60 ΧΡΟΝΙΑ ΕΟΚ/ΕΕ: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ

Εργατική – λαϊκή έξοδος από την ΕΕ απάντηση στην κρίση της

του Δημήτρη Δεσύλλα, γεωπόνου, πρώην ευρωβουλευτή

Συμπληρώνονται 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ και την υπογραφή της ιδρυτικής της συνθήκης στη Ρώμη (25/3/1957). Οι αρχηγοί των 27 κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ (με φευγάτη την Αγγλία, ύστερα από το δημοψήφισμα της 23/6/16), οδεύουν προς τη Ρώμη για την πανηγυρική – επετειακή Σύνοδο Κορυφής, το Σάββατο 25 Μάρτη.

Εκεί, οι «27» θα πανηγυρίσουν στο γκρίζο φόντο της βαθιάς και δομικής διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Κρίση που απειλεί με κατάρρευση το ίδιο το σαθρό οικοδόμημα της ΕΕ, οξύνει τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς εντός και εκτός της. Κυρίως όμως διευρύνει και βαθαίνει τις αντιΕΕ διαθέσεις των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για πανευρωπαϊκή δυσαρέσκεια, οργή και αγανάκτηση, λόγω της πολύχρονης και βάρβαρης επιδρομής των «προγραμμάτων σύγκλισης – σύνθλιψης» του Μάαστριχτ, του Συμφώνου του Ευρώ, του Δημοσιονομικού Συμφώνου της ΕΕ, της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (Κ.Α.Π.), των Μνημονίων και της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων.

Στις συνθήκες αυτές, οι ηγετικοί παράγοντες θα κάνουν απολογισμούς και θα ανταλλάξουν προβληματισμούς για περισσότερη ή λιγότερη ΕΕ, σκληρότερο ή μαλακότερο ευρώ, παραπέρα καπιταλιστική ολοκλήρωση σε βάθος ή σε πλάτος.

Μέσα από διαφωνίες, αντιθέσεις και συγκρούσεις, αλλά με βασικό κριτήριο το κοινό καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό συμφέρον, θα αναζητήσουν τον κοινό τόπο για τη διάσωση της ΕΕ και για τη συγκεκριμένη μορφή που αυτή θα πάρει την επόμενη δεκαετία.

Όλα δείχνουν ότι ο ηγετικός πυρήνας, με επικεφαλής τη Γερμανία, προσπαθεί να επιβάλει μια αντιδραστική «φυγή προς τα εμπρός» και μια νέα, πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, με τη μορφή της «ΕΕ των πολλαπλών ταχυτήτων» και των ενισχυμένων και διαφοροποιημένων συνεργασιών και συμμαχιών στο εσωτερικό της.

Πολλαπλές ταχύτητες ανισομετρίας, δηλαδή σκληρός πυρήνας με Γερμανική ηγεμονία, Ευρωζώνη πρώτης και δεύτερης ταχύτητας, περιφερειακοί φτωχοσυνέταιροι εκτός Ευρώ – εντός ΕΕ.

Ενισχυμένες συμμαχίες και συνεργασίες ορισμένων μόνο χωρών – μελών της ΕΕ σε διαφορετικά επίπεδα καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, όπως είναι η άμυνα, η ασφάλεια, η Ευρωζώνη, η φορολογική πολιτική, το διεθνές εμπόριο, οι σχέσεις με ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.

Το σχέδιο αυτό, γερμανικής έμπνευσης, συζητήθηκε ήδη στην πρόσφατη «μίνι Σύνοδο Κορυφής» των τεσσάρων μεγάλων χωρών (Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία), που έγινε στις Βερσαλλίες (6/3/2017). Την ίδια ακριβώς κατεύθυνση εξυπηρετούν και τα πέντε σενάρια της «Λευκής Βίβλου» για το μέλλον της ΕΕ μέχρι το 2025, που παρουσίασε για συζήτηση ο Ζ.Κ. Γιούνκερ στο Ευρωκοινοβούλιο (1/3/2017).

Με την ΕΕ των «πολλαπλών ταχυτήτων» και των ενισχυμένων συνεργασιών, οι ηγεμονικές δυνάμεις της επιδιώκουν να αμβλύνουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές και ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και να ματαιώσουν τις «φυγόκεντρες» τάσεις. Κυρίως επιδιώκουν να εκτονώσουν, ενσωματώσουν και ακυρώσουν τις αντιΕΕ διαθέσεις των εργαζομένων και της νεολαίας που παίρνουν Πανευρωπαϊκές διαστάσεις, ανεξάρτητα από την αντιφατικότητα, τη ρευστότητα και το βάθος του πολιτικού περιεχομένου τους. Περιεχόμενο αντιΕΕ, που οι ευρωλάγνοι κάθε απόχρωσης και παραλλαγής υποτιμούν, λοιδωρούν, τσουβαλιάζουν και συκοφαντούν ως δεξιό και αντιδραστικό «ευρωσκεπτικισμό», χαρίζοντάς το στον Τραμπ και στη Λεπέν!

Tα 60χρονα της ΕΕ είναι μια καλή ευκαιρία για να κάνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία τους δικούς τους απολογισμούς και προγραμματισμούς. Ειδικά στη χώρα μας, είναι ευκαιρία να θυμηθούν και να συγκρίνουν τι τους έταξαν ο «αρχιτέκτονας» της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 Κώστας Καραμανλής και οι διάφοροι «αριστεροί» ευρωλάγνοι και τι έγινε στην πραγματικότητα :

1.- Αντί για «προστασία των εθνικών μας συνόρων που θα γίνουν και σύνορα της ΕΕ με την Τουρκία», αυτά έγιναν απροσπέλαστος φράχτης μόνο για τους κατατρεγμένους πρόσφυγες και μετανάστες και «σουρωτήρι» για τις προκλητικές παραβιάσεις των στρατοκρατών του Ερντογάν, χρυσή ευκαιρία για νέα πολεμική «αγορά του αιώνα» και νέες μίζες.

2.- Αντί για «δίκαιη λύση του Κυπριακού με τη βοήθεια της ΕΕ», παρά την ένταξη και της Κύπρου στην ΕΕ, τα διχοτομικά σχέδια «τύπου Ανάν» διαδέχονται το ένα το άλλο, με πρόσθετο έπαθλο την αρπαγή και διανομή του ενεργειακού πλούτου της Κύπρου.

3.- Αντί για «εμβάθυνση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών», ήρθαν οι Ευρωτρομονόμοι, το ηλεκτρονικό Ευρωφακέλωμα, η ρατσιστική «ΕΕ – φρούριο», η επιτροπεία – κηδεμονία, τα Μνημόνια διαρκείας, η πλήρης διακωμώδηση της λαϊκής κυριαρχίας.

4.- Αντί για «ισότιμοι εταίροι σε όλες τις αποφάσεις», οι Έλληνες Πρωθυπουργοί, Υπουργοί και πολιτικοί αρχηγοί, έγιναν καρπαζο-εισπράκτορες του Σόιμπλε.

5.- Αντί για «εξίσωση προς τα πάνω μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δικαιωμάτων», η εξίσωση γίνεται συνεχώς προς τα κάτω, καθώς οι Γερμανικοί μισθοί γίνονται Ελληνικοί και οι Ελληνικοί γίνονται Βουλγάρικοι (ήδη 600.000 εργαζόμενοι στη χώρα μας «αμείβονται» με κάτω από 400 ευρώ το μήνα μεικτά)!

6.- Αντί για «ανάπτυξη της χώρας μέσω των ταμείων της ΕΕ», ήρθε η «φάπα» του ΦΠΑ που όλο μεγαλώνει, η ενίσχυση του πολυεθνικού κεφαλαίου, το πάρτυ των «εθνικών εργολάβων» και λοιπών ευρωτρωκτικών και η γενικευμένη διαφθορά των συνειδήσεων με τις επιδοτήσεις της ΕΕ και τις σχετικές απάτες.

7.- Αντί για «επενδύσεις και αύξηση της απασχόλησης», η ανεργία απογειώθηκε (1,5 εκατομ. άτομα, 25%), τα καλύτερα νιάτα μας πήραν ξανά το δρόμο της ξενιτιάς, η ευρωφτώχεια γενικεύτηκε (πάνω από 30%). Ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιέται μέσω ΤΑΙΠΕΔ και του κακόφημου Υπερταμείου, για 100 ολόκληρα χρόνια, για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι δανειστές, γιατί το δημόσιο χρέος της χώρας από 20% που ήταν το 1981, χρονιά ένταξης στην ΕΟΚ, έχει φτάσει τώρα στο 180%!

8.- Αντί να «κατακτήσουμε τη μεγάλη αγορά της ΕΟΚ – ΕΕ με τα αγροτικά μας προϊόντα», η χώρα μας μετατράπηκε από εξαγωγέα αγροτικών προϊόντων (πριν από το 1981) σε εισαγωγέα, με το αγροτικό εμπορικό έλλειμμα να φτάνει τα 3,5 – 4 δισ. ευρώ το χρόνο, ξεπερνώντας κατά πολύ το σύνολο των ετήσιων «αγροτικών» επιδοτήσεων της ΕΕ (2,5 δισ. ευρώ). Στα 36 χρόνια παραμονής σε ΕΟΚ – ΕΕ ξεκληρίστηκαν 500.000 φτωχοί αγρότες, ενώ τα χειρότερα έρχονται με το «Μητρώο Αγροτών και Αγροτικών Εκμεταλλεύσεων» του ΣΥΡΙΖΑ και με τη νέα ΚΑΠ της ΕΕ (2015 – 2020).

Αποδείχτηκε έτσι περίτρανα, ότι η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει των εργαζομένων και των λαών, όπως παπαγάλιζαν για χρόνια ο Κύρκος και ο Σημίτης, που ταύτιζαν σκόπιμα και αυθαίρετα την ΕΕ με την έννοια της Ευρώπης.

Ότι είναι πραγματική φυλακή για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Δεν διορθώνεται, δεν εκσυγχρονίζεται, δεν μεταρρυθμίζεται, όπως λένε και τώρα οι δεξιοί και «αριστεροί» ευρωλάγνοι.

Δεν μπορεί να γίνει πιο δημοκρατική, πιο περιφερειακή, πιο οικολογική, πιο φεμινιστική, όπως καλοπροαίρετα αλλά μάταια προσπαθούν κάποια κινήματα, επιδοτούμενα μάλιστα από την ΕΕ.

Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι να ανατραπεί με την πάλη των εργαζομένων και των λαών. Αυτό υπογραμμίζουν με τον τρόπο τους και τα δημοψηφίσματα που έχουν γίνει μέχρι σήμερα:

Οι Νορβηγοί είπαν δύο φορές «ΟΧΙ» στην ένταξη στην ΕΕ το 1972 και το 1994, οι Δανοί δύο «ΟΧΙ», το 1992 στο Μάαστριχτ και το 2000 στο Ευρώ, οι Ιρλανδοί δύο «ΟΧΙ» στις συνθήκες της Νίκαιας (2001) και της Λισαβόνας (2008), οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί «ΟΧΙ» στο Ευρωσύνταγμα το 2005 και το πέταξαν στα σκουπίδια, οι Κύπριοι «ΟΧΙ» στο σχέδιο Ανάν και οι Άγγλοι πέρυσι ψήφισαν «Έξω από την ΕΕ».

Την ώρα που Τσίπρας και Σόιμπλε «μαγειρεύουν» μεθοδικά το 4ο Μνημόνιο διαρκείας και ο Μητσοτάκης με τον Μ. Βέμπερ (αρχηγό του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος) προτείνουν ένα νέο πανευρωπαϊκό «πρόγραμμα» δηλητηριωδών αντεργατικών «μεταρρυθμίσεων» τύπου Σρέντερ στη Γερμανία (Ατζέντα 2000), η πολιτική πάλη για εργατική και λαϊκή έξοδο της Ελλάδας και κάθε χώρας από την ΕΕ, γίνεται όρος επιβίωσης των εργαζομένων και της νεολαίας. Αποτελεί συγκεκριμένη μορφή και εθνική συμβολή στο διεθνιστικό καθήκον για τη διάλυση της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής ΕΕ και την οικοδόμηση μιας άλλης, εργατικής σοσιαλιστικής διεθνοποίησης με σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική, στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, στον κόσμο. Αποτελεί βασικό πολιτικό στόχο – κρίκο ενός εργατολαϊκού μετώπου αντιπολίτευσης – ρήξης – ανατροπής, ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος, καθώς και δρόμο προσέγγισης της αντικαπιταλιστικής επανάστασης. Στον αγώνα αυτό συμβάλλει ουσιαστικά η ενωτική πρωτοβουλία «ΔιΕΕξοδος», που πρέπει να στηριχτεί ολόπλευρα.

Η πολιτική πάλη για έξοδο από την ΕΕ γίνεται σήμερα «λυδία λίθος» για κάθε πολιτική δύναμη, αγωνιστή και αγωνίστρια της μαχόμενης Αριστεράς. Είναι ανεπίτρεπτο να μένει στη μέση, να περιορίζεται και να ευνουχίζεται (έξοδος μόνο από το ευρώ), με τη λογική των σταδίων ή για λόγους «πλατύτερων» πολιτικών συμμαχιών. Δεν μπορεί να ακυρώνεται, δηλαδή να παραπέμπεται στις καλένδες της «λαϊκής εξουσίας» χωρίς επανάσταση, όπως κάνει το ΚΚΕ. Γιατί, όπως είχε προβλέψει ότι θα γίνει ο Λένιν, την ΕΟΚ – ΕΕ την έφτιαξαν οι καπιταλιστές «για να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη»!

πηγη:  dieexodos.gr

Κατώτατοι μισθοί τριών εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους ταχυτήτων και με μεγάλες αποκλίσεις αναδεικνύονται μέσα από τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, από τα οποία προκύπτει ότι για το 2016 οι κατώτατοι μισθοί στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. κυμαίνονταν από 235,62 ευρώ (Βουλγαρία) έως 1.998,59 ευρώ (Λουξεμβούργο) τον μήνα.

Με βάση το επίπεδο των κατώτατων μισθών, οι χώρες χωρίζονται σε τρεις διακριτές ομάδες, μεταξύ των οποίων υπάρχουν «μισθολογικά χάσματα», τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις διευρύνθηκαν τα τελευταία οκτώ έτη με αποτέλεσμα να παραμένει μεγάλη η «ψαλίδα» της διαφοράς, κυρίως ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά από τη μία πλευρά και στις χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης από την άλλη.

Ενδεικτικά, επισημαίνεται ότι -σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat- το 2009 ο κατώτατος μισθός στο Λουξεμβούργο ήταν 1.642 ευρώ, ενώ το 2016 ανήλθε στα 1.998,59 ευρώ. Στην Ιρλανδία από τα 1.462 ευρώ που ήταν το 2009 αυξήθηκε στα 1.563,25 ευρώ. Στην Ισπανία για τα αντίστοιχα έτη οι κατώτατοι μισθοί ήταν στα 728 ευρώ και στα 825 ευρώ, στην Πορτογαλία 525 και 649,83, ενώ η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα στην οποία υπήρξε καθίζηση των κατώτατων μισθών, από τα 818 ευρώ του 2009 στα 683,76 ευρώ του 2017. Επισημαίνεται πως όταν ο κατώτατος μισθός καταβάλλεται για περισσότερους από 12 μήνες ανά έτος (όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, στην Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου καταβάλλεται για 14 μήνες τον χρόνο), τα δεδομένα έχουν αναπροσαρμοστεί ώστε να λαμβάνονται υπ’ όψιν αυτές οι πληρωμές σε δωδεκάμηνη βάση.

Μισθολογική τριχοτόμηση

Η σύγκριση των απόλυτων τιμών των κατώτατων μισθών διεθνώς σε ευρώ είναι μεν χρήσιμη, αλλά μόνο ενδεικτικά, καθώς συγκρίνει την κατώτατη αμοιβή εργαζομένων ανεξάρτητα από το γενικό επίπεδο αμοιβών, το επίπεδο παραγωγικότητας, το κόστος διαβίωσης κ.λπ. Συνεπώς μια τέτοια σύγκριση έχει περισσότερο νόημα όταν αφορά «παρόμοιες» χώρες (ως προς το επίπεδο παραγωγικότητας, την ανταγωνιστικότητα ή τη θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας). Επίσης, δεν υπάρχει σε όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. ενιαίος τρόπος καθορισμού των κατώτατων μισθών. Οι μισθοί που αναφέρονται στον σχετικό πίνακα της Eurostat είναι μικτοί, δηλαδή δεν έχουν αφαιρεθεί οι φόροι που τους αναλογούν καθώς και οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων.

Σύμφωνα με τη Eurostat, από τα στοιχεία που αποστέλλουν οι εθνικές κυβερνήσεις προκύπτει ότι από την 1η Ιανουαρίου 2016 δεν υπάρχουν εθνικοί κατώτατοι μισθοί στη Δανία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Κύπρο, στην Αυστρία, στη Φινλανδία και τη Σουηδία, όπως επίσης και στην Ισλανδία, στη Νορβηγία και την Ελβετία. Αυτό ίσχυε και για την Ισλανδία, τη Νορβηγία και την Ελβετία. Στην Κύπρο οι κατώτατοι μισθοί καθορίζονται από την κυβέρνηση για συγκεκριμένα επαγγέλματα. Στη Δανία, την Ιταλία, την Αυστρία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, όπως επίσης στην Ισλανδία, στη Νορβηγία και την Ελβετία, οι κατώτατοι μισθοί καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις σε συγκεκριμένους κλάδους.

Όπως επισημαίνει η Eurostat, τον Ιανουάριο του 2016 τα 22 από τα 28 κράτη-μέλη της Ε.Ε. (Δανία, Ιταλία, Κύπρος, Αυστρία, Φινλανδία και Σουηδία αποτελούσαν εξαίρεση) διέθεταν εθνικούς κατώτατους μισθούς. Τα στοιχεία για τους εθνικούς κατώτατους μισθούς υποβάλλονται στη Eurostat στο εθνικό νόμισμα. Για τις χώρες που δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ οι κατώτατοι μισθοί στα εθνικά τους νομίσματα μετατρέπονται σε ευρώ χρησιμοποιώντας τη μηνιαία συναλλαγματική ισοτιμία του προηγούμενου μήνα (π.χ. η ισοτιμία του Δεκεμβρίου του 2015 χρησιμοποιήθηκε για να υπολογιστούν σε ευρώ οι κατώτατοι μισθοί της 1ης Ιανουαρίου 2016).

Η πρώτη ομάδα των χωρών με τους υψηλότερους κατώτατους μισθούς περιλαμβάνει επτά κράτη-μέλη της Ε.Ε. (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Κάτω Χώρες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία και Λουξεμβούργο) όπου οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί είναι υψηλότεροι των 1.300 ευρώ μηνιαίως.

Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει πέντε κράτη-μέλη της Ε.Ε. (Πορτογαλία, Ελλάδα, Μάλτα, Ισπανία και Σλοβενία) που εντάσσονται στην κατηγορία των μισθών που κυμαίνονται από τα 500 ευρώ έως και τα 1.000 ευρώ. Επισημαίνεται ότι και στα πέντε εν λόγω κράτη-μέλη ο ελάχιστος μισθός ήταν στην πράξη χαμηλότερος από 800 ευρώ τον μήνα.

Τέλος, η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει χώρες των οποίων οι κατώτατοι μισθοί ήταν χαμηλότεροι από 500 ευρώ τον μήνα και αποτελείται από δέκα κράτη-μέλη της Ε.Ε. (Βουλγαρία, Ρουμανία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Τσεχία, Λετονία, Σλοβακία, Κροατία, Εσθονία και Πολωνία).

πηγη: ergasianet.gr

Η Αθήνα έχει κάνει πίσω σε αφορολόγητο και συντάξεις - Αποκαλύπτει ότι αρκεί μια δέσμευση των Ευρωπαίων για το χρέος για να μπει το Ταμείο στο πρόγραμμα 

Τη διαφωνία ανάμεσα στην ελληνική πλευρά και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανέδειξε μιλώντας σε κολέγιο της Οξφόρδης την Τετάρτη ο επικεφαλής Ευρώπης του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν. 

Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες για την ομιλία του ενώπιον των φοιτητών του φημισμένου πανεπιστημίου, ο κ. Τόμσεν ξεκαθάρισε ότι η βασική εκκρεμότητα είναι πλέον τα εργασικά τονίζοντας ότι το ΔΝΤ ζητά να μην αντιστραφούν οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. 

Δηλαδή μην αλλάξει το πλαίσιο που ισχύει για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας  -υπερίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών συμβάσεων- και ο καθορισμός του κατώτατου μισθού από το κράτος  όσο η Ελλάδα βρίσκεται σε πρόγραμμα. 
Ο Τόμσεν εμφανίζεται αισιόδοξος για το κλείσιμο της αξιολόγησης λέγοντας "ότι οι διαφορές μας έχουν περιοριστεί σε αξιοσημείωτο βαθμό τις τελευταίες ημέρες".  

Οι αναφορές αυτές επιβεβαιώνονται από αρμόδια πηγή με την οποία επικοινώνησε το protothema.gr και κάνει λόγο για υποχώρηση της ελληνικής πλευράς στο θέμα του αφορολόγητου και των συντάξεων. 

"Όταν συμφωνήσουμε με την Ελλάδα για τα μέτρα το επόμενο βήμα είναι να συμφωνήσουμε με τους ευρωπαίους για την ελάφρυνση του χρέους αλλιώς δεν θα πάμε προς έγκριση το πρόγραμμα στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ" λέει ξεκαθαρα ο κ. Τόμσεν. 

Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο κύριος Τόμσεν αποκαλύπτει εμμέσως πλην σαφώς ότι το ΔΝΤ δεν ζητάει ελάφρυνση του χρέους από τους ευρωπαίους εδώ και τώρα αλλά μία σαφή δέσμευση για την αντιμετώπισή του από το 2018 έτσι ώστε να μπει στο πρόγραμμα από τώρα. 

Ο κ. Τόμσεν επαναλαμβάνει τέλος τη γνωστή του θέση ότι όσες μεταρρυθμίσεις και να κάνει η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να κάνει το χρέος της βιώσιμο αν δεν υπάρξει ελάφρυνση και από την άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι όσο μεγάλη ελάφρυνση χρέους κι αν προσφέρουν οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα η χώρα μας δεν θα μπορεί να πληρώνει συντάξεις στο ύψος αυτών της Γερμανίας.

πηγη: protothema.gr