Του ΣΤΑΘΗ*

Πόσες χιλιάδες Ελληνες εργάτες θάφτηκαν όλα αυτά τα χρόνια στα ορυχεία των τόκων; Ανθρωποι που δούλευαν κάτω απ’ το φως του ήλιου, άλλος υπάλληλος, άλλος στο συνεργείο, αίφνης

εκλήθησαν να πληρώσουν τα δάνεια, τα χρέη, τις κλεψιές και τις τσαπατσουλιές των Δυνατών, και βρέθηκαν με τον κόσμο τ’ ανάποδα. Αλλοι κατέβηκαν πράγματι στον Αδη, άλλοι κλείστηκαν στα ανήλιαγα δωμάτια της ανεργίας κι άλλων άδειασαν τα μάτια

με το στόμα τους να δαγκώνει το χώμα, καθώς λέει ο Ομηρος, όχι στη μάχη, αλλά στης κάθε νύχτας τον εφιάλτη. Ανθρωποι φτιαγμένοι από όνειρα κι ελπίδες έγιναν συντρίμμια. Κατηφείς πολλοί περιφέρονται σαν σκιές σε έναν κόσμο του ζόφου

κι άλλοι αγριεμένοι, οδηγούν τα αυτοκίνητά τους σαν φονιάδες, βρίζουν τους πλησίον τους και τους φταίει ο διπλανός τους. Η χώρα απομακρύνεται απ’ τον πολιτισμό της. Σκοτώνουμε τους απόμαχους όταν γεράσουν - θρήνος ήταν χθες τα ΑΤΜ και τα γκισέ των τραπεζών. Συντάξεις φτιαγμένες από κομμάτια και θρύψαλα, από πιράνχας που κάθε φορά κόβουν κι ένα κομμάτι του συνταξιούχου. Ασέβεια, αμαρτία, κατάρα. Οι υπομείονες που μειώνουν τις συντάξεις - αυτό μας έμεινε απ’ τον πολιτισμό μας;

Εντάξει! έπεσε χοντρό δούλεμα! Μας βγήκε ο Τσίπρας, Σαμαράς. Ομως καιρός για σκέψη. Ψηλά το κεφάλι - διότι μόνον με όρθιο το κορμί συλλογάται καλά όποιος συλλογάται. Εν πρώτοις: τίποτα δεν αλλάζει - η Βρετανία ρηγμάτωσε το σκηνικό και ως απάντηση το σχέδιο Σόιμπλε (όπως το έβγαλε η «Handelsblatt») προβλέπει ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα, έλεγχο των προϋπολογισμών των κρατών-μελών, έναν Σούπερ Κόφτη υπό μορφήν Ανεξάρτητης (τσα!) Αρχής κι άλλα ομοιότροπα και ομότροπα επαχθή. Δεύτερον, η προσπάθεια να μετατραπεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σε νιανιά, καθώς και σε πρώτη ύλη τρόμου, εκβιασμών και αποβλάκωσης, έχει αρχίσει.

Το μόνον που φαίνεται ότι κάνει πως κατάλαβε ο μηχανισμός των Επικυριάρχων στην Ενωση (και οι ορντινάτσες του στα ΜΜΕ) είναι ότι οι Αγγλοι ακροδεξιοί έγιναν ξαφνικά περισσότεροι από τις ρέγγες στη Βόρεια θάλασσα. Ομως, οι Επικυρίαρχοι δεν είναι

ηλίθιοι, γνωρίζουν τι γίνεται, ηλίθιους θέλουν εμάς, να μην ξέρουμε τι μας γίνεται. Μιλάμε για χοντρό δούλεμα, για στερεότυπα με τη σέσουλα - συνεπώς θέλει σκέψη. Δασύτριχη εποχή

κι εμείς πρέπει να ακονίζουμε στις λόχμες τις λόγχες που μας έχουν χαρίσει τα αγάλματα. Παλεύουμε μέσα στην κρίση, αλλά παλεύουμε επί ματαίω, διότι ακόμα κι αν κάποιοι από μας μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα, ανασαίνοντας μέρα με την ημέρα με καλάμι, άλλη

νέα κρίση θα επέλθει και νέους τόνους κινούμενης άμμου θα προσθέσει στον βάλτο που σκυλοπνιγόμαστε. Δεν έχει νόημα. Ομως, στα σπίτια που δεν έχει ψωμί, έχει φυλαχτά από τις ιστορίες που μας ανάθρεψαν. Σου κλέβει ο κλέφτης της ζωή, θα ’ρθει η μέρα που η Αθηνά θα κινήσει το χέρι σου κι εσύ θα του κόψεις το δικό του. «Πόλεμο ελληνικό» έλεγαν οι Φράγκοι τις χωσιές που τους έστηναν οι διγενείς αντάρτες, πόλεμο γεμάτον στρατηγήματα έχουμε σήμερα κι εμείς να κάνουμε, αλλιώς δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Δες τη φουρνάρισσα το πρωί, χαμογελαστή σαν μάνα πουλάει το ψωμί. Από την ομορφιά γύρω σου πάρε σαν μετάληψη τα όπλα σου, χτύπα και φύγε. Σε κάθε σχολείο,

όπου τώρα «περιπολούν δεινόσαυροι και γύπες» για να κατασκευάσουν μονοσήμαντους ανθρώπους, υπάρχει ένας Ρίτσος κι ένας Καβάφης. Στις λέξεις μας υπάρχει πάντα η ανάσα των ανέμων που χαϊδεύουν τα δένδρα. Ψηλά το κεφάλι,

οι αητοί θα συνεχίσουν να πετάνε για πολλά χρόνια μετά απ’ όταν οι τράπεζες θα έχουν γίνει αίθουσες εκθέσεων και συναυλιών. Και ο τηλέγραφος! Ο τηλέγραφος που ενώνει ανθρώπους και ανθρώπους, σαν πονούν, σαν γελούν, σαν ελπίζουν, μεταδίδει.

Φαίνεται σαν οι φωνές των ανθρώπων να χάνονται μέσα στις στριγγλιές των τεράτων, όμως ο τηλέγραφος μεταδίδει...

ΥΓ.: Γεμάτες αναμνήσεις από χρυσές χρονιές της νιότης, οι καρδιές μας αποχαιρετούν τον εκλεκτό σκιτσογράφο Ακη Παράσογλου (AKIS), που έφυγε ξαφνικά για τους παραδείσους με τα χάρτινα ανθρωπάκια. Γελαστός κι εκεί, Ακη, ευτυχής από τα πλούσια δώρα που χάρισες.

*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.gr

ΣΥΝEΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ ΣΤΗΝ ΖΟΖEΦ ΚΟΝΦΑΒΡE ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚH ΙΣΤΟΣΕΛIΔΑ MEDIAPART

• Ποια είναι η εκτίμησή σας για το Brexit;

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι η ΕΕ χάνει όλα τα δημοψηφίσματα που την αφορούν. Οι ακραιφνείς υποστηρικτές του ευρωπαϊκού εγχειρήματος θα πρέπει επιτέλους να αναρωτηθούν γιατί. Αυτή είναι όμως η πρώτη φορά που το ζήτημα της αποχώρησης από την ΕΕ τίθεται με άμεσο τρόπο. Και το γεγονός ότι μία από τις τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες επιλέγει τη ρήξη με την ΕΕ σημαίνει κατά τη γνώμη μου το τέλος του ευρωπαϊκού σχεδίου. Το αποτέλεσμα αναδεικνύει εν τέλει αυτό που ήδη γνωρίζαμε, δηλαδή ότι πρόκειται για ένα εγχείρημα που οικοδομήθηκε από και για την ελίτ, και το οποίο ποτέ δεν απέκτησε λαϊκή υποστήριξη.

• Χαίρεστε για το αποτέλεσμα;

Ναι. Ασφαλώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να καρπωθούν δεξιές και ξενοφοβικές δυνάμεις αυτήν την δικαιολογημένη απόρριψη της ΕΕ, όπως έδειξε η εκστρατεία που προηγήθηκε του βρετανικού δημοψηφίσματος. Αλλά το αποτέλεσμα μπορεί επίσης να αποτελέσει μια ευκαιρία για τις προοδευτικές δυνάμεις στον αγώνα τους ενάντια στην νεοφιλελεύθερη και αυταρχική Ευρώπη, δηλαδή ενάντια στην υπαρκτή ΕΕ. Οι αριστερές δυνάμεις μπορούν να παρέμβουν σε άλλες χώρες ευκολότερα από ό, τι στη Μεγάλη Βρετανία, όπου είναι αλήθεια ότι το «Lexit», δηλαδή η αριστερή άποψη υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, ακούστηκε ελάχιστα. Αυτό που ήρθε στην επιφάνεια ήταν το χάσμα μεταξύ της ηγεσίας της συνδικαλιστικής και πολιτικής Αριστεράς και της εργατικής και λαϊκής βάσης, η οποία απέρριψε πλειοψηφικά την ΕΕ. Το Εργατικό Κόμμα, ειδικότερα, είναι διαιρεμένο μεταξύ της ενός μεγάλου μέρους της εκλογικής του βάσης, από τη μία πλευρά, και του κομματικού μηχανισμού και των βουλευτών του, από την άλλη, με τα στελέχη και τους ακτιβιστές να ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο. Επιπλέον, ο ηγέτης του κόμματος Τζέρεμι Κόρμπυν είναι κατά βάθος πολύ εχθρικός προς την ΕΕ αλλά αναγκάστηκε να να πάρει θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ λόγω των εσωτερικών συσχετισμών και της στάσης της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Τον Φεβρουάριο του 2015, όταν ήμουν ακόμα μέρος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια μεγάλη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο στην έδρα της Συνομοσπονδίας της Βρετανικής συνδικάτα, για να γιορτάσει τη νίκη του κόμματός στην Ελλάδα, ο Κόρμπυν, που κανείς δεν μπορούσε τότε να προβλέψει ότι θα να αναλάμβανε μετά από λίγους μήνες την ηγεσία του Εργατικού κόμματος, ήρθε να μου μιλήσει όταν είχαν τελειώσει οι ομιλίες και με ρώτησε το εξής: "έχετε σχέδιο Β; Σας ρωτώ επειδή η ΕΕ θα σας συντρίψει, αρχίζοντας με επίθεση ενάντια στο τραπεζικό σας σύστημα». Συνέχισε διηγούμενος το σοκ που είχε νοιώσει ως νέος ακτιβιστής όταν το Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές του 1976 με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Το βρετανικό τραπεζικό σύστημα στοχοποιήθηκε άμεσα από τις αγορές, αναγκάζοντας το Ηνωμένο Βασίλειο να στραφεί προς το ΔΝΤ για να συνάψει δάνειο, με αντάλλαγμα φυσικά την εφαρμογή πολιτικής λιτότητας. Ο Κόρμπυν ήθελε λοιπόν να τον καθησυχάσω ότι είχαμε ένα σχέδιο Β και εγώ, ως μέλος της αριστερής μειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο που μπορούσα να του πω ήταν ότι πρέπει να μιλήσει με τον Τσίπρα και να προσπαθήσει να τον πείσει. Αυτό το περιστατικό δείχνει ότι δεν έχει αυταπάτες για την ΕΕ. Αλλά ο μηχανισμός του Εργατικού Κόμματος και η κοινοβουλευτική ομάδα τον απεχθάνονται. Και τώρα τον κατηγορούν ότι συνεισέφερε ελάχιστα στην εκστρατεία υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Η ειρωνεία είναι ότι οι ίδιοι κύκλοι των ΜΜΕ και του κόμματός του που ηγήθηκαν της εκστρατείας υπέρ της «παραμονής» θέλουν να τον διώξουν από την ηγεσία του κόμματος γιατί θεωρούν ότι δεν έκανε αρκετά για να στηρίξει την άποψη που μόλις αποδοκιμάστηκε στις κάλπες...

• Εκπλαγήκατε από την επικράτηση του Brexit;

Όχι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση κατά τη διάρκεια της βρετανικής εκστρατείας είναι η αίσθηση του ξαναπαιγμένου έργου. Είχα την τύχη να ζήσω από κοντά το δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στη Γαλλία το 2005, το ελληνικό δημοψήφισμα του περασμένου έτους και τώρα αυτό στη Βρετανία. Κάθε φορά οι υπερασπιστές της ΕΕ αντί για κάποιο θετικό λόγο χρησιμοποιούν επιχειρήματα που βασίζονται στον εκβιασμό και το φόβο. Αυτό που ακούσαμε για άλλη μια φορά είναι όλα τα δεινά που θα πέσουν πάνω στο Ηνωμένο Βασίλειο αν η Βρετανοί ψηφίσουν λάθος. Ο Σόιμπλε και ο Γιούνκερ έγιναν ως συνήθως απειλητικοί, ακόμα και ο Ομπάμα κινητοποιήθηκε για να νουθετήσει τους Βρετανούς ψηφοφόρους ότι ένα Brexit θα ήταν καταστροφικό. Τα διεθνή ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο γεγονός ότι επικεφαλής της εκστρατείας υπέρ του Brexit ήταν άτομα όντως απεχθή όπως ο Μπόρις Τζόνσον και ο Νάιτζελ Φάρατζ. Αυτό που δεν τονίζουν όμως αυτά τα μέσα ς είναι ότι η εκστρατεία υπέρ της «παραμονής» στην ΕΕ στηρίχθηκε από όλες τις συστημικές δυνάμεις, με το αλαζονικό Σίτυ στην πρώτη γραμμή, κάτι που απετέλεσε ισχυρό κίνητρο για να στραφούν προς το Brexit οι λαϊκές τάξεις.

• Μια δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης, την οποία πολλοί ζητούν στον απόηχο του Brexit, σας φαίνεται ακόμα εφικτή;

Όλο και περισσότερες αριστερές δυνάμεις κατανοούν ότι η ΕΕ δεν είναι μεταρρυθμίσιμη σε προοδευτική κατεύθυνση, με μια πιο δημοκρατική λειτουργία, και τούτο επειδή έχει σχεδιαστεί, στην ίδια την αρχιτεκτονική της, για να μην είναι μεταρρυθμίσιμη. Τα πάντα είναι κλειδωμένα, ο όλος μηχανισμός είναι απολύτως θωρακισμένος, και επειδή διδάσκω σε στο τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι συνάδελφοί μου που ειδικεύονται σε θέματα ΕΕ, ανεξάρτητα από τις απόψεις τους. Η ΕΕ δεν έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που πάντα θεωρείται ότι μπορεί να υποπέσει σε «λαϊκίστικους» πειρασμούς.

Το Brexit είναι μια ευκαιρία για όλους εκείνους που επεξεργάζονται ένα σχέδιο Β και που κατανοούν ότι οι πραγματικές εναλλακτικές λύσεις περιλαμβάνουν αναγκαστικά μια ρήξη με την ΕΕ. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν στη Γαλλία, ο Οσκαρ Λαφοντέν και η Σάρα Βάγκενκεχτ στη Γερμανία, η αριστερή πτέρυγα των Podemos και οι δυνάμεις που αποχώρησαν πέρυσι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όλες αυτές οι αντι-νεοφιλελεύθερες και αριστερές δυνάμεις πρέπει να αδράξουν αυτή την ευκαιρία αν δεν θέλουν να τιμωρηθούν αυστηρά από εθνικιστικά και ξενοφοβικά μορφώματα που θα καρπωθούν την λαϊκή οργή.

• Ωστόσο στην Ελλάδα η αριστερά που διαχωρίστηκε από τον Τσίπρα δεν φαίνεται να έχει δυναμική.

Η τελευταία έρευνα του αμερικανικού ινστιτούτου PEW για τη στάση έναντι της ΕΕ, που πραγματοποιείται σε πολύ μεγάλο δείγμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού, έδειξε ότι πάνω από το 71% των Ελλήνων έχει αρνητική γνώμη για την ΕΕ και ότι το ένα τρίτο θέλει να βγει από το ευρώ. Το πολιτικό σύστημα είναι αυτή τη στιγμή σε κατάσταση παράλυσης, και μετά την συνθηκολόγηση του Τσίπρα το περασμένο καλοκαίρι, η αίσθηση της ήττας και του αδιέξοδου παραμένει ισχυρή. Αλλά αρχίζουμε να βλέπουμε μια κινητικότητα στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, με την Λαϊκή Ενότητα και το κίνημα που ίδρυσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου να κερδίζουν έδαφος. Είμαστε στις παραμονές μεγάλων ανακατατάξεων σε όλη την Ευρώπη, και η επιλογή που έχουμε είναι ανάμεσα ανάμεσα σε μια ριζοσπαστικότητα που θα στραφεί είτε σε αριστερή και διεθνιστική κατεύθυνση είτε σε δεξιά και ξενοφοβική. Αν η αριστερά που δηλώνει αντίθετη στον νεοφιλελευθερισμό συνεχίσει τη λιτανεία περί «κοινωνικής Ευρώπης» και «μεταρρύθμισης των ευρωπαϊκών θεσμών» δεν θα βυθιστεί απλά στην ανημπόρια, θα σαρωθεί ολοκληρωτικά.

• Ο τρόπος με τον οποίο η ΕΕ αντιμετώπισε την Ελλάδα το περασμένο καλοκαίρι έπαιξε ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα;

Σε παρεμβάσεις του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο ηγέτης του εθνικιστικού και ξενοφοβικού UKIP, κατηγόρησε την ΕΕ ότι συμπεριφέρεται δικτατορικά έναντι την Ελλάδα. Είπε δηλαδή πράγματα που θα έπρεπε να έχουν ειπωθεί από όλους στη βρετανική και ευρωπαϊκή αριστερά. Το βρετανικό δημοψήφισμα είναι απλώς ένα επιπλέον δείγμα της απόρριψης της ΕΕ. Οι πολίτες κατανοούν ότι η ΕΕ βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος της τρέχουσας πολιτικής αντιπροσώπευσης, που κυριαρχείται από μια ευρωπαϊστική ελίτ που περιφρονεί τα λαϊκά στρώματα και την ίδια την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας. Το ευρωπαϊκό σχέδιο έχαιρε μιας σχετικής και παθητικής ανοχής σε περίοδο οικονομικής «ομαλότητας» αλλά αποσυντίθεται όταν ξεσπάει κρίση και ο ζουρλομανδύας των πολιτικών λιτότητας σφίγγει παντού, φυσικά υπό την διαρκή εποπτεία και την άτεγτη καθοδήγηση της ΕΕ.

Η γεωγραφική κατανομή της ψήφου στο βρετανικό δηνοψήφισμα είναι από αυτήν την άποψη εντυπωσιακή. Είναι σαν να υπάρχουν δύο χώρες. Από τη μία η φούσκα της χρηματοπιστωτικής ευμάρειας της πρωτεύουσας και των νότιων περιοχών και, από την άλλη, ένας άλλος κόσμος, για τον οποίο δεν γίνεται ποτέ λόγος, καθότι όλοι προτιμούν να αναδεικνύουν το «τρέντυ» πολυ-πολιτισμικό Λονδίνο. Πριν αρχίσω να διδάσκω στο Λονδίνο, εργάστηκα σε ένα πανεπιστήμιο στα προάστια του Μπέρμιγχαμ, στο Γουλβερχάμπτον. Η διαφορά είναι αβυσσαλέα. Η πόλη ήταν, και παραμένει, σε εγκατάλειψη. Σε αυτή την Αγγλία, απ’ όπου ξεκίνησε η βιομηχανική επανάσταση, ο κόσμος αισθάνεται ότι καταδικάστηκε σε οικονομικό και κοινωνικό θάνατο. Το Εργατικό Κόμμα εγκατέλειψε στην τύχη τους ολόκληρους πληθυσμούς, και έτσι άφησε το πεδίο ελεύθερο σε κόμματα όπως το UKIP. Υπάρχει μια ειρωνεία στην εξάπλωση της επιρροής του UKIP. Ενώ ας πούμε στην Γαλλία, η λεπενική ακροδεξιά ανέκαθεν έπαιζε με σχετική άνεση το χαρτί της «λαϊκότητας», το UKIP ενσάρκωνε ότι χλεύαζαν πάντα οι λαϊκές τάξεις της Αγγλίας: γηρασμένο προφίλ, πρόσδεση την Αγγλικανική εκκλησία, με το δυσκοίλιο στυλ της παραδοσιακής μεσαίας τάξης, βεβαίως 100% λευκής, με λίγα λόγια ο συντηρητισμός της τρίτης ηλικίας σε όλη του την μεγαλοπρέπεια... Φανταστείτε πόσος θυμός και αίσθηση εγκατάλειψης χρειάστηκαν για να μπορέσει ένα τέτοιο κόμμα να αποκτήσει επιρροή στην εργατική τάξη ...

• Πώς αντιμετωπίζετε την προοπτική νέων δημοψηφίσματων για την παραμονή στην ΕΕ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Η ΕΕ δεν είναι μεταρρυθμίσιμη και πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τη διάλυσή της. Μια πραγματική επανίδρυση της Ευρώπης προϋποθέτει το σπάσιμο του σιδερένιου κλουβιού της διαρκούς λιτότητας και του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού και κάτι τέτοιο απαιτεί την ρήξη με τον θεσμικό μηχανισμό της ΕΕ. Ως εκ τούτου, τα δημοψηφίσματα αποτελούν μέρος του παιχνιδιού. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποτραπεί το ενδεχόμενο να ηγεμονεύσουν σ’ αυτήν τη διαδικασία οι των εθνικιστικές και ξενοφοβικές δυνάμεις δικαίωμα και να καπηλευτούν την λαϊκή εξέγερση. Η Αριστερά έχει μείνει πολύ πίσω από τις απαιτήσεις αυτής της διαδικασίας, αλλά δεν μπορεί πλέον να πιστεύει ότι χωρίς ρήξη με την ΕΕ είναι δυνατή η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων εντός ενός μηχανισμού σχεδιασμένου για να αποτρέψει τυχόν αποκλίσεις και τον οποίο είδαμε να εξαπολύει έναν οδοστρωτήρα που συνέτριψε την Ελλάδα.

πηγη: iskra.gr

“ΤΙ ΜΠΡΟΚΟΛΑ, ΤΙ ΛΑΧΑΝΑ” ΣΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΠΩΣ ΤΟ ΚΚΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕ ΔΗΘΕΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ

Όοοι θεωρούσαν ότι το ΚΚΕ είναι το κόμμα εκείνο που με συνέπεια τάσσεται υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ, κάνουν λάθος. Μεγάλο λάθος.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο αν η Ελλάδα μείνει ή φύγει από την ΕΕ!

Πολύ περισσότερο το ΚΚΕ είχε τονίσει ότι το εθνικό νόμισμα είναι καταστροφή για τη χώρα!!! (Ενώ, τώρα η χώρα μέσα στο ευρώ, αποφεύγει την καταστροφή;).

Το ΚΚΕ αυτό που επιδιώκει και μόνο, είναι ο σοσιαλισμός (τύπου “υπαρκτού”, τον οποίο εκθειάζει!). Και επειδή οι συνθήκες, όπως λέει, για το σοσιαλισμό δεν είναι ώριμες, τότε εθνικά νομίσματα, έξοδοι από την ΕΕ, ακυρώσεις μνημονίων και άλλες τέτοιες επιδιώξεις, είναι άνευ σημασίας, εφόσον δεν ανατρέπουν, ταυτόχρονα, τον καπιταλισμό!

Το γεγονός, ότι μεγάλες ανατροπές μπορούν να βελτιώσουν τη θέση της χώρας και τη ζωή των εργαζομένων και να βοηθήσουν μια μεταβατική πορεία με σοσιαλιστική κατεύθυνση, αυτό για το ΚΚΕ είναι αποκυήματα “οπορτουνιστών”, όσο και αυτά είναι που το σύστημα πολεμά με τον πιο μανιώδη τρόπο, ενώ θωπεύει μέχρι παρεξηγήσεως την “αδιαλλαξία” και την “καθαρότητα” του ΚΚΕ, στις οποίες βρίσκει μια ανέλπιστη βοήθεια για να παρακάμπτει τις πραγματικές απειλές του σήμερα.

Αναφερόμενος στο Brexit του βρετανικού λαού ο Δ. Κουτσούμπας τόνισε περισπούδαστα από τα Τρίκαλα ότι “αυτές τις ώρες δεν είναι ούτε για κλάματα και μοιρολόγια αλλά ούτε και για πανηγύρια”.

Και θαυμάστε την “μαρξιστικότατη” εξήγηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αυτήν την ιδιαίτερης εμβρίθειας ανάλυση του “ούτε-ούτε”.

Λέει, λοιπόν, ο Δ. Κουτσούμπας: “δεν είναι ώρες για κλάματα και πανηγύρια, γιατί ξέρουμε ποιοι κλαίνε. Αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη κλαίνε τμήματα του μεγάλουκεφαλαίου, κλαίνε αυτοί που ξεζουμίζουν τους λαούς και λένε τι πάθαμε που βγαίνουν οι Βρετανοί από την ΕΕ”.

Και με βαρύγδουπο ύφος ο Δ. Κουτσούμπας συνεχίζει: “Επίσης πανηγυρισμούς κάνουν άλλα τμήματα, πάλι του μεγάλου κεφαλαίου, οι οποίοι είχαν άλλα συμφέροντα, δεν συμφωνούσαν με την ΕΕ και πανηγυρίζουν τώρα που αποφάσισε ο βρετανικός λαός να βγουν από την ΕΕ για τα δικά τους συμφέροντα και για τα δικά τους χρηματοκιβώτια”.

Και ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καταλήγει, ως γνήσιος θυμόσοφος, πως τίποτε δεν γίνεται χωρίς τον “υπαρκτό”. Ιδού το συμπέρασμά του:

“Όμως κανένας λαός δεν σώνεται όταν υπάρχει και βασιλεύει αυτό το άδικο, το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, γιατί (σσ: θαυμάστε ανακαλύψεις!) τέτοιο σύστημα έχει η Βρετανία, όπως έχει η Ελλάδα, όπως έχει όλη η Ευρώπη”!!!

Έτσι λοιπόν, κατά το ΚΚΕ, το δημοψήφισμα στη Βρετανία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αδυσώπητη αντιπαράθεση μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου.

Ο βρετανικός λαός και η βρετανική εργατική τάξη ήταν απλώς το παρακολούθημα αυτών των σφοδρών διενέξεων στους κόλπους του μεγάλου κεφαλαίου.

Για το ΚΚΕ είτε Bremain είτε Brexit, ένα και το αυτό. Το κεφάλαιο κερδίζει, ο λαός χάνει και στις δύο περιπτώσεις. Τι μπρόκολα, τι λάχανα!

Μήπως την ίδια “διορατική” στάση δεν είχε το ΚΚΕ και στο ελληνικό δημοψήφισμα; Μήπως και εδώ δεν έλεγε ούτε-ούτε; Ποιον ενίσχυσε; Προφανώς ενίσχυσε το ΝΑΙ, στο οποίο οδηγήθηκε με μεγάλη κωλοτούμπα ο Αλ. Τσίπρας.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι η βρετανική εργατική τάξη και τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα τάχθηκαν υπέρ του Brexit.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι μετά το βρετανικό ΟΧΙ έχουν λυσσάξει οι κυρίαρχοι της “παγκοσμιοποίησης” να το ακυρώσουν και να το πάρουν πίσω.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι όλο το ελληνικό κατεστημένο και τα μνημονιακά του κόμματα τάχθηκαν και τάσσονται με φανατισμό υπέρ του Bremain.

Για το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ότι με το Brexit δίνονται ευκαιρίες στις αριστερές δυνάμεις της Βρετανίας να αφυπνισθούν και να παρέμβουν σε αντι-ΕΕ κατεύθυνση και σε κατεύθυνση υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων απέναντι στο βρετανικό και πολυεθνικό κεφάλαιο, για να δώσουν όσο το δυνατόν πιο θετική και αριστερή τροπή στις εξελίξεις.

Το ΚΚΕ βλέπει στο Brexit μόνο τους Τζόνσον και Φαράτζ που δίνουν στην ψήφο του βρετανικού λαού τη δική τους πολιτική κατεύθυνση, δημαγωγώντας ασύστολα στα λαϊκά προβλήματα και δεν θέλει να καταλάβει ότι υπάρχουν και αριστερές δυνάμεις που στήριξαν αυτό το Brexit κάτω από μια άλλη αριστερή προοπτική και οι οποίες πρέπει να πολλαπλασιαστούν πολύ πιο δυναμικά, αντί να αφήνουν έδαφος στη νεοσυντηρητική και ακροδεξιά δημαγωγία.

Όλα τούτα, όμως, για ένα αντιενωτικό ΚΚΕ είναι ψιλά πράγματα. Για το ΚΚΕ είτε Bremain είτε Brexit είναι ένα και το αυτό.

Άλλοθι για μια τέτοια ισοπέδωση είναι παραδόξως ο σοσιαλισμός, που εφόσον δεν πραγματώνεται, όλα τα άλλα συνιστούν ματαιοπονία.

Λες και ο σοσιαλισμός δεν θα προκύψει μέσα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις και ρήξεις.

Λες και ο σοσιαλισμός θα έρθει μεταφυσικότατα ως κεραυνός από τον ουρανό, που θα σαρώσει αιφνιδίως τον καπιταλισμό. Αλλά και τότε, αξιοθαύμαστοι του ΚΚΕ, το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει αυτός ο “κεραυνοβόλος” θεόσταλτος σοσιαλισμός είναι το Brexit.

Μαρίνα Πετράκη

πηγη: iskra.gr

ΜΕ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ COSCO – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΕΖΟΥΣ  

ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Με πραξικοπηματική – αντισυνταγματική κατεπείγουσα διαδικασία ψηφίζεται σε μια μέρα (!) στη Βουλή η ατιμωτική και νεοαποικιακή σύμβαση παραχώρησης του ΟΛΠ στην Cosco.

Στο μεταξύ κυβέρνηση και Cosco παίζουν μεταξύ τους αποπροσανατολιστικά παιχνίδια εντάσεων προκειμένου να αποκομίσουν και να διευκολύνουν να περάσει όσο πιο ανώδυνα η επαίσχυντη συμφωνία που παραδίδει τον Πειραιά στα κινέζικα συμφέροντα και το κινέζικο εμπόριο, λαθρεμπόριο και κερδοσκοπία.

Συγκεκριμένα η Cosco με επιστολή της στη κυβέρνηση μιλάει για διάσταση μεταξύ κυρωτικού νόμου και συμφωνίας με την κυβέρνηση, τον ΟΛΠ και ΤΑΙΠΕΔ, πράγμα, που όπως λέει προκαλεί μείζον θέμα και από την άλλη ο εξωνημένος Θ. Δρίτσας απαντά ότι θα λάβει υπόψη του την επιστολή, καταδεικνύοντας έτσι ότι η ένταση είναι μάλλον ελεγχόμενη, αν όχι διατεταγμένη.

Το μόνο που ξέρει καλά αυτή η κυβέρνηση είναι να κοροϊδεύει και να λέει ψέματα. Χοντρά ψέματα, παίζοντας βρώμικα παιχνίδια!

Από την άλλη αλγεινή εντύπωση προκαλεί η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών στο λιμάνι, οι οποίες έσπευσαν να σταματήσουν η μία μετά την άλλη τις απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ η παρουσία τους στη Βουλή κατά την ακρόαση των φορέων ήταν επιεικώς υποτονική, για να μην πούμε κάτι πολύ χειρότερο.

Συνδικαλιστές της Αριστεράς μας έλεγαν έξω από τα δόντια ότι είναι ντροπή να ξεπουλιέται τόσο ατιμωτικά το λιμάνι του Πειραιά και να μην ακούγεται ούτε μια φωνή έξω από την Βουλή, την ώρα που ψηφίζεται η εθνική ντροπή της σκανδαλώδους εκχώρησης.

Οι ίδιοι συνδικαλιστές μας χαρακτήριζαν ως όνειδος και μέγα ξεπούλημα κάθε συνδικαλιστικής αξιοπιστίας μια τέτοια αξιοθρήνητη στάση.

Το μέγα έγκλημα του χαρίσματος με “προίκα” του ΟΛΠ στα κινεζικά συμφέροντα (COSCO), όπως όλα τα μεγάλα εγκλήματα στη χώρα, θα προχωρήσει συναινετικά αφού έχει τη στήριξη και την έγκριση όλων των μνημονιακών κομμάτων (ΝΔ, Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Κεντρώοι...).

«Εισάγεται ο κυρωτικός νόμος για τη σύμβαση παραχώρησης του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του ΟΛΠ με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και η κυβέρνηση τον εισάγει εξ ανάγκης. Η διαδικασία έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί έως τις αρχές Ιουνίου. Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις της χώρας με την Κίνα, που έρχεται επικουρικά, αλλά αποτελεί μία σημαντική παράμετρο», είπε ο υπουργός Ναυτιλίας και εξήγησε ότι «δεν μπορούσε να έρθει νωρίτερα, γιατί (σσ: δήθεν) υπήρχαν χρονοβόρες διαδικασίες, όχι από την κυβέρνηση, αλλά από το Ελεγκτικό Συνέδριο και την Επιτροπή Ανταγωνισμού, που προ ολίγων ημερών ολοκληρώθηκαν».

«Με εργώδη προσπάθεια ρυθμίσθηκαν οι επισημάνσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού που μας επέβαλαν να δούμε αν χρειάζεται νέες αλλαγές στη σύμβαση ή στον κυρωτικό νόμο. Τελικά η Επιτροπή είπε ότι δεν χρειάζεται καμία αλλαγή, αλλά τα θέματα θα λυθούν εν τοις πράγμασι και η Επιτροπή Ανταγωνισμού θα επιλαμβάνεται», τόνισε ο Θ. Δρίτσας.

Συμφωνώντας με τον υπουργό, ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Ηλίας Καματερός επεσήμανε ότι «ο νόμος 4336 αναφέρει ότι έως τον Ιούνιο πρέπει να έχει ψηφιστεί» και ότι η συζήτηση του νομοσχεδίου «έχει σχέση και με το ταξίδι του πρωθυπουργού και είναι καλό να έχουμε τελειώσει με το ζήτημα εν όψει του ορίζοντα που ανοίγεται στις σχέσεις της χώρας με την Κίνα».

Στην ουσία ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε ότι το λιμάνι ξεπουλιέται άρον άρον ώστε να πάει ο Τσίπρας δώρο τη συμφωνία στην κινεζική ηγεσία κατά την επίσκεψή του στο Πεκίνο!

Να υπογραμμίσουμε ότι το λιμάνι του Πειραιά δεν πωλείται, ούτε καν ξεπουλιέται αλλά χαρίζεται στην COSCO με προίκα πολύ πάνω από 1,5 δισ. ευρώ.

Κι αυτό, διότι η COSCO θα γλιτώσει για τις επόμενες δεκαετίες όλα τα νοίκια που θα έδινε με βάση τις μέχρι τώρα ρυθμίσεις για τη διαχείριση των προβλητών 2 και 3 στο λιμάνι του Πειραιά.

Τσίπρας – Δρίτσας δεν φέρουν μόνο τεράστιες πολιτικές ευθύνες για το έγκλημα αλλά και κακουργηματικές ποινικές ευθύνες που δεν θα παραγραφούν και θα αγωνιστούμε για να αποδοθούν στο ακέραιο, τόνιζαν πολιτικοί και νομικοί κύκλοι.

πηγη:  iskra.gr