Πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας.

Η ΛΑΕ βα­δί­ζει προς την 1η Συν­διά­σκε­ψή της μέσα σε συν­θή­κες απο­λύ­τως κρί­σι­μες για την Αρι­στε­ρά, το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, την κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βυ­θί­ζε­ται με τα­χύ­τη­τα μέσα στον μνη­μο­νια­κό βούρ­κο. Ένα κόμμα που χτί­στη­κε (με τις ορ­γα­νώ­σεις του, τους αν­θρώ­πους του, τα σύμ­βο­λα και τα μέσα προ­πα­γάν­δας του κ.ο.κ.) μέσα από μια μακρά και σκλη­ρή πε­ρί­ο­δο αντι­μνη­μο­νια­κής - αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης - αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πάλης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών δυ­νά­με­ων, έχει σή­με­ρα πε­ρά­σει στην υπη­ρε­σία της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, των ευ­ρω­η­γε­σιών, των δα­νει­στών. Αυτό το ολο­φά­νε­ρο πλέον γε­γο­νός, ενώ είναι εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο ότι ενι­σχύ­ο­ντας τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις θα κα­τορ­θώ­σει να βγά­λει το «σύ­στη­μα» από την κρίση, είναι –για την ώρα του­λά­χι­στον– ικανό να προ­κα­λεί βαθιά σύγ­χυ­ση στις δυ­νά­μεις της αντί­στα­σης: ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος βυ­θί­ζε­ται στην απο­γο­ή­τευ­ση, δεν δια­κρί­νει ελ­πί­δα και προ­ο­πτι­κή, πα­ρα­με­ρί­ζει μπρο­στά στα με­γά­λα κα­θή­κο­ντα της σύ­γκρου­σης για την ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής επί­θε­σης. Τέ­τοια σκλη­ρά με­σο­δια­στή­μα­τα δεν είναι άγνω­στα, ούτε καν σπά­νια στην τα­ξι­κή πάλη. Σε τέ­τοιες πε­ριό­δους έχει με­γά­λη ση­μα­σία οι ορ­γα­νω­μέ­νες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς να κρα­τή­σουν τις γραμ­μές τους. Να στη­ρί­ξουν απο­φα­σι­στι­κά τους αγώ­νες, να εξη­γούν τα πο­λι­τι­κά αδιέ­ξο­δα, να ανοί­γουν δρό­μους για την ερ­γα­τι­κή και λαϊκή αντί­στα­ση, που ανα­πό­φευ­κτα θα επα­νέλ­θει με μα­ζι­κές δια­στά­σεις και ορ­μη­τι­κό τρόπο (το «ξαφ­νι­κό» ξέ­σπα­σμα του κι­νή­μα­τος στη Γαλ­λία είναι, για τους δύ­σπι­στους, μία από τις πρό­σφα­τες απο­δεί­ξεις...).

Η ΛΑΕ έχει μέχρι σή­με­ρα κρα­τη­θεί μέσα σε αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό. Με προ­βλή­μα­τα, με κα­θυ­στε­ρή­σεις (πώς θα μπο­ρού­σε να γίνει αλ­λιώς;), αλλά επι­μέ­νο­ντας στην πο­λι­τι­κή της ανα­τρο­πής των μνη­μο­νί­ων από τη σκο­πιά της ερ­γα­ζό­με­νης πλειο­ψη­φί­ας και στην προ­ο­πτι­κή της ευ­ρύ­τε­ρης σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Οι επι­θέ­σεις που διαρ­κώς δέ­χε­ται η ΛΑΕ από το «υπό­γειο» του Μα­ξί­μου είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη.

Κατά τη γνώμη μας η 1η Συν­διά­σκε­ψη της ΛΑΕ οφεί­λει να επι­βε­βαιώ­σει και να ενι­σχύ­σει αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό, να επε­ξερ­γα­στεί και να διευ­κρι­νί­σει, στο μέτρο του δυ­να­τού, τα κρί­σι­μα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα γραμ­μής, να χτί­σει ένα πλαί­σιο κοι­νής δρά­σης και πο­λι­τι­κής συλ­λει­τουρ­γί­ας που θα επι­τρέ­ψει τη συ­σπεί­ρω­ση ενός με­γά­λου μέ­ρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Πρό­γραμ­μα

Τις μέρες αυτές δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα η πρό­τα­ση του ΠΣ της ΛΑΕ για τις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις. Πρό­κει­ται για έναν «συμ­βι­βα­σμό», με ανα­πό­φευ­κτα αδιευ­κρί­νι­στα ση­μεία, αλλά συμ­βι­βα­σμό προ­ω­θη­τι­κό: η κα­τεύ­θυν­ση αυτή μπο­ρεί να κρα­τή­σει τη ΛΑΕ στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες αυτό δεν είναι λίγο, και γι’ αυτό οι δυ­νά­μεις μας θα στη­ρί­ζουν την προ­γραμ­μα­τι­κή πρό­τα­ση, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ασφα­λώς όπου είναι ανα­γκαίο τη δική μας πο­λι­τι­κή και δια­τη­ρώ­ντας το δι­καί­ω­μα τρο­πο­λό­γη­σης μέχρι και την ίδια τη Συν­διά­σκε­ψη.

Η ΛΑΕ ορί­ζει τον εαυτό της ως μέ­τω­πο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής Αρι­στε­ράς. Η θέση αυτή έχει προ­φα­νή ση­μα­σία και ως προς την επι­λο­γή των δυ­νά­με­ων που μπο­ρεί να απευ­θυν­θεί η ΛΑΕ για τη διεύ­ρυν­σή της, αλλά και αντι­στρό­φως ως προς την πε­ρι­γρα­φή δυ­νά­με­ων που δεν είναι δυ­να­τόν να γί­νουν απο­δε­κτές στη ΛΑΕ.

Οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις πε­ρι­γρά­φουν μια συ­νε­κτι­κή με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή.

Αυτή αρ­χί­ζει από το κρί­σι­μο πεδίο της ανα­γκαί­ας πο­λι­τι­κής της αντι­λι­τό­τη­τας, επι­χει­ρώ­ντας να εν­σω­μα­τώ­σει το σύ­νο­λο των αι­τη­μά­των των αγώ­νων της τάξης μας σε όλη την τρέ­χου­σα ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο, με εμ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία τους μι­σθούς, τις συ­ντά­ξεις, τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, την αντι-«ελα­στι­κό­τη­τα» στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις. Πρό­κει­ται για πεδίο που ενώ θα έπρε­πε να είναι αυ­το­νό­η­το, δεν θα πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί: γιατί στην εποχή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης επι­θε­τι­κό­τη­τας του κε­φα­λαί­ου δεν σπα­νί­ζουν οι φωνές, ακόμα και μέσα στην Αρι­στε­ρά, που «υπο­βαθ­μί­ζουν» αι­τή­μα­τα με­γά­λου τμή­μα­τος των ζω­ντα­νών αν­θρώ­πων, προ­κει­μέ­νου να προ­βά­λουν κά­ποιο φα­ει­νό «σχέ­διο» ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας, συ­ναι­νε­τι­κής διε­ξό­δου από την κρίση κ.ο.κ. Όλοι οι σύ­ντρο­φοι-ισ­σες του Κόκ­κι­νου Δι­κτύ­ου θα επι­μεί­νου­με ότι οι αγώ­νες της τάξης μας προσ­διο­ρί­ζουν προ­γραμ­μα­τι­κές δε­σμεύ­σεις, κα­θο­ρι­στι­κές για τη δια­μόρ­φω­ση της πο­λι­τι­κής τα­κτι­κής και της στρα­τη­γι­κής της ΛΑΕ.

Ένα δεύ­τε­ρο πεδίο της με­τα­βα­τι­κής «αντί­λη­ψης» προ­κύ­πτει μέσα από την πείρα που ήδη έχου­με, με σκλη­ρό τρόπο, απο­κτή­σει. Η πο­λι­τι­κή της αντι­λι­τό­τη­τας δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί, αν δεν επι­λυ­θούν κά­ποιοι κρί­σι­μοι «εν­διά­με­σοι» πο­λι­τι­κοί και κοι­νω­νι­κοί «κό­μποι»: Η στάση πλη­ρω­μών στους δα­νει­στές, που οδη­γεί στην απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση-δια­γρα­φή του χρέ­ους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η κα­τάρ­γη­ση των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων «ελευ­θε­ριών» του κε­φα­λαί­ου. Το στα­μά­τη­μα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και η επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων ΔΕΚΟ, Ορ­γα­νι­σμών και δη­μό­σιων χώρων. Η επα­να­φο­ρά της ισχύ­ος των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων Ερ­γα­σί­ας και η ενί­σχυ­ση των μορ­φών ερ­γα­τι­κού-λαϊ­κού ελέγ­χου στην οι­κο­νο­μία και την πα­ρα­γω­γή. Όμως σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν είναι συμ­βα­τό με τις ανο­χές του ευρώ και την πο­λι­τι­κή των ευ­ρω­η­γε­σιών. Η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η απαρ­χή μιας συ­στη­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής αντί­στα­σης-ρή­ξης με τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη ΕΕ έχει γίνει «λυδία λίθος» για την αξιο­πι­στία κάθε προ­γράμ­μα­τος αντι­λι­τό­τη­τας. Το ΚΔ έχει υπο­στη­ρί­ξει αυτήν την επι­λο­γή, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η έξο­δος από το ευρώ απο­τε­λεί ανα­γκαία αλλά όχι και ικανή συν­θή­κη για την υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τός μας. Που ση­μαί­νει ότι για την Αρι­στε­ρά πα­ρα­μέ­νει το κο­λοσ­σιαίο κα­θή­κον να δώσει στην έξοδο από την ευ­ρω­ζώ­νη και τη σύ­γκρου­ση με την ΕΕ το δικό της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο, σε σύ­γκρου­ση με τις πο­λι­τι­κές του οι­κο­νο­μι­κού εθνι­κι­σμού και του προ­τε­ξιο­νι­σμού, που ήδη εμ­φα­νί­ζο­νται σε ευ­ρω­παϊ­κά κόμ­μα­τα της λαϊ­κής Δε­ξιάς ή, χει­ρό­τε­ρα, της ακρο­δε­ξιάς.

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις της ΛΑΕ έχει εντα­χθεί ο αντι­ρα­τσι­σμός και στην πε­ρί­ο­δο της δρα­μα­τι­κής προ­σφυ­γι­κής κρί­σης απο­δεί­χθη­κε η ει­λι­κρί­νεια σε αυτήν την επι­λο­γή. Σωστά η ΛΑΕ συν­δέ­ει την ανα­γκαία αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες με τα γε­νι­κό­τε­ρα αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αντι­πο­λε­μι­κά κα­θή­κο­ντα στην πε­ριο­χή. Όμως θα χρεια­στεί με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή σε δύο ση­μεία: α) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες δεν είναι δυ­να­τόν να συ­ναρ­τά­ται (και τε­λι­κά να υπο­βαθ­μί­ζε­ται...) με οποιο­δή­πο­τε πρό­σχη­μα που προ­κύ­πτει από γε­ω­πο­λι­τι­κές «ανα­λύ­σεις» β) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να εντα­χθεί σε ένα σα­φέ­στε­ρο αντι­ρα­τσι­στι­κό-αντι­φα­σι­στι­κό πλαί­σιο πο­λι­τι­κής και να εμπε­δω­θούν ως αδια­πραγ­μά­τευ­τες «αξίες» για την Αρι­στε­ρά ο αντιε­θνι­κι­σμός, ο αντι­σε­ξι­σμός κ.ο.κ.

Συμ­μα­χί­ες

Όλα αυτά τα κρι­τή­ρια είναι κα­θο­ρι­στι­κά, με­τα­ξύ άλλων, στο καυτό ζή­τη­μα των συμ­μα­χιών. Η ΛΑΕ, σωστά, ανα­φέ­ρε­ται σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο «μέ­τω­πο» για την ανα­γκαία φι­λο­λαϊ­κή διέ­ξο­δο από την κρίση, με βάση τους στό­χους του προ­γράμ­μα­τός της. Εμείς θε­ω­ρού­με ότι το «μέ­τω­πο» αυτό αφορά κυ­ρί­αρ­χα τις δυ­νά­μεις της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, των «ερ­γα­τι­κών» κομ­μά­των και ορ­γα­νώ­σε­ων. Έχου­με συ­στη­μα­τι­κά υπο­στη­ρί­ξει την ανά­γκη μιας συ­γκρο­τη­μέ­νης τα­κτι­κής συμ­μα­χιών προς την πλευ­ρά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ.

Προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή θε­ω­ρού­με ση­μα­ντι­κές τις πρω­το­βου­λί­ες που πρέ­πει να ανα­λά­βει η ΛΑΕ προς τις δυ­νά­μεις που προ­έρ­χο­νται από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας, Δι­κτύ­ω­ση ΡιζΑ κ.ά.). Γνω­ρί­ζου­με τις πι­κρί­ες που έχουν συσ­σω­ρεύ­σει μέσα στους αγω­νι­στές-ριες της Αρι­στε­ράς οι μάχες που δό­θη­καν (ή αυτές που δεν δό­θη­καν) τους σκλη­ρούς μήνες της κρί­σης στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όμως θε­ω­ρού­με ότι αυτές οι πι­κρί­ες πρέ­πει να πο­λι­τι­κο­ποι­η­θούν: το κα­λύ­τε­ρο έδα­φος και για την κρι­τι­κή-αυ­το­κρι­τι­κή της πε­ριό­δου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η συ­γκέ­ντρω­ση δύ­να­μης για να συ­νε­χι­στεί σή­με­ρα η μάχη για την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων, νέων και πα­λιών.

Κα­νο­νι­σμός Λει­τουρ­γί­ας

Πέρα από το προ­γραμ­μα­τι­κό πεδίο, η ΛΑΕ οφεί­λει να τα­κτο­ποι­ή­σει το «κα­τα­στα­τι­κό» της, να θε­σπί­σει κα­νό­νες που θα εγκα­θι­στούν μια δη­μο­κρα­τι­κή και πο­λι­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων και των μελών της.

Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, έχει ανα­δει­χθεί ως κα­θο­ρι­στι­κό το ζή­τη­μα της ομα­λής σχέ­σης με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων που συμ­με­τέ­χουν στο «μέ­τω­πο» και του πο­λύ­τι­μου ανέ­ντα­χτου δυ­να­μι­κού. Η σχέση αυτή μπο­ρεί να δια­φυ­λα­χθεί μόνο με μια δέσμη μέ­τρων.

Αφε­νός η δια­κρι­τό­τη­τα των ορ­γα­νώ­σε­ων πρέ­πει να δια­φυ­λα­χθεί, αλλά ταυ­τό­χρο­να να υπο­στη­ρι­χθεί σε ένα ελά­χι­στο επί­πε­δο: στο δι­καί­ω­μα να μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ζουν την άποψή τους στη δια­δι­κα­σία της Συν­διά­σκε­ψης, ακόμα και αν δεν έχουν εκλέ­ξει αντι­προ­σώ­πους (π.χ. με 2 «αρι­στί­δην» εκ­προ­σώ­πους). Όμως, πέρα από αυτό το ελά­χι­στο επί­πε­δο, οι κα­νό­νες οφεί­λουν να λο­γο­δο­τούν κυ­ρί­ως στην ώσμω­ση και στη συλ­λει­τουρ­γία ορ­γα­νω­μέ­νων και ανέ­ντα­χτων στα πλαί­σια του «με­τω­πι­κού» σχη­μα­τι­σμού: αρχή «1 μέλος – 1 ψήφος», απο­φά­σεις διά πλειο­ψη­φί­ας (και σο­βα­ρές απο­φά­σεις δι’ ενι­σχυ­μέ­νης πλειο­ψη­φί­ας), «αυ­το­πρό­σω­πη» κα­το­χύ­ρω­ση της έν­νοιας του μέ­λους, έμ­φα­ση στη λει­τουρ­γία των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, έμ­φα­ση στη ση­μα­σία της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, προ­τε­ραιό­τη­τα στην ανα­ζή­τη­ση συ­ναι­νέ­σε­ων, θέ­σπι­ση ανα­κλη­τό­τη­τας κ.ο.κ.

Σε όλα αυτά είναι φα­νε­ρό ότι ο πα­ρά­γο­ντας-κλει­δί είναι η ενί­σχυ­ση των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­χα­με την εξου­δε­τέ­ρω­ση των πρω­το­βάθ­μιων ορ­γα­νώ­σε­ων μέσα από την υπερ­διό­γκω­ση των «εν­διά­με­σων» ορ­γά­νων (Νο­μαρ­χια­κές και Θε­μα­τι­κές Επι­τρο­πές) που, από τη στιγ­μή που συν­δυά­στη­καν με τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά «όρ­γα­να» (τμή­μα­τα, ΚΕΠΕ), αναί­ρε­σαν κάθε αρ­μο­διό­τη­τα και εξου­σία από τις Ορ­γα­νώ­σεις Μελών. Θε­ω­ρού­με ότι στη ΛΑΕ οι Νο­μαρ­χια­κές Επι­τρο­πές θα πρέ­πει να πε­ριο­ρι­στούν σε συ­ντο­νι­στι­κό ρόλο, ενώ οι Θε­μα­τι­κές αυ­στη­ρά σε ρόλο συμ­βου­λευ­τι­κό και τεκ­μη­ρί­ω­σης.

Συλ­λο­γι­κή ηγε­σία

Η ανα­γκαία δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία ολο­φά­νε­ρα αφορά και την ηγε­τι­κή λει­τουρ­γία. Πι­στεύ­ου­με ότι αυτή η συ­ζή­τη­ση για να γίνει ου­σια­στι­κά θα πρέ­πει να δια­χω­ρι­στεί από έναν αφη­ρη­μέ­νο «αντι­η­γε­τι­σμό» και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από την προ­σω­πο­ποί­η­ση και τη στο­χο­ποί­η­ση. Τα ηγε­τι­κά όρ­γα­να (Πο­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο και Πο­λι­τι­κή Γραμ­μα­τεία) ορί­ζο­νται από τον Κα­νο­νι­σμό και –παρά τους με­γά­λους αριθ­μούς που επι­λέ­χθη­καν κυ­ρί­ως για να λυ­θούν προ­βλή­μα­τα αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας...– θα πρέ­πει να έχουν ου­σια­στι­κή λει­τουρ­γία, χωρίς να ανε­χθούν φαι­νό­με­να υπο­κα­τά­στα­σης. Για τη θέση τού κατά το νόμο «επι­κε­φα­λής» προ­τεί­νε­ται γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, που εκλέ­γε­ται από το ΠΣ και όχι από το Συ­νέ­δριο και είναι ανα­κλη­τός με από­φα­ση διά πλειο­ψη­φί­ας του ΠΣ.

Όμως το πιο ου­σια­στι­κό γνώ­ρι­σμα μιας δη­μο­κρα­τι­κής ηγε­σί­ας είναι η συλ­λο­γι­κό­τη­τα. Εμείς προ­τεί­νου­με έναν συν­δυα­σμό κε­ντρι­κών «θέ­σε­ων» (π.χ. γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, συ­ντο­νι­στής του ΠΓ, υπεύ­θυ­νος του Γρα­φεί­ου Τύπου) όπου θα ισχύ­ει μια πλου­ρα­λι­στι­κή κα­τα­νο­μή για να ενι­σχύ­ε­ται ο με­τω­πι­κός χα­ρα­κτή­ρας. Ανά­λο­γα μέτρα θα πρέ­πει να έχουν ως στόχο τη συ­νει­δη­τή (αυτο)πει­θάρ­χη­ση του δη­μό­σιου λόγου στον συμ­φω­νη­μέ­νο προ­γραμ­μα­τι­κό λόγο στη ΛΑΕ.

Τέλος, «οξυ­γό­νο» για κάθε συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια είναι η ζω­ντα­νή πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αυτή θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θεί με όλα τα ανα­γκαία μέτρα. Ανά­με­σά τους είναι η προ­στα­σία της συλ­λο­γι­κής και δη­μο­κρα­τι­κής συ­ζή­τη­σης από την τάση προ­σω­πο­ποί­η­σης και κα­ταγ­γελ­τι­σμού-κα­νι­βα­λι­σμού, που (προ­σω­ρι­νά, ελ­πί­ζου­με) θρέ­φει το γε­νι­κό κλίμα. Όμως αυτό δεν μπο­ρεί παρά να επα­φί­ε­ται στην (αυτο)πει­θάρ­χη­ση των μελών και στη λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων.

Η ανά­δει­ξη κά­ποιων ανά­λο­γων κα­νό­νων δη­μο­κρα­τι­κής-συλ­λο­γι­κής συ­γκρό­τη­σης της ΛΑΕ θα είναι θε­μέ­λιο και για την ανα­γκαία διεύ­ρυν­σή της. Που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για να μπο­ρέ­σει να ολο­κλη­ρώ­σει νι­κη­φό­ρα τις δε­σμεύ­σεις της.

πηγη: rproject.gr

ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ Ο “ΚΟΦΤΗΣ” ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Σ' όλο το πρώτο, περιπετειώδες εξάμηνο του 2015, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και διπλωμάτες έθεταν ξανά και ξανά, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, το ίδιο ερώτημα: Γιατί είναι τόσο δύσκολο στον ΣΥΡΙΖΑ να “ωριμάσει” στην εξουσία και να εξελιχθεί σε ένα “κανονικό” κόμμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, αναλαμβάνοντας το κόστος για επαχθή, αλλά “αναγκαία” μέτρα οικονομικής σταθεροποίησης;  

Με την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του περασμένου Ιουλίου, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάννης Δραγασάκης και οι συνεργάτες τους δικαίωσαν τις προσδοκίες των Ευρωπαίων εταίρων τους. Σήμερα, είναι έτοιμοι να τις ξεπεράσουν. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται όχι απλά σε ένα “κανονικό” αστικό κόμμα της νεοφιλελεύθερης, ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, αλλά αναδεικνύεται σε “πρωτοπορία” της στο πεδίο της κατεδάφισης κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών – ένα δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους “βραδυπορούντες”.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Στη Γαλλία, τις προάλλες, η κοινοβουλευτική ομάδα των Σοσιαλιστών διχάστηκε στο καίριο ζήτημα της εργασιακής (αντι)μεταρρύθμισης που προωθούσε το δίδυμο Ολάντ-Βαλς. Η κυβέρνηση αδυνατούσε να περάσει το επονείδιστο νομοσχέδιο λόγω της ανταρσίας 53 βουλευτών από την αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών και άλλων ομάδων της Αριστεράς, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να επιβάλει τα επαχθή μέτρα με προεδρικό διάταγμα. Μια πράξη με πολύ μεγάλο πολιτικό κόστος, που έριξε λάδι στη φωτιά των κοινωνικών αντιδράσεων που σηματοδοτούν το νέο, ριζοσπαστικό κίνημα Nuit Debout και οι κινητοποιήσεις εργατικών συνδικάτων.  

Αντίθετα, στην Ελλάδα η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως απολύτως πειθαρχημένος “λόχος” του... Βόλφγκανγκ Σόιμπλε! Μετά την ομόφωνη υπερψήφιση του επονείδιστου ασφαλιστικού νομοσχεδίου, οι 153 της κυβερνητικής πλειοψηφίας ετοιμάζονται να ψηφίσουν, την Κυριακή, το πολυνομοσχέδιο που κλείνει τις εκκρεμότητες της αξιολόγησης με έναν ορυμαγδό αντιλαϊκών μέτρων: Καταιγίδα έμμεσων φόρων (με προφανέστατο “ταξικό πρόσημο”) ύψους 1,8 δισ., παράδοση των κόκκινων δανείων στους γύπες των ξένων funds και του συνόλου της δημόσιας περιουσίας στους ξένους που θα ελέγχουν το υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και τον διαβόητο δημοσιονομικό κόφτη, που θα προβλέπει αυτόματα, αντιλαϊκά μέτρα, ακόμη και ακρωτηριασμούς μισθών και συντάξεων, με απλό προεδρικό διάταγμα.  

Ούτε η ΝΔ του Σαμαρά, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου θα μπορούσαν να περάσουν τόσο εξευτελιστικά μέτρα χωρίς να δοκιμαστούν από μεγάλους τρανταγμούς, αποχωρήσεις και διασπάσεις. Αλλά η κοινοβουλευτική ομάδα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ τους βάζει τα γυαλιά, αποδεικνύοντας ότι οι υποταγμένοι πρώην αριστεροί είναι ικανοί να ξεπεράσουν σε πολιτική παχυδερμία τους εκπροσώπους του παλιού, αστικού πολιτικού κόσμου.  

Θα περίμενε κανείς ότι, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ θα τα έριχναν όλα στο συσχετισμό των δυνάμεων, που δεν τους επέτρεψε, τάχα, να κάνουν αυτό που ήθελε η καρδιά τους και τους υποχρέωσε σε κάποιες επώδυνες, πλην πρόσκαιρες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Όμως όχι! Οι άνθρωποι αυτοί έχουν βαλθεί όχι μόνο να παίρνουν ό,τι μέτρα τους υπαγορεύουν οι δανειστές, αλλά να τα εξωραΐζουν κιόλας: Ο “κόφτης” ήταν δικιά μας ιδέα, δηλώνει ο Σταθάκης. “Είμαι περήφανος για το ασφαλιστικό”, δηλώνει ο Κατρούγκαλος. Έρχεται πακτωλός επενδύσεων, δηλώνει ο Σκουρλέτης, αφού έδωσε πράσινο φως για τις Σκουριές. Γινόμαστε ενεργειακός κόμβος, δηλώνει, εγκαινιάζοντας τον ΤΑΡ, παρέα με τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Αλέξης Τσίπρας, έχοντας καθηλώσει από καιρό τη χώρα στον αυτόματο πιλότο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.  

Εν ολίγοις, μετά το πολιτικό έγκλημα του τρίτου μνημονίου, η κυβέρνηση Τσίπρα διαπράττει ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό έγκλημα, που οριστικοποιεί τη θλιβερή της μετάλλαξη: αναλαμβάνει με ιεραποστολικό ζήλο την εκστρατεία εμπέδωσης της μνημονιακής τάξης πραγμάτων στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Μ' αυτά και μ' αυτά κερδίζει την εμπιστοσύνη της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Ολάντ, ως ο πιο “αξιόπιστος” πυλώνας του αστικού πολιτικού συστήματος, σε σημείο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Φώφη Γεννηματά να οργίζονται, σαν απατημένοι σύζυγοι, με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, που τους προδίδουν.  

Την Κυριακή το βράδυ, θα γραφτεί η τελευταία πράξη της τραγωδίας που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και θα ανοίξει ένας νέος κύκλος αντίστασης και αναζήτησης. Ο ποιητής μας συμβουλεύει να μην αμελήσουμε, να πάρουμε μαζί μας νερό, γιατί το μέλλον έχει πολύ ξηρασία. Ας τον ακούσουμε, αν θέλουμε να το συντομεύσουμε.

Α.Θ.

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Στην τελευταία ΚΟΜΕΠ (τεύχος 3/2016) δημοσιεύεται άρθρο 38 σελίδων (κάτι περισσότερο από 12.000 λέξεις) με τίτλο «Η ανασύνθεση του οπορτουνιστικού χώρου με ορίζοντα την διαμόρφωση νέου πόλου». Το άρθρο υπογράφει ο Κώστας Μπορμπότης, μέλος της ιδεολογικής επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ. Είναι αυτονόητο, όμως, ότι το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε με την έγκριση της ηγεσίας του ΚΚΕ κι εκφράζει τις απόψεις της.

Άσπρος σκύλος- μαύρος σκύλος…

Το πρώτο πράγμα που καλείται να αναζητήσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το άρθρο, είναι αυτό που λέει ο ίδιος του ο τίτλος: Τον οπορτουνιστικό χώρο ο οποίος ανασυντίθεται με ορίζοντα την διαμόρφωση νέου πόλου. Ποιος είναι λοιπόν ο οπορτουνιστικός χώρος; Ποιες δυνάμεις περιλαμβάνει και με ποια κριτήρια ορίζεται ως οπορτουνιστικός; Σύμφωνα με τον Κώστα Μπορμπότη και την ηγεσία του ΚΚΕ, ο οπορτουνιστικός χώρος περιλαμβάνει ό,τι βρίσκεται στην Αριστερά εκτός του ΚΚΕ το οποίο φυσικά θεωρεί ότι αμιγώς εκφράζει την επανάσταση. Οι δυνάμεις που συνθέτουν τον οπορτουνιστικό χώρο, όπως καταγράφονται στο άρθρο, είναι οι παρακάτω: Η ΛΑΕ με όλες τις συνιστώσες της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με όλες τις συνιστώσες της και τους συνεργαζόμενους, ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ο Σύλλογος ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ και η ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ.

Στο άρθρο δεν υπάρχει μια στοιχειώδης ανάλυση και τα κριτήρια, βάσει των οποίων όλες αυτές οι δυνάμεις θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οπορτουνιστικές. Δεν υπάρχει, επίσης, καμία ανάλυση και κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να δικαιολογεί την ομαδοποίησή τους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Κυρίαρχο στοιχείο στο άρθρο είναι η απόλυτη αυθαιρεσία του συγγραφέα του. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις είμαστε υποχρεωμένοι να σημειώσουμε το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει: Όλες οι παραπάνω δυνάμεις είναι οπορτουνιστικές γιατί το ΚΚΕ είναι επαναστατικό. Το ΚΚΕ είναι επαναστατικό γιατί έτσι θέλει και έτσι όρισε τον εαυτό του. Η ομαδοποίηση αυτών των δυνάμεων κατ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται γιατί έτσι συμφέρει το ΚΚΕ. Συνεπώς το μόνο κριτήριο αλήθειας είναι αυτό που λέει το ΚΚΕ!!!

Γιατί λέει αλήθεια το ΚΚΕ; Γιατί έτσι θέλει κι έτσι του αρέσει. Θα αρκούσε μόνο αυτή η διαπίστωση- που είναι διάχυτη στο άρθρο και ορατή δια γυμνού οφθαλμού- για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και οι βοηθητικοί της μηχανισμοί έχουν ξεκόψει εντελώς από τον μαρξισμό- λενινισμό. Πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι μαρξιστές- λενινιστές, οι κομμουνιστές, όπου κι αν βρίσκονται, οφείλουν να αγωνιστούν, με όποιο τρόπο νομίζουν πρόσφορο, ώστε η εργατική τάξη να ξαναποκτήσει το κόμμα που είχε.

Τέσσερις επισημάνσεις για τον οπορτουνισμό

Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα τα οποία ο αναγνώστης οφείλει να τα έχει υπόψη του ώστε να μπορεί να κρίνει με ακρίβεια την τακτική του τσουβαλιάσματος που ακολουθεί η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ.

Πρώτο: Είναι αλήθεια ότι στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς υπάρχουν δυνάμεις που αναφέρονται στο άρθρο της ΚΟΜΕΠ και που, με μαρξιστικά κριτήρια, κατατάσσονται στον αριστερό ή τον δεξιό οπορτουνισμό. Δεν είναι, όμως, όλες οι δυνάμεις τέτοιες. Το τσουβάλιασμα που επιχειρεί η ηγεσία του ΚΚΕ είναι απαράδεκτο. Χρεώνοντας τον έναν στον άλλον και τσουβαλιάζοντας τους πάντες ελπίζει ότι με την πολιτική του οπορτουνιστή θα λερώσει την πολιτική του επαναστάτη.

Δεύτερο: Ο οπορτουνισμός εννοιολογικά σημαίνει καιροσκοπισμός. Μ’ αυτό το εννοιολογικό περιεχόμενο συναντάται σε όλους τους πολιτικούς χώρους, οποιαδήποτε ταξική αναφορά κι αν έχουν. Στο εργατικό, όμως, κίνημα θεωρητικά σημαίνει παρέκκλιση από τον Μαρξισμό-Λενινισμό και αναθεώρησή του και πολιτικά παρέκκλιση από τον επαναστατικό-ταξικό αγώνα και αντικειμενικά συμβιβασμός με την αστική τάξη. Για τους μαρξιστές-λενινιστές ο οπορτουνισμός είναι ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα και διακρίνεται σε αριστερό και δεξιό. Το σημερινό ΚΚΕ δεν κάνει κανένα μαρξιστικό προσδιορισμό του οπορτουνισμού. Δεν τον δέχεται ως ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα και δεν τον διαχωρίζει σε αριστερό και δεξιό.

Ο οπορτουνισμός για τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ είναι απλώς μια κατηγορία και μια στάμπα- χωρίς πολιτικοιδεολογικά και ταξικά χαρακτηριστικά- που την εξαπολύει και την κολλάει σε όποιον νομίζει κι ανάλογα με το πώς την συμφέρει. Ακόμα και σε κόμματα που δεν υπήρξαν ποτέ εργατικά. Γράφει για παράδειγμα στο άρθρο του στην ΚΟΜΕΠ ο Κώστας Μπορμπότης: «Μέχρι πριν λίγα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε το βασικό φορέα του οπορτουνισμού στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα κόμμα με πυρήνα το ‘‘Συνασπισμό της Αριστε­ράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας’’, τη μετεξέλιξη του ‘‘Συνα­σπισμού της Αριστεράς και της Προόδου’’ που συγκροτήθηκε όταν ο ομώνυμος συνασπισμός κομμάτων μετατράπηκε το 1991 σε διακριτό πολιτικό φορέα με την προσχώρηση σε αυτόν πολλών μελών και στε­λεχών που αποχώρησαν από το ΚΚΕ. Πρόκειται με άλλα λόγια για ένα κόμμα, η ‘‘ραχοκοκαλιά’’ του οποίου προήλθε από το ίδιο το ΚΚΕ την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών της περιόδου 1989-1991». Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς!!! Φανταστείτε τα ΚΚ στη Ρωσία να χαρακτηρίζουν οπορτουνιστές τον Γιέλτσιν, τον Πούτιν και την μετασοβιετική εξουσία σ’ αυτή τη χώρα επειδή η ραχοκοκαλιά της προέρχεται από το ΚΚΣΕ!!!

Η άποψη, βέβαια, περί οπορτουνιστικού ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι του Κώστα Μπορμπότη. Την είχε και την διέδιδε στο κόμμα ο στενός πυρήνας της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ που ηγήθηκε της μετάλλαξής του. Αλλά για να ίσχυε αυτή η εκτίμηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν οπορτουνιστικός φορέας, θα έπρεπε με μαρξιστικούς όρους να χαρακτηριστεί εργατικό κόμμα- που όμως δεν ήταν ποτέ. Στην πραγματικότητα, αποκαλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ οπορτουνιστικό φορέα, η ηγεσία του ΚΚΕ λειτουργούσε η ίδια καιροσκοπικά. Γνωρίζοντας ότι ένα σημαντικά κομμάτι της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ προερχόταν από το ΚΚΕ, λόγω της διάσπασης του 1991, κι ότι αυτό το κομμάτι είχε διαπαιδαγωγηθεί στην πάλη κατά του οπορτουνισμού πολεμώντας το λεγόμενο «ΚΚΕ εσωτερικού», έλπιζε ότι θα κινητοποιήσει προς όφελος του κόμματος κάποιους από αυτούς επιδρώντας πάνω τους με την ενεργοποίηση του θυμικού και όχι ιδεολογικοπολιτικά. Έτσι θυσίαζε τον Μαρξισμό στον πολιτικό καιροσκοπισμό και στην πολιτική σκοπιμότητα.

Τρίτο: Το ίδιο το ΚΚΕ, έτσι όπως έχει μεταλλαχθεί μέσα από μια μακρόχρονη διαδικασία που επικυρώθηκε στον 19ο Συνέδριό του, είναι ένα εργατικό κόμμα που έχει αναθεωρήσει αριστερίστικα- και σε ιδεολογικό και σε οργανωτικό και σε πολιτικό επίπεδο- την θεωρία του Μαρξ και του Λένιν για το κόμμα νέου τύπου. Είναι ένα σεχταριστικό εργατικό κόμμα το οποίο ταυτόχρονα με το σεχταρισμό του και στο όνομα της επανάστασης  δεν παραλείπει να κάνει απαράδεκτους συμβιβασμούς με την αστική τάξη. Την ίδια ώρα που εναποθέτει τα πάντα στην επανάσταση και δηλώνει πως εργάζεται γι’ αυτήν, αποδέχεται την πολιτική των μνημονίων και των δανειστών που κατά τ’ άλλα καταγγέλλει. Τούτο αποδεικνύεται αδιαμφισβήτητα από το γεγονός ότι όποτε μίλησε συγκριμένα τάχθηκε πάντοτε με την κρατούσα κατάσταση. Για παράδειγμα πέρσι, δια στόματος του Γενικού του Γραμματέα, απέρριψε κατηγορηματικά την έξοδο από το ευρώ εφόσον αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Πράγμα που σήμαινε την αποδοχή των μνημονίων αφού παραμονή στο ευρώ δεν υφίσταται χωρίς μνημόνια και χωρίς τους δανειστές να κάνουν κουμάντο. Επίσης, στο δημοψήφισμα κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ρίξουν στην κάλπη ένα ψηφοδέλτιο που ήταν άκυρο για να τους εμποδίσει να ψηφίσουν «Όχι». Μ’ αυτό τον τρόπο, αντικειμενικά στήριξε το «Ναι». Μιλώντας, επομένως, γενικά για οπορτουνισμό, χωρίς θεωρητικούς και πολιτικούς όρους και χωρίς την διάκριση αυτού του φαινομένου στην αριστερή και στη δεξιά εκδοχή του, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ κρύβει τον δικό της οπορτουνισμό που την έχει οδηγήσει σε πλήρη εγκατάλειψη των αρχών του μαρξιστικο-λενινιστικού κόμματος και πολιτικά στον άμεσο, αντικειμενικό, συμβιβασμό με το σύστημα.

Τέταρτο: Στο άρθρο του Κ. Μπορμπότη υπάρχει σαφής αναφορά ενάντια σε οποιαδήποτε έννοια μεταβατικού προγράμματος που θα συνδέει το σήμερα με την προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης και θα την προετοιμάζει. Γράφει: «Σε άλλα άρθρα στην ΚΟΜΕΠ έχουμε αναδείξει τόσο τις ρίζες αυτής της ‘‘μεταβατικής’’ αντίληψης στο εσωτερικό του πολιτικού εργατικού κινήματος όσο και με ποιο τρόπο αυτή η λογική και όλα όσα ρητά ή άρρητα την συνοδεύουν (π.χ. διαχωρισμός βασικής-κυρίαρχης αντίθεσης, μίνιμουμ-μάξιμουμ προγράμματος) ‘‘σπρώχνουν’’ (στο όνομα της προσαρμογής στο σημερινό επίπεδο της λαϊκής συνείδησης) στη συμπαράταξη με το ένα ή το άλλο μέρος της όποιας αστικής αντιπαράθεσης, εμποδίζοντας τη συγκέντρωση δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική- αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση».

Από μόνη της αυτή η θέση είναι πλήρης άρνηση της ιστορίας του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος από την εποχή της Κομμουνιστικής Διεθνούς ως τα σήμερα. Και μόνο αυτό το γεγονός αρκεί για να επιβεβαιώσει κανείς ότι το σημερινό ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση- πολιτικά και ιδεολογικά- με την μήτρα από την οποία γεννήθηκε. Ταυτόχρονα όμως είναι και πλήρης άρνηση του λενινισμού. Έγραφε ο Λένιν: «Ο μαρξισμός απαιτεί σαφή διαχωρισμό του προγράμματος- μάξιμουμ από το πρόγραμμα- μίνιμουμ. Μάξιμουμ είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, που είναι ακατόρθωτος χωρίς την εξάλειψη της εμπορευματικής παραγωγής. Μίνιμουμ είναι οι μετασχηματισμοί που μπορούν να γίνουν και μέσα στα πλαίσια της εμπορευματικής παραγωγής. Το μπέρδεμα του ενός με το άλλο οδηγεί αναπόφευκτα σε κάθε λογής μικροαστικές και οπορτουνιστικές ή αναρχικές διαστρεβλώσεις του προλεταριακού σοσιαλισμού, συσκοτίζει αναπόφευκτα το καθήκον της κοινωνικής επανάστασης που πραγματοποιείται με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Λένιν: Άπαντα τόμος 13^ος, εκδόσεις Σ.Ε., σελ. 401). Το διαζύγιο της ηγεσίας του ΚΚΕ με τον Μαρξισμό- Λενινισμό είναι απολύτως εμφανές. Το ότι αναθεωρεί τη θεωρία επίσης. Υπό αυτή την έννοια η προσχώρησή της στον αριστερό οπορτουνισμό δεν χωράει αμφισβήτηση.

Τι κόμμα θέλουμε;

Η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται πως έχει θορυβηθεί σφόδρα από την επισήμανση που πρώτος ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ έκανε: ότι με την μετάλλαξη του ΚΚΕ δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα πραγματικό μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα νέου τύπου. Το γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει αφού ξέρουν πολύ καλά τί είδους ζημιά προκάλεσαν στο ΚΚΕ και πού το πήγαν. Θέλουν όμως να ψαρεύουν σε θολά νερά: Να εμφανίζονται ως κομμουνιστικό κόμμα, να καρπώνονται την ιστορία του ΚΚΕ (έχουν πάρει σβάρνα όλη την Ελλάδα κι όπου υπάρχει σημείο αγώνα, θυσίας και προσφοράς του κόμματος κάνουν κι από ένα μνημόσυνο), να συγκρατούν δυνάμεις και ανενόχλητα, με κάλπικο περιτύλιγμα, να ολοκληρώσουν ανεπιστρεπτί το έργο τους. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο με την μέθοδο του τσουβαλιάσματος προσπαθούν να εμφανίσουν όλους εμάς που μας κατατάσσουν στον οπορτουνιστικό χώρο ότι επιδιώκουμε το ίδιο πράγμα. «Προσανατολίζονται- γράφει ο Μπορμπότης- στη διερεύνηση της δυνατότητας σχηματισμού κάποιου ‘‘κοινωνικο- πολιτικού’’ μετώπου (όπως κι αν ονομάζεται αυτό από την κάθε δύναμη), ενώ αυξανόμενες είναι οι αναφορές στην αναγκαιότητα δημιουργίας σε μια πορεία νέου εργατικού κόμματος, στην ουσία νέου οπορτουνιστικού κόμματος που θα φέρει τον τίτλο ‘‘κομμουνιστικό’’». Και στο τέλος του άρθρο του προσθέτει: «Βέβαια, η επιδίωξη της αστικής τάξης να υπάρχει ένα οπορτουνιστικό κόμμα με γραμμή συμβιβασμού που να φέρει τον τίτλο ‘‘κομμουνιστικό’’ και να δρα ανταγωνιστικά στην επαναστατική γραμμή του ΚΚ δεν είναι νέα, είναι σταθερή. Αυτόν το ρόλο έπαιζε σε άλλη φάση, για παράδειγμα, το ‘‘ΚΚΕ Εσωτερικού’’. Ούτε είναι αδιάφορο για την αστική τάξη η ικανότητα να πιέζει την επαναστατική πολιτική του ΚΚ μέσα από ένα άλλο κόμμα κατ’ όνομα κομμουνιστικό, φτιαγμένο από αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ, ιδιαίτερα σε φάση όξυνσης των αντιθέσεων, των ανταγωνισμών, σε φάση ξεσπάσματος ιμπεριαλιστικού πολέμου, που τίθεται επί τάπητος το ζήτημα της στάσης της εργατικής τάξης απέναντι στην αστική εξουσία».

Θαυμάσια! Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, η ΛΑΕ και οι συνιστώσες της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι δικές της, ο ΚΟΡΔΑΤΟΣ και η ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ λέμε τα ίδια και θέλουμε να φτιάξουμε το ίδιο κόμμα που ο αρθρογράφος, μετά από βαθιά (!!!) ανάλυση, ανακαλύπτει ότι θα είναι κάτι σαν το «ΚΚΕ Εσωτερικού». Αυτό δεν είναι άγνοια. Αυτό είναι παραποίηση χειρίστου είδους που εύκολα την βρίσκει κανείς στα αντικομουνιστικά αναγνώσματα της μετεμφυλιακής περιόδου και της χούντας.

Αντί άλλων απαντήσεων θα παραθέσουμε μόνο μερικά αποσπάσματα από την Διακήρυξη της ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ- ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ (ΚΚ-ΕΑ). Διαβάζουμε στην διακήρυξη: «Το ΚΚΕ, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα με την ευθύνη των καθοδηγητικών του οργάνων, δεν μπορεί να επιτελέσει τον ιστορικό του ρόλο, να οργανώσει τους καθημερινούς αγώνες για την επιβίωση του λαού, να προωθήσει την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας, να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Με τη σημερινή του πολιτική, την τακτική που εφαρμόζει, τις ιδεολογικές και πολιτικές του αντιλήψεις, το πρόγραμμα που ψήφισε στο τελευταίο συνέδριο του, την αναθεώρηση της ιστορίας του που προωθεί, μόνο ως σεχταριστικός φορέας, ο οποίος εξ αντικειμένου δρα ανασχετικά στους αγώνες και στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, μπορεί να λειτουργήσει.

Όσο το ζήτημα αυτό δεν λύνεται θετική προοπτική για την εργατική τάξη και το λαό δεν μπορεί να διαμορφωθεί. Η ανάγκη μαζικού και ισχυρού πολιτικά και ιδεολογικά μαρξιστικού λενινιστικού κομμουνιστικού κόμματος σήμερα είναι επιτακτική όσο ποτέ και πρέπει να υπάρξει λύση. Είναι πρόβλημα πρωτίστως της εργατικής τάξης και όλων όσων αναφέρονται στην ταξική πάλη και στον αγώνα για το σοσιαλισμό με προοπτική τον κομμουνισμό. Είναι καθήκον πρωτίστως των μελών, των οπαδών και των φίλων του ΚΚΕ. Όχι, όμως, μόνο αυτών. Για τη λύση του προβλήματος αυτού αγωνιούν, σκέφτονται και προβληματίζονται χιλιάδες αριστεροί, χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές ενταγμένοι και ανέντακτοι. Το ζήτημα είναι πώς θα λυθεί. Ποιες δυνάμεις θα πάρουν την πρωτοβουλία. Λύση ασφαλώς δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τους κομμουνιστές και το ΚΚΕ, το πρόβλημα του οποίου έγκειται κυρίως στην πολιτική, στην αλλοίωση της ιδεολογίας του και φυσικά στη ηγετική του ομάδα. Όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά λυθεί αυτό το πρόβλημα τόσο το καλύτερο… Η κίνησή μας δεν είναι πολιτικό κόμμα. Δεν έχει σκοπό να απαρνηθεί αυτό που σηματοδοτεί ιστορικά το ΚΚΕ, να γυρίσει την πλάτη στους συντρόφους που είναι μέσα στο κόμμα και αγωνιούν για την τύχη του. Η κίνησή μας έχει σκοπό να συμβάλει στη διαμόρφωση των όρων ώστε το κόμμα της εργατικής τάξης όπως το γνωρίσαμε και όπως εκείνη το έχει ανάγκη να μην τελειώσει με το ΚΚΕ εφόσον η ηγεσία του συνεχίσει στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους τίμιους κομμουνιστές και κομμουνίστριες που διαγράφονται ή αποχωρούν από το ΚΚΕ να πάνε σπίτι τους, να κυριαρχηθούν από την απογοήτευση, να παραιτηθούν από την ταξική πάλη, να ηττηθούν. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την αλλοίωση της ιστορίας και της ταυτότητας του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, της απαξίωση και τη λήθη του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, την διαστρέβλωση και το χαντάκωμα της θεωρίας μας. Οι κομμουνιστές που θέλουν το κόμμα τους όπως το γνώρισαν κι όπως πρέπει να είναι στις σημερινές συνθήκες πρέπει να οργανωθούν και να δράσουν. Πρέπει να αγωνιστούν για τα πιστεύω τους».

Έχουν άραγε καμία σχέση αυτές οι θέσεις με όσα λένε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς περί εργατικού ή κομμουνιστικού κόμματος; Μήπως, ακριβώς επειδή δεν έχουν, η ηγεσία του ΚΚΕ κατέφυγε στη μέθοδο του τσουβαλιάσματος για να χτυπήσει τον ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ; Μάταιος κόπος σύντροφοι. Δεν σας παίρνει.

Ποιο μέτωπο επιδιώκουμε;

Ας δούμε, όμως, τι λέει η Διακήρυξη της ΚΚ-ΕΑ για το ζήτημα του μετώπου. Διαβάζουμε: «Κινητήρια δύναμη της ιστορίας και της κοινωνίας ήταν, είναι και θα είναι- για πολύ καιρό ακόμη- η ταξική πάλη ενώ βασική αντίθεση στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι η αντίθεση κεφαλαίου- εργασίας που κοινωνικά εκφράζεται από τις δύο βασικές κοινωνικές τάξεις, την εργατική και την αστική και την αναμεταξύ τους πάλη. Στο πλαίσιο αυτό η αστική τάξη έχει περισσότερα από ένα κόμματα για την προώθηση και την επιβολή των συμφερόντων της. Επομένως, για τους κομμουνιστές, για όσους ασπάζονται τον Μαρξισμό - Λενινισμό το θεμελιώδες, το κυρίαρχο, το βασικό και το πρωτεύον ζήτημα που πρέπει να λυθεί είναι το ζήτημα του κόμματος της εργατικής τάξης. Χωρίς σημείο αναφοράς την εργατική τάξη δεν μπορεί να υπάρξει καμία πραγματική Αριστερά στην κοινωνία. Χωρίς το κόμμα της εργατικής τάξης δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο σε αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή- δημοκρατική βάση και με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό. Το Αντιιμπεριαλιστικό – Αντιμονοπωλιακό - Δημοκρατικό Μέτωπο προϋποθέτει την ύπαρξη μαρξιστικού- λενινιστικού κόμματος και τον καθοδηγητικό του ρόλο που θα κατακτιέται συνεχώς και θα αναγνωρίζεται από τις λαϊκές μάζες. Οτιδήποτε, έξω από αυτή τη λογική δεν ανταποκρίνεται στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης, είναι έξω από την θεωρία και την πολιτική πρακτική των κομμουνιστών, δεν συνάδει με την ιστορική εμπειρία του επαναστατικού κινήματος στη χώρα μας και γενικότερα. Η άποψη που θέλει την προώθηση αριστερών, αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών μετώπων και παραβλέπει, ως πρωτεύον, το ζήτημα του εργατικού κόμματος γιατί- με δεδομένη τη στάση και την πορεία του ΚΚΕ- είναι η πιο δύσκολη, η πιο μακροχρόνια και η πιο επίπονη διαδικασία, βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Αφήνει ελεύθερο το πεδίο για να κυριαρχήσει μια ‘‘Αριστερά’’ με ασαφείς ή και καθόλου ταξικές αναφορές ή όπου αυτές υπάρχουν να παραβλέπουν την βασική αντίθεση της κοινωνίας, να την υποβαθμίζουν ή να την αλλοιώνουν. Έτσι ανοίγει διάπλατα η πόρτα σε μια νέα κυριαρχία του ρεφορμισμού. Όχι ενός εργατικού αλλά ενός καθαρά αστικού ρεφορμισμού για την πλήρη ενσωμάτωση των μαζών στο σύστημα. Η κυριαρχία μάλιστα ενός τέτοιου ρεφορμισμού σε συνθήκες κρίσης και αδυναμίας της αστικής τάξης να την διαχειριστεί με παραχωρήσεις στα λαϊκά στρώματα μπορεί να οδηγήσει σε αυταρχικές αντιδραστικές λύσεις, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, συγγενικές ή παρόμοιες με αυτές της Γερμανίας του μεσοπολέμου όπου η σοσιαλδημοκρατία βοήθησε την αστική τάξη να απαλλαγεί από την επανάσταση και ο φασισμός την βοήθησε να απαλλαγεί από την σοσιαλδημοκρατία».

Αντί επιλόγου

Δεν χωράει αμφιβολία ότι με το ψέμα και την διαστρέβλωση η ηγεσία του ΚΚΕ επιχείρησε με ένα σμπάρο να πετύχει πολλά τρυγόνια. Το κυριότερο, να χτυπήσει τους κομμουνιστές που αγωνίζονται- ο καθένας όπως το αντιλαμβάνεται- για να υπάρχει μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα νέου τύπου τσουβαλιάζοντάς τους με όλες τις άλλες δυνάμεις που υπάρχουν στο χώρο της Αριστεράς και που δεν έχουν καμία τέτοια επιδίωξη και καμία τέτοια ανησυχία. Στην πολιτική, βεβαίως, συχνά τα ψέματα και οι συκοφαντίες καθίστανται πλήγμα σε βάρος εκείνου που τα χρησιμοποιεί. Αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ θα έπρεπε να το γνωρίζει καλά. Ο λόγος είναι ότι δεν μπορεί να στηρίξει τους ισχυρισμούς και τις αλχημείες της γιατί ουδέποτε στηρίχθηκε στην αλήθεια. Υπό αυτή την έννοια- και επειδή εμείς δεν είμαστε αχάριστοι- οφείλουμε να την ευχαριστήσουμε για το άρθρο του Κ. Μπορμπότη στην ΚΟΜΕΠ. Αποτελεί  την αιτία και δίνει μια ευκαιρία να ξαναδιαβάσουν οι κομμουνιστές τα κείμενά μας και να εκτιμήσουν τις θέσεις και τους σκοπούς μας σε αντιπαράθεση με αυτά που λέει και πράττει η κομματική ηγεσία.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ν.Ξ.

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν ολόκληρη την εκδήλωση για τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, που διοργάνωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Παρασκευή 13 Μαΐου 2016 στο κτίριο του Παιδαγωγικού (παλιό Χημείο).

Κεντρική ομιλήτρια ήταν η γαλλίδα αγωνίστρια του ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα) Elsa Bulet.

«Οι αγώνες της νεολαίας στην Γαλλία δείχνουν ότι το σφαγείο των ευρωμνημονίων που επιβάλλεται σε όλη την Ευρώπη από τις δυνάμεις του κεφαλαίου για να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης του καπιταλισμού στις πλάτες των εργατών και της νεολαίας, μπορεί να ανατραπεί», διαβάζουμε στην πρόσκληση.

Την εκδήλωση άνοιξε με σύντομη ομιλία η συντονίστρια Γιάννα Κατσιαμπούρα.

Ακολούθησε η κεντρική ομιλήτρια Elsa Bulet.

Αργότερα, στη διαδικασία των ερωτήσεων και απαντήσεων, το λόγο εκτός από την Elsa πήραν επίσης η Pauline και ο François από το ΝΡΑ.

Την εκδήλωση χαιρέτησε ο Γιώργος Μαυρομάτης εκ μέρους της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τη διερμηνεία από τα αγγλικά και γαλλικά έκαναν οι Νικόλας Σκούφογλου και Τάσος Αναστασιάδης.

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες έδωσαν οι Γάλλοι σύντροφοι, απαντώντας σε ερωτήσεις που τέθηκαν από το ακροατήριο:

-για τις τελευταίες εξελίξεις στη Γαλλία,

-το κίνημα «Nuit Debout»,

-για τη θέση που παίρνουν το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και οι άλλες δυνάμεις που αναφέρονται στο εργατικό κίνημα,

-για το νέο νόμο για την εργασία,

-για το αν η Μαρίν Λεπέν έχει το μονοπώλιο της καταγγελίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του αντι-ΕΕ λόγου,

-για τις  συμβάσεις εργασίας στη Γαλλία,

-για τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών,

-για τους επισφαλώς εργαζόμενους καλλιτέχνες στη Γαλλία,

-για την κατάληψη της Κομεντί Φρανσέζ,

-για τις εξελίξεις στη Συρία,

-τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία,

-την καταστολή και, βεβαίως,

-για τις θέσεις τη δράση και την παρέμβαση του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΡΑ).

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την ενδιαφέρουσα εκδήλωση στα βίντεο που ακολουθούν:

Σύντομο άνοιγμα από τη συντονίστρια Γιάννα Κατσιαμπούρα:

Η κεντρική ομιλία της Elsa Bulet:

Σύντομος χαιρετισμός του Γιώργου Μαυρομάτη από την ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Οι συλλογικές συμβάσεις, που εξακολουθούν να υπάρχουν στη Γαλλία, στο στόχαστρο του νέου νόμου -Περιγραφή των διαδηλώσεων και του κύματος καταστολής από το κράτος -Η παρέμβαση των ρεφορμιστικών δυνάμεων στις αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις:

Η Pauline μιλάει για την οργάνωση και τις συνελεύσεις του φοιτητικού κινήματος εκ παραλλήλου και σε σύγκριση με το εργατικό κίνημα -Ιδιαίτερη αναφορά στο κίνημα των σιδηροδρομικών:

Οι συμβάσεις εργασίας στη Γαλλία και οι αλλαγές που φέρνει ο νέος νόμος -Καλλιτέχνες και επισφάλεια, καταλήψεις θεάτρων, σύνδεση με το φοιτητικό κίνημα:

Ο François περιγράφει τις θέσεις και την εικόνα των πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία:

Μετανάστες στη Γαλλία -Το ΝΡΑ κατήγγειλε τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία και την καταστολή του γαλλικού κράτους:

Έχει η Λεπέν το μονοπώλιο της καταγγελίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; -Ο νέος εργατικός νόμος θα ωφελήσει την αστική τάξη της Γαλλίας που θα εκμεταλλευθεί και τους Γάλλους και τους μετανάστες εργαζόμενους:

Το κίνημα «Nuit Debout» -η παρέμβαση του ΝΡΑ:

Κλείσιμο της εκδήλωσης από την συντονίστρια Γιάννα Κατσιαμπούρα:

 πηγη: pandiera.gr