Σχόλιο με αφορμή τη διαδήλωση ενάντια στην ΕΕ.

Επιτέλους η Αριστερά, έστω τμήματά της, καταφέρνει να διοργανώσει μια κοινή διαδήλωση για ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Μπορεί να άργησε αλλά τα κατάφερε.  

Συγκέντρωση και πορεία χθες για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ, με περιεχόμενο ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ. Η πορεία στην Αθήνα διοργανώθηκε από κοινού από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ, το Δίκτυο Ριζοσπαστικής Αριστεράς, την ΛΑΕ και την ΟΚΔΕ. Συμμετείχε και η Κίνηση Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας. 

Είναι ενδιαφέρον να υπογραμμιστεί και να χαιρετιστεί το ότι η συμφωνία έγινε ύστερα από αμοιβαίες υποχωρήσεις των δύο βασικών οργανώσεων, όπως άλλωστε είναι αναγκαίο σε τέτοιες περιπτώσεις, σπάζοντας κατά έναν τρόπο το πνεύμα της περιχαράκωσης και της δυσπιστίας. 

Η διαδήλωση δεν ήταν από τις πιο μαζικές. Φαίνεται πως ο καιρός έχει πολύ περισσότερες δυσκολίες από εκείνες που παραδεχόμαστε ότι έχει. Οι άνθρωποι πρέπει να πειστούν βαθύτερα για κάθε πολιτική πράξη προκειμένου να βγουν από την απογοήτευση τους και την αδράνεια που την ακολουθεί. 

Πολύ περισσότερο που δεν βλέπουν να υπάρχει όντως η πραγματική διάθεση για την αναγκαία συμπαράταξη μάχης και τα αναγκαία μέτωπα στα οποία όλοι (αν και με διαφορετικό τρόπο) αναφέρονται.

Ας δούμε κάποια στοιχεία από την πορεία, αλλά και πριν από αυτήν, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι δυστυχώς τα λόγια δεν εννοούνται (ή έστω πως η ενωτική κατάκτηση απειλείται συνεχώς και χρειάζεται συνειδητή και συστηματική περιφρούρηση).

1) Κοινή διοργάνωση για την πορεία για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα αλλά δεν υπήρξε ούτε ένα τυπωμένο κοινό υλικό ή μια κοινή εξόρμηση.

2) Χαρακτηριστικό της σημασίας που έδωσαν κάποιες από τις δυνάμεις της συνδιοργάνωσης, ιδιαίτερα οι πιο “μεγάλες”, είναι ότι στα σάϊτ τους το κάλεσμα για τη συγκέντρωση έπρεπε να ψάξεις καλά για να το βρεις.

3) Ακόμα και η ίδια η διάταξη της πορείας έδειχνε πολλά για την διάθεση κοινής δράσης.  Πολύ ενθαρρυντικό το κοινό πανό των διοργανωτών, αλλά από εκεί και ύστερα τίποτα άλλο κοινό.

Μάλλον φαίνεται ότι ακόμα απέχουμε από το να καταλάβουμε την πραγματική αναγκαιότητα για κοινή δράση και πάλη, καθώς ο καθένας μάλλον την εννοεί γύρω από τον εαυτό του και ως "πίεση" προς τους άλλους. Ενώ όταν πραγματοποιείται ουσιαστικά απλώς δεν υπηρετείται, αν δεν υπονομεύεται.

Ωστόσο, οι “υπονομεύσεις” δεν πρέπει να μας κάνουν να χάσουμε το κύριο, δηλαδή το μεγάλο βήμα που έγινε. Απλώς, πρέπει να μας κάνουν να δούμε πως χρειάζεται μεγάλη και συνεχής προσπάθεια για να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί μια τέτοια ενωτική δράση που θα ξαναφέρει την ελπίδα.

Θ.Π.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Με το ΔΝΤ να διατηρεί το status του «σκληρού» που ζητά κάτι παραπάνω για τις συντάξειςκαι τα εργασιακά, συνεχίζεται η προσπάθεια να κλειδώσει το τελικό πακέτο της συμφωνίας.

Με δεδομένο ότι οι περικοπές δε θα είναι οριζόντιες, κεντρικό ρόλο στο ύψος των μειώσεων θα «παίξει» η προσωπική διαφορά που θα προκύψει από τον επανυπολογισμό των καταβαλλόμενων συντάξεων. Όμως δεν εμφανίζουν όλες οι συντάξεις θετική προσωπική διαφορά. Από τα συνολικά 2,2 εκατ. καταβαλλόμενες συντάξεις (πλην ΟΓΑ), που θα πρέπει να επανυπολογισθούν έως τον Σεπτέμβριο του 2017 «προσωπική διαφορά» εκτιμάται ότι θα προκύψει για 1,2 εκατ. συντάξεις.

Στο φάσμα των περικοπών θα μπουν περίπου 900.000 συνταξιούχοι. Σύμφωνα με πληροφορίες οι μειώσεις θα γίνουν σε δύο δόσεις εντός της διετίας 2019- 2020. Στόχος είναι τον πρώτο χρόνο να εξοικονομηθεί 0,70% του ΑΕΠ από τη συνταξιοδοτική δαπάνη και τον δεύτερο χρόνο το υπόλοιπο 0,30%. Αυτό σημαίνει ότι αν η προσωπική διαφορά είναι 100 ευρώ τον πρώτο χρόνο θα περικοπούν 70 ευρώ και τον δεύτερο 30.

Το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» στις κύριες συντάξεις άνω των 600-700. Δηλαδή η μέση σύνταξη αυτού του επιπέδου θα μειωθεί κατά περίπου 10% σε δύο δόσεις (7% και 3%) ενώ η περικοπή θα αγγίξει το 30% στις συντάξεις άνω των 1000-1200 ευρώ.

Οι μεγαλύτερες «προσωπικές διαφορές» εντοπίζονται στους συνταξιούχους του πρ. ΤΕΒΕ (περίπου 30%) και του Δημοσίου (15%-20%), ενώ στο ΙΚΑ είναι μικρές (4%-5%).

Έτσι, στο στόχαστρο για πιθανές περικοπές μπαίνουν:

-οι συνταξιούχοι που παρά τις 12 μειώσεις που έχουν υποστεί εξακολουθούν να λαμβάνουν σύνταξη άνω των 1000 ευρώ. Πρόκειται για συνταξιούχους του δημοσίου, κυρίως ενστόλους, γιατρούς του ΕΣΥ και Πανεπιστημιακούς.

-οι συνταξιούχοι του ΙΚΑ που συνταξιοδοτήθηκαν με 35ετία με υψηλούς μισθούς και

-οι συνταξιούχοι από το πρώην ΤΕΒΕ με περισσότερα από 35 χρόνια ασφάλισης.

Ωστόσο προσωπικές διαφορές εμφανίζουν και οι χαμηλές συντάξεις (το 44,8% των συνταξιούχων που λαμβάνουν μηνιαία σύνταξη κάτω από τα 665 ευρώ) τις οποίες θέλει πάση θυσία να προστατέψει η κυβέρνηση.

Ειδικότερα, προσωπικές διαφορές εμφανίζουν οι μητέρες ανηλίκων που συνταξιοδοτήθηκαν με μειωμένη σύνταξη, οι οποίες λαμβάνουν τα κατώτατα όρια με τη λεγόμενη προσαύξηση κατωτάτων ορίων και η σύνταξή τους είναι αρκετά μεγαλύτερη από εκείνη που δικαιούντο, με βάση τις εισφορές και τις αποδοχές τους, συνταξιούχοι του ΙΚΑ με 15ετία, αλλά και πρώην ελεύθεροι επαγγελματίες του ΤΕΒΕ.

Πηγή: protothema.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Κατά τα φαινόμενα, θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι  το Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Στουρνάρα, θα τον βλέπουμε συχνά πυκνά σε άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα.

Για να μην παραμυθιαζόμαστε με τα  περί «θεσμικού ρόλου κρίσιμων για την πατρίδα οργανισμών και προσωπικοτήτων», ας το θυμίσουμε: Η  Τράπεζα της Ελλάδας, είναι μια Ανώνυμη Εταιρεία οργανικό τμήμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Διοικητής της υπόκειται στον έλεγχο και δίνει λογαριασμό μόνο στην τελευταία, δηλαδή στην ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία.

Τι είπε λοιπόν ο «υπεράνω λαού και λαϊκισμών» Στουρνάρας;

Ξεχωρίζουμε:

Πρώτο: «Το Ασφαλιστικό σύστημα παρά τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει με τα προηγούμενα Μνημόνια παραμένει δαπανηρό και γενναιόδωρο».

Μετάφραση: η «γραμμή» και η απόφαση είναι πολύ συγκεκριμένη, δηλαδή η λεγόμενη «αξιολόγηση» θα καταλήξει με ένα ακόμη αποφασιστικό πλήγμα στη δημόσια ασφαλιστική δαπάνη και στο ήδη ανάπηρο ασφαλιστικό σύστημα.

Δεύτερο: «Ενώ οι μεταρρυθμίσεις του 2015 και του 2016 είχαν επιχειρήσει να περιορίσουν περαιτέρω τις συνταξιοδοτικές παροχές, προέβλεπαν εξαίρεση των ήδη συνταξιούχων μέχρι τον Ιούλιο του 2018».

Μετάφραση: Δεν «πρέπει» να υπάρξει απλά και γενικά  μείωση της ασφαλιστικής/συνταξιοδοτικής δαπάνης, αλλά ρητά να μειωθούν οι ήδη χορηγούμενες συντάξεις των λεγόμενων «παλαιών». Φυσικά έτσι θα γινόταν, έτσι γίνεται πάντα, Είναι η γνωστή «μέθοδος του σαλαμιού». Τα μέτρα έχουν ένα ενιαίο συνολικό σαφή σχεδιασμό, αλλά εφαρμόζονται τμηματικά, με τακτική ουδετεροποίησης της στάσης τμημάτων των εργαζομένων και των συνταξιούχων ή/και ανάπτυξη αντιθέσεων μεταξύ τους. Το παιχνίδι αυτό το έπαιξε με άθλιο τρόπο και ο ΣΥΡΙΖΑ με το ασφαλιστικό-«γέφυρα» του Κατρούγκαλου.

Τρίτο:  «η ιδιωτική ασφάλιση, θα μπορούσε να αναλάβει έναν αυξημένο ρόλο ως φορέας διαχείρισης…»

Εδώ δε χρειάζεται μετάφραση…

Τέταρτο: «οι πολίτες δεν θα πρέπει να ξεχνούν τον ρόλο που διαδραματίζουν οι προσωπικές αποταμιεύσεις τους για τη δική τους οικονομική ασφάλεια μετά τη συνταξιοδότηση»

Μετάφραση: Σε λίγο η σύνταξη δε θα φτάνει ούτε για «ζήτω». Ο κόσμος θα πληρώνει τα πάντα από την τσέπη του. Δηλαδή, θα πρέπει να βάζουν εργαζόμενοι και άνεργοι  στην άκρη, ένα μέρος του «γενναιόδωρου» μισθού ή επιδόματος ανεργίας (για το 12% που επιδοτούνται…), ώστε να αγοράζουν φάρμακα και μαρούλια μετά τα 67.

Ωστόσο, το πλέον όμορφο στουρνάρι του ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας το κράτησε για το τέλος, λέγοντας:

«Πιστεύω ότι οι Έλληνες πολίτες θα ωφεληθούν από την εισαγωγή ενός εθνικού δημόσιου καθολικού συστήματος υγείας που να καλύπτει τις “ανάγκες” του πληθυσμού και να αφήνει τη χρηματοδότηση και την κάλυψη των “επιθυμιών” του πληθυσμού σε μια επαρκώς ρυθμιζόμενη αγορά ιδιωτικής ασφάλισης υγείας. Αν επιτύχουμε συναίνεση κατ’ αρχήν εννοιολογικά πάνω σε ένα τέτοιο σύστημα υγείας δύο βαθμίδων, το επόμενο βήμα θα είναι να συμφωνήσουμε σχετικά με τη διαφοροποίηση μεταξύ “αναγκών” και “επιθυμιών”»

Τι ωραία γλώσσα! Τι παιχνίδισμα εννοιών και όρων! Τι πλούτος πολιτικής παιδείας!

Διαβάζοντας αυτά το βαριά «φιλοσοφικά»,  έρχονται στο νου τα λεγόμενα του άλλου γίγαντα της οικονομικής σκέψης Ε. Τσακαλώτου σε επιτροπή της Βουλής πέρυσι, όταν χαριεντιζόταν χαμογελαστός μεταξύ τυριού και αχλαδιού: «οπωσδήποτε η σημερινή αντιπαράθεση για το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και απάντησης  στην  κρίση, σχετίζεται με τις διαφορετικές προσεγγίσεις από παλιά, των Ελλήνων  μαρξιστών οικονομολόγων  στο Λονδίνο, δηλαδή από τη μια αυτών του ΚΚΕ στους οποίους ανήκε ο Γ. Στουρνάρας και από την άλλη αυτών που ανήκαμε στο ΚΚΕ  Εσωτερικού»

Οπωσδήποτε, οπωσδήποτε Υπουργέ μας…Τι διασκεδαστικό και ενδιαφέρον!

Το πιάσατε όμως αυτό που λέει ο Στουρνάρας;

Τις «ανάγκες» θα τις καλύπτει το κράτος και τις «επιθυμίες» η ιδιωτική ασφάλιση, δηλαδή μέσω της τσέπης μας.

Σε τι συνίσταται αυτές οι «ανάγκες» που πρέπει κατά τη Στουρνάρια λογική να «διακριθούν» από τις «επιθυμίες». Μα είναι απλό: «Μαμ, κακά και νάνι». Για να το καταλάβουμε καλύτερα: Μια χαρά ας πούμε δεν τα καταφέρνει μια φυλακή ή ο στρατός ή ένα ορφανοτροφείο; Τρία υπέροχα, τακτικά, διαιτητικά γεύματα τη μέρα και όλα καλά, χωρίς άγχη και …καταναλωτισμούς. Το τραγικό είναι ότι οι άθλιοι ΣΥΡΙΖΑιοι αυτό θα το πουλήσουν και ως …κατάχτηση ή καινωνική ευαισθησία. Θα το ονομάσουν «δίχτυ ελάχιστης κοινωνικής κάλυψης για τους πλέον φτωχούς». Όσο θα φουντώνει η φτώχεια και η ανεργία, τόσο θα απλώνεται το «δίχτυ» με τα «ελάχιστα» και «αναγκαία».

Η κάλυψη αυτών των Στουρνάριων ελαχίστων «αναγκών», θα αποτελεί βασικό άξονα των λεγόμενων «αντίμετρων» που θα συμφωνήσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της συμφωνίας για την αξιολόγηση.

Δηλαδή, αφού πρώτα σε γδάρουν  με τα αιματηρά «πλεονάσματα» 3,5%, στη συνέχεια θα σου δώσουν να φας κάτι από το λίπος που τυχόν θα έχει μείνει στο τομάρι σου.

Ε, δεν μπορεί να έχουμε τη μικροψυχία να μη δούμε αυτή  την κατάχτηση από την περήφανη διαπραγμάτευση της «αριστερής» κυβέρνησης!

Άλλωστε, καθώς ανεβαίνει και ηλικία εξόδου στη σύνταξη (μύχιος πόθος της ΕΕ να πηγαίνουν οι άνθρωποι από τη δουλειά στον τάφο), η χρονική περίοδος που θα χορεύουν αρμονικά οι «ανάγκες» με τις «επιθυμίες» θα είναι μικρούτσικη.

πηγη: pandiera.gr

 Ωραίο το εικόνισμα του Κώστα του Σημίτη, χθες στον ΣΚΑΪ. Ο Σημίτης έσπασε τη σιωπή του και μίλησε. Το εικόνισμα στριμώχτηκε από τις ερωτήσεις του κυρίου Παύλου Τσίμα και της κυρίας Σίας Κοσιώνη… Το λιβάνισμα του εικονίσματος του «εκσυγχρονιστή πρωθυπουργού» (1996-2004) της «ισχυρής Ελλάδας» που «μας έβαλε στην ΟΝΕ», στον «σκληρό πυρήνα της ΕΕ», ήταν ασταμάτητο. 

  Ακολουθούν πέντε «στιγμές» από τη διακυβέρνηση Σημίτη που δεν πρόλαβαν να σχολιαστούν αρκετά, χτες. Ίσως να μην είχε χρόνο το εικόνισμα. Σε αυτές να προσθέσουμε τα ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας, τους μεγαλοεργολάβους που έκαναν πάρτι και φυσικά τα «χρυσά κουτάλια», με τα οποία θα τρώγαμε όλοι μαζί, το (νόμιμο, βεβαίως – βεβαίως) φαγοπότι της οργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων και τις αποικιοκρατικές συμβάσεις των «μεγάλων έργων» (όταν η Ελλάδα ήταν «ένα απέραντο εργοτάξιο»). Κάθε προσθήκη για τη «χρυσή οκταετία» του Κώστα του Σημίτη δεκτή. 

Ίμια 1996. Ο Σημίτης εκφράζει την εξωτερική πολιτική μιας «κυρίαρχης χώρας» σε μια φράση:«Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των ΗΠΑ».

Ο Κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ήταν, για 15 μέρες, στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυας. 15 Φεβρουαρίου 1999, η μέρα που η  κυβέρνηση Σημίτη παραδίδει τον Οτσαλάν.

1999. Η Γιουγκοσλαβία διαλύεται από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε κέντρο πολεμικών επιχειρήσεων για αεροσκάφη και πλοία. Η κυβέρνηση Σημίτη έδωσε ό,τι ζήτησαν οι ΝΑΤΟϊκοί.

Χρηματιστήριο. Η κυβέρνηση Σημίτη γίνεται σύμβουλος επενδύσεων καλώντας όλους τους Έλληνες να τζογάρουν. Ο δείκτης του Χρηματιστηρίου αρχίζει και πέφτει, πέφτει, πέφτει. Κάποιοι – λίγοι – τότε έβγαλαν λεφτά. Πολλά λεφτά. 

Σημίτης και Θεόδωρος Τσουκάτος. Ο Τσουκάτος, πολλά χρόνια αργότερα, παραδέχτηκε ότι πήρε χρήματα από την εταιρεία «Ζήμενς». Τα παρέδωσε στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με το υπόμνημα που κατέθεσε τον Σεπτέμβριο του 2010 στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής. 

Και μια έκτη στιγμή της διακυβέρνησης Σημίτη «δώρο». «Είναι μακέτο τούτο το έργο;» έλεγε τότε, όταν ακόμα δεν είχε γίνει εικόνισμα.

πηγη: imerodromos.gr