ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε. ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ  

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΨΩΣΕΙ ΤΟΛΜΗΡΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ... LEXIT, ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΘΕΣΕΙΣ  

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ  

Πολιτικό σεισμό και οικονομικό τσουνάμι πλανητικών διαστάσεων προκάλεσε η επιλογή του βρετανικού λαού υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε.Ε. Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, που διέψευσαν για μία ακόμη φορά τις δημοσκοπήσεις, το Brexit επικράτησε με 51,9% έναντι 48,1%. Η προσέλευση στις κάλπες έφτασε το 72,1%, ποσοστό ρεκόρ για τα δεδομένα των τελευταίων 24 χρόνων.

Πρώτο θύμα του δημοψηφίσματος υπήρξε ο Συντηρητικός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος παραιτήθηκε υπό το βάρος της αποτυχίας του (το 58% των ψηφοφόρων του κόμματός του τοποθετήθηκε υπέρ του Brexit). Υπό πίεση βρίσκεται και ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος, αν και είχε τοποθετηθεί εναντίον της ένταξης της Βρετανίας στην Ε.Ε. από τα αριστερά, τη δεκαετία του 1970, υποχρεώθηκε από το κατεστημένο του κόμματός του και της χώρας του να κάνει καμπάνια, με κρύα καρδιά, υπέρ του Remain.

Παρότι στα μέσα ενημέρωσης του κατεστημένου το δημοψήφισμα εμφανίστηκε ως “εμφύλιος πόλεμος” στο εσωτερικό της Δεξιάς και της βρετανικής ολιγαρχίας, παραμένει γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργατικών στρωμάτων τάχθηκε υπέρ του Brexit.

Το βρετανικό δημοψήφισμα σηματοδοτεί το τέλος της Ε.Ε. όπως την ξέραμε μέχρι χθες. Αποδεικνύεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν είναι μια αντικειμενική “νομοτέλεια”, στην οποία οφείλει να προσαρμοστεί κανείς, αλλά ένα ταξικό, ιμπεριαλιστικό σχέδιο που μπορεί να ανατραπεί από τους λαούς που την υφίστανται. Για πρώτη φορά από την εμφάνιση της ΕΟΚ και, στη συνέχεια, της Ε.Ε. μια χώρα- μέλος αποφασίζει να αποχωρήσει, ανοίγοντας το δρόμο για να σπάσουν, στην πορεία, και άλλοι αδύναμοι κρίκοι της αλυσίδας. Η Ε.Ε. θα χάσει μια μεγάλη χώρα, που εκπροσωπεί τη δεύτερη οικονομία της, μετά τη γερμανική, μια πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ακόμη κι αν επιβιώσει της θύελλας που θα ακολουθήσει, θα πρόκειται για μια ακρωτηριασμένη, αποδυναμωμένη και εγγενώς ασταθή Ένωση, σε διαρκή κρίση και αμφισβήτηση.

Η νίκη του Brexit προκαλεί ήδη τεράστια αναταραχή στις ευρωπαϊκές και διεθνείς αγορές. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η βρετανική λίρα είχε πέσει κατά 11%, στο χαμηλότερο επίπεδο του 1985, ενώ ο βρετανικός, χρηματιστηριακός δείκτης FTSE σημείωνε πτώση 7,6%. Ανάλογη ήταν, όμως, η κατάσταση στην ηπειρωτική Ευρώπη, καθώς ο γερμανικός DAX έκανε βουτιά 9,5%, ενώ ο γαλλικός CAC έπεφτε 7%. Οι τραπεζικοί κολοσσοί ήταν εκείνοι που δέχονταν τις πιο τρομερές πιέσεις. Αν και πρόκειται για τις πρώτες αντιδράσεις, διαγράφεται ο κίνδυνος να αποτελέσει το Brexit τον καταλύτη για μια νέα υποτροπή της κρίσης μιας παγκόσμιας οικονομίας που, ούτως ή άλλως, βρισκόταν σε ασταθή κατάσταση. Σ'αυτό το φόντο, το ενδεχόμενο μιας βαθύτατης κρίσης της ευρωζώνης και της επαναφοράς του Grexit στην ημερήσια διάταξη, ανεξάρτητα από την ευρωδουλεία των ελληνικών ελίτ, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Η επικράτηση του Brexit στο δημοψήφισμα δεν σημαίνει ότι η βούληση του βρετανικού λαού θα υλοποιηθεί εύκολα ή γρήγορα. Βεβαίως η Βρετανία δεν είναι Ελλάδα και ο Μπόρις Τζόνσον (και όσοι τον στηρίζουν) δεν είναι Αλέξης Τσίπρας. Ωστόσο, το άρθρο 50 της ευρωπαϊκής συνθήκης που καθορίζει τα της αποχώρησης προβλέπει μια διαδικασία διαπραγματεύσεων με ορίζοντα τουλάχιστον δύο χρόνων, στη διάρκεια των οποίων τα πάντα μπορεί να συμβούν. Ήδη, η τιμωρητική αντίδραση των αγορών και οι απειλές για ακρωτηριασμό της Μεγάλης Βρετανίας σε “Μικρά Αγγλία”, με αποχώρηση της Βρετανίας και ένωση της Βόρειας με την ανεξάρτητη Ιρλανδία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη του Brexit έρχεται να ρίξει το τεράστιο βάρος της στην πλευρά των συσσωρευμένων ενδείξεων που διαμηνύουν ότι τα λαϊκά στρώματα, σε πανηπειρωτική κλίμακα, αποστρέφονται ολοένα και περισσότερο την αντιλαϊκή, απολυταρχική Ε.Ε. των πολυεθνικών και του ιμπεριαλισμού. Επιπλέον, το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος καταδεικνύει την ισχυρή βούληση των λαών για αποκατάσταση της εθνικής, λαϊκής κυριαρχίας, απέναντι σε μια ολοένα και πιο γερμανική Ευρώπη. Με τη δρομολογημένη αποχώρηση της Βρετανίας, το ειδικό βάρος της ηγεμονικής Γερμανίας στους κόλπους της Ε.Ε. εξ αντικειμένου θα αυξηθεί, κάτι που θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις αντι- Ε.Ε. τάσεις.

Σ' αυτό το φόντο, η ριζοσπαστική Αριστερά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες οφείλει να υψώσει τολμηρά τη σημαία του... Lexit, της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. από τα αριστερά, από φιλολαϊκές, δημοκρατικές θέσεις. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή αφεθεί στην ουρά των απεχθών, για τα λαϊκά στρώματα, κοσμοπολίτικων ελίτ και κλαυθμηρίζει μαζί τους για την “ανωριμότητα” του βρετανικού λαού ή τηρήσει στάση αμήχανης ουδετερότητας, θα εκμηδενιστεί πολιτικά, παραδίδοντας αμαχητί τα εργατικά και λαϊκά στρώματα στη δημαγωγία της ξενοφοβικής, εθνικιστικής Ακροδεξιάς, τύπου Λεπέν.

Ελπίζουμε ότι το βρετανικό δημοψήφισμα θα αποτελέσει καταλύτη για θετικές διεργασίες στους κόλπους της ευρωπαϊκής, ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ήδη, ο ηγέτης του γαλλικού Αριστερού Κόμματος, Ζαν- Λικ Μελανσόν δήλωσε ότι “το Brexit δίνει μάθημα σε όλη την Ευρώπη”, ότι “είναι η ώρα για ένα Σχέδιο Β” στη Γαλλία και την Ευρώπη και ότι “οι Γάλλοι θα ψήφιζαν υπέρ της εξόδου σε ανάλογο δημοψήφισμα”. Ειδικά για την Ελλάδα, η επικράτηση του Brexit, ένα χρόνο μετά τη νικηφόρα, αλλά προδομένη μάχη του ελληνικού δημοψηφίσματος, προσφέρει σημεία στήριξης στον αγώνα όλων των ανυπότακτων, αριστερών δυνάμεων που αγωνίζονται για την έξοδο από την ευρωμνημονιακή βαρβαρότητα και την ευρωζώνη, που τη θωρακίζει.  

πηγη: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ορισμένες φορές γεγονότα που συμπυκνώνουν βαθιές κοινωνικές δυναμικές, αναδιατάσσουν το σύνολο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το ηχηρό μήνυμα της λαϊκής ψήφου για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αίφνης διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και πολύχρωμο στρατόπεδο θρηνολογούντων: ακραίοι νεοσυντηρητικοί μα και οπαδοί της δήθεν αριστερής άποψης «μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», σχίζουν τα ιμάτια τους για την «οπισθοδρόμηση του προοδευτικού ευρωπαϊκού σχεδίου» και τη συνακόλουθη –κατά τον ισχυρισμό τους– «νίκη της ρατσιστικής ακροδεξιάς».

Ψευδολογούν σκόπιμα! Θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν τον κόπο να σκεφτούν ότι σχεδόν πάντοτε όταν τέθηκε ερώτημα στο λαό κάθε χώρας σε σχέση με την επικύρωση ή όχι βημάτων οικοδόμησης ή συγκεκριμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απάντηση ήταν συντριπτικά αρνητική (πχ δημοψηφίσματα για Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία, δημοψήφισμα στην Ελλάδα για προτάσεις Eurogroup για νέο μνημόνιο).

Συνεπώς, πρέπει να δούμε το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, με το ιδιαίτερα σημαντικό βάρος που έχει, ως μέρος μιας ευρύτερα αναπτυσσόμενης τάσης στους ευρωπαϊκούς λαούς που θεωρεί  ότι η ΕΕ και οι πολιτικές της είναι εναντίον τους και όχι υπέρ τους.

Αυτό ακριβώς το γεγονός θέτει επί τάπητος το βασικό ερώτημα: είναι προοδευτική ή αντιδραστική η πολιτική της ΕΕ και η ίδια η ΕΕ ως οικοδόμημα;
Το εάν η καταδίκη της ΕΕ στη συνείδηση και την ψήφο των λαών γίνεται με προοδευτικό ή αντιδραστικό χρώμα και το ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αυτό, αποτελούν σπουδαία ερωτήματα, που ωστόσο πρέπει να συζητηθούν με εντελώς άλλους όρους, έξω από το στρατόπεδο των Ταλιμπάν του Μένουμε Ευρώπη και αποφασιστικά ενάντια στους πολιτικούς και ιδεολογικούς εκπροσώπους του.

Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν προοδευτικό οτιδήποτε προάγει την ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου χωρίς δεσμεύσεις και των παραγόμενων προϊόντων, καθώς και την ανάπτυξη του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο πετούν τη σκούφια τους για οποιαδήποτε μέτρο μείωσης του εργατικού κόστους, περιστολής των εργασιακών κατακτήσεων και των κοινωνικών δαπανών, καθώς και υποβάθμισης οποιασδήποτε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής ή/και κρατικής κυριαρχίας σε κάθε χώρα. Δεν τους ενοχλεί λοιπόν ο κάθε Φάρατζ στη Βρετανία, αλλά κάθε κίνηση ενάντια σε αυτό το σχέδιο.

Με τον ίδιο τρόπο οι θλιβεροί «αριστεροί» εραστές της ΕΕ, θεωρούν πισωγύρισμα το BREXIT ακριβώς επειδή έχουν θρησκευτική πίστη στον «αντικειμενικά προοδευτικό» χαρακτήρα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» ή/και της «παγκοσμιοποίησης», στις οποίες βλέπουν μια δήθεν κατάργηση των συνόρων και όχι την ανύψωση των ταξικών κοινωνικών φραχτών ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Την επόμενη κιόλας του σεισμού του BREXIT, φανατικοί πολέμιοί του όπως η εφημερίδα Γκάρντιαν έκανε λόγο για «εξέγερση της εργατικής τάξης». Και είναι ακριβώς έτσι. Σε μια από τις βασικές κοιτίδες του νεοφιλελευθερισμού μια θυμωμένη εργατική τάξη, απειλούμενη από την εργασιακή ανασφάλεια, τη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής στις μεγαλουπόλεις και την υποβάθμιση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, στρέφει την πλάτη όχι μόνο στην κινδυνολογία της κυβέρνησης των Συντηρητικών, αλλά και στους Εργατικούς που έτρεξαν να μπαζώσουν «από τα αριστερά» το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ.

Οι περί τον Κάμερον έπαιξαν με διαχειριστική αλαζονεία και διαπραγματευτικά με το ζήτημα της σχέσης της Βρετανίας με την ΕΕ.

Τώρα διαπιστώνουν με τρόμο ότι η καταστροφολογία έναντι της προοπτικής ενός BREXIT, βασισμένη κυρίως στο επιχείρημα του κινδύνου καθήλωσης της οικονομικής ανάπτυξης δεν αποδίδει, ακριβώς επειδή εκατομμύρια εργαζομένων και φτωχών στη Βρετανία, σε αντίθεση με την κοσμοπολίτικη αστική τάξη και κάποια μεσαία στρώματα, θεωρούν ότι αυτή η ανάπτυξη, έτσι και αλλιώς, δεν τους περιέχει.

Κοντολογίς, ο βρεγμένος, βροχή δε φοβάται…

Αυτή είναι η θεμελιακή βάση τόσο της αποδοκιμασίας και καταδίκης του στρατοπέδου παραμονής, όσο και της δυναμικής του ΒRΕΧΙΤ.

Η εικόνα ότι το ρεύμα υπέρ του ΒRΕΧΙΤ τροφοδοτήθηκε αποκλειστικά ή κυρίαρχα από ξενοφοβικά αισθήματα κατά της μετανάστευσης, είναι  παραπλανητική. Ακόμη και στο βαθμό που αυτός ο παράγοντας διαπιστώνεται ως σημαντικός χάρη και στις προσπάθειες των ακροδεξιών και εθνικιστών, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητος από την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος και τον αντιδραστικό ρόλο που έχει παίξει η ΕΕ με τις αντεργατικές πολιτικές της και την αντιδημοκρατική της φυσιογνωμία.

Το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων συσχετίζει την εργασιακή και κοινωνική του ανασφάλεια με τον «ξένο» εργάτη, συνδέεται, ακριβώς, με την ηγεμονία της κυρίαρχης «ευρωπαϊκής» αστικής ιδεολογίας κοινωνικού δαρβινισμού. Αυτή άλλωστε αποτελεί την ευρύτερη βάση της διαμόρφωσης του ακροδεξιού ρεύματος σε όλη την ΕΕ. Το να φορτώνονται οι ευθύνες στον «άλλο» που είναι «δίπλα» και όχι στον «πάνω» που «είναι δικός μας», είναι μια σταθερή συντεταγμένη της συντηρητικής της τάξης πραγμάτων στάσης που αναπτύσσει η κεφαλαιοκρατική εξουσία σε κάθε χώρα. Ας μείνουν στην άκρη λοιπόν οι υποκρισίες…

Το τσουνάμι του BREXIT είχε και άλλους ισχυρούς τροφοδότες: Εξέφρασε μια διάθεση αποδοκιμασίας των δυνάμεων του πολιτικού κατεστημένου και των εκάστοτε διαχειριστών. Πρόκειται για ένα διεθνές αναπτυσσόμενο φαινόμενο ετερόκλητης κατεύθυνσης, αλλά με κοινό παρονομαστή την αποτυχία της σημερινής μορφής κοινωνικής και πολιτικής ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών στα σύγχρονα πολιτικά συστήματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Αλλού ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos, αλλού ο Τραμπ και η Λεπέν, ωστόσο παντού τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας εισπράττουν τη συστημική αποτυχία και τον κοινωνικό θυμό.

Το γεγονός ότι το οικονομικό κατεστημένο δεν είναι εξίσου στο στόχαστρο, σχετίζεται, ασφαλώς, τόσο με την αίσθηση της ανυπαρξίας εναλλακτικής οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου μοντέλου, όσο και με την αποψίλωση του πολιτικού λόγου από ταξικούς καθορισμούς, με τεράστια ευθύνη σε αυτό και της κάθε είδους συστημικής αριστεράς.

Διεκδίκηση ανατροπής της αστικής ηγεμονίας

Το αστικό νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο (και όχι μόνο η ακροδεξιά), δήλωσε παρόν όχι μόνο στο στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ που ήταν η κυρίαρχη γραμμή του κεφαλαίου, αλλά και στο στρατόπεδο του BREXIT, έχοντας μάλιστα ηγεμονία σε αυτό. Ο διχασμός μέσα στο Συντηρητικό κόμμα αντανακλά αφενός συμπτώματα κρίσης της αστικής στρατηγικής, αφετέρου δε  προσπάθεια ενσωμάτωσης του εκλογικού σώματος που αποτελεί τυπική ανάγκη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Οπωσδήποτε υπάρχει ένα παρελθόν που πρέπει να ληφθεί υπόψιν: Η ΕΕ είχε πάντα ένα διττό ρόλο.

Από τη μια, αποτελούσε τη συνασπισμένη δύναμη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έναντι των εργατικών τάξεων στην Ευρώπη αλλά και στον ανταγωνισμό με τα άλλα καπιταλιστικά κέντρα.

Από την άλλη, ήταν ο αναγκαίος συλλογικός εταίρος των ΗΠΑ στην ευρύτερη Ευρασία.

Σε αυτή την αντιθετική συνύπαρξη και ανταγωνιστική αλληλεξάρτηση, ο ρόλος της Βρετανίας ήταν πάντα ενδιάμεσος και κυρίως ακουμπούσε στη δεύτερη πλευρά. Οι ΗΠΑ από τη μεριά τους, πάντα ήθελαν μια Βρετανία «δικό τους χέρι», αλλά μέσα στην ΕΕ, ως σημαντικό παράγοντα επηρεασμού των πολιτικών της.

Σήμερα, σε εποχή μεγάλων τριγμών και ανασφάλειας, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης και της οικονομικής καχεξίας, οι πολιτικές αβεβαιότητες και αντιπαραθέσεις φουντώνουν, ενώ θα δοκιμαστούν (όχι σε συνθήκες ηρεμίας) νέες εναλλακτικές και ισορροπίες.

Ο Βρετανικός καπιταλισμός, ιστορικά εξαιρετικά διεθνοποιημένος, μπροστά στην εικόνα μιας ΕΕ που σαπίζει, είναι λογικό να αναζητά και άλλους δρόμους, ενώ και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να θεωρούν ακίνητα τα πράγματα στη Γηραιά ήπειρο και αυτό αντανακλάται στις αντίθετες τοποθετήσεις Ομπάμα και Τράμπ σε σχέση με το BREXIT.
Το ερώτημα επομένως, δεν είναι γιατί υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου, τα οποία ως αποτέλεσμα της βαθιάς πολιτικής κρίσης του οικοδομήματός του, πλαισίωσαν και τις δύο πλευρές του διλήμματος «έξοδος ή παραμονή» στην περίπτωση του ΒREXIT. Αντίθετα, το βασικό ζητούμενο είναι, οι δυνάμεις της εργατικής πολιτικής να πάρουν θέση χωρίς μασημένα λόγια υπέρ ενός δρόμου ρήξης και αποδέσμευσης κάθε χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με σκοπό τη διάλυση και καταστροφή της.

Η συσπείρωση δυνάμεων για αριστερή έξοδο (LEXIT) στη Βρετανία, που έδωσε τη μάχη από αριστερή, εργατική και διεθνιστική σκοπιά, ήταν μεγάλο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, η στάση των Εργατικών υπέρ της παραμονής, δίπλα στον Κάμερον, άφηνε έκθετο τον  εργατικό κόσμο και βορά στην ακροδεξιά. Οι δυνάμεις του LEXIT με τη θαρραλέα στάση τους, παρά το μικρό τους μέγεθος, έδειξαν έναν άλλο δρόμο και έσωσαν τη τιμή συνολικά της Αριστεράς και της εργατικής πολιτικής.

Σε εποχές μεγάλης κοινωνικής αναστάτωσης, ας μη ξεχνάμε: Από τη Βρετανία ως τη Γαλλία και από την Αυστρία ως την Ελλάδα, η χροιά της φωνής των εργατικών στρωμάτων, το χρώμα της κίνησής τους, μπορεί να μη μας αρέσουν ή/και να είναι προβληματικά. Αν όμως η Αριστερά, εμμένοντας σε μια ελιτίστικη και συστημική στάση, δεν ακούσει αυτή τη φωνή και δεν επανασυνδεθεί με τον κόσμο της φτώχειας και της ακραίας σύγχρονης εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ

Γράφει ο Ν.Ξ.

Στον απόηχο της ήττας των φιλο-ΕΕ δυνάμεων στο δημοψήφισμα της Βρετανίας, οι πρώτες αντιδράσεις από το χώρο της ΛΑΕ δεν δείχνουν να λαμβάνουν ιδιαίτερα υπόψη τους τις εξελίξεις.

«Έξοδος από την Ευρωζώνη», εξακολουθεί να είναι η μόνιμη επωδός. -Τί ‘χες Γιάννη, -Τί ‘χα πάντα…

Αυτό που έπρεπε να λέγεται καθαρά, σε προηγούμενη βέβαια φάση, είναι σήμερα εξαιρετικά αναιμικό και ανεπαρκές.

Η τελευταία παράγραφος της ανακοίνωσης του γραφείου τύπου της Λαϊκής Ενότητας, αναφέρει:

«Αυτή  την  ώρα γίνεται ακόμα πιο επιτακτική για  την Ελλάδα η έξοδος από την Ευρωζώνη, σε  σύγκρουση με  τη νεοφιλελεύθερη  ΕΕ, στη βάση ενός  ριζοσπαστικού,  αντιμνημονιακού προγράμματος παραγωγικής  ανασυγκρότησης  και μετασχηματισμού, με δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, δικαιοσύνη και σεβασμό  στο περιβάλλον.»

Η Βρετανία βέβαια, δεν μετείχε στην Ευρωζώνη, από το έκτρωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ψήφισε να αποχωρήσει. Τα μισόλογα («σε σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ») εξακολουθούν, παρά την εκκωφαντική διάψευση των βαυκαλισμών που από κοινού καλλιεργήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ  περί ‘’άλλης ΕΕ’’, μη νεοφιλελεύθερης κλπ. Η καπιταλιστική κρίση δεν διαβάζεται σωστά.

Αντίστοιχα, το ακροτελεύτιο επίσης σημείο, συνέντευξης του μέλους της ΠΓ της ΛΑΕ Γ. Τόλιου στο art tv, αναφέρει:

«Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος κάνει ιδιαίτερα επίκαιρη την πρόταση της «Λαϊκής Ενότητας» για αποδέσμευση από το ευρωσύστημα και μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ως αφετηρία προοδευτικής-φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, με κατάργηση της λιτότητας, αναστολή πληρωμών χρέους και βαθιά διαγραφή του, εθνικοποίηση τραπεζών, εφαρμογή σχεδίου παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης και δραστική μείωση της ανεργίας. Όλα αυτά προϋποθέτουν την ανάπτυξη ισχυρού κινήματος αντίστασης και ανατροπής των Μνημονίων και τη δημιουργία κυβέρνησης αριστερών-αντιμνημονιακών δυνάμεων.»

Η έξοδος λοιπόν από την Ευρωζώνη είναι το επιμύθιον του ηχηρού BREXIT. Μέσα από τις θολές περίτεχνες διατυπώσεις που γνωρίσαμε στο παρελθόν, αυτή ταυτίζεται με –ή αποτελεί αφετηρία για- την ακαθόριστη ‘’αποδέσμευση από το ευρωσύστημα’’. Γλωσσολόγοι μετωπιστές θα αναλάβουν να εξηγήσουν αν το πρώτο συνθετικό της  λέξης ευρωσύστημα παραπέμπει στο νόμισμα ή στους υπόλοιπους μηχανισμούς της  ΕΕ.

Παράλληλα, προσκόλληση στη λογική της κυβέρνησης της αριστεράς που, ακόμα και σύμφωνα με επιφανή στελέχη της ΛΑΕ έχει χρεοκοπήσει και καλό είναι ούτε καν σαν όρος λεκτικά να αναφέρεται.

Γενικότερη παρατήρηση: Ηχεί παράταιρο να μιλούν εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις σαν κυβέρνηση σε αναμονή.

Κλείνουμε με εύγλωττα αποσπάσματα από άρθρο του Ν. Γαλάνη (ολόκληρο εδώ: Μπορεί η ΛΑΕ να κάνει την έκπληξη; -οι υπογραμμίσεις δικές μας):
………………………………………………………………………………………………………………………………………..

«Οι δυνατότητες της ΛΑΕ αναδεικνύονται από την προσφυγή και επαφή της με τον κόσμο. Βρίσκονται στις μεγάλες δεξαμενές μαζών που «κρύβονται» από τις δημοσκοπήσεις.

Πρώτη μεγάλη και αυξανόμενη δεξαμενή είναι ο κόσμος που πλέον ενοχοποιεί την ευρωζώνη και την ΕΕ γι’ αυτά που του συμβαίνουν. Βλέποντας την παρακμή και την παραλυσία της ΕΕ, αναγνωρίζοντας ότι το πραγματικό πολιτικό όριο στο ιουλιανό δημοψήφισμα του 2015 ήταν το ευρώ και οι Μένουμε Ευρώπη, και αντιλαμβανόμενος ότι τα γεγονότα στη Γαλλία και οι άγριες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα αποτελούν σχέδιο που εκπορεύεται και επιβάλλεται από τους θεσμούς της ευρωζώνης [και όχι της ΕΕ, του κεφάλαιου και των αστικών τάξεων;], ολοένα και περισσότερο σπάει από μόνος του το φόβο και σχηματίζει το στρατόπεδο του ΟΧΙ στην ευρωζώνη. Αυτός ο κόσμος νιώθει ότι είναι πολιτικά ορφανός. Ότι δεν υπάρχει μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη που να τον εκφράζει και να της δείξει εμπιστοσύνη. Ποσοστιαία αναδεικνύεται στο 40% της εκλογικής δύναμης. Θα λέγαμε –με όρους και προϋποθέσεις και χωρίς υπερβολή– ότι ένα πολιτικό μέτωπο του ΟΧΙ [ΟΧΙ σε τι; Στα μνημόνια; Στην ευρωζώνη; Στο περσινό δημοψήφισμα; Στην ιμπεριαλιστική ΕΕ;] θα διεκδικούσε την πρώτη θέση στις εκλογές.

Όλες αυτές οι μάζες είναι η μεγάλη βάση απεύθυνσης της ΛΑΕ. Γιατί αυτές οι μάζες είναι το «υποκείμενο» της ανατροπής. Είναι οι μάζες που δεν θέλουν ίσως να ακούσουν ή να ακολουθήσουν τη σημερινή αριστερά, αλλά θα ακολουθήσουν όποιον τους πείσει ότι είναι αξιόπιστος, ότι έχει τη δύναμη και το πρόγραμμα για να ανατραπεί αυτό που φτιάχνεται επί έξι συνεχή χρόνια. Αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις σήμερα είναι πολιτικά «ορφανές», δεν εμπιστεύονται κανέναν, έχουν χαμηλό φρόνημα, αλλά πολύ μεγάλο θυμό. Όταν ο θυμός τους ξεπεράσει το φόβο τους, όταν η πίστη τους ξεπεράσει την πρόσφατη «ήττα» των ελπίδων τους, τότε θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα.

Πρώτος όρος είναι η διαρκής και σαφής ανάδειξη της ταυτότητας της ΛΑΕ, που θα προσεγγίσει τον κόσμο που αμφισβητεί την ευρωζώνη, που καταλαβαίνει πλέον –έστω και ενστικτώδικα– ότι η λύση βρίσκεται στην έξοδο από αυτήν. Η ΛΑΕ πρέπει να προετοιμάσει τον κόσμο γι’ αυτή τη σύγκρουση, να πρωταγωνιστήσει στην οικοδόμηση ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος ενάντια στην ευρωζώνη. Ενός κινήματος που θα συνδυάζει τα ζητήματα της ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με τον αγώνα απεξάρτησης από την ευρωζώνη. Γιατί η διαρκής συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας που πραγματοποιείται με παρεμβάσεις και εκβιασμούς των δανειστών εξυπηρετεί και διαμορφώνει ένα συσχετισμό υπέρ των δυνάμεων του κεφάλαιου και κατά των εργαζόμενων. Υπηρετεί την οικοδόμηση μιας μνημονιακής κοινωνίας και την προληπτική-θεσμική ανάσχεση του λαϊκού κινήματος. Η ΛΑΕ οφείλει να στήσει μια μόνιμη λαϊκή πανελλαδική καμπάνια για τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία και την έξοδο από την ευρωζώνη σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών, να προσπαθήσει να εκφράσει πολιτικά το ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ των πληττόμενων μαζών.

Δεύτερος όρος είναι το επίμονο, χωρίς αποκλεισμούς προσκλητήριο σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, μικρές και μεγάλες, που συμφωνούν στα κεντρικά αιχμηρά σημεία του προγράμματος. Αιχμηρό πρόγραμμα, πλατιά μαζική απεύθυνση για να δημιουργηθεί το ρεύμα που θα σαρώσει κυβέρνηση – μνημονιακό καθεστώς – ευρωζώνη. Δεν εγκλωβιζόμαστε σε ένα αριστερό μέτωπο, ενωνόμαστε και δεν υποχωρούμε για κανέναν σε ένα αιχμηρό, αποτελεσματικό και νικηφόρο πρόγραμμα. Δεν συμμετέχουμε στους γνωστούς, άγονους, άστοχους και περιθωριακούς διαχωρισμούς του «αριστερού παρελθόντος». Μας συγκινεί περισσότερο η ΕΑΜική παράδοση του μετώπου και της νικηφόρας πάλης του ελληνικού λαού…»

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Πέρα από την παρατήρηση ότι η εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (για να τα λέμε όλα…) γράφτηκε από τους αγώνες του ίδιου του λαού και όχι από «αξιόπιστους» που κέρδισαν την εμπιστοσύνη του για να τον κυβερνήσουν, το άρθρο και γενικότερα η ΛΑΕ κανοναρχεί απ’ το πρωί ως το βράδυ την έξοδο από την Ευρωζώνη σαν τη λυδία λίθο που, για να κλείσει το μάτι και στους άλλους, θα ανοίξει το δρόμο και θα αποτελέσει αφετηρία για γενικότερες ρήξεις εάν και εφόσον κλπ.

Κάποιο πρόβλημα υπάρχει όμως, αν μετά το BREXIT αναμασά κανείς ακριβώς τη γραμμή που –ακόμη και εκλογικά- ηττήθηκε πολιτικά σε προηγούμενη φάση. Κάποιο σοβαρό πρόβλημα μετάφρασης: Μετά το ηχηρό ΒΡΕΧΙΤ, το να επιμένεις σε όσα έλεγες προηγούμενα περί απλής εξόδου από την ευρωζώνη, σημαίνει ότι μεταφράζεις το ΒΡΕΧΙΤ σε GREMAIN…

Δεν είναι η Ελλάδα απλώς «προτεκτοράτο της ευρωζώνης» από την οποία οφείλουμε (επιτέλους…) να αποχωρήσουμε, «απειθαρχώντας» και «σε σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ». Χρειάζεται μέτωπο, απαραίτητη η μετωπική πολιτική, εξίσου απαραίτητες οι καθαρές κουβέντες.

Δυστυχώς διαχρονικά, καταγράφεται ιστορική ανεπάρκεια και ευθύνη της αριστεράς που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία για αποδέσμευση από το «λάκκο των λεόντων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν είναι άμοιρη ευθυνών η ευρωλαγνεία που επί χρόνια καλλιέργησε ένα τμήμα της αριστεράς στην Ελλάδα.

Με άλλον τρόπο, η μετάθεση του στόχου της εξόδου από την ΕΕ στη λαϊκή εξουσία δρα παραλυτικά στην αναγκαιότητα που αναδεικνύεται σήμερα.

Αφήνεται έτσι και εδώ το πεδίο στην ακροδεξιά να δημαγωγεί πάνω στην λαϊκή – εργατική διαμαρτυρία και την αντίθεση στο βάρβαρο σφαγείο κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων από την ΕΕ. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα, αυτές τις αυταπάτες, που δυστυχώς αναπαράγονται, πληρώνει το κίνημα και η αριστερά.

Και κάτι τελευταίο: Έχει επικρατήσει λανθασμένα η άποψη, ότι ο «σεχταρισμός» έχει κατ’ ανάγκη αριστερίστικο πρόσημο. Δεν είναι πάντα έτσι. Ας μην ξεχνάμε, ότι ένας από τους μεγαλύτερους σεχταριστές διαχρονικά ήταν ο ακραιφνής ευρωπαϊστής Λ. Κύρκος –άσχετα αν τελικά ‘’δικαιώθηκε’’ η πολιτική του.

πηγη: pandiera.gr

Πρωτοβουλία Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ

Ένα χρόνο μετά το ηχηρό ΟΧΙ της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και μια μέρα πριν το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ, δημοσιοποιείται η διακήρυξη της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος» και οι πρώτες 65 υπογραφές.

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες, αγρότες, συνδικαλιστές, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, νέοι και νέες, ξεκινούν τη συγκρότηση μιας Πρωτοβουλίας που «θα συμβάλλει ώστε μέσα στο μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει η αντίληψη ότι “υπάρχει εναλλακτική, έξω από  το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση”».

Όπως αναφέρει η διακήρυξη:

«Μια Πρωτοβουλία που θα προσπαθήσει να συνδεθεί με τους αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας στη Γαλλία, του κινήματος που παλεύει για ένα αριστερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα στη Βρετανία, του τεράστιου κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Μια Πρωτοβουλία που θα δημιουργηθεί από συλλογικότητες, αγωνιστές, εργαζόμενους, επιστήμονες, ανθρώπους της τέχνης, του πολιτισμού, των δικαιωμάτων, τοπικές κινήσεις, εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις αλληλεγγύης, με δημοκρατικές διαδικασίες, σε όλη την Ελλάδα.»

Στόχος τους να συμβάλλουν «στην πλατιά αποκάλυψη του ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, στην τεκμηρίωση του στόχου της αποδέσμευσης από αυτήν, στην προβολή και την απόδειξη ότι υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με επεξεργασίες, με κινηματικές παρεμβάσεις, με παρουσία σε όλη την Ελλάδα, στη συνεργασία και την κοινή δράση σε συγκεκριμένα ζητήματα (πχ πάλη κατά της ΤΤΙΡ) με κάθε κίνηση και ρεύμα που αντιπαρατίθεται με την ευρωζώνη και την ΕΕ, από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, έστω και από διαφορετική σκοπιά ή με επιμέρους στόχους, και στην ανάπτυξη των άμεσων αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος με έμφαση στη σύνδεσή τους με τον άμεσο αγώνα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους μηχανισμούς της.»

Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., ενώ τα υλικά της κίνησης φιλοξενούνται στο dieexodos.wordpress.com

Το επόμενο διάστημα θα πραγματοποιηθούν τοπικές συσκέψεις συγκρότησης, ενώ η ανοιχτή ιδρυτική Συνέλευση της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος» θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 3 Ιουλίου στην Αθήνα.

Το κείμενο της Διακήρυξης
Πρωτοβουλία Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ – ΔιΕΕξοδος

Έξι χρόνια τώρα η εργατική τάξη και ο λαός, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, των μικροεπαγγελματιών, των αγροτών, της νεολαίας, ζούμε την κόλαση των Μνημονίων: της φτώχειας, της εφιαλτικής ανεργίας, της νέας ξενιτιάς, της κατάρρευσης της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ζούμε τον εξευτελισμό κάθε έννοιας δημοκρατίας, το «δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε», την διαρκή βία και καταστολή. Ζούμε την επιβολή των αποφάσεων της Τρόικας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, το σύγχρονο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που υποσχέθηκε ότι «θα καταργήσει τα μνημόνια», σήμερα προωθεί αδίστακτα το πιο βάρβαρο μνημόνιο, παρά και ενάντια στην θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού που πέρσι τέτοια εποχή έδειξε ότι θέλει να καταργήσει αυτή την πολιτική, θέλει να αλλάξει σελίδα!

Αν κάτι μας έμαθαν αυτά τα έξι χρόνια των μεγάλων αγώνων και των ωμών εκβιασμών, είναι ότι τα Μνημόνια είναι συνώνυμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι η μόνη πολιτική εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η βάρβαρη αντιδραστική πολιτική για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης εις βάρος των λαών, που στη χώρα μας ονομάζεται Μνημόνιο. Ότι κατάργηση των Μνημονίων, εργατικά και λαϊκά δικαιώματα μέσα στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αδύνατον να υπάρξουν. Γνωρίσαμε για τα καλά το πραγματικό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι το «σπίτι των λαών». Πρωτοστατεί στην εκμετάλλευση, στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, στις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, στην «απελευθέρωση των αγορών», στην υποταγή της εκπαίδευσης, της υγείας, της περίθαλψης, του περιβάλλοντος και κάθε δημόσιου αγαθού στην «αγορά». Η πολιτική της στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη φτωχομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς ελευθεροεπαγγελματίες, τους επιστήμονες -την ίδια στιγμή που λειτουργεί υπέρ των πολυεθνικών και του κεφαλαίου.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «θεματοφύλακας της ειρήνης». Ήταν και είναι ιμπεριαλιστικός μηχανισμός. Συμμετέχει ενεργά και είναι συνυπεύθυνη για όλες τις επεμβάσεις που έχουν οδηγήσει ολόκληρες χώρες στην καταστροφή και χιλιάδες άμαχους στο δρόμο της προσφυγιάς, στην Γιουγκοσλαβία, στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στην Αφρική.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελείται από «ισότιμους εταίρους». Εντείνει την ανισότητα μεταξύ των χωρών, ενισχύει την ηγεμονία των ισχυρότερων χωρών και μετατρέπει άλλες -κυρίως τον ευρωπαϊκό Νότο- σε ζώνες φτηνής εργασίας και υπερεκμετάλλευσης, την ίδια στιγμή που οδηγεί σε συρρίκνωση και εξάλειψη τομείς της παραγωγής.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «ανθρωπιστική». Η βαθιά ρατσιστική πολιτική της αποτυπώθηκε στην ξεδιάντροπη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό. Μια συμφωνία που νομιμοποιεί τα κλειστά σύνορα και τους φράχτες και ανοίγει το δρόμο για παράνομες μαζικές απελάσεις προσφύγων και μεταναστών και χιλιάδες θανάτους αθώων.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν προσπαθεί να «λύσει το πρόβλημα του χρέους». Αντιθέτως, το «δημόσιο» χρέος, που σήμερα φορτώνουν σε όλους μας την αποπληρωμή του, γιγαντώθηκε με την ένταξη της χώρας παλιότερα στην ΕΟΚ και στη συνέχεια στην ΟΝΕ και το ευρώ. Σήμερα αξιοποιείται ως «φόβητρο» και ως «επιχείρημα» για να δυναμώνει η ιμπεριαλιστική επιβολή, ο ασφυκτικός έλεγχος που στη χώρα μας παίρνει την ακραία  μορφή της μόνιμης επιτροπείας.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «χώρος δημοκρατίας». Πρόκειται για έναν αυταρχικό, αντιδραστικό μηχανισμό, μέσω του οποίου προσπαθούν να καταργήσουν κάθε έννοια δημοκρατίας, εργατικών δικαιωμάτων, λαϊκής κυριαρχίας. Οι εξελίξεις στη χώρα μας –ιδίως μετά το δημοψήφισμα του περασμένου Ιούλη– αλλά και οι εξελίξεις σε σχέση με την TTIP το αποδεικνύουν.

–Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι «προστάτιδα των δικαιωμάτων». Η πολιτική της στρέφεται ενάντια σε κάθε δικαίωμα στη ζωή, την εργασία, στα κοινωνικά αγαθά, στην ισότητα. Υποθάλπει τον ρατσισμό και τον φασισμό.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ο «παράδεισος των επιδοτήσεων». Τα ΕΣΠΑ είναι μοχλός ιδιωτικοποιήσεων, ελαστικής εργασίας, ενίσχυσης των μεγαλοεργολάβων. Η κοινή αγροτική και αλιευτική πολιτική και οι επιδοτήσεις οδήγησαν στο ξεκλήρισμα της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, σε όφελος των μεγαλοαγροτών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί ως όπλο πολιτικού και ιδεολογικού εκβιασμού ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και τους αγώνες του. Η απειλή εξόδου από το ευρώ και ο φόβος της ρήξης με την ΕΕ καλλιεργούν ένα ασφυκτικό κλίμα, πάνω στο οποίο βασίστηκε και βασίζεται το δόγμα TINA («Δεν υπάρχει εναλλακτική»), που προβάλλεται με ασφυκτική ομοφωνία από όλο το φάσμα του καθεστωτικού πολιτικού και των συστημικών μέσων ενημέρωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση «δεν μεταρρυθμίζεται από μέσα». Αποτελεί πολιτική και οικονομική ένωση του κεφαλαίου, είναι ο δρόμος για την ενοποίηση των αστικών τάξεων της Ευρώπης ενάντια στους λαούς. Αντίθετα, η ενοποίηση και η κοινή πάλη των λαών για τα δικαιώματά τους περνά μέσα από την σύγκρουση με αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της ευρωπαϊκής οικονομικής ολιγαρχίας, την αποδυνάμωση και την διάλυσή του. Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί στρατηγική δέσμευση και επιλογή και για την οικονομική ολιγαρχία της χώρας μας.  Η ρήξη με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στη χώρα μας είναι και ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Δεν μπορεί να υπάρξει απαλλαγή του εργαζόμενου λαού από τα Μνημόνια και τη φτωχοποίηση, παρά  μόνο μέσα από τη  ρήξη και την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη προπαγάνδα, η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Μέσα από ένα κίνημα που θα θέτει το θέμα της ρήξης και αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και της εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών, ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία και την πολιτική της. Από τη σκοπιά του διεθνισμού, της ανεξαρτησίας της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, της λαϊκής κυριαρχίας, κι όχι από τη σκοπιά της “εθνικής” ανάπτυξης. Από την σκοπιά της ρήξης συνολικά με την ΕΕ και όχι μέσα από συναινετικές συμφωνίες «διαπραγμάτευσης» της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη. Σε πλήρη αντίθεση με τον αναδυόμενο σε χώρες της ΕΕ συντηρητικό και αντιδραστικό «ευρωσκεπτικισμό».

Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο, αρχίζουμε τη συγκρότηση μιας Πρωτοβουλίας που θα συμβάλλει ώστε μέσα στο μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει η αντίληψη ότι «υπάρχει εναλλακτική, έξω από  το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Μια Πρωτοβουλία που θα προσπαθήσει να συνδέσει το αίτημα της αποδέσμευσης από ευρώ και ΕΕ με την πάλη ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όποια άλλη κυβέρνηση τα εφαρμόζει, με την πάλη για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, για εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και λαϊκό έλεγχο, για την άμεση βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και την ικανοποίηση των στόχων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με την πάλη ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο, με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών, με την πάλη ενάντια στον φασισμό.

Μια Πρωτοβουλία που θα προσπαθήσει να συνδεθεί με τους αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας στη Γαλλία, του κινήματος που παλεύει για ένα αριστερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα στη Βρετανία, του τεράστιου κινήματος αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.

Μια Πρωτοβουλία που θα δημιουργηθεί από συλλογικότητες, αγωνιστές, εργαζόμενους, επιστήμονες, ανθρώπους της τέχνης, του πολιτισμού, των δικαιωμάτων, τοπικές κινήσεις, εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις αλληλεγγύης, με δημοκρατικές διαδικασίες, σε όλη την Ελλάδα.

Μέσα από την κίνηση  αυτή επιδιώκουμε να συμβάλλουμε:

•    Στην πλατιά αποκάλυψη του ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, στην τεκμηρίωση του στόχου της αποδέσμευσης από αυτήν.

•    Στην προβολή και την απόδειξη ότι υπάρχει ζωή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με επεξεργασίες, με κινηματικές παρεμβάσεις, με παρουσία σε όλη την Ελλάδα.

•    Στη συνεργασία και την κοινή δράση σε συγκεκριμένα ζητήματα (πχ πάλη κατά της ΤΤΙΡ) με κάθε κίνηση και ρεύμα που αντιπαρατίθεται με την ευρωζώνη και την ΕΕ, από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, έστω και από διαφορετική σκοπιά ή με επιμέρους στόχους.

•    Στην ανάπτυξη των άμεσων αγώνων του εργατικού και λαϊκού κινήματος με έμφαση στη σύνδεσή τους με τον άμεσο αγώνα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους μηχανισμούς της.

Αγαπητός Θανάσης, εκπαιδευτικός, περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας
Αδαμόπουλος Νίκος, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ
Αθανασοπούλου Αντωνία, δημοτική σύμβουλος Δήμου Περιστερίου
Αναγνωστάκης Αλέκος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Ανδρέου Τιάνα, συνδικαλίστρια Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς
Αποστολάτος Αλέξανδρος, φαρμακοποιός
Αργυρίου Νίκος, Δίκτυο Σπάρτακος
Αργυροκαστρίτης  Μήτσος, λιθογράφος, πρώην μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ
Ασκητής Γιώργος, αγρότης
Βαϊνάς Παντελής, μέλος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ
Βασιλείου Παντελής, μέλος σωματείου μισθωτών τεχνικών
Βατικιώτης, Λεωνίδας οικονομολόγος-δημοσιογράφος, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας δημοσίου χρέους
Βαφειαδου Ελένη, αρχιτεκτόνισσα, Γραμματέας ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ
Βαφειάδης Μιχάλης, αρχιτέκτονας (εξωτερικό)
Βλάχας Κώστας, φοιτητής ΕΜΠ
Βουρεκάς Θοδωρής, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Γαϊτάνου Ειρήνη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια
Γαννιάρη Πόπη, μισθωτός τεχνικός
Γεράρδη Ολυμπία, ξεναγός
Γούσης Κώστας, δικηγόρος
Γραμμέλης Βασίλης, εκδότης
Δεσύλλας Δημήτρης, πρώην ευρωβουλευτής
Δραγανίγος Αντώνης, μηχανικός εργαζόμενος στη ΜΟΔ
Ζιώζια Ηρώ, ασκούμενη δικηγόρος
Θάνου Ειρήνη, μέλος συλλογικότητας ATTACK στην ανεργία και στην επισφάλεια
Καλαμπόκας Χρήστος, ηλεκτρολόγος μηχανικός
Κανιάρης Θανάσης, δημοσιογράφος
Καραλή Αιμιλία, εκπαιδευτικός
Καραμπέλη Μαρία, ειδικευόμενη γιατρός.
Κατσιδήμας Δημήτρης, αγρότης
Κοκκίνης Γιώργος, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Ελληνικού Αργυρούπολης
Κόλλιας Θοδωρής, δημόσιος υπάλληλος
Κοντομάρης  Σπύρος, μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ
Κοσκινάς  Δημήτρης, μισθωτός τεχνικός
Κουτσούμπα Δέσποινα, αρχαιολόγος, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής
Κρασάκης Νίκος, πολιτικός μηχανικός
Κρεασίδης Γιώργος, εκπαιδευτικός
Λουλουδάκης Κώστας, συγγραφέας
Μαλτέζου Θεανώ, συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Μανίκας Σταύρος μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ
Μαρκέτος Σπύρος, πανεπιστημιακός, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας δημοσίου χρέους
Μαυρομμάτης Γιώργος, άνεργος χημικός
Μινωτάκης Αλέξανδρος υποψήφιος διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Μόσχος Γιάννης, φυσικός
Μπέτης  Γιώργος μελος Δ.Σ. συνδικάτου επισιτισμού Αττικής
Μπίστης Χρίστος, συνταξιούχος
Νικολιδάκη Φλώρα,  περιφερειακή σύμβουλος Αττικής
Νταλακογεώργος  Αντώνης Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ, μέλος της ΕΕ της ΠΝΟ και του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πειραιά
Παλληκαράκης Νίκος, μέλος Δ.Σ συλλόγου μεταπτυχιακών
Παναγιωτάκης Χρήστος, ηθοποιός
Παπανικολάoυ Πάνος, γιατρός, γραμματέας ΟΕΝΓΕ, δημοτικός Σύμβουλος Δ. Περιστερίου
Πετρόπουλος Γιώργος, δημοσιογράφος
Πίττας Κώστας, γραμματέας Ομοσπονδίας εργαζομένων Υπουργείου Ανάπτυξης
Πλάτωνας Μαυρομμάτης, μηχανικός εργαζόμενος στον ΔΕΔΗΕ
Πολύδωρος Κώστας, συνδικαλιστής στην ιδιωτική υγεία
Ρούσσης Γεώργιος, πανεπιστημιακός
Σκαμνάκης Θανάσης, συγγραφέας
Σκουλαρίκη Ιωάννα, άνεργη
Σμυρνιώτης Χάρης, εκπρόσωπος εργαζομένων στο ΔΣ του ΙΓΜΕ
Σουάνη Μαρία, εργαζόμενη στη ΔΕΗ
Σοφός Φίλιππος, Πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΙΓΜΕ
Τζαμουράνης Δημήτρης, Πρόεδρος Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών
Τζιουβάρα Ολίβια, μέλος συλλογικότητας ATTACK στην ανεργία και στην επισφάλεια
Τριάντη Έφη, εκπαιδευτικός
Χατζηστεφάνου Αρης, δημοσιογράφος
Χριστοφίδου Στέλλα, υποψήφια διδάκτωρ νομικής
Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός

πηγη: pandiera.gr