Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ: Διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις 28 Μάρτη
Μια σημαντική πρωτοβουλία με αφορμή την «επέτειο» ίδρυσης της ΕΟΚ πήραν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, το ΕΕΚ, η ΛΑΕ, η ΟΚΔΕ, η ΟΝΡΑ – Ανασύνθεση που με ανακοίνωσή τους καλούν σε διαδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη την Τρίτη 28 Μάρτη. Στην Αθήνα η συγκέντρωση καλείται στα προπύλαια στις 6:00 μμ, ενώ θα ακολουθήσει πορεία στην Βουλή και στα γραφεία της Ε.Ε. Στην Θεσσαλονίκη η συγκέντρωση θα γίνει στο άγαλμα Βενιζέλου στις 6.00μμ
Το κάλεσμα των οργανώσεων αναφέρει:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για τα 60 χρόνια της ΕΟΚ/Ευρωπαϊκής Ένωσης
ΔΕΝ «ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ» ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗΣ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΕ
ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
Στις 25 Μάρτη συμπληρώνονται 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ, που μετεξέλιξή της είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, εργαλείο των ιμπεριαλιστών και του μεγάλου κεφαλαίου της Ευρώπης για την προώθηση των συμφερόντων τους παγκόσμια, για το χτύπημα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Ιδιαίτερα μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), με όλες τις συμφωνίες και οδηγίες που ακολούθησαν (Σένγκεν, Λισαβόνα, Μπολκενστάιν κ.λπ.), με το Σύμφωνο Σταθερότητας και την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος (Ευρώ), η ΕΕ μετατράπηκε σ’ ένα πλήρως αντεργατικό, αντιλαϊκό εργαλείο, που επιβάλει στις εργατικές τάξεις και τους λαούς της Ευρώπης μόνιμη λιτότητα και φτωχοποίηση, κατεδάφιση των εργατικών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις, ρατσισμό, σύνορα–φρούρια, στρατόπεδα συγκέντρωσης και δολοφονημένους μετανάστες, εθνικισμό και φασισμό, μετατροπή χωρών σε αποικίες χρέους.
Όλα αυτά έγιναν πολύ χειρότερα με το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης και ειδικότερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, που μπήκαν άμεσα υπό το καθεστώς των Μνημονίων, επιτηρούμενων ασφυκτικά από το «διευθυντήριο» της Κομισιόν, του Γιούρογκρουπ, των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών δανειστών και συμμάχων/εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου.
Την ίδια στιγμή, το αντιδραστικό «οικοδόμημα» της ΕΕ τρίζει από πολλές πλευρές. Οι δυνάμεις και τα κόμματα που το υποστηρίζουν ανοιχτά έχουν έρθει σε χάσμα από τις λαϊκές μάζες, έχουν ηττηθεί σε πάμπολλες εκλογικές αναμετρήσεις (π.χ. Brexit, ΟΧΙ στο ιταλικό δημοψήφισμα, ΟΧΙ στο ελληνικό δημοψήφισμα κ.ά.). Ενώ σε όλες τις χώρες υπάρχουν αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, που αντικειμενικά αμφισβητούν και τις πολιτικές της ΕΕ. Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι είναι η ώρα και της δικής μας αντεπίθεσης.
Στην Ελλάδα, όπου οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία ζούμε τη βαρβαρότητα των Μνημονίων, τώρα του 3ου και των επερχόμενων νέων βάρβαρων μέτρων του «4ου Μνημονίου» (όπως κι αν το ονομάσουν), πρέπει να συνδυάσουμε την άμεση κινητοποίηση για να μην περάσουν τα μέτρα, με την εναντίωση στην ΕΕ, τις πολιτικές της, τους υποστηρικτές της.
Αυτό το αντιδραστικό, νεοφιλελεύθερο μόρφωμα της ΕΕ, δε μπορεί ούτε να αλλάξει, ούτε να μεταρρυθμιστεί, πρέπει να ανατραπεί. Υπάρχει μόνο ως στρατηγείο οργάνωσης επιθέσεων ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. Γι’ αυτό, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε καμία φιέστα των «Μένουμε Ευρώπη», όλων των παλιών και νέων υποστηρικτών των Μνημονίων και των κομμάτων τους στα 60χρονα της ίδρυσης της ΕΟΚ. Να δώσουμε αγωνιστική, ριζοσπαστική φωνή και διέξοδο στην αντιμνημονιακή διάθεση, στη διάθεση απαλλαγής απ’ τη σημερινή άθλια κατάσταση, στην αμφισβήτηση ή και απόρριψη του Ευρώ και της ΕΕ, η οποία μεγαλώνει και στη χώρα μας. Να ενωθούμε με την αμφισβήτηση του «τέρατος» του Ευρώ και της ΕΕ που απλώνεται στους λαούς – ώστε αυτή να μην μένει έρμαιο σε αντιδραστικές και ακροδεξιές δυνάμεις. Να παλέψουμε για την έξοδο της χώρας μας από τη βαρβαρότητα του Ευρώ και της ΕΕ – και για τη διάλυση αυτούς του αντιδραστικού μηχανισμού, για μια άλλη προοπτική, βασισμένη στους κοινούς, διεθνιστικούς αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας στην Ευρώπη.
Κάτω τα νέα βάρβαρα μέτρα, όλα τα παλιά και νέα Μνημόνια
Παύση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του χρέους
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά
Λαϊκή Ενότητα
ΟΚΔΕ
OΝΡΑ-Ανασύνθεση
πηγη: pandiera.gr
Σοκάρει ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός: Έρχονται τα χειρότερα - Ποια είναι η πρόγνωση για το 2017
Μετά τις θερμοκρασίες-ρεκόρ του 2016, όλα δείχνουν ότι το 2017 θα σημειωθούν νέα ρεκόρ, σπρώχνοντας έτσι το κλίμα του πλανήτη μας -και όλη τη Γη- σε ολοένα πιο «αχαρτογράφητη περιοχή», σύμφωνα με μια νέα έκθεση των επιστημόνων του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού (ΠΜΟ-WMO).
Η ετήσια έκθεση του Οργανισμού για την παγκόσμια κατάσταση του κλίματος αναφέρει ότι πέρυσι η παγκόσμια μέση θερμοκρασία ήταν κατά 1,1 βαθμό Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα και ελαφρώς υψηλότερη (κατά 0,06 βαθμούς) από το προηγούμενο ρεκόρ του 2015. Η Γη έχει να δει τέτοιες θερμοκρασίες εδώ και περίπου 115.000 χρόνια, ενώ τα επίπεδα του διοξειδίου στην ατμόσφαιρα είναι πιθανώς τα υψηλότερα εδώ και τέσσερα εκατομμύρια χρόνια.
Οι ωκεανοί πέρυσι ήσαν ασυνήθιστα ζεστοί, η στάθμη των θαλασσών ανέβηκε σημαντικά (κατά περίπου 15 χιλιοστά μεταξύ 2014-2016), η έκταση των αρκτικών πάγων ήταν πολύ κάτω από τα μέσα επίπεδα της καθ' όλο σχεδόν το 2016, ενώ τόσο σοβαρές ξηρασίες όσο και μεγάλες πλημμύρες έπληξαν διάφορες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας.
Για φέτος οι προβλέψεις είναι εξίσου δυσοίωνες, καθώς οι ακραίες καιρικές συνθήκες ήδη δείχνουν να συνεχίζονται. Η Αρκτική βιώνει «το ισοδύναμο ενός πολικού καύσωνα», ενώ οι θαλάσσιοι πάγοι στην Ανταρκτική βρίσκονται σε επίπεδα αρνητικού ρεκόρ, σύμφωνα με την έκθεση. Και αυτά συμβαίνουν παρόλο που φέτος έχει εξασθενήσει το ισχυρό φαινόμενο Ελ Νίνιο, το οποίο υπήρξε το 2016 στον Ειρηνικό ωκεανό.
«Ακόμη και χωρίς ένα ισχυρό Ελ Νίνιο το 2017, βλέπουμε άλλες αξιοσημείωτες αλλαγές σε όλο τον πλανήτη, που δοκιμάζουν τα όρια της κατανόησής μας για το σύστημα του κλίματος. Βρισκόμαστε ήδη σε μια πραγματικά αχαρτογράφητη περιοχή», δήλωσε ο Ντέηβιντ Κάρλσον, διευθυντής του Προγράμματος Ερευνών για το Παγκόσμιο Κλίμα, σύμφωνα με το "New Scientist" και τις βρετανικές «Γκάρντιαν» και «Ιντιπέντεντ».
«Η νέα έκθεση επιβεβαιώνει ότι το 2016 ήταν το πιο ζεστό στα μετεωρολογικά χρονικά. Με τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα να σπάνε συνεχώς νέα ρεκόρ, η επίδραση των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων στο κλιματικό σύστημα έχει γίνει όλο και πιο φανερή» δήλωσε ο γενικός γραμματέας του ΠΜΟ Πέτερι Τάαλας.
Η νέα έκθεση του ΠΜΟ ώθησε ορισμένους επιστήμονες να επισημάνουν ότι τώρα είναι περισσότερο από ποτέ ανάγκη για συντονισμένη διεθνή δράση. Κάποιοι δεν παρέλειψαν να επικρίνουν τον Ντόναλντ Τραμπ και άλλους κορυφαίους Ρεπουμπλικάνους στο Κογκρέσο ότι, σαν τη στρουθοκάμηλο, «χώνουν τα κεφάλια τους στην άμμο», όπως είπε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Σερ Ρόμπερτ Γουότσον του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας και πρώην επικεφαλής της επιτροπής του ΟΗΕ για την επιστήμη του κλίματος.
Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι σταδιακά θα αυξηθεί η επιρροή των σκεπτικιστών και των αρνητών της κλιματικής αλλαγής, καθώς δυστυχώς φαίνεται να αυξάνονται όσοι πολίτες αρνούνται να ακούσουν τους επιστήμονες και να αναγνωρίσουν τα επιστημονικά δεδομένα. Ορισμένοι κλιματολόγοι φοβούνται μήπως οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ αποσυρθούν ακόμη και από τη διεθνή συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, τη στιγμή που, όπως είπε ο Τάαλας, «είναι απολύτως ζωτικό η συμφωνία αυτή να υλοποιηθεί».
Πηγή: Huffingtonpost (Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Η επανάσταση που συγκλόνισε τον κόσμο
Συμπληρώνονται φέτος εκατό χρόνια από τη μεγάλη ρωσική επανάσταση.
Μια επανάσταση που σφράγισε τον 20ό αιώνα δημιουργώντας τεράστιες προσδοκίες για την κοινωνική απελευθέρωση των εργαζόμενων τάξεων και για μια δικαιότερη κοινωνία.
Μια επανάσταση που άλλαξε τον καπιταλιστικό κόσμο μεταφέροντας τη λύση των αντιθέσεών του στο κοινωνικό επίπεδο, δηλαδή στο πεδίο της ταξικής πάλης για την αντικατάστασή του από ένα άλλο κοινωνικό σύστημα.
Μια επανάσταση που αποτέλεσε το έναυσμα για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Μια επανάσταση που σήμερα δεν υπάρχει ως πραγματικότητα στη χώρα που τη γέννησε και που συνεπώς δεν επηρεάζει τις εξελίξεις ως κοινωνική και κρατική οντότητα.
Μια επανάσταση που όμως συνεχίζει να απασχολεί ανθρώπους, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις όσο καμία άλλη στην ιστορία καθώς ουδέποτε οι άνθρωποι έπαψαν ή θα πάψουν να αναζητούν την κοινωνική δικαιοσύνη.
Συνηθίσαμε να αντιλαμβανόμαστε τη ρωσική επανάσταση με διάφορες ονομασίες:«Οκτωβριανή Επανάσταση», «Κόκκινος Οκτώβρης», «Επανάσταση των Μπολσεβίκων», «προλεταριακή επανάσταση στη Ρωσία» κ.ο.κ.
Η αντίπαλη της Αριστεράς παράταξη συνήθως αντικαθιστά στη δική της ορολογία τη λέξη «επανάσταση» με τη λέξη «πραξικόπημα».
Η αλήθεια είναι ότι τα κοινωνικά φαινόμενα -πόσο μάλλον μια επανάσταση- είναι πολύ ευρύτερα σε περιεχόμενο από τις σύντομες φράσεις με τις οποίες τα προσδιορίζουμε κι ασφαλώς δεν περιορίζονται στις χρονικές-ιστορικές στιγμές που γίνονται κυρίαρχα, ούτε χαρακτηρίζονται από ιδεοληψίες.
Ν. Αντρέγιεφ: Β. Ι. Λένιν. |Η ρωσική επανάσταση συνεπώς δεν εξαντλείται στον Οκτώβρη του 1917, που οι μπολσεβίκοι του Λένιν παίρνουν την εξουσία.
Εχει μεγάλο παρελθόν πίσω της, χωρίς το οποίο δεν θα ήταν δυνατή η εμφάνιση και η επικράτησή της. Αυτό το παρελθόν θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται.
Το πρώτο ερώτημα που απασχολούσε πάντοτε -και απασχολεί και σήμερα- είναι «γιατί η πρώτη εργατική επανάσταση έγινε στη Ρωσία και όχι σε κάποια άλλη αναπτυγμένη χώρα της Δύσης, όπου το εργατικό κίνημα ήταν απείρως ισχυρότερο».
Η Ρωσία συγκέντρωνε ορισμένα χαρακτηριστικά τα οποία δεν υπήρχαν σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης.
Το κοινωνικό της καθεστώς ήταν φεουδαρχικό και η ανάπτυξη του καπιταλισμού στο έδαφός της αργή, αλλά ιδιόμορφη.
Λόγω της κοινωνικής καθυστέρησης ο καπιταλισμός στη Ρωσία -με κυρίαρχες τις φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής- συνδύαζε τις πιο καθυστερημένες με τις πιο εξελιγμένες μορφές ανάπτυξής του:τη μανιφακτούρα (μικρή και μεσαία χειρωνακτική βιοτεχνία) και το μονοπώλιο.
Σε χώρες με τέτοια κοινωνικο-οικονομική κατάσταση ο Λ. Τρότσκι είχε πει ότι ισχύει ο νόμος της συνδυασμένης ανάπτυξης με αποτέλεσμα, λόγω του συνδυασμού καθυστερημένων και προωθημένων μορφών παραγωγής, να είναι δυνατά τα μεγάλα ιστορικά άλματα.
Πολιτικά το καθεστώς διακυβέρνησης στη Ρωσία ήταν εντελώς απαρχαιωμένο.
Οπως παρατηρεί ο Ζαν Ελενστέιν, το 1914 που ξέσπασε ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος «η παλαιά και αγία Ρωσία φαίνεται σα να ζει όπως ζούσε αιώνες πριν. Συνεχίζεται ο μεσαίωνας με ένα απαρχαιωμένο και δεσποτικό σύστημα διακυβέρνησης, με μια τάξη ευγενών προσκολλημένη στα προνόμιά της, ένα πλήθος αγρότες που ζουν μέσα στην αθλιότητα και τις προλήψεις, μια καταθλιπτική γραφειοκρατία, μια τεράστια πολιτισμική καθυστέρηση και κάτω από το ρωσικό αποικιακό ζυγό που έχει κλείσει τόσες εθνότητες σε μια φυλακή των λαών»(Ζαν Ελενστέιν: «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης», εκδόσεις Θεμέλιο, τόμος Α’ σελ. 41).
Β. Σερόφ: «Η κατάληψη των χειμερινών Ανακτόρων», τον Οκτώβριο του 1917 |Η είσοδος του καπιταλισμού στη Ρωσία δημιούργησε εξ αντικειμένου εργατική τάξη και η ανάπτυξη στην Ευρώπη ενός ισχυρού εργατικού κινήματος με ισχυρά εργατικά-μαρξιστικά κόμματα ωρίμασε πολιτικά το ρωσικό εργατικό κίνημα με ταχύτατους ρυθμούς.
Οι Ρώσοι εργάτες μάλιστα είχαν την τύχη (που στην πραγματικότητα δεν ήταν τύχη, αλλά συνδυασμός πολλών ιστορικών δεδομένων) να έχουν στην πρώτη γραμμή μεγάλους πολιτικούς ηγέτες, η εμβέλεια των οποίων ξεπερνούσε κατά πολύ τα σύνορα της χώρας.
Με δυο λόγια στη Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα η κοινωνική επανάσταση ήταν μια επιτακτική αναγκαιότητα που είχε καθυστερήσει απελπιστικά.
Κι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο στη χώρα ήταν δυνατές δύο επαναστάσεις: η κλασική αστική επανάσταση και η προλεταριακή, που ώς τον Φλεβάρη του 1917 πήγαιναν μαζί, η μία μέσα στην άλλη.
Μόνο που η αστική επανάσταση ήταν αρκετά συντηρητική στον χρόνο που ξέσπασε, λόγω του ότι είχε καθυστερήσει κι επειδή το εργατικό κίνημα είχε αναπτυχθεί και στη θεωρία και στην πολιτική.
Συνεπώς η επανάσταση στη Ρωσία αργά ή γρήγορα θα ερχόταν.
Το ότι περιορίστηκε σ’ αυτή τη χώρα -ή το ότι ξέσπασε πρώτα σ’ αυτήν- οφείλεται στο γεγονός της αναδίπλωσης-διάσπασης του εργατικού κινήματος στη υπόλοιπη Ευρώπη το 1914 με την εκδήλωση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στον πόλεμο αυτό οι ηγεσίες της Β’ Διεθνούς και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων κράτησαν στάση σοσιαλπατριωτική και τάχθηκαν με το μέρος της αστικής τάξης της χώρας τους.
Η διεθνής ενότητα των εργατών έπαψε να υπάρχει και η επανάσταση εγκαταλείφθηκε.
Η διάσπαση αυτή πέρασε και στο ρωσικό εργατικό κίνημα, αλλά η επαναστατική του πτέρυγα (οι μπολσεβίκοι του Λένιν) αποδείχτηκε αρκετά ικανή στην ανάλυση της εκάστοτε συγκεκριμένης κατάστασης και κατάφερε στο τέλος να κυριαρχήσει.
Η προετοιμασία
Γκ. Κόρζεφ: «Σηκώνοντας τη σημαία» |Εξετάζοντας τους κορυφαίους σταθμούς της ρωσικής επανάστασης οφείλουμε να υπογραμμίσουμε τόσο την πολιτική όσο και την κοινωνική τους διάσταση.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα στο ρωσικό εργατικό κίνημα διαμορφώνονται δύο πολιτικές τάσεις: η επαναστατική και η ρεφορμιστική.
Το κρίσιμο ζήτημα πάνω στο οποίο διαμορφώνεται αυτός ο διαχωρισμός αφορά τον ρόλο που καλείται να παίξει η εργατική τάξη στην επικείμενη ρωσική επανάσταση.
Η ρεφορμιστική τάση πίστευε πως πρώτα έπρεπε να γίνει η αστική επανάσταση που θα σημάνει την κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και στη συνέχεια, το εργατικό κίνημα, εφόσον αναπτυσσόταν αρκετά, θα έκανε τη δική του επανάσταση.
Η επαναστατική πτέρυγα, αντίθετα, θεωρούσε ότι στην επικείμενη αστική επανάσταση ηγετικό ρόλο μπορούσε να παίξει η εργατική τάξη σε συμμαχία με την αγροτιά.
Δηλαδή ότι η αστική επανάσταση μπορούσε να εξελιχθεί σε μια λαϊκή επανάσταση που θα υπερέβαινε τον πολιτικό και οικονομικό ορίζοντα της αστικής τάξης, αρκεί να αποσπούνταν απ’ αυτήν η πλειοψηφία του πληθυσμού που ήταν αγροτικός.
Η σύγκρουση αυτή παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας ανοιχτής διάσπασης, όταν το 1903 το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας διασπάται σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους.
Η επανάσταση του 1905 αποσαφηνίζει ακόμη περισσότερο το διαχωρισμό επαναστατών-ρεφορμιστών που θα συνεχιστεί αμείωτος ώς την επανάσταση του 1917.
Ο πρώτος μεγάλος σταθμός της ρωσικής επανάστασης ήταν η επανάσταση του 1905.
Μια επανάσταση που ξεκίνησε με την μεγάλη λαϊκή διαδήλωση της 9/22 Γενάρη του ίδιου έτους προς τα χειμερινά ανάκτορα και η οποία αιματοκυλήθηκε από τον στρατό και την αστυνομία.
Η επανάσταση εκείνη γνώρισε πολλές υφέσεις και εξάρσεις και τελείωσε, χωρίς επιτυχία, δύο χρόνια μετά, στις 3 Ιουνίου του 1907, με τη διάλυση της 2ης Δούμας και όλων των επαναστατικών λαϊκών οργάνων.
Στην επανάσταση του 1905 φάνηκε ξεκάθαρα η δυνατότητα απόσπασης της αγροτιάς από την επιρροή της αστικής τάξης και γεννήθηκαν για πρώτη φορά τα όργανα μιας νέας εξουσίας, τα Σοβιέτ, που στηρίζονταν στη συμμαχία των εργατών με τους αγρότες.
Χωρίς την επανάσταση του 1905 δεν θα ήταν δυνατή η επανάσταση του 1917, κάτι που ο Λένιν το περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια λέγοντας:
«Κάθε μήνας αυτής της περιόδου ισοδυναμούσε, από την άποψη της εκμάθησης των βάσεων της πολιτικής επιστήμης -και από τις μάζες και από τους αρχηγούς και από τις τάξεις και από τα κόμματα- με ένα χρόνο ‘‘ειρηνικής’’ ‘‘συνταγματικής’’ ανάπτυξης. Χωρίς τη ‘‘γενική δοκιμή’’ του 1905 θα ήταν αδύνατη η νίκη της Οχτωβριανής επανάστασης του 1917»(Β. Ι. Λένιν: «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού», εκδόσεις Σ.Ε., Απαντα, τόμος 41, σελ. 9)
Ο Α' παγκόσμιος πόλεμος
Σκηνή από τη φρίκη του Α Παγκοσμίου Πολέμου |Ο παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος 1914-1918 προκάλεσε τεράστιες καταστροφές σε ολόκληρη την Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο.
Η εξαθλίωση των μαζών υπήρξε απόλυτη ενώ δίπλα της μια τεράστια συσσώρευση πλούτου πραγματοποιούνταν μέρα με τη μέρα.
Ο καπιταλισμός περνούσε σε μια ανώτερη βαθμίδα ρύθμισης της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, και ταυτόχρονα μ’ αυτές τις εξελίξεις ωρίμαζαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα οι αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις για την επανάσταση.
Η επαναστατική κρίση έμπαινε στην ημερήσια διάταξη σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες ή τουλάχιστον στις περισσότερες.
Η Ρωσία επομένως δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση.
Μία από τις διαδηλώσεις της επανάστασης του 1905 |«Από το τέλος του 1916 -γράφει ο Σαρλ Μπετελέμ- μεγαλώνει διαρκώς η δυσαρέσκεια των εργατικών και αγροτικών μαζών, που ήταν καταδικασμένες σε όλο και πιο δύσκολες βιοτικές συνθήκες, καθώς και η οργή των στρατιωτών που υποφέρανε ακατονόμαστα βάσανα σ’ έναν πόλεμο του οποίου κατανοούσαν προοδευτικά τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα»(Σαρλ Μπετελέμ: «Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ», εκδόσεις ΡΑΠΠΑ, τόμος 1ος, σελ. 75).
Στις 25 Φεβρουαρίου (με το παλιό ημερολόγιο) του 1917 οι στρατιώτες και οι εργάτες της Πετρούπολης και των περιχώρων συναδελφώνονται.
Στις 26 ξεσπούν στάσεις στις φρουρές και στις 27 εργάτες και στρατιώτες καταλαμβάνουν τα Χειμερινά Ανάκτορα.
Ι. Βλαντιμίροφ: «Οδομαχία μπροστά στα χειμερινά Ανάκτορα», τον Οκτώβριο του 1917 |Ο τσάρος, που παραιτήθηκε έπειτα από αυτή την εξέλιξη, έδινε την έμπρακτη επιβεβαίωση ότι η επανάσταση είχε πετύχει μια μεγάλη νίκη ενάντια στο καθεστώς της απολυταρχίας.
Από εκεί και μετά η επανάσταση παίρνει μιαν άλλη τροπή. Μέχρι τον Οκτώβρη του 1917 στη χώρα υπάρχουν δύο εξουσίες.
Η μία είναι της αστικής τάξης και πολιτικά εκφράζεται από την Προσωρινή Κυβέρνηση.
Η άλλη είναι των εργατών και των αγροτών και εκφράζεται μέσα από τα Σοβιέτ.
Ολη η περίοδος από τον Φλεβάρη ώς τον Οκτώβρη του 1917 είναι μια πάλη ανάμεσα σε αυτές τις δύο εξουσίες για το ποια θα κυριαρχήσει πάνω στην άλλη.
Πρόκειται για μια σύντομη χρονικά διαδικασία που όμως είναι τόσο πυκνή σε γεγονότα και κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις όπου η ώρα, η μέρα, η εβδομάδα και ο μήνας ισοδυναμούν με χρόνια και δεκαετίες ομαλών εξελίξεων.
Επί της ουσίας το 1917 δεν έχουμε δύο επαναστάσεις -μία τον Φλεβάρη και μία τον Οκτώβρη- αλλά μία, στην οποία διακρίνονται δύο φάσεις και το πέρασμα από τη μία φάση στην άλλη.
Τον Οκτώβρη ολοκληρώνεται εκείνο που ξεκίνησε τον Φλεβάρη.
Αλλά για να συμβεί αυτό χρειάστηκε να υπάρχει το κόμμα των Μπολσεβίκων και μια πολιτική ηγεσία που -παρά τις διαφορετικές ισχυρές προσωπικότητες που τη συνέθεταν (Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Σβέρντλοφ, Μπουχάριν κ.ά.)- συμπύκνωνε την αναγκαία δύναμη πνεύματος και ικανοτήτων που χρειαζόταν ώστε ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών με τη μέγιστη επάρκεια.
πηγη: efsyn.gr
Ο Schaeuble δίνει τη χαριστική βολή στο Σύνταγμα και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τις εκλογές
Περίεργη τροπή παίρνουν τα πράγματα με την ψήφιση ή όχι των μέτρων της αξιολόγησης από την αντιπολίτευση.
Τίθεται όλο και πιο ανοικτά το θέμα της ψήφισης των μέτρων από την αντιπολίτευση ή όπως ο Wolfagang Schaeuble, κυνικά και μακάβρια, επεσήμανε την ανάγκη να χρησιμοποιηθεί ένας τρόπος, ώστε η νομοθέτηση των μέτρων να έχει υπόσταση ανεξάρτητα από τις εκλογές και την έκβασή τους.
Στην ουσία ο Schaeuble καλεί σε ακόμη πιο ανοικτή και βάναυση αντιδημοκρατική εκτροπή στη χώρα.
Ο W. Schaeuble στην πραγματικότητα δεν θέλει απλώς να δεσμεύσει στα μέτρα από το 2019 και έπειτα την Ν.Δ του Κυρ. Μητσοτάκη, κάτι άλλωστε που είναι 100% δεδομένο από των εγχώριο πολιτικό υπάλληλο της Γερμανίας, στον οποίο ο W. Schauble έχει απόλυτη εμπιστοσύνη.
Ο W. Schaeuble θέλει στην ουσία να δεσμεύσει τη χώρα στα μέτρα της δεύτερης αξιολόγησης, ακόμα και αν στην κυβέρνηση έρθουν αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Επιδιώκει με δυο λόγια να υπάρχει ένας ωμός εκβιασμός στον ελληνικό λαό, πως τυχόν άνοδος στην κυβέρνηση μη αρεστών στη Γερμανία δυνάμεων, θα έχει ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση με το Βερολίνο και τους εταίρους της ΕΕ, αν παραβιαστούν οι δεσμεύσεις για την εφαρμογή των μέτρων.
Ο W. Schaeuble, με τις δηλώσεις του, δίνει την χαριστική βολή στο Σύνταγμα και στη λαϊκή ετυμηγορία, αφού θεσμικά προσπαθεί να θωρακίσει ως δεδομένη την πολιτική που θα ακολουθηθεί με το 2019, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών και ανεξάρτητα αν ο λαός φέρνει στο προσκήνιο αντιμνημονιακά κόμματα με ριζοσπαστικό προσανατολισμό.
Ο νέος ”Ευρωπαϊκός” ολοκληρωτισμός και φασισμός αναδεικνύεται σε όλο το μεγαλείο του, υπό την μπότα του 4ου Γερμανικού οικονομικού Ράιχ και ενός διάτρητου κοινοβουλευτικού προσωπείου κουρελόχαρτου.
Κ.Μ
Ιδού το σχετικό ρεπορτάζ:
Ο Wolfgang Schaeuble θέτει θέμα δέσμευσης και της αντιπολίτευσης στα μέτρα που πρέπει να νομοθετηθούν άμεσα και θα ισχύσουν αργότερα.
Μιλώντας σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως «σε όλες τις χώρες με πρόγραμμα, επέμεναν οι θεσμοί να υπογράφονται μελλοντικά μέτρα και από την ανιπολίτευση, ανεξάρτητα από τη διενέργεια εκλογών. Δεν πρόκειται για κάτι καινούριο».
Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στο συνταξιοδοτικό λέγοντας πως οι αλλαγές δεν πρόκειται να υλοποιηθούν πριν από το 2020. «Μέχρι τότε όμως θα υπάρξουν εκλογές στην Ελλάδα και κανένας δεν ξέρει την εξέλιξη. Η αντιπολίτευση φυσικά τώρα λέει ‘είμαστε εναντίον’, αλλά θα βρούμε κάποια διατύπωση για να έχει υπόσταση η νομοθέτηση των μέτρων, ανεξάρτητα από τις εκλογές και την έκβασή τους. Αυτό έγινε και σε άλλες χώρες και παλιότερα στην Ελλάδα» ανέφερε.
Νωρίτερα ο γάλλος υπουργός Οικονομικών είχε χαρακτηρίσει «περιέργη» την απαίτηση του ΔΝΤ να ζητά και από την αντιπολίτευση στην Ελλάδα να στηρίξει τα μέτρα μετά το 2019.
«Αυτό που μου φαίνεται περίεργο στη στάση του ΔΝΤ είναι ότι ζητά από την αντιπολίτευση (στην Ελλάδα) να δώσει διαβεβαιώσεις πάνω στο ποια θα είναι η θέση της μετά το 2019, την περίοδο που ξεπερνά, δηλαδή, τη θητεία αυτής της κυβέρνησης» δήλωσε ο Sapin συμπληρώνοντας πως πρέπει να είμαστε λογικοί από πολιτικής απόψεως.
Πάντως, το Ταμείο διέψευσε τους ισχυρισμούς αυτούς. Αξιωματούχος του ανέφερε πως το Ταμείο δεν έχει ζητήσει κανενός είδους διαβεβαιώσεις από την ελληνική αντιπολίτευση.
πηγη: iskra.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή