Παναγιώτης Μαυροειδής

Η βασική επιχειρηματολογία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την αποδοχή του περίφημου δημοσιονομικού «κόφτη», δηλαδή της Αυτόματης Μνημονιακής Προσαρμογής (συμβολική και πολιτική αντίθεση με την αλήστου μνήμης Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή των μισθών!), ήταν περίπου η εξής: «Με τον τρόπο αυτό, καθώς και με την προώθηση της αξιολόγησης και την υιοθέτηση των μέτρων του νέου Μνημονίου, κερδίζουμε ένα καθαρό πολιτικό χρόνο τριών ολόκληρων ετών».

Να τον κάνουν τι αυτόν τον χρόνο;

Θα αρκούσε αυτό μόνο το παράδειγμα για να καταδειχθεί  ότι η πεμπτουσία του χαρακτήρα και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς η συνέχιση της κυβερνητικής διαχείρισης και μιας άθλιας αντιλαϊκής πολιτικής. Με κάθε τίμημα, με κάθε «υπογραφή», με κάθε «μέτρο». Όσοι πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δε θα κάνει τα πολλά –άλλωστε αυτά δεν είναι της ώρας- αλλά θα ανακουφίσει τον κόσμο με άμεσα μέτρα στη ζωή του», αναμφίβολα ζουν στιγμές μεγάλης διάψευσης και απογοήτευσης.

Τα προσχήματα σιγά σιγά φεύγουν από το προσκήνιο και αντικαθίστανται με την ωμή πολιτική σκοπιμότητα. Έτσι, την περασμένη βδομάδα ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε γνωστό πως σχεδιάζει αλλαγή του εκλογικού νόμου, με άρνηση της απλής αναλογικής και συνακόλουθη  διατήρηση της εκλογικής νόθευσης μέσω του λεγόμενου «bonus εδρών». Ακομπλεξάριστος ο Κουρουπλής δήλωσε σχετικά ότι τα περί θέσπισης  απλής αναλογικής «θα οδηγούσαν σε περιπέτειες ακυβερνησίας». Η ανοιχτή υιοθέτηση εφαρμογής της αστικής ευρω-ενωσιακής πολιτικής μόνιμης αντεργατικής σφαγής, συνοδεύεται με μέτρα πολιτικής αντιδημοκρατικής θωράκισης του σάπιου πολιτικού συστήματος και της «σταθερότητάς» του. Όσοι, στην αριστερά καθόρισαν την πολιτική εκτίμηση και στάση τους απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την μπακάλικη λογική «στηρίζουμε τα θετικά, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά», αποδεικνύονται εκτός τόπου και χρόνου, αλλά και γεμάτοι με ευθύνες που πρέπει να αναγνωρίσουν.

Σταδιακά και σταθερά ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, προσεγγίζει απελπιστικά αυτόν των κλασικών αστικών κομμάτων. Έτσι, όλα τα νέα σφαγιαστικά μνημονιακά μέτρα φοροληστείας, μείωσης συντάξεων, κατάργησης ΕΚΑΣ, κοινωνικών περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων, δικαιολογούνται με ένα και μόνο (σαθρό και χιλιο-αποτυχημένο) επιχείρημα: «έτσι θα έρθουν οι επενδυτές και στη συνέχεια η χώρα θα μπει στον ενάρετο κύκλο της ανάπτυξης». Πρόκειται για τυπικό νεοφιλελεύθερο επιχείρημα υπέρ των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής όπως βαφτίζουν την καθίζηση της θέσης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων με μέτρα σοκ.

Η πασαρέλα του Τσίπρα στις συνόδους των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, μαζί με την οικοδόμηση του γνώριμου αρχηγικού προφίλ παλαιάς κοπής, ολοκληρώνουν και στο συμβολικό επίπεδο την ολοκλήρωση της αστικής μνημονιακής εξέλιξης στη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλαδή, «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος με τη ΝΔ;». Το ερώτημα αυτό, τελευταία υπερασπιστική γραμμή των ΣΥΡΙΖΟφυλάκων, επιδιώκει να αποφύγει τη συζήτηση για το κύριο ζήτημα, στο όνομα των δευτερότερων πλευρών. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δεν είναι ταυτόσημος με τη ΝΔ, όπως και η ΝΔ δεν είναι ίδια με το ΠΑΣΟΚ. Κάθε αστικό, μικροαστικό ή άλλο κόμμα έχει πλευρές και ιδιαιτερότητες που σχετίζονται με κοινωνικές διαστρωματώσεις, ιστορικές αφετηρίες, καθώς και διαφορετικές πολιτικές ή  ιδεολογικές διαδρομές. Τα ειδικά χαρακτηριστικά τους όχι μόνο δεν στερούνται σημασίας, αλλά αντίθετα, αποτελούν στοιχείο της ιδιαίτερης πολιτικής αξίας και χρησιμότητάς τους.

Ας παρατηρήσουμε προσεχτικά, την πολιτική γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τη μια, απευθυνόμενος στα εθνικά και υπερεθνικά κέντρα αστικής εξουσίας, τονίζει ότι αποτελεί τη μοναδική αποτελεσματική συστημική λύση, με βασικό ατού την εξασφάλιση κοινωνικής ανοχής. Και είναι πράγματι πειστικός, εξασφαλίζοντας σε αυτό το διαγωνισμό συστημικότητας  ότι σε κάθε περίπτωση θα αποτελεί το βασικό μέρος της «λύσης». Όσο πιο δεξιά πηγαίνει, τόσο περισσότερο κερδίζει εμπιστοσύνη και αδειάζει τη ΝΔ.

Από την άλλη, αξιοποιώντας δεσμούς με εργατικά λαϊκά στρώματα και την ιστορική πολιτική διαδρομή του στο χώρο της ρεφορμιστικής «ευρωπαϊκής» αριστεράς, επιχειρεί να «πείσει» τα πληβειακά κοινωνικά στρώματα που τον στήριξαν ότι αποτελεί τη μοναδική «εφικτή» λύση, απέναντι στα «ακόμη χειρότερα» της ΝΔ. Πλαστογραφώντας τα πάντα και ψευδολογώντας ασύστολα, ταυτίζει ακραία αντιλαϊκά μέτρα με δήθεν «αριστερή» και «ταξικά μεροληπτική υπέρ των φτωχότερων» πολιτική, φουσκώνοντας τα πανιά της ακροδεξιάς και ευτελίζοντας κάθε έννοια αριστερής πολιτικής αλλά και πολιτικής ειλικρίνειας.

Ακόμη και στο πλέον αντιφατικό φαινόμενο κυριαρχεί πάντα ηβασικήπλευρά του. Επίσης, οι αντιφάσεις πάντοτε εξελίσσονται και ωριμάζουν.  Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, μένοντας μακριά από επιφανειακές προσεγγίσεις περί «ξαφνικής μετάλλαξης» ή «ξαφνικής προδοσίας της ηγεσίας», πρέπει να εξετάσουμε το «αντικειμενικό» υπόστρωματης σημερινής ολοκλήρωσης της αστικής μνημονιακής εξέλιξής του.

Αφετηρία αυτής της προσέγγισης είναι ότι η σημερινή εικόνα του  ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται όχι μόνο  με την αθέτηση δευτερευουσών πλευρών, όσο κυρίως με το πολιτικό αποτέλεσμα του προγραμματικού πολιτικού ορίου του.

Όταν ένα κόμμα ξεκινά  από την αφετηρία ότι η όποια διέξοδος θα δοθεί εντός ευρωζώνης και ΕΕ  που είναι το βασικό πεδίο σχεδιασμού και βίαιης επιβολής των αντεργατικών μνημονιακών πολιτικών βάθους και της συνέχειας του αστικού κράτους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου,  δεν μπορεί παρά η κατάληξή του  να είναι το διαρκές μνημόνιο και η αυταρχική πολιτική θωράκιση  του συστήματος.

Στις «καλύτερες» προγραμματικές του στιγμές ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύτηκε τον κλασικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο, δηλαδή τη σύζευξη της αδιατάρακτης  καπιταλιστικής συνέχειας, με τον «πολιτικό έλεγχό» της και μέτρα περιορισμένης κοινωνικής πολιτικής και δημοκρατίας υπέρ των φτωχότερων από τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους, σε μια εκδοχή ευρω-κεϋνσιανισμού. Μόνο που αυτή η εποχή έχει περάσει και αυτή η σοσιαλδημοκρατία είναι ήδη νεκρή, έχοντας συγκλίνει εμφανώς με τη νεοφιλελεύθερη οπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απόλυτη σιγουριά, ότι η όποια «διέξοδος» θα ήταν αποτέλεσμα συντεταγμένης «διαπραγμάτευσης» μιας «αριστερής κυβέρνησης» με τους θεσμούς των εταίρων. Αν και θα ήταν άτοπο να κατηγορήσει κανείς ένα τέτοιο κόμμα για εξοστρακισμό της λογικής της επαναστατικής ρήξης, πρέπει να επισημανθούν οι άμεσες πολιτικές συνέπειες αυτής της αφέλειας:  Η ρητή άρνηση της  σύγκρουσης , οδηγεί στην απουσία έστω της προετοιμασίας για αυτήν και τελικά στην αδυναμία «διαπραγμάτευσης» ακόμη και για τα στοιχειώδη, ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα κατακτήσεων. Με αυτή την έννοια, η ενεργός παρουσία στον παρόντα πολιτικό χρόνο της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής δεν αποτελεί θεματοφύλακα του απροσδιόριστου μέλλοντος, όπως συχνά ειρωνεύονται οι αντίπαλοί της, αλλά και αποτρεπτικό παράγοντα μιας στρατηγικής ήττας σαν και αυτήν που απειλούμαστε σήμερα εξ αιτίας της ηγεμονίας της λογικής «ρήξεις, χωρίς ρήξη».

Ας δούμε πως συνόψισε αυτή τη λογική σε πρόσφατη ομιλία του στη βουλή, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας:  «αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία (…) αλλά να ματώνεις για να δημιουργήσεις –έστω σιγά σιγά αλλά σταθερά– τις συνθήκες όπου θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ της προστασίας των δικαιωμάτων των πολλών». Με άλλα λόγια: η αριστερά όχι στο ρόλο του μαχητή για να κερδηθεί ο πόλεμος, αλλά σε αυτόν της παρηγορήτρας νοσοκόμας στα μετόπισθεν…

Με μοχλό το ψεύτικο δίλημμα «απτές μικρές αλλαγές τώρα ή ιδεατή κοινωνία στο άφταστο μέλλον» οι οπαδοί του «εφικτού» και του «μικρότερου κακού», τελικά καταστρέφουν κάθε δυνατότητα τόσο άμεσων κατακτήσεων όσο και του να γίνει αύριο εφικτό αυτό που δεν είναι σήμερα μέσω της κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης μιας επαναστατικής ρηξιακής δυναμικής.  Αν κάτι οδήγησε στη σημερινή άθλια μνημονιακή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ακριβώς η αποδοχή της παραπάνω λογικής. Δεν τους νίκησαν τόσο οι «υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις»  (περίμεναν να τους πουν …να περάσουν άραγε;), όσο κυρίως τους κατάπιε και τους μεταμόρφωσε ολοκληρωτικά το κράτος και η κυβέρνηση με τις αναπόδραστες λειτουργίες και «υποχρεώσεις» που έχουν ως μηχανισμοί της ευρύτερης αστικής εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο), φαντασιώθηκε πως πρόκειται για απλά εργαλεία που θα δούλευαν αλλιώς…

Η συζήτηση για τις αιτίες της εξέλιξης του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μόνο θεωρητική και ιστορική σημασία. Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό, αν θα δοθούν  καύσιμα για την επανεξόρμηση των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών και την ηγεμονία της επαναστατικής αντίληψης σε ένα νέο κύκλο εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης και διαμόρφωσης πολιτικού αντικαπιταλιστικού μετώπου ή αν θα εξακολουθήσει να ηγεμονεύει η διαχρονική και αδιέξοδη αναζήτηση «φιλολαϊκής διεξόδου» εντός του πλαισίου του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 22/5/16

Αγριεύει το απεργιακό μέτωπο στη Γαλλία, μπροστά στην αδιαλλαξία της γαλλικής κυβέρνησης να αποσύρει ή να επανεξετάσει, όπως ζητούν ορισμένα συνδικάτα, την αμφιλεγόμενη εργασιακή μεταρρύθμιση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας της Realnews, Μαρίας Δεναξά.

Στον ξεσηκωμό των εργαζομένων πρωτοστατεί η συνδικαλιστική οργάνωση CGT, που έχει καταφέρει μια άνευ προηγουμένου κινητοποίηση, σε πάρα πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, με αποτέλεσμα τα τελευταία 24ωρα, η χώρα να έχει παραλύσει.

Σήμερα Πέμπτη αναμένονται και νέες ογκώδεις διαδηλώσεις, σε ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια. Εκτός από την έλλειψη βενζίνης και τις ατελείωτες ουρές, σε όσα πρατήρια υγρών καυσίμων έχουν απομείνει ανοιχτά - στο Παρίσι το 40% των πρατηρίων, δηλαδή, περισσότερα από 4000 έχουν κλείσει- η Γαλλία τώρα, απειλείται και από διακοπές στην ηλεκτροδότηση.

Στο κάλεσμα των συνδικάτων CGT-FO, για δυναμική απάντηση στη γαλλική κυβέρνηση, ανταποκρίθηκαν οι εργαζόμενοι 19 πυρηνικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών. Ωστόσο ειδικοί υποστηρίζουν, πως δεν θα προκληθούν εκτεταμένες διακοπές στην ηλεκτροδότηση, καθώς νόμος επιβάλλει να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας στους πυρηνικούς σταθμούς.

Σε μια προσπάθεια αποσυμφόρησης της κατάστασης, τουλάχιστον σε ότι αφορά την έλλειψη καυσίμων που έχει αποφέρει πλήγμα στην οικονομία της χώρας κι έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει χρήση των στρατηγικών αποθεμάτων της, ο πρωθυπουργός Βαλς έδωσε εντολή στην αστυνομία, άρσης του αποκλεισμού των διυλιστηρίων.

Τις προηγούμενες μέρες, έγιναν δυναμικές επεμβάσεις της αστυνομίας σε 2 από τις 8 πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, που λειτουργούν στην χώρα, γεγονός που έριξε λάδι στην φωτιά της σκληρής αντιπαράθεσης κυβέρνησης - συνδικάτων.

Τα συνδικάτα, που σχεδιάζουν οι κινητοποιήσεις τους να συνεχιστούν και τις επόμενες εβδομάδες με στόχο να πλήξουν την αθλητική διοργάνωση του ΕURO 2016, έχουν εκδώσει απεργιακό δελτίο, που έχει ως εξής:

-Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις συνδικαλιστών από τον χώρο του βιβλίου και των εκδόσεων, που χθες το βράδυ εμπόδισαν την εκτύπωση και κυκλοφορία των εφημερίδων της Πέμπτης.

-Απεργία έως την Παρασκευή των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους, με αποτέλεσμα να εκτελούν δρομολόγια 4 στα 5 τρένα υψηλής ταχύτητας και τρένα του περιφερειακού.

-Κινητοποιήσεις στα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας. 70 πλοία δεν μπόρεσαν να αγκυροβολήσουν στα λιμάνια της Χάβρης, Νάντης, Ρουέν, Ντανγκέρκ. Στην Μασσαλία 29 εμπορικά πλοία, που μεταφέρουν υγρά καύσιμα, βρίσκονται στην αναμονή και δεν μπορούν να αράξουν.

-Μπλόκα στον τερματικό σταθμό της βιομηχανικής ζώνης του λιμανιού της Χάβρης, που εφοδιάζει μεταξύ άλλων τα αεροδρόμια του Παρισιού Σαρλ Ντε Γκολ και Ρουασί με καύσιμα. Τα δυο αεροδρόμια έχουν κηροζίνη για 30 μέρες ακόμη.

-Απεργία διαρκείας, από τις 2 Ιουνίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς του Παρισιού.

-Κινητοποιήσεις 3 και 5 Ιουνίου του προσωπικού στα αεροδρόμια όλης της χώρας

-Κάλεσμα για νέες διαδηλώσεις στις 14 Ιουνίου

Μέσα σ’ αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η έλλειψη βενζίνης οδήγησε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως μεταφορικές, να θέσουν τους εργαζομένους τους, υπό το καθεστώς της ημιαπασχόλησης. Αντιμετωπίζοντας το ίδιο πρόβλημα, πολλοί γιατροί υποστηρίζουν, ότι σε λίγο δεν θα μπορούν να πηγαίνουν στα νοσοκομεία, ενώ επιχειρηματίες ανησυχούν μιας και οι επιχειρήσεις τους δεν μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά.

Την ίδια ώρα, 7 στους 10 Γάλλους τάσσονται υπέρ της απόσυρσης της επίμαχης μεταρρύθμισης, ενώ ο Αρνώ Μόντεμπουγκ, πρώην υπουργός Οικονομικών του Φρανσουά Ολάντ, ζήτησε να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα, για το αν πρέπει να γίνει νόμος του κράτους ή όχι.

Πάντως τον Ιούλιο, που η εργασιακή μεταρρύθμιση θα αποσταλεί από την γερουσία στο κοινοβούλιο για δεύτερη ανάγνωση, εκτός από την δεξιά, τώρα και η αριστερά ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της γαλλικής κυβέρνησης εάν ο Ολάντ δεν αποσύρει το επίμαχο νομοσχέδιο.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Η λίστα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια νέα προσθήκη στο οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου, έναν προϊστορικό πίθηκο, μια γιγάντια χελώνα, ένα πανάσχημο ψάρι, ένα σαρκοβόρο φυτό που βρέθηκε μέσω...Facebook, μια λιβελούλα με πολύ ροκ όνομα, ένα σκαθάρι-οικοδόμο που χτίζει λασπόσπιτα κ.α.

Για μια ακόμη χρονιά το Διεθνές Ινστιτούτο για την Εξερεύνηση των Ειδών (IISE) του Πανεπιστημίου SUNY της Νέας Υόρκης παρουσίασε τον καθιερωμένο πλέον κατάλογο με τα δέκα σημαντικότερα είδη που ανακαλύφθηκαν στη Γη το προηγούμενο έτος.

Η λίστα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια νέα προσθήκη στο οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου, έναν προϊστορικό πίθηκο, μια γιγάντια χελώνα, ένα πανάσχημο ψάρι, ένα σαρκοβόρο φυτό που βρέθηκε μέσω...Facebook, μια λιβελούλα με πολύ ροκ όνομα, ένα σκαθάρι-οικοδόμο που χτίζει λασπόσπιτα κ.α.

Ο κατάλογος Top 10, που ξεκίνησε το 2008, ανακοινώνεται κάθε χρόνο στις 23 Μαΐου, προς τιμή του «πατέρα» της σύγχρονης ταξινόμησης των ειδών, του μεγάλου Σουηδού βοτανολόγου του 18ου αιώνα Κάρολου Λινναίου, ο οποίος γεννήθηκε εκείνη τη μέρα.

Ο επικεφαλής του IISE δρ Κουέντιν Γουίλερ επεσήμανε ότι «κατά τα τελευταία 50 χρόνια συνειδητοποιήσαμε πως τα είδη εξαφανίζονται με ανησυχητικά γρήγορο ρυθμό, γι' αυτό πρέπει κι εμείς να επιταχύνουμε την ανακάλυψή τους».

Το 2015 ανακαλύφθηκαν και «βαφτίσθηκαν» περίπου 18.000 νέα είδη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι περίπου δέκα εκατομμύρια είδη (χωρίς να υπολογίζονται οι άπειροι μικροοργανισμοί) δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη, τουλάχιστον πενταπλάσια από αυτά που είναι ήδη γνωστά.

«Ο ρυθμός αναγνώρισης νέων ειδών έχει ουσιαστικά μείνει αμετάβλητος από ό,τι ήταν πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, τα είδη εξαφανίζονται με ρυθμό τουλάχιστον ανάλογο με αυτόν που ανακαλύπτονται νέα. Μπορούμε να κερδίσουμε αυτή την κούρσα της βιοποικιλότητας, μόνο αν επιταχύνουμε την εξερεύνηση νέων ειδών», τόνισε ο Γουίλερ.

Ακολουθεί ο κατάλογος με τα δέκα κυριότερα νέα είδη:

· Η γιγάντια χελώνα Chelonoidis donfaustoi, που ανακαλύφθηκε στα «νησιά του Δαρβίνου», τα Γκαλαπάγκος του Ισημερινού. Δεν αριθμεί πάνω από 250 άτομα.




· Το γιγάντιο σαρκοβόρο φυτό «Δροσερά η θαυμαστή» (Drosera magnifica), που ανακαλύφθηκε στη Βραζιλία. Είναι το πρώτο είδος φυτού που ανακαλύφθηκε χάρη σε φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο Facebook! Ενδημεί μόνο σε μια κορυφή ενός απομονωμένου βουνού και φθάνει σε ύψος τα 1,23 μέτρα, έχοντας αδυναμία στο να παγιδεύει και να καταβροχθίζει έντομα.




· Το νέο είδος προανθρώπου Homo naledi, που ανακαλύφθηκε στη Νότια Αφρική, εμφανίζοντας ένα ανακάτεμα από χαρακτηριστικά του Αυστραλοπίθηκου και άλλων ειδών του γένους Homo.




· Το ισόποδο μαλακόστρακο Iuiuniscus iuiuensis, μήκους μόλις εννέα χιλιοστών, που ανακαλύφθηκε στη Βραζιλία. Ένα τυφλό, άχρωμο αμφίβιο με πολλά πόδια, που ζει μέσα σε ένα βαθύ σπήλαιο, έχοντας την ικανότητα να χτίζει «σπίτια» από λάσπη.





· Το κακάσχημο βατραχόψαρο Lasiognathus dinema, που ανακαλύφθηκε στον Κόλπο του Μεξικό και έχει μήκος πέντε εκατοστών.



· Ο θαλάσσιος δράκος Phyllopteryx dewysea, που ανακαλύφθηκε στα ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας και μοιάζει με ιππόκαμπο. Έχει μήκος 24 εκατοστών και εντυπωσιάζει με τα έντονα χρώματα και τις κάθετες ραβδώσεις του.



· Το μικροσκοπικό σκαθάρι Phytotelmatrichis osopaddington, που ανακαλύφθηκε στο Περού.




· Ο μικρός πίθηκος Pliobates cataloniae με το παρατσούκλι «Λάϊα», που ζούσε πριν από 11,6 εκατομμύρια χρόνια και απομεινάρια του ανακαλύφθηκαν σε μια χωματερή της Καταλωνίας στην Ισπανία. Ήταν θηλυκιά, είχε βάρος έως πέντε κιλά και ύψος περίπου 43 εκατοστών.




· Το ανθοφόρο φυτό Sirdavidia solannona, που ανακαλύφθηκε σε ένα εθνικό πάρκο στη Γκαμπόν της Αφρικής και φθάνει σε ύψος τα έξι μέτρα.



· Μια μικρή λιβελούλα, η Umma gumma, που ανακαλύφθηκε επίσης στη Γκαμπόν. Αν το όνομά της θυμίζει κάτι στους παλιούς ροκάδες, πρόκειται πράγματι για το διάσημο άλμπουμ Ummagumma (1969) των Πινκ Φλόϊντ - μια λέξη που στη βρετανική αργκό σημαίνει και σεξ!

του Νίκου Μαντέλα.

Το βασικό ζήτημα, τελικά, που ανακύπτει σαν ουσιαστική αναγκαιότητα για τις δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς, είναι το να ορίσουμε συγκεκριμένα τη νίκη, το ενδεχόμενο, την πρόκληση στην οποία εμείς επενδύουμε και επιδιώκουμε να συστρατευτούν οι προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Να ορίσουμε και να περιγράψουμε τεκμηριωμένα την θετική εναλλακτική πρόταση για την ανατροπή της επίθεσης.

Με την ψήφιση του ασφαλιστικού έρχονται επιθετικά και επιτακτικά όλα τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν και απασχολούν τους αγωνιστές όλων των ρευμάτων του εργατικού λαϊκού κινήματος, σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής φάσης που ξεδιπλώνεται από το ξέσπασμα της κρίσης και κυρίως απ’ όταν ξεκίνησε η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών. Πώς θα νικήσουν οι αγώνες; Ποια ανατροπή είναι αναγκαία και εφικτή και πώς; Ποια προοπτική υπηρετούν οι δραστηριότητες μας που ξεκινάν από το σήμερα, σε ποιο «αύριο» κατευθύνονται;

Βλέποντας την περίοδο 2010-12 θα λέγαμε ότι οι αγώνες ξετυλίχθηκαν υπηρετώντας σαν υπαρκτό ενδεχόμενο την ανατροπή των πρώτων νόμων που έρχονταν προς ψήφιση, των πρώτων Μνημονίων, του Μεσοπρόθεσμου κλπ., το ίδιο και οι σχετικά επιμέρους αγώνες (πχ. φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου).

Το 2012-15 περνώντας σε μια διαδικασία υποχώρησης, οι αγώνες ξετυλίγονται κυρίως εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια τους στην τότε κυβέρνηση και την Τρόικα, ανακύπτοντας σαν βασική πρόκληση και ενδεχόμενο το να ανατραπεί η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, να αναδειχθεί αντιμνημονιακή κυβέρνηση.

Το 2016 αξίζει να αναρωτηθούμε ποια πρόκληση, ποιο ενδεχόμενο, αναγκαίο και δυνατό, μπορεί να κινητοποιεί τα κοινωνικά στρώματα που έχουν συμφέρον από τον αγώνα.

Η αναγκαιότητα, όταν αποτελεί συγκεκριμένη δυνατότητα παράγει μια ενδεχομενικότητα, η οποία ωθεί τα υποκείμενα που αφορά η εν λόγω αναγκαιότητα σε δράση για την πραγματοποίηση της. Αν είναι έτσι, στη συγκεκριμένη κατάσταση που βρισκόμαστε, χρειάζεται το αναγκαίο και το δυνατό να εκφραστεί με σαφήνεια σε ενδεχόμενο.

Τhere Is Νo Αlternative σε ένα τοπίο κοινωνικής καταστροφής

Η μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, η εναρμόνιση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, η ένταση της κρατικής καταστολής, η λήψη μέτρων παραλυτικών για τη λαική πλειοψηφία, η καλλιέργεια του Τ.Ι.Ν.Α. και η επιβολή του σαν βασικό «ταβάνι» της όποιας συζήτησης και αναζήτησης προβάλλεται, διαμορφώνει ένα τοπίο το οποίο φαντάζει αποπνικτικό, συρρικνώνει την ελπίδα, ψαλιδίζει την όποια αγωνιστική δραστηριότητα στο μικροεπίπεδο της πάλης σε επιμέρους χώρους.

Πρόκειται για μια διαδικασία που εντείνεται μετά το καλοκαίρι του δημοψηφίσματος, κατακτά, με ανώτερο και βαθύτερο τρόπο, έδαφος στις βουλευτικές εκλογές και τον αποκλεισμό των αντιμνημονιακών κομμάτων (πλην ΚΚΕ) από τη Βουλή, και φαίνεται να οδηγείται σήμερα σε ένα βαθύτερο, στρατηγικής σημασίας πλήγμα για τις λαϊκές δυνάμεις με την ψήφιση των αντιλαϊκών νομοσχεδίων τις ημέρες αυτές.

Αυτή η στρατηγικής σημασίας επέλαση από τη μεριά των δυνάμεων του κεφαλαίου, δε σταματάει με την πρόσφατη ψήφιση του ασφαλιστικού, αλλά συνεχίζεται και εντείνεται. Τις μέρες αυτές πραγματοποιείται ένα στρατηγικής σημασίας προχώρημα στην αναδιάρθρωση που επιχειρεί ο αντίπαλος.

Υπό μία έννοια γίνεται ορατό το αντίστροφο ενδεχόμενο, αυτό το οποίο ξορκίζεται εδώ και πάνω από μια δεκαετία από το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά στην Ελλάδα. Το ενδεχόμενο, δηλαδή, της παθητικής εμπέδωσης των αναδιαρθρώσεων. Μια ραγδαία μεταβολή του συσχετισμού δύναμης, χωρίς καν μια σημαντική αντίρροπη τάση από τη μεριά των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων. Χωρίς καν την ουσιαστική διαδικασία «λήψης μέτρων» των λαϊκών στρωμάτων και των οργανωμένων τμημάτων τους προκειμένου να αμυνθούν.

Η εγκαθίδρυση της απουσίας άμεσης εναλλακτικής, η οποία μπορεί να ωθεί και προτρέπει την πλατιά πλειοψηφία σε δράση, καθιερώνεται σαν η μόνη οδός, και οδηγεί σε μια αγωνιστική αδράνεια.

Η Αριστερά μπροστά στις νέες προκλήσεις

Σε αυτό το τοπίο οι ανακοινώσεις, τα συνθήματα, οι κατευθύνσεις μοιάζουν να μην έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου σε όλες τις εκφράσεις της Αριστεράς. Έχει αλλάξει ουσιαστικά, όμως, ο τρόπος με τον οποίο δρα και κινητοποιείται. Κατά βάση, οι τάσεις αδράνειας και μη ενεργής στράτευσης εντείνονται ανησυχητικά πλέον. Όπως αναφέρθηκε, οι γραμμές δεν αλλάζουν, μόνο μπορεί να τροποποιούνται χωρίς την αναγκαία αποτίμηση και ουσιαστική διόρθωση. Το γεγονός αυτό αποτελεί σαφές δείγμα αδράνειας στα όρια της δυσκαμψίας.

Το ίδιο το αγωνιστικό δυναμικό της Αριστεράς σε πολλές περιπτώσεις φαίνεται να μην κινητοποιείται όχι μόνο πρωτοπόρα, αλλά έστω στοιχειωδώς μέσα στους αγώνες. Τα ποσοστά συμμετοχής στις απεργίες και γενικά τις κινητοποιήσεις σε ό,τι αφορά τον αριστερό κόσμο φθίνουν και κινούνται σε σημαντικά χαμηλά επίπεδα, ειδικά στις νέες ηλικίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απουσία σημαντικού ποσοστού των ίδιων των οργανωμένων μελών, όλου του φάσματος της Αριστεράς, από τις κινητοποιήσεις του τριημέρου ψήφισης του ασφαλιστικού, αλλά και όλου του προηγούμενου διαστήματος.

Όλες οι εκφράσεις της Αριστεράς, ενώ διέγνωσαν τον μεγάλο κίνδυνο που θα επιφέρει η ψήφιση των μέτρων, αλλά και τις ανώτερες δυσκολίες που χαρακτηρίζουν τη σημερινή κατάσταση ως προς τη δυνατότητα ανατροπής των μέτρων, την κρίσιμη στιγμή δεν μπόρεσαν παρά να κινητοποιήσουν ένα μόνο τμήμα των μελών τους και μια στενή επιρροή τους.

Η κατάσταση αυτή οφείλει να προβληματίσει όλους. Οι σαφέστατες βαρύτατες ευθύνες που φέρει ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός για την κατάσταση του κινήματος όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την αναγκαία και ουσιώδη εκτίμηση για ό,τι επικρατεί στις αγωνιστικές πρωτοπορίες.

Φαίνεται σαν αυτή η πολύμορφη και δραστήρια αγωνιστική μαγιά αριστερών να έχει απογοητευτεί, να έχει χάσει το βασικό στοιχείο κινητοποίησης της. Δηλαδή, την πρόκληση της μάχης για την αλλαγή της ζωής της πλατιάς λαϊκής πλειοψηφίας βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα.

Κάθε άνθρωπος οργανώνεται στη μία ή την άλλη οργάνωση, συμμετέχει στη δημιουργία συλλόγων ή συνδικάτων, ομίλων ή ομάδων κινητοποιούμενος από την ανάγκη να οργανώσει τη δραστηριότητα του όσο αποτελεσματικότερα γίνεται, προκειμένου να βελτιώσει τελικά τη ζωή του στο τώρα και στο μέλλον. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, κυρίως, προσεγγίζει και την πολιτική πάλη και στράτευση ή ακόμα κατακτά στον έναν ή τον άλλο βαθμό στρατηγικό ορίζοντα στην πάλη του.

Τι γίνεται, όμως, όταν το ενδεχόμενο της νίκης έχει δεχτεί καίρια πλήγματα τέτοια που να το θέτουν υπό ουσιαστική αμφισβήτηση;

Πρέπει να αναρωτηθεί σοβαρά η σημερινή Αριστερά αν η ίδια πιστεύει όντως ότι μπορεί να ανατραπεί η επίθεση του αντιπάλου.

Αν όντως κατανοεί πως μέσα από το αναγκαίο και το δυνατό εμφανίζεται το πραγματικό ενδεχόμενο της ανατροπής και κατά συνέπεια διαμορφώνει αντίστοιχα τη γραμμή της, οφείλει τότε να απαντήσει:

Γιατί το βιοτικό επίπεδο των μαζών εξακολουθεί να τσακίζεται;

Γιατί οι αγώνες χάνουν;

Γιατί η ανατροπή δεν προσεγγίζεται;

Συνήθως, όμως, για την Αριστερά επικρατεί ο αντίστροφος τρόπος σκέψης. Θυμίζει τελεολογική αντίληψη για την Ιστορία. Η Ιστορία πραγματοποιείται για να μας δικαιώνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει μνημόνια, το κοινωνικό κράτος διαλύεται, η κρατική καταστολή εντείνεται, το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, τα εργατικά και λαϊκά στρώματα δέχονται εκ νέου επιθέση στα δικαιώματα τους, άρα η ανάλυση μας δικαιώνεται. Όλα τα αριστερά μορφώματα διολισθαίνουν σε αυτό το αδιέξοδο.

Αν όμως κάνει μια ανάλυση την κάνεις προκειμένου να αναγνωρίσεις τις υπαρκτές τάσεις, τις αναγκαιότητες και τις δυνατότητες. Κατ’ επέκταση και πάλι να οριστεί σαφώς το ενδεχόμενο για το οποίο κινητοποιείσαι, προκειμένου αυτό να πραγματοποιηθεί ή να αποτραπεί.

Αν αναγνωρίζεις ότι η πραγματοποίηση ένος ενδεχομένου θα φέρει το λαό σε δεινότερη θέση, η ανάλυση σου δικαιώνεται όχι απλά όταν το αναγνωρίζεις, αλλά, όταν κατορθώνεις να διαμορφώνεις τους όρους προκειμένου αυτό το ενδεχόμενο να αποτραπεί.

Η δυνατότητα όταν είναι σαφώς επιστημονικά ορισμένη, δεν αποτελεί βούληση ή επιθυμία, αλλά ένα ενδεχόμενο του οποίου οι τάσεις που το γεννούν, αλλά και οι βάσεις υλοποίησης, βρίσκονται μέσα στην ίδια την πραγματικότητα και τους δυνητικούς μετασχηματισμούς της.

Η αντίστροφη ανάγνωση της Αριστεράς είναι που άμεσα την καθιστά ευάλωτη στο Τ.Ι.Ν.Α. του αντιπάλου. Η ίδια αρνείται να στραφεί σαφώς στην ουσιαστική πρόκληση που γεννούν οι αναγκαιότητες και οι δυνατότητες της εποχής, της περιόδου, της φάσης ή της εκάστοτε κατάστασης.

Αν δεν ήταν έτσι, θα έπρεπε να αλλάξουν γραμμές με όλο το ξεβόλεμα που αυτό εμπεριέχει. Θα έπρεπε να μην κυριαρχεί το business as usual, η ρουτίνα και η συνήθης επιβεβαίωση που έρχεται μέσα από ήττες.

Κάτι τέτοιο φυσικά αντιβαίνει με την ίδια τη σύσταση και σύνθεση της σημερινής αριστεράς, αλλά και την προγραμματική της βάση, πολιτισμό και κουλτούρα.

Γι’ αυτό στην ουσία απαιτείται μια πραγματική αλλαγή ηγεμονίας στους κόλπους της. Απαιτείται μια ουσιαστική και εσωτερική ανατροπή της ηγεμονίας που έχει κατακτηθεί από τα μικροαστικά στρώματα και τις αντιλήψεις τους, τα οποία την ελέγχουν και την κερματίζουν σε μικροιδιοκτησίες εις βάρος των εργατικών. Απαιτείται ξανά μια νέα Αριστερά.

Να επιμείνουμε στην αναζήτηση, την πρόταση και τη δράση

"Είμαι πεισμένος πως, ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί ή μοιάζουν να έχουν χαθεί, πρέπει ήρεμα να ξαναρχίζουμε το έργο μας από την αρχή. Είμαι πεισμένος πως πρέπει πάντα να στηριζόμαστε στον εαυτό μας και στις δικές μας δυνάμεις. Nα μην περιμένουμε τίποτα από κανέναν και έτσι να μη συσσωρεύουμε απογοητεύσεις. Πως πρέπει να προγραμματίζουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε και μπορούμε να κάνουμε, και να ακολουθήσουμε τον δρόμο μας." Αντόνιο Γκράμσι

Σίγουρα είναι αναγκαίο όλοι οι αγωνιστές και οι ριζοσπαστικές δυνάμεις να επιμείνουμε σταθερά και αταλάντευτα στην αναγκαιότητα της ανατροπής της επίθεσης του αντιπάλου. Πρώτα απ’ όλα, καθήκον μας είναι να πραγματοποιήσουμε νηφάλια, ξανά, συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Να επιμείνουμε στην προσπάθεια βαθέματος της προγραμματικής συγκρότησης και ενότητας των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς και αναζήτησης.

Κάτι τέτοιο απαιτεί ανώτερη προσπάθεια επεξεργασίας και ανάλυσης του σύγχρονου, ολοκληρωτικού, καπιταλισμού. Υπάρχει μια σειρά νέων ποιοτικά στοιχείων που βαθαίνουν με ανώτερο τρόπο στην Ελλάδα της κρίσης.

Το ίδιο ισχύει και για την εργατική τάξη παγκόσμια αλλά και ειδικότερα στη χώρα μας. Τεκτονικές αλλαγές έχουν πραγματοποιηθεί πλέον στις εργασιακές σχέσεις και τις μορφές απασχόλησης. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, να μελετήσουμε εκ νέου τα χαρακτηριστικά της, τη σύσταση και τις εσωτερικές τάσεις που την διαπερνούν.

Πλάι σε αυτό, δεν μπορούμε παρά να προσπαθούμε διαρκώς να προσεγγίζουμε τον πειραματισμό της πάλης των εργαζομένων, αλλά και ταυτόχρονα να επιμένουμε στην προσπάθεια για σταθερή οργάνωση και ανανέωση των μορφών συγκρότησης και πάλης των εργατών, με ιδιαίτερο βάρος στους νέους.

Αυτό περιλαμβάνει πλατύ άνοιγμα και επαφή με τον κόσμο της σύγχρονης εργασίας και ανεργίας. Μια πρωτοπορία αδυνατεί να συλλάβει τον πλούτο του πειραματισμού της τάξης. Ακόμη, ο πειραματισμός δεν μπορεί να παραχθεί στα γραπτά και να δοκιμαστεί στη συνέχεια στην κοινωνία, καθιστώντας την σαν τον δοκιμαστικό σωλήνα της εκάστοτε ομάδας. Αντίθετα, γεννιέται πρώτα μέσα στην δραστηριότητα των ίδιων των εργαζομένων και αγκαλιάζεται, κατευθύνεται, προσανατολίζεται στη συνέχεια από τους κομμουνιστές.

Απαιτεί συσπειρώσεις αγωνιστικού δυναμικού σε κλάδους και γειτονιές με στόχο μια γόνιμη διαδικασία επανανοηματοδότησης του συνδικαλισμού, αλλά και ανασυγκρότησης του.

Χρειάζεται τακτική συγκέντρωσης δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να αντιπαρατεθούμε νικηφόρα με τη συγκεντρωμένη ισχύ του αντιπάλου.

Έχει σημασία να προσδιοριστεί ποιος θα είναι ο χαρακτήρας των αγώνων στη νέα κατάσταση. Η σημαντική εκ νέου επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης πλειοψηφίας θέτει επιτακτικά με νέους τρόπους την αναγκαιότητα της πάλης για την επιβίωση και τη ζωή της εργατικής τάξης και του λαού. Επιπλέον, η απογύμνωση της κυβέρνησης από το «δημοκρατικό της μανδύα», με την διαρκώς εντεινόμενη καταστολή και βιομηχανία εξαπάτησης που στήνει, σε συνδυασμό με την ιμπεριαλιστική πολιτική της Ε.Ε. και των δανειστών, θέτει σαν βασικό στοιχείο της πάλης της πληττόμενης πλειοψηφίας το δημοκρατικό ζήτημα.

Το βασικό ζήτημα, τελικά, που ανακύπτει σαν ουσιαστική αναγκαιότητα για τις δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς, είναι το να ορίσουμε συγκεκριμένα τη νίκη, το ενδεχόμενο, την πρόκληση στην οποία εμείς επενδύουμε και επιδιώκουμε να συστρατευτούν οι προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Να ορίσουμε και να περιγράψουμε τεκμηριωμένα την θετική εναλλακτική πρόταση για την ανατροπή της επίθεσης.

Το γεγονός ότι ο κόσμος της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα δέχονται μια άνευ όρων επίθεση το αισθάνονται και οι ίδιοι. Αυτό από μόνο του δεν δίνει επαρκή πολιτικά καύσιμα στον αγώνα ούτε τεκμηριώνει την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της ανατροπής. Αυτό που απουσιάζει είναι η προοπτική, η θετική συστράτευση.

Κάθε ανατροπή, μαζί με τη διάθεση άρνησης της πραγματικότητας που επιβάλλεται, φέρει εντός της με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έναν θετικό πυρήνα προοπτικής της επόμενης μέρας. Γεννιέται και δυναμώνει απ’ αυτήν την προοπτική. Υπ’ αυτή την έννοια η δράση μας στο σήμερα οφείλει να νοηματοδοτείται διαρκώς από το αύριο που επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε. Με διαρκή προσανατολισμό το μεγάλο αύριο της κομμουνιστικής κοινωνίας, που προβάλλει σαν αναγκαίο και δυνατό ενδεχόμενο, μέσα από τη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού, όχι όμως νομοτελειακή μελλοντική πραγματικότητα. Με αυτό το μεγάλο ενδεχόμενο στη σκέψη, αξίζει να επιχειρήσουμε ξανά να πάρουμε θέση και να δράσουμε στην κοινωνική αναμέτρηση που διεξάγεται στη χώρα μας και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πηγή: kommon.gr