράς των ευρωπαϊκών θεσμών για την πορεία της εκκαθάρισης. Οι δόσεις για την περαιτέρω εξυπηρέτηση του χρέους θα σχετίζονται με ορόσημα που αφορούν τις ιδιωτικοποιήσεις, συμπεριλαμβανομένου του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, της εταιρικής διακυβέρνησης στις τράπεζες, τη ΓΓΔΕ, τον ενεργειακό κλάδο. Tα ορόσημα θα αξιολογηθούν από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και θα επαληθευτούν από το EWG και το ESM.

Σε συνέχεια της ανακοίνωσης της 9ης Μαΐου και υπό την προοπτική της πλήρους ολοκλήρωσης όλων των προαπαιτούμενων από την Ελλάδα και την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, το Eurogroup εξέτασε τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους.

To Εurogroup αξιολόγησε τη βιωσιμότητα του χρέους σε σχέση με τον δείκτη των ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών (GFN): Με βάση το κύριο σενάριο, αυτές οι δαπάνες θα πρέπει να παραμείνουνκάτω από το 15% του ΑΕΠ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος μεσοπρόθεσμα και ακολούθως κάτω από το 20% του ΑΕΠ.

Το Eurogroup τονίζει τον μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 και υπογραμμίζει τη σημασία μιας δημοσιονομικής πορείας σε συνάφεια με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις στο πλαίσιο της ΕΕ.

To Εurogroup θυμίζει τις παρακάτω γενικές κατευθυντήριες αρχές για πιθανά επιπρόσθετα μέτρα για το χρέος που συμφωνήθηκαν στις 9 Μαΐου:

1. Τη διευκόλυνση πρόσβασης στις αγορές για να αναπληρωθεί το κρατικό χρέος με ιδιωτικό.

2. Την εξομάλυνση του προφίλ πληρωμών.

3. Κίνητρα για τη διαδικασία αναπροσαρμογής ακόμα και μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος.

4. Ευελιξία για αβέβαιες εξελίξεις στην αύξηση του ΑΕΠ και στα επιτόκια στο μέλλον.

Στις 9 Μαΐου το Eurogroup επαναβεβαίωσε ότι το ονομαστικό κούρεμα εξαιρείται και πως όλα τα μέτρα που θα ληφθούν θα ευθυγραμμίζονται με τους νόμους της ΕΕ και των ESM και EFSF.

Με γνώμονα αυτές τις αρχές και υπό την προϋπόθεση ολοκλήρωσης του τεχνικού μέρους της όλης εργασίας από το EWG, το Eurogroup συμφώνησε σήμερα σε ένα πακέτο μέτρων για το χρέος, τα οποία θα εφαρμοστούν σταδιακά, ώστε να καλύψουν τις μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες και θα είναι προκαθορισμένα πλήρως ευθυγραμμισμένο με το πρόγραμμα του ESM.

Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, το Eurogroup συμφωνεί σε ένα πρώτο πακέτο μέτρων, που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης έως και το τέλος του προγράμματος και θα περιλαμβάνουν:

- Χαλάρωση του «προφίλ» αποπληρωμών των δανείων του EFSF βάσει των τρέχοντων σταθμισμένων ωριμάνσεων.

- Χρήση της διευρυμένης στρατηγικής χρηματοδότησης των ESM/EFSF για να μειωθεί ο κίνδυνος των επιτοκίων χωρίς να επιβαρύνονται οικονομικά οι χώρες που συμμετείχαν αρχικά στο πρόγραμμα.

- Επιβολή ορίου στην αύξηση επιτοκιακού περιθωρίου που αφορούν στην επαναγορά χρέους του 2ου ελληνικού προγράμματος για το 2017.

Το Eurogroup ζήτησε από τις διοικήσεις ESM και EFSF να θέσουν σε εφαρμογή αυτά τα μέτρα βάσει των κανονισμών τους, αφού έχει γίνει πρώτα προπαρασκευαστική εργασία από το EWG και όπου κριθεί απαραίτητο, να προετοιμαστεί η λήψη αποφάσεων από τα αρμόδια όργανα των ESM και EFSF.

Η απόφαση για τη χαλάρωση του προφίλ πληρωμών των δανείων του EFSF και της μείωσης του κινδύνου των επιτοκίων είναι δράσεις που πρέπει να αναληφθούν κατά προτεραιότητα.

Σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα,το Eurogroup αναμένει την πιθανή εφαρμογή του δεύτερου μέρους των προαπαιτούμενων μέτρων, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος του ESM.

Αυτά τα μέτρα θα τεθούν σε εφαρμογή εάν η επικαιροποιημένη ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους, την οποία θα συντάξουν οι θεσμοί στο τέλος του προγράμματος, δείξει ότι είναι απαραίτητα ώστε να επιτευχθεί το όριο του GFN. Tα μέτρα υπόκεινται στη θετική αξιολόγηση των θεσμών και του Eurogroup για την εφαρμογή του προγράμματος.

- Κατάργηση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου για την αποπληρωμή της δόσης για το χρέος του 2018.

- Χρήση των κερδών του 2014 από τα ελληνικά ομόλογα από τον λογαριασμό του ESM, την παροχή στην Ελλάδα των κερδών από ANFA και SMPs (από το δημοσιονομικό έτος 2017) και τη χρήση τους ως «μαξιλάρι» για τη μείωση των μελλοντικών χρηματοδοτικών αναγκών.

- Διαχείριση παθητικού, πρόωρη μερική αποπληρωμή των υπαρχόντων επίσημων δανείων προς την Ελλάδα, με μείωση του επιτοκιακού κόστους και επέκταση της περιόδου ωρίμανσης.

- Εφόσον απαιτηθεί αναδιάρθρωση για ορισμένα δάνεια του ESFF (π.χ. παράταση του χρόνου αποπληρωμής, αναδιάρθρωση των αποσβέσεων του EFSF και της επιτοκιακής διαφοράς), ώστε το ύψος του GFN να παραμείνει στο επίπεδο που έχει ορισθεί, για να είναι σύμφωνο το ΔΝΤ αλλά χωρίς εξτρά επιβάρυνση του EFSF ή των κρατών που συμμετείχαν αρχικά στο πρόγραμμα.

Μακροπρόθεσμα το Eurogroup είναι πεπεισμένο ότι η εφαρμογή αυτής της συμφωνίας στα βασικά χαρακτηριστικά για το χρέος, μαζί με την επιτυχημένη ολοκλήρωση του προγράμματος από την Ελλάδα και την επίτευξη των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα, θα φέρει το ελληνικό χρέος σε βιώσιμο μονοπάτι, τόσο σε μεσοπρόθεσμο όσο και σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, και θα επιτρέψει τη σταδιακή επιστροφή στις αγορές.

Την ίδια στιγμή, το Eurogroup συμφωνεί σε έναν προληπτικό μηχανισμό για το χρέος που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος και θα διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους σε μακροχρόνιο ορίζοντα, ακόμη και στην περίπτωση που υπάρξει το χειρότερο σενάριο.

Το Eurogroup θα εξετάσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού εάν χρειαστούν επιπλέον μέτρα για το χρέος ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι για τις χρηματοδοτικές ανάγκες. Αυτός θα είναι υπό την αίρεση του Eurogroup, το οποίο και θα επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα συμμορφώνεται με τις δεσμεύσεις του SGP.

Αυτός ο μηχανισμός θα περιλαμβάνει μέτρα για περαιτέρω αναδιάρθρωση των δανείων του EFSF αλλά και την αναβολή πληρωμών επιτοκίων. Επίσης το Eurogroup δεσμεύεται για μακροχρόνια τεχνική βοήθεια, με στόχο την αύξηση της ελληνικής ανάπτυξης.

Το Eurogroup αναγνωρίζει ότι μετά το ιδιαίτερα εκτεταμένο χρονικό διάστημα για την εξέταση της βιωσιμότητας του χρέους δεν μπορούν να γίνουν περαιτέρω προβλέψεις, μόνο υποθέσεις, με δεδομένη και την υψηλή αβεβαιότητα για τις μακροοικονομικές εξελίξεις.

Με την προοπτική της επερχόμενης επιτυχούς ολοκλήρωσης της πρώτης αξιολόγησης και της συμφωνίας για την ανακούφιση χρέους, το Eurogroup καλωσορίζει την πρόθεση του ΔΝΤ να προτείνει στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου να εγκρίνει την επίτευξη χρηματοδοτικής συμφωνίας πριν από το τέλος του 2016, δεδομένο που θα βοηθήσει στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων δημοσιονομικών και δομικών μεταρρυθμίσεων.

Αναγνωρίζεται πως σε συνάφεια με τους κανόνες του ΔΝΤ η έγκριση αυτής της συμφωνίας θα βασιστεί σε μία νέα Ανάλυση Βιωσιμότητας του χρέους και της αξιολόγησης των πιθανών μέτρων ανακούφισης του χρέους που καταγράφηκαν παραπάνω.

Η πιθανή ελάφρυνση του χρέους θα εφαρμοστεί μετά το τέλος του προγράμματος στα μέσα του 2018 και ο τρόπος θα αποφασιστεί από το Eurogroup και με βάση την αναθεωρημένη Ανάλυση Βιωσιμότητας του Χρέους και σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, υπό την αίρεση της πλήρους εφαρμογής του προγράμματος.

Το Eurogroup παραμένει έτοιμο, όπως συμβαίνει σταθερά, να στηρίξει την ολοκλήρωση μελλοντικών αξιολογήσεων βάσει του πακέτου μέτρων που συμφωνήθηκαν σήμερα, συμπεριλαμβανομένου του προληπτικού μηχανισμού.

Το Eurogroup επαναλαμβάνει ότι η εφαρμογή του προγράμματος, καθώς και των στόχων, θα εξετάζονται σε σταθερά χρονικά διαστήματα με βάση τα στοιχεία που θα παρέχουν οι θεσμοί.

πηγη: iskra.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ

Με εξαιρετική επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Πειραϊκού Συνδέσμου στο κέντρο του Πειραιά και με πρωτοβουλία της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), πολιτική εκδήλωση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση (ξεπούλημα) του λιμανιού του Πειραιά στην CosCo.

Στην εκδήλωση μίλησε εισηγητικά ο Αντ. Νταλακογιώργος, Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και ακολούθησαν κατά σειρά παρεμβάσεις από τον Παναγ. Λαφαζάνη, επικεφαλής της ΛΑ.Ε, τον Αντ. Δραγανίγο από την ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον Αλ. Αλαβάνο, επικεφαλής του Σχεδίου Β.

Στη συνέχεια παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία του Αλ. Αλαβάνου:

«Πρώτο, θα ήθελα να πω μια κουβέντα ενθάρρυνσης και εμψύχωσης προς τους ναυτεργάτες που οργανώνουν τη σημερινή συγκέντρωση για το λιμάνι του Πειραιά. Ο τομέας των λιμανιών είναι εκείνος που η παθιασμένη, δυναμική και συντονισμένη εργατική και ευρύτερη κοινωνική αντίσταση έχει μέχρι τώρα ακυρώσει την επιθετική υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κύριοι του λιμανιού είναι το δημόσιο και η αυτοδιοίκηση στο 90% των λιμανιών της Βόρειας Ευρώπης (4% ιδιωτικά), στο 83% των λιμανιών των μεσογειακών χωρών (11% ιδιωτικά), στο 47% της Μεγάλης Βρετανίας (9% ιδιωτικά). Δύο φορές οδηγήθηκε σε ναυάγιο το εγχείρημα της Επιτροπής να φέρει κανονιστικές διατάξεις που προωθούν την παράδοση των λιμανιών σε μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, μια το 2001 και μια το 2004. Τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη η τρίτη απόπειρα, με την νέα Πρόταση Κανονισμού για την Διείσδυση της Αγοράς στις Λιμενικές Υπηρεσίες και την Οικονομική Διαφάνεια στα Λιμάνια, από όπου προέρχονται και τα στοιχεία που σας ανάφερα. Με αυτή την έννοια ναι, έχετε απόλυτο δίκιο που δεν παραιτείστε από τη μάχη, ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί. Και κάτι άλλο. Την ιδιωτικοποίηση του Πειραιά τη θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση, νομικά όμως σήμερα δεν μπορεί να την επιβάλλει με κανένα τρόπο, απλούστατα γιατί δεν διαθέτει τα νομικά μέσα, της τα έχει στερήσει προς το παρόν τουλάχιστον το εργατικό κίνημα των ευρωπαϊκών λιμανιών. Η ευθύνη, η αποκλειστική ευθύνη, η ευθύνη 100% ανήκει στον Τσίπρα και την παρέα του.

Δεύτερο, το πολιτικό και επικοινωνιακό κατεστημένο επιχειρεί να εμφανίσει τον αγώνα σας ως ιδιοτελή, υπερβολικό, προκατειλημμένο, παλαιολιθικό, αντιδραστικό στην πρόοδο, ακραίο, ανυπόληπτο. Την ίδια λάσπη, καχυποψία και ανυποληψία καλλιεργεί κι απέναντι σε κάθε συνηγορία της αριστεράς στην υπόθεσή σας, όπως τώρα η δική μου. Ωραία λοιπόν, ούτε θα αναμασήσω όσα είπε ο φίλος πρόεδρός σας στην εισαγωγή του, ούτε θα πω τη δική μου εκτίμηση. Ας ακούσουμε, σε εισαγωγικά τις εκτιμήσεις του γερμανικού Spiegel, σε άρθρο του για τον Πειραιά: «Η Cosco δεν υποχρεούται να πληρώσει τους μισθούς των συλλογικών συμβάσεων, δεν υπάρχει πια επιχειρησιακή εκπαίδευση και το προσωπικό για τους γερανούς έχει μειωθεί… Τις θέσεις εργασίας τις προμηθεύει ένα ιδιωτικό πρακτορείο πια κι όχι το συνδικάτο. Ένας λιμενεργάτης παίρνει το ένα τρίτο από αυτά που κέρδιζε… Υπάρχουν απολύσεις, άλυτες εργατικές διαφορές, καταγγελίες των εργαζομένων ότι η εταιρία δεν τους αφήνει χρόνο για την τουαλέτα… Όσο περισσότερο επενδύει η Κίνα, τόσο πιο ενδεχόμενο είναι ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις της Ελλάδας θα καταρρέουν». Αυτά σε ένα άρθρο πριν ένα μήνα περίπου, τις μέρες του ξεπουλήματος του ΟΛΠ.

Λέγεται επίσης ότι η επίθεση ενάντια στην Cosco, μια επιχείρηση που συνεχώς γιγαντώνεται, είναι η συνηθισμένη επίθεση της αριστεράς ενάντια σε κάθε τι σύγχρονο και τεχνολογικά ανεπτυγμένο, υποστήριξη κάθε παλιού και διεφθαρμένου. Ωραία, ας μη μιλήσουμε εμείς, ας μιλήσουν τα ίδια τα πεπραγμένα της εταιρίας που ιδρύθηκε το 1961, τα χρόνια του Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός του Μάο για την υποχρεωτική κολεκτιβοποίηση, την σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση, και την εξόντωση των αντεπαναστατών κι έχει εξελιχθεί με τον στόλο της σε κεντρική δύναμη της επιχειρηματικής επέκτασης του οικονομικού καπιταλισμού παγκοσμίως. Τα μέτρα αμοιβών, απασχόλησης, ασφάλειας της εργασίας, σεβασμού του περιβάλλοντος είναι τα κινέζικα μέτρα, εντελώς απαράδεκτα. Αναφέρω χαρακτηριστικά δύο μόνο εγγραφές από το ποινικό μητρώο της Cosco. Στις 31 Ιουλίου 2009 το πλοίο της Full City έχει ένα πρόβλημα στη μηχανή και αδειάζει 200 τόνους βαρύ μαζούτ στην περιοχή Langesund της Νορβηγιάς, προστατευμένο βιότοπο για τα θαλασσοπούλια και περιοχή προστασίας της άγριας φύσης. Ο καπετάνιος του τιμωρείται με 6 μήνες φυλάκιση. Στις 9 Απριλίου 2010 το πλοίο MV Shen Neng 1 παραβιάζει για συντόμευση και οικονομία το νόμιμο δομολόγιο, μπαίνει στην απαγορευμένη θαλάσσια ζώνη του Great Keppel Island στην Αυστραλία και διαρρέει 975 τόννους βαρειού μαζουτ στην προστατευόμένη, μεγαλύτερη περιοχή κοραλλιογενών υφάλων στον κόσμο. Οι ποινές που προβλέπονται: 1.000.000 δολλάρια για την ιδιοκτησία, 220.000 για τον καπετάνιο.

Και κάτι ακόμα με την ευκαιρία. Οι κινεζικές επενδύσεις, εκτός από τον αποδομητικό ρόλο που έχουν για τα εργασιακά δικαιώματα στον τόπο μας, έχουν και οργανικό στοιχείο της στρατηγικής τους την παρουσία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί ο Πειραιάς είναι η πύλη στα κινέζικα προϊόντα για την μεγάλη αγορά της. Αυτό, για να σημειώσω ότι το θέμα μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής είναι πιο περίπλοκο από το να λέμε εύκολα «εμείς θα έχουμε στήριγμα την Κίνα, τη Ρωσία, το Ιράν».

Όσα είπα πριν δεν αποτελούν συχωροχάρτι για τα συνδικάτα και την αριστερά, δεν σημαίνουν ότι όλα πηγαίνουν ρολόι από την πλευρά μας. Υπάρχουν και ελλείψεις και λάθη και ουσιαστικές διορθώσεις που πρέπει να γίνουν: πλήρης δημοκρατία στη βάση, άνοιγμα στην κοινωνία, αποκομματικοποίηση, φροντίδα για τη λειτουργία της επιχείρησης όταν μάλιστα είναι δημόσια, συγκροτημένο σχέδιο για μια σύγχρονη και τεχνολογικά ανανεωμένη λειτουργίουτου δημόσιου λιμανιού.

Τρίτο, η παρουσία της China Ocean Shipping Company ενδεχομένως να αυξήσει τον όγκο των εμπορευμάτων και τον τζίρο στο λιμάνι του Πειραιά. Μπορεί, ας πούμε ότι είναι σίγουρο, αφού μεγάλο μέρος των κινέζικων εξαγωγών προς την Ευρώπη θα διακινούνται μέσω αυτής της θαλάσσιας πύλης. Θα είναι μεγάλο λάθος όμως αν τις εισπράξεις της εταιρίας τις θεωρήσουμε ελληνικές εισπράξεις, δεδομένου ότι το οικονομικό όφελος της Ελλάδας από το ιδωτικοποιημένο λιμάνι με τη μορφή μισθώματος παραχώρησης θα είναι υποπολλαπλάσιο των εσόδων που θα είχε αν είχε μείνει σε ελληνικά χέρι, έστω και με πολύ πιο μειωμένη κίνηση. Και θα είναι ακόμα μεγαλύτερο λάθος αν τον εισπρακτικό παράγοντα τον θεωρήσουμε αποκλειστικό κριτήριο για την απόδοση ενός λιμανιού. Το λιμάνι είναι πολυπαραγοντικό, έχει πολλαπλές σημαντικότατες πλευρές. Συνδέεται με τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία που στην Ελλάδα καταρρέει. Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας είναι το κέντρο της θαλάσσιας δικτύωσης όλης της χώρας, που στην περίπτωσή μας, με τα τόσα νησιά και τις εκτεταμένες παραλίες αποτελεί το νευρικό και κυκλοφορικό της σύστημα. Βιώνει τον σφυγμό όλης της χώρας, τις αποτυχίες ή τις δυσχέρειές της, τις λύσεις ή τα άλυτα προβλήματα, όπως το βλέπουμε παραστατικά με το προσφυγικό πρόβλημα, που εγκαθίσταται με οξύτητα και δραματικότητα στις προκυμαίες του. Το λιμάνι είναι πηγή απασχόλησης για χιλιάδες ανθρώπους, πηγή εισοδημάτων για μια ολόκληρη στεφάνη συμπληρωματικών δραστηριοτήτων, από τον επισιτισμό μέχρι τα ναυτικά πρακτορεία. Το λιμάνι είναι σημείο συγκέντρωσης και διάχυσης στον περιβάλλοντα χώρο των νέων τεχνολογιών. Το λιμάνι συνδέεται άμεσα με την εθνική άμυνα, αλλά και με την προστασία από το λαθρεμπόριο, την εισαγωγή όπλων ή ναρκωτικών. Το λιμάνι έχει μια ισχυρή πτυχή τουριστικών δραστηριοτήτων, ειδικά σε μια τέτοια περίπτωση που η ιστορία του τραβάει χιλιετίες πίσω και μπορούσε να αποτελεί ένα μοναδικό χώρο αναψυχής και περιπάτου, όπως το λιμάνι της Κπεγχάγης, αν είχε αναδειχθεί η αρχιτεκτονική του κληρονομιά και δεν καταντούσε το έκτρωμα που είναι τώρα. Σε όλα αυτά είναι σαφές ότι η εκποίησή του λειτουργεί απολύτως αρνητικά.

Τέταρτο, η πώληση του Πειραιά, αλλά και σε συνέχεια του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, της Ραφήνας, της Πάτρας, της Καβάλας, της Αλεξανδρούπολής, του Βόλου, της Ελευσίνας, της Ηγουμενίτσας, του Ηρακλείου, της Κέρκυρας, του Λαυρίου, όλων δηλαδή των σημαντικών πυλών της Ελλάδας προς την Ανατολή, τη Δύση και το Νότο δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι εφαρμογή από την κυβέρνηση Συριζα – Ανελ μιας συνολικής πολιτικής άρνησης του συλλογικού χώρου, εκποίησης της λαϊκής ιδιοκτησίας, ανισόρροπης ανάπτυξης, παραβίασης της φύσης και του περιβάλλοντος. Αυτά εκφράζονται παντού, στα Ρυθμιστικά σχέδια, στα χωροταξικά για τον τουρισμό, στα αεροδρόμια, παντού. Από τη Γερμανία κι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, από την Αμερική, τη Ρωσία, την Κίνα «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέσανε πάνω στην εργατιά» και στις σάρκες της Ελλάδας. Πόσο αξιολύπητη και προδομένη νιώθει κανείς την πατυρίδα του διαβάζοντας χτες ότι το ΤΑΙΠΕΔ διαφημίζει στον Economist ότι βγαίνει στο σφυρί μεγάλη έκταση του δημοσίου με εκτεταμένη παραλία στο σφυρί. Αποκορύφωμα όλων η ίδρυση με τον αισχρό νόμο που ψηφίσθηκε χτες της Ελληνικής (τάχα) Εταιρίας Συμμετοχών και Περιουσίας. Η Εταιρία δεν ανήκει στον δημόσιο τομέα, κινείται με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Στόχος η αποπληρωμή του διεθνούς χρέους, 50% των εσόδων της κατευθύνονται εκεί. Η διάρκεια της είναι ένας αιώνας μείον ένα έτος, το ΤΑΙΠΕΔ που ενσωματώνεται είχε διάρκεια 6 ετών. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους μεταβιβάζονται σε αυτήν. Η Εταιρεία Δημοσίων Συμμετοχών που αποτελεί θυγατρική γίνεται ιδιοκτήτρια και εκποιεί τις όλες δημόσιες συμμετοχές σε επιχειρήσεις. Το Επόπτικό Συμβούλιο, το ανώτερο όργανο που διορίζει και το Διοικητικό Συνμβούλιο έχει 3 μέλη προτεινόμενα από την κυβέρνηση εφόσον όμως υπάρχει σύμφωνη γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ενώ τα άλλα δύο, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου ορίζονται απευθείας από αυτούς. Οι εργασιακές σχέσεις για το προσωπικό της, οι χειρότερες: δανεισμός από εταιρίες, συμβάσεις έργου, ορισμένου και αόριστου χρόνου, σχέσεις εντολής. Ιερός σκοπός ένας: η εκποίηση της περιουσίας του λαού.

Πέμπτο, όλα αυτά, από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι την Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας δεν συνιστούν δεξιά, αντιδραστική πολιτική. Συνιστούν εθνική προδοσία από την κυβέρνηση Συριζα – Ανελ. Συνιστούν έγκλημα κατά του λαού. Και οι εγκληματίες θα καθίσουν στο στο σκαμνί.

Ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Δρίτσας, ο Δραγασάκης, ο Σταθάκης δεν έχουν να δώσουν πολιτικό λόγο μόνο για τις άθλιες πράξεις τους, αλλά είναι υπόλογοι στη δικαιοσύνη για ιδιοτελή παραβίαση του ίδιου του Συντάγματος. Το άρθρο 106 του Συντάγματος που αναφέρεται στα της δημόσιας περιουσίας στην παράγραφο 1 αναφέρει ως στόχους της οικονομικής δραστηριότητας του Κράτους την «εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος» - του «γενικού» κι όχι του «ιδιωτικού» ώστε έτσι, άρθρο 2, το Kράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα». Οι παράγραφοι 3, 4 και 5 αναφέρονται στην εξαγορά από το κράτος ιδιωτικών επιχειρήσεων. Το αντίθετό της, η αγορά κρατικής περιουσίας από ιδιώτες, στην έκταση μάλιστα που γίνεται, δεν έχει καμία μνεία στο Σύνταγμα. Απολύτως καμία. Ελπίζω ότι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας θα κινηθούν άμεσα δικαστικά σε βάρος του πρωθυπουργού και των αρμοδίων υπουργών.

Υπάρχει βέβαια και το «Λιμάνι της Αγωνίας», δημοτική παράταξη του Πειραιά με επικεφαλής τον Δρίτσα και την μέλος άλλη βουλευτή του Συριζα εδώ, τη Σταματάκη. Ονομάσθηκε έτσι η παράταξη για να εκφράσει την αγωνία της και την απόλυτη αντίθεσή της στην ιδιωτικοποίηση του Πειραιά. Ο τίτλος της είναι παρμένος από την ομώνυμη ταινία του Καζάν που αναφέρεται στη συμμορία των μαφιόζων και δολοφόνων, εργατοπατέρων προδοτών των συμφερόντων των λιμενεργατών. Αν επιμένουν λοιπόν να την κρατήσουν, αν δεν έχουν την αξιοπρέπεια να πάνε σπίτι τους, ας την ονομάσουν «Λιμάνι της Προδοσίας» ή «Λιμάνι της Μαφίας» που ξεπούλησε τον Πειραιά.

Και τέλος: Οι φυλές και λαοί που κατοίκησαν αυτόν τον τόπο είναι «λαοί της θάλασσας». Ζούσαν και ζουν στα παράλια, στα νησιά, σε λοφώδεις και ορεινούς τόπους, οι περισσότεροι όχι απρόσιτα μακρινοί από τη θάλασσα. Μέσα, δίπλα, κοντά στη θάλασσα είναι οι περισσότερες σκέψεις, δραστηριότητες, πόνοι και χαρές τους. Τα πλοία, οι βάρκες, τα αγκυροβόλια, οι θαλασσινοί διατρέχουν τη σκέψη και την τέχνη τους εδώ και χιλιετίες. Η πρώτη φορά που συναντάται σε κείμενο η λέξη «λιμήν» είναι στην Ιλιάδα, ραψωδία Α, στίχος 432: «ότε δη πολυβανθέος λιμένος ίκοντο…». Όταν ο Οδυσσέας και οι ναύτες του «έφτασαν στο βαθύ λιμάνι» της Θήβης στην Τρώαδα Στη συνέχεια ο Όμηρος περιγράφει αναλυτικά τις διαδικασίες ελλιμενισμού της εποχής: κατεβάζουν τα πανιά, χαλαρώνουν τα ξάρτια, επιστρέφουν το κατάρτι στη θέση του, με τα κουπιά φέρουν το πλοίο στο αραξοβόλι, ρίχνουν στη θάλασσα τις αγκυρόπετρες,, δένουν τις πρυμάτσες, βγαίνουν στην ακρογιαλιά. Η Οδύσσεια πάλι τραγουδάει τα δεκαετή πάθη του Οδυσσέα από το λιμάνι της εκστρατείας τον νόστο στο λιμάνι της πατρίδας. Τα λιμάνια, η θάλασσα, τα πλοία, οι αέρηδες σαλπάραν στην ελληνική ποίηση και μουσική από τον Όμηρο ταξιδεύουν μέχρι σήμερα. Στην πρώτη συλλογή του, στο πρώτο ποιήμα της, στην πρώτη στροφή της ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει για σας, τους ναυτεργάτες: «Ο έρωτας/ Το Αρχιπέλαγος/ Κι η πρώρα των αφρών του/ Κι οι γλάροι των ονείρων του/ Στο πιο ψηλό κατάρτι ο ναύτης ανεμίζει/ Ένα τραγούδι».

Ο καθένας μας όταν σκέφτεται μόνος του την έννοια «πατρίδα» ξεκινάει από κάποια παιδική εικόνα που έκφραζε το χώρο έξω από το σπίτι και τους ανθρώπους έξω από την οικογένεια. Θυμάμαι, στη βεράντα του σπιτιού μας στην Τήνο, καταμεσής του λιμανιού, με τα πόδι σηκωμένα στα δάχτυλα για να έχω ορίζοντα μπροστά μου, να βλέπω τους αχθοφόρους κατά δεκάδες να αδειάζουν τα καίκια με τα τσιμέντα, τα καρπούζια, τα σιδερικά και να τα βάζουν σε τεράστια μακρόστενα καρότσσια χωρλίς μηχανή, του λεμβούχους να αδειάζουν τους προσκυνητές από το «Αιγαίον» του Τυπάλδου και το «’Ερση» του Τόγια, τους ναυτεργάτες να κατεβάζουν με γάντζους αγελάδες στην προκυμαία. Και κάποια απογεύματα να πηγαίνω στο τεβερνάκι των αχθοφόρων δίπλα στη Μαλαματένια, στους οποίους ανήκαν και οι θείοι μου Γιώργης και Κωσταντής, να ακούω «ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το΄χει ζήσει» για «τρικυμίσμένες θάλασσες, νησιά του αρχιπελάγους», όπως λέει ο Νίκος Καββαδίας.

Τα λέω αυτά, όχι από ρομαντισμό για μια χαμένη εποχή, αλλά για να τονίσω ότι η εκποίηση των λιμανιών είναι κάτι περισσότερο από ένα πολιτικό και οικονομικό έγκλημα. Είναι ένα σοκ πολιτισμού. Μας αποκόπτει από στοιχεία που αποτελούν σταθερές στην παράδοσή και την καθολική μας ταυτότητα. Μας κάνει ξένους με τα λιμάνια, τα ενσωματώνει σε μια εχθρική «ετερότητα», μη φιλική και μη επισκέψιμη.

Στα μέσα του 5^ου π.Χ. αιώνα, με πρόταση του Περικλή και με σχέδια του ναυάρχου Θεμιστοκλή ολοκληρώνεται το κτίσιμο των Μακρών Τειχών Αθήνας Πειραιά, ακριβώς για να εξασφαλίσουν συνεχώς ρέουσα την ζωτική αρτηρία ενός τόπου με το λιμάνι της. Σήμερα, δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά έρχεται το Μέγα Σινικό Τείχος για να αποκόψει και να κόψει κάθε επαφή ανάμεσα στην πόλη και το λιμάνι.

Ο δημοσιογράφος του Spiegel τελειώνει το άρθρο του γράφοντας ότι εδώ, στην Πειραϊκή και τη Σαλαμίνα, έγινε η ναυμαχία ανάμεσα στους Έλληνες και τους Ασιάτες εισβολείς που έληξε με μεγάλη νίκη των Ελλήνων, ιστορικής σημασίας για όλη την Ευρώπη. Τότε η Ελλάδα, και η Ευρώπη λέει, συνέτριψαν τον επιτιθέμενο. Σήμερα έχουν ηττηθεί.

Εδώ κάνει μεγάλο λάθος. Όχι δεν έχουμε ηττηθεί. Θα νικήσουμε».

Φωτογραφίες από την εκδήλωση:

πηγη: iskra.gr

Στο υπερταμείο η κυριότητα των 71.500 ακινήτων της ΕΤΑΔ

Η πλήρης κυριότητα και όχι μόνον η διαχείριση των ακινήτων του Δημοσίου περνά στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. (ΕΤΑΔ) και μέσω αυτής στο νέο υπερταμείο, δηλαδή την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΠ). Πρόκειται κατ’ ουσίαν για το μεγαλύτερο μέρος της ακίνητης περιουσίας που κατέχει, μέχρι τώρα, το ελληνικό Δημόσιο, η κυριότητα του οποίου ήταν εν πολλοίς στο υπουργείο Οικονομικών. 

Ειδικότερα, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 196 του πολυνομοσχεδίου και τις προβλέψεις του για το νέο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων, αυτό απορροφά ως 100% θυγατρική του την ΕΤΑΔ και μαζί της περί τα 71.500 μεγάλα και μικρότερα ακίνητά της μεταξύ των οποίων και 597 νησιά. 

Υπό μια έννοια υποθηκεύονται όλα αυτά ως εγγύηση των δανειστών για τα δάνεια που έχουν χορηγήσει στην Ελλάδα, με δεδομένο ότι το de facto ανώτατο όργανο του νέου ταμείου, το Εποπτικό Συμβούλιο, τελεί υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Κομισιόν και τoυ ESM.
Τα 71.500 ακίνητα προκύπτουν από το μητρώο της ΕΤΑΔ και αυτά που μεταβιβάζονται τώρα σε αυτήν από το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο θα κρατήσει κατά κυριότητα μόνον 91 αλλά επιλεγμένα ακίνητα προς αποκρατικοποίηση.
Ποια είναι όμως αυτά τα ακίνητα που περνούν στον έλεγχο του υπερταμείου; Πρόκειται για χαρτοφυλάκιο που περιλαμβάνει μεγάλα τουριστικά ακίνητα όπως ξενοδοχεία, μαρίνες, κάμπινγκ, γκολφ, χιονοδρομικά, ιαματικές πηγές, Ολυμπιακά Ακίνητα, δεκάδες χιλιάδες τίτλους ακινήτων της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου αλλά και πολλές ακόμα εκμεταλλεύσεις και φιλέτα όπως αυτά στη λεγόμενη Αττική Ριβιέρα.
Η ΕΤΑΔ ιδρύθηκε το 1998, (Ν. 2636/1998) και το 2011 απορρόφησε την Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε. ενώ τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους απορρόφησε και την Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου Α.Ε. Το 2015 απορρόφησε και την Παράκτιο Αττικό Μέτωπο Α.Ε. Μέχρι τώρα είχε όπως προαναφέρθηκε μόνον τη διαχείριση, ανάπτυξη, εκμετάλλευση και αξιοποίηση όλων των παραπάνω περιουσιακών στοιχείων. 

Τώρα, στο πολυνομοσχέδιο οι ειδικές διατάξεις σχετικά με την ΕΤΑΔ αναφέρουν ότι «η κυριότητα και νομή όλων των κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων τα οποία ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο και τα διαχειρίζεται η ΕΤΑΔ σύμφωνα με το ν. 2636/1998, μεταβιβάζονται αυτομάτως στην ΕΤΑΔ χωρίς αντάλλαγμα». Ως εξαιρέσεις προσδιορίζονται αιγιαλοί, παραλίες και παρόχθιες εκτάσεις, υδρότοποι, περιοχές Ramsar και Natura, αρχαιολογικοί χώροι, αμιγώς δασικές εκτάσεις και λοιπά πράγματα εκτός συναλλαγής».

Αξίζει να σημειωθεί πως προβλέπεται πως εάν μέρος ακινήτου εμπίπτει σε μία από τις εξαιρέσεις, η κυριότητα του μέρους του που δεν εμπίπτει μεταβιβάζεται ούτως ή άλλως στην ΕΤΑΔ. Επιπλέον, η ΕΤΑΔ θα μπορεί να κάνει αναγκαστικές απαλλοτριώσεις υπέρ της ίδιας ή θυγατρικής της και το κόστος αυτό θα καλύπτεται από τα ποσά του υπερταμείου που προορίζονται για επενδύσεις δυνάμει του σχετικού άρθρου 17 του νόμου. Ως σκοπός της ΕΤΑΔ προσδιορίζεται η αξιοποίηση των ακινήτων με κάθε πρόσφορο μέσο.

Τι παραμένει υπό τον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ

Το ΤΑΙΠΕΔ δεν παύει να κατέχει ακίνητα ούτε αναστέλλεται το πρόγραμμα αξιοποίησής τους. Εκχωρεί πολλά από αυτά που βρίσκονταν μέχρι τώρα στο χαρτοφυλάκιό του, αλλά κρατά 91 που προσδιορίζονται ένα προς ένα στο σχετικό παράρτημα του νομοσχεδίου.

Μεταξύ αυτών είναι, βέβαια, όλα τα μεγάλα ακίνητα που τελούν ήδη υπό αποκρατικοποίηση όπως η έκταση του Ελληνικού, ο Αστέρας Βουλιαγμένης, το Ποσείδι Χαλκιδικής, η Κασσιόπη στην Κέρκυρα, η Αφάντου στη Ρόδο, το πρώην Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο Μαρκοπούλου, το Λητώ στη Μύκονο και η έκταση στη Βερβερόντα στο Πόρτο Χέλι.

Επιπλέον, κρατά πλήθος εκτάσεων κάμπινγκ, ιαματικών πηγών, παραδοσιακών αρχοντικών, αγροκτημάτων, πρώην ειρηνοδικείων, ξενοδοχείων, τη ΒΙΠΕ Βόλου, τρία ακίνητα εξωτερικού, το ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο στον Σχινιά, το στρατιωτικό αεροδρόμιο ΣΕΔΕΣ στη Θέρη Θεσσαλονίκης, την έκταση στις Γούρνες Ηρακλείου της Κρήτης, την Πουνταζέζα στο Λαύριο και πολλά ακόμα.

πηγη: attikanea.blogspot.gr