Τζώτζης Βασίλης

Αν θέλαμε να δώσουμε ένα γενικό τίτλο των θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20^ο Συνέδριο, αυτός θα μπορούσε να είναι: «Με τις νέες αποφάσεις πάμε καλά. Αλλά και όπου ΔΕΝ πάμε, είναι επειδή αυτές ΔΕΝ έχουν αφομοιωθεί». Στο κείμενο που ακολουθεί θα σταχυολογηθούν κάποιες βασικές σκέψεις πάνω στις θέσεις της ΚΕ. Ο καλοπροαίρετος αναγνώστης θα διαπιστώσει πως αυτές απορρέουν από το γενικό πνεύμα των θέσεων. Ακριβώς και γι’ αυτό το λόγο ΔΕΝ θα υπάρξουν αποσπάσματα προς επαλήθευση των γραφομένων.

Τέλος το κείμενο θα κρατήσει τους όρους του προσυνεδριακού διαλόγου, ο οποίος θα διεξαχθεί στα κομματικά έντυπα, ενώ ΔΕΝ κατευθύνεται εκεί. Έτσι το κείμενο θα έχει ,αναγκαστικά, έναν πυκνό και τηλεγραφικό χαρακτήρα. Το ίσο δικαίωμα στο Δημόσιο διάλογο ΔΕΝ είναι καλό να παραβιάζεται από κανέναν και για οποιοδήποτε λόγο. Αποτελεί απόδειξη πολιτικού ελλείματος και αδυναμία ιεράρχησης του βασικού από το δευτερεύον, κείμενα – παρεμβάσεις συντρόφων τα οποία προσεγγίζουν σε έκταση τις θέσεις των κεντρικών οργάνων…

Σε κάθε περίπτωση όσοι τα προηγούμενα χρόνια περάσαμε από το ΚΚΕ και τέτοιες μέρες ζούσαμε σε συνεδριακούς ρυθμούς, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε με όλη μας την καρδιά καλή επιτυχία. Τα συνέδρια του ΚΚΕ, είναι πάντα ορόσημα για την πορεία του συνόλου της αριστεράς ,και όχι μόνο, της χώρας μας.

***

Μια επικίνδυνη απόσπαση ή ακόμα και απόσταση

Το σύνολο των θέσεων διαπερνάται από ένα διακηρυκτικό ύφος του στυλ «το ΚΚΕ κατανοεί το ζήτημα με αυτό τον τρόπο». Πολύ περισσότερο η ΚΕ θέτει ως μόνιμο και επιτακτικό καθήκον για την κομματική βάση να αφομοιώσει τις σωστές ,κατά κανόνα, και επαληθευμένες κατευθύνσεις σε πρόγραμμα, κίνημα κλπ. Με αυτό τον τρόπο εξαφανίζονται οι καθοδηγητικές ευθύνες για αυτή την κατάσταση, στο βαθμό που υπάρχει. Είναι ένας έξυπνος τρόπος να αποκηρυχτούν οι ευθύνες της ΚΕ για τις έμπρακτες απολήξεις αυτής της γραμμής που ,ηθελημένα ή άθελα, οδηγούν σε ωμό οικονομισμό και φυγή στο Σοσιαλιστικό απώτερο μέλλον.

Αλήθεια πως τα ανώτερα όργανα κατακτούν αυτό την ποιοτική ,και όχι ποσοτική, διαφορά; ΔΕΝ προβληματίζεται η ΚΕ για την πιθανότητα ύπαρξης «υλικής βάσης» για αυτή την ψαλίδα; ΔΕΝ μπορεί να είναι αποτέλεσμα της ήρεμης 40χρονης κοινοβουλευτικής πορείας, των βουλευτικών αποζημιώσεων, της απόσπασης από την παραγωγή, τα επαγγελματικά στελέχη κλπ; Σε περίοδο όξυνσης των κοινωνικών αντιφάσεων και βαθέματος της καπιταλιστικής κρίσης η διεύρυνση της απόστασης μεταξύ επιτελικής/εκτελεστικής εργασίας, χειρωνακτικής/πνευματικής δουλειάς, ικανότητας παρακολούθησης των εξελίξεων κ.α., αποτελεί επικίνδυνο φαινόμενο για κάθε επαναστατικό κόμμα. Πόσο δε μάλλον την ώρα που αναμένονται μεγάλες καμπές και αναταράξεις στον ταξικό αγώνα.

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο

Εδώ τα πράγματα γίνονται εξόφθαλμα! Στο κείμενο υπάρχει πλήρης απουσία αναφορών για την εργατική τάξη, όπως αυτή συγκροτείται στη δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα. Οι αναφορές του 20^ου συνεδρίου για την εργατική τάξη θα μπορούσαν να «ταιριάζουν γάντι» στο εργατικό κίνημα της δεκαετίας του ’30. Εργατική τάξη σημαίνει τραγιάσκα, ρεμπέτικο και χειρωνακτική εργασία!! Όσο για τη λανθάνουσα επεξεργασία ότι αυτές οι παραδοχές απορρέουν από τα καθήκοντα της πρωτοπορίας σε στιγμές κλονισμού της αστικής εξουσίας και εξέγερσης ,στα αποφασιστικά σημεία της ταξικής σύγκρουσης, να πούμε πως και έτσι είναι πάλι ελλειμματική…

Κριτική στα σημεία

Συνήθως τα συνέδρια αποτελούν μια αφορμή για βάθεμα και τεκμηρίωση των αναλύσεων, διαπιστώσεων κλπ. Αντίθετα στις θέσεις κριτικής της ΚΕ προς τις άλλες δυνάμεις έχουμε ένα χυδαίο τσουβάλιασμα των πάντων με όχημα τον ευρωσκεπτικισμό, από ακροδεξιές/φασιστικές δυνάμεις (δεξιός ευρωσκεπτικισμός) έως της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (αριστερός ευρωσκεπτικισμός).

Στην ίδια λογική έχουμε ταύτιση της γραμμής συγκέντρωσης δυνάμεων με τη μορφή προγράμματος ,μεταβατικό, με το γνωστό κυβερνητισμό και τις εμμονές σε κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος.  Αδυναμία εξαγωγής συμπερασμάτων ,σε θεωρητικό & πρακτικό επίπεδο, από την «εισβολή» μαζών ,υπό αστική & μικροαστική ηγεμονία, στο προσκήνιο της ταξικής πάλης. Π.χ. αγανακτισμένοι, Occupy wall street, κ.α. Υποτίμηση της αξίας όξυνσης στο πολιτικό σκηνικό -π.χ. Δημοψήφισμα- με απαντήσεις σε κορυφαία ερωτήματα -ΕΥΡΩ & ΕΕ-, ως πάλη από τα πριν χαμένη εντός του αστικού συστήματος. Άρνηση της απλής παραδοχής ότι ο λαός θα αξιοποιεί τους αστικούς κλυδωνισμούς για να διευρύνει το όποιο ρήγμα, με μια αφήγηση κάποιας «καθαρής γραμμής» με όρους χημικής καθαρότητας. Στατική θεώρηση της εποχής, όσο και «εξωραϊσμό» του πολέμου, ο οποίος ΔΕΝ θα επιταχύνει απλά τις εξελίξεις -διευρύνοντας τις δυνατότητες- , αλλά θα τις στρέψει υποχρεωτικά σε ριζοσπαστική κατεύθυνση.

Ένα ηχηρό χαστούκι, πραγματικό μάθημα

Παρ’ όλα αυτά το ΚΚΕ δίνει μαθήματα σε ελευθεριακές απόψεις ,οι οποίες υπάρχουν κυρίως στο χώρο μας, για τη σύνδεση της κομματικής ανάπτυξης με την αλλαγή των συσχετισμών σε όλα τα επίπεδα ,συνδικαλιστικό – πολιτικό – ιδεολογικό, για τη σύνδεση αντικειμενικού – υποκειμενικού, για τη σημασία της πάλης σε μη επαναστατικές συνθήκες. Η διαφωνία με τη γραμμή/πρακτική εδώ ΔΕΝ παίζει κανένα ρόλο. Η ορθή μεθοδολογία και η έμφαση στη διαπάλη των ιδεών ,εντός και εκτός οργάνωσης, παίζουν τον αποφασιστικό ρόλο. Στην ίδια κατεύθυνση η επικέντρωση στις Κομματικές Οργανώσεις Βάσεις ως «κύτταρα» διεξαγωγής αυτής της πάλης, ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΟΛΩΝ μετώπων ή πρωτοβουλιών, ατέρμονων συζητήσεων σε νεκρές σελίδες χαρτί με τη «ρόδα να γυρίζει στον αέρα».

Η επαφή με τις ευρύτερες μάζες ,ορθά επισημαίνεται, πως μπορεί να γίνει ΜΟΝΑΧΑ με όχημα την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και το ΠΟΛΙΤΙΚΟ της κίνημα! Ας θυμηθούμε την πλημμυρίδα των μικροαστικών ιδεών στις πλατείες των αγανακτισμένων, ποιο άλλο θα μπορούσε να ήταν το όχημα για τον όποιο ,σοβαρό, επηρεασμό αυτού του κόσμου;

Π.χ.  είναι τελείως διαφορετικό να λες «είμαι ο Βασίλης και είμαι καλά, είμαι μέλος του ΝΑΡ και ήρθα να σας πω την αλήθεια», από το να οργανώνεις/κατευθύνεις την πολιτική δράση, ώστε να ακουστεί την κρίσιμη στιγμή «είμαι ο πρόεδρος της εργοστασιακής επιτροπής του τάδε εργοστασίου, κλιμακώστε την πάλη σας! Εμείς παράγουμε τα πάντα, σε περίπτωση «black out» έχουμε τις δυνατότητες να συνεχίσουμε την παραγωγή και να νικήσουμε!»

Αυτή η πάλη ΔΕΝ μπορεί να αντιμετωπίζει την Εργατική τάξη στη σφαίρα της κυκλοφορίας, ούτε ως γραμμική συνέχεια της εκλογικής στήριξης στη Σοσιαλδημοκρατία! Αυτή η πάλη θα διεξαχθεί «έξω και απέναντι» σε ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, στην οργάνωση αποκλειστικά της τάξης για να πουλήσει «ακριβότερα» το εμπόρευμα εργατική δύναμη!

Τζώτζης Βασίλης

Ξάνθη 10/1/2017

Υ.Γ. Σε μια επόμενη παρέμβαση με αφορμή ΚΑΙ το διάλογο για το 4^ο συνέδριο της νΚΑ, ΟΣΟ και τα σημειώματα του σ. Π.Μ. για το τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς θα ασχοληθούμε με το ζήτημα υποκειμενικών VS αντικειμενικών δυνατοτήτων!

πηγη: pandiera.gr

Ένα παγόβουνο που καλύπτει μια επιφάνεια 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (σχεδόν η έκταση του Μπαλί στην Ινδονησία) ενδέχεται σύντομα να αποκολληθεί από την κρηπίδα πάγου της δυτικής Ανταρκτικής, όπως προειδοποιούν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Σουόνσι (Βρετανία).

«Ένα παγόβουνο, που ενδεχομένως είναι ένα από τα 10 μεγαλύτερα που έχουν ποτέ εντοπιστεί, ετοιμάζεται να αποσπασθεί από την Ανταρκτική» επισημαίνουν οι επιστήμονες σε ένα δελτίο τύπου.

H κρηπίδα πάγου (γνωστή και ως "Larsen C") είναι 85 φορές μεγαλύτερη από το Μανχάταν, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της ηπείρου και το πάχος της φθάνει τα 350 μέτρα.

Εδώ και χρόνια, οι επιστήμονες παρατηρούν τη ρωγμή που έχει σχηματιστεί σε αυτήν την περιοχή και που πλέον υπερβαίνει σε μήκος τα 150 χιλιόμετρα.

Όμως «τον Δεκέμβριο αυτή η ρωγμή επεκτάθηκε κατά 18 χιλιόμετρα και δεν απομένουν παρά περίπου 20 χιλιόμετρα προτού να μην αποτελεί πλέον τμήμα της κρηπίδας πάγου».

«Θα ένιωθα έκπληξη στην περίπτωση που αυτό δεν αποκολληθεί τους επόμενους μήνες» είπε ο Άντριαν Λάκμαν, ένας από τους ερευνητές, σε ένα δελτίο τύπου, κάνοντας λόγο για «ένα τεράστιο γεωγραφικό συμβάν που θα αλλάξει το τοπίο» αυτής της περιοχής.

Η εκρηκτική εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία εμποδίζει οποιαδήποτε βιώσιμη λύση.

Δύο ημέρες πριν το ραντεβού της Γενεύης, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό βρίσκονται επί ξυρού ακμής. Όπως αναγνώρισε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, στη χθεσινή συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στη Νέα Υόρκη, δεν επετεύχθη η παραμικρή προσέγγιση. Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αμφίβολη παρέμενε ακόμη και η μετάβαση των Τσίπρα και Ερντογάν στη Γενεύη, ενώ η Αθήνα είχε αποκλείσει εκ των προτέρων συνάντηση των δύο ανδρών.

Με αυτά τα δεδομένα, οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης εμφανίζονται θνησιγενείς προτού καν ξεκινήσουν. Η τεχνητή αισιοδοξία που είχε καλλιεργηθεί από κύκλους της Λευκωσίας, της Αθήνας και ξένων δυνάμεων για την προσέγγιση Αναστασιάδη- Ακιντζί, διαψεύσθηκε από τις εξελίξεις. Ο βασικός παράγοντας που οδηγεί, κατά τα φαινόμενα, σε αδιέξοδο είναι η άρνηση της Άγκυρας να συζητήσει τα θεμελιώδη ζητήματα σχετικά με την κατάργηση του καθεστώτος των εγγυήσεων και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί. Αν υπήρχε στοιχειώδης ρεαλισμός, Αθήνα και Λευκωσία θα έπρεπε εξ αρχής να εκτιμήσουν ότι παρόμοιες, στρατηγικής σημασίας υποχωρήσεις από την πλευρά της Τουρκίας ήταν όνειρα θερινής νυκτός, τουλάχιστον στη δεδομένη συγκυρία.

Την ίδια εβδομάδα που θα πραγματοποιούνται στη Γενεύη οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, στην Άγκυρα η τουρκική Εθνοσυνέλευση θα συζητά τη συνταγματική μεταρρύθμιση που επιθυμεί διακαώς ο Ερντογάν, προκειμένου να θεσπιστεί προεδρικό σύστημα, που θα νομιμοποιεί τις υπερεξουσίες του. Πρόκειται για τον κορυφαίο πολιτικό στόχο του Ερντογάν, τον οποίο ο ισλαμιστής πολιτικός επιδιώκει με επιμονή στα 14 χρόνια από την άνοδο του κόμματός του, ΑΚΡ, στην εξουσία. Για να τον πετύχει, έχει οικοδομήσει μια επικίνδυνη, αντιδραστική συμμαχία του ΑΚΡ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ (Γκρίζοι Λύκοι) πάνω σε υπερεθνικιστική βάση. Ενδεχόμενες, σημαντικές υποχωρήσεις του στο Κυπριακό τη δεδομένη στιγμή θα έθεταν σε κίνδυνο αυτή τη συμμαχία και, μαζί μ’ αυτήν, το όνειρο της ζωής του προέδρου- σουλτάνου.

Πολύ περισσότερο που εδώ και μήνες η Τουρκία ζει σε ατμόσφαιρα εθνικιστικής ψύχωσης, που καλλιεργείται μεν από το ΑΚΡ, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (με την Κεμαλική αντιπολίτευση του CHP συχνά να πλειοδοτεί σε ρεβανσιστικές διακηρύξεις για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου) με εξαίρεση το αριστερό, φιλοκουρδικό HDP, που τελεί υπό διωγμόν, και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Η ατμόσφαιρα αυτή, πέραν των εσωτερικών σκοπιμοτήτων, απηχεί τους φόβους μεγάλου μέρους του τουρκικού κατεστημένου ότι οι ανακατατάξεις που έχουν δρομολογηθεί στη Συρία και το Ιράκ από τους Δυτικούς συμμάχους τους ενδέχεται να ζημιώσουν την Τουρκία, πρωτίστως στο καυτό, κουρδικό μέτωπο. Το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, το οποίο στη συνείδηση της πλειονότητας των Τούρκων ενθαρρύνθηκε από τις ΗΠΑ, ήρθε να ενισχύσει τον πληγωμένο, τουρκικό εθνικισμό.

Χαρακτηριστικές του κλίματος που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις Τουρκίας- ΗΠΑ ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας Φικρί Ιζίκ, σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνησή του είναι πιθανό να απαγορεύσει στο ΝΑΤΟ να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη βάση του Ιντσιρλίκ για επιχειρήσεις στη Συρία. Μάλιστα, ο Ιζίκ έφτασε να θέσει, για πρώτη φορά, σε αμφισβήτηση ακόμη και αυτή τη συμμαχική σχέση της χώρας του με το ΝΑΤΟ. Δικαιολογώντας τις απειλητικές δηλώσεις του, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν στο συροκουρδικό κόμμα PYD όπλα, τα οποία φτάνουν στο ΡΚΚ, που διεξάγει φονικές τρομοκρατικές επιχειρήσεις στην Τουρκία. Επιπλέον, εξέφρασε την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι οι Αμερικανοί αρνούνται να ενισχύσουν με αεροπορικές επιδρομές τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού στο συριακό Βορρά και ιδίως στο Αλ Μπαμπ, όπου οι Τούρκοι συναντούν πεισματική αντίσταση από το Ισλαμικό Κράτος.

Βεβαίως, θα ήταν πολύ πρόωρο να εικάσει κανείς ότι η Τουρκία έχει μπει σε μη αναστρέψιμη πορεία ρήξης με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση Ερντογάν- Γιλντιρίμ θα ρίξει όλη την ευθύνη για τα υπάρχοντα προβλήματα στη διοίκηση Ομπάμα, ελπίζοντας ότι η προεδρία Τραμπ θα ακολουθήσει μια πιο ευνοϊκή, για τα τουρκικά συμφέροντα πολιτική στην περιοχή. Άλλωστε οι Ρεπουμπλικανοί είχαν λιγότερη ανάγκη, παραδοσιακά, να ντύνουν την εξωτερική τους πολιτική με φιοριτούρες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εντονότερη τάση να στηρίζονται στις παραδοσιακές χώρες- προγεφυρώματα στη Μέση Ανατολή, όπως το Ισραήλ, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

Σε κάθε περίπτωση, η εκρηκτική κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας και οι αβεβαιότητες της εποχής Τραμπ στις ΗΠΑ καθιστούν τη σημερινή συγκυρία εντελώς απρόσφορη για στρατηγικές επανατοποθετήσεις στα καίρια προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου του Κυπριακού. Βραχυπρόθεσμα, αυτό είναι ίσως το λιγότερο κακό για τους λαούς της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας- η αναβολή της λύσης είναι καλύτερη από μια ΝΑΤΟϊκή λύση, που θα εμπεριείχε τον σπόρο της μελλοντικής σύγκρουσης. Μεσοπρόθεσμα, μόνο η συνεννόηση, η αλληλεγγύη και η κοινή δράση των φιλειρηνικών, αντιιμπεριαλιστικών, διεθνιστικών δυνάμεων των τριών χωρών μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα, που δηλητηριάζουν τη συμβίωσή τους και διατηρούν ενεργό το ηφαίστειο των εθνικιστικών συγκρούσεων.

ΑΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

Σε ένα είδος «ιστορικού», στην πραγματικότητα ανιστόρητου, «συμβιβασμού», το δεξιό ΔΗΣΥ του Ν. Αναστασιάδη και το αριστερό ΑΚΕΛ του Άντρου Κυπριανού έχουν συμπήξει στην πράξη κοινό μέτωπο εναντίον όλων των άλλων κομμάτων και απόψεων στην Κύπρο και στην Ελλάδα κάτω από μια νέα εκδοχή του παλιού σχεδίου Ανάν.

Χωρίς, φυσικά, να υπερασπιζόμαστε τα άλλα κόμματα της Κύπρου, θεωρούμε ότι το ετερόκλητο αυτό κυπριακό μέτωπο ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ, το οποίο ακολουθούν, με επιμέρους διαφορές, όλα τα μνημονιακά κόμματα της Ελλάδας, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τη ΝΔ, είναι ένα μέτωπο για μια «λύση» στην Κύπρο που δεν θα είναι βιώσιμη και κυρίως δεν θα διασφαλίζει την Κύπρο ως ενιαίο, κυρίαρχο και ανεξάρτητο ομόσπονδο κράτος, χωρίς ξένες βάσεις και στρατούς και με λειτουργική αποτελεσματικότητα.

Κ.Μ

Κοινό μέτωπο ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ απέναντι στις άλλες φωνές στην Κύπρο

Οι ηγέτες των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Κύπρου, του κεντροδεξιού Δημοκρατικού Συναγερμού και του αριστερού Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ) επέκριναν τα μικρά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, γιατί ακόμη και τις παραμονές της διάσκεψης της Γενεύης επιδίδονται σε πολεμική εναντίον του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις.

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου είπε ότι οι πολιτικές δυνάμεις με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα, όσο πλησιάζουν καθοριστικές εξελίξεις στο Κυπριακό.

«Ακόμα και την καλύτερη λύση να πετύχουμε, αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δεν πρόκειται να την αποδεχθούν», είπε ο κ. Νεοφύτου, επισημαίνοντας ότι οι διαπραγματεύσεις προσφέρουν την καλύτερη προοπτική για λύση του Κυπριακού.

Διερωτήθηκε τι θα πράξουν τα πέντε κόμματα του Κέντρου, εάν στις 12 Ιανουαρίου, ο κ. Αναστασιάδης πετύχει στις συνομιλίες κατάργηση του συστήματος Εγγυήσεως του 1960.

«Είναι καιρός να σταματήσουν να κάνουν μαθήματα πατριωτισμού στους άλλους», είπε ο κ. Νεοφύτου.

Ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού επανέλαβε την έκκλησή του για μορατόριουμ δηλώσεων ώστε να μη προκληθεί βλάβη στη διαδικασία της Γενεύης, ενώ σημείωσε ότι θέση του κόμματός του είναι πως όσα λιγότερο λέγονται δημοσίως αυτή την περίοδο τόσο το καλύτερο είναι για το εθνικό πρόβλημα.

«Δυστυχώς κάποια κόμματα δεν βάζουν πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον αλλά τις κομματικές σκοπιμότητες» ανέφερε.

ΠΗΓΗ: iskra.gr