Σε σημαντικές μειώσεις αντί για αυξήσεις, όπως διατυμπάνιζε η κυβέρνηση, οδηγεί η αναδιάρθρωση των ειδικών μισθολογίων (ν.4472/2017) 158.000 κρατικών λειτουργών, γιατρών του ΕΣΥ, ένστολων, δικαστικών και πανεπιστημιακών.

‘Οχι μόνο δεν βγήκαν ωφελημένοι ακούγοντας τους ισχυρισμούς των αρμόδιων υπουργών που τους χάιδευαν τα αφτιά, αλλά συνειδητοποίησαν με τη μισθοδοσία του Δεκεμβρίου ότι μετρούν απώλειες έως 150 ευρώ τον μήνα στις καθαρές τους αποδοχές. Μάλιστα οι αναδρομικές παρακρατήσεις γίνονται σε δόσεις από τις αρχές του 2017 προκειμένου να μπερδευτούν ακόμα και οι υψηλού μορφωτικού επιπέδου υπάλληλοι.

Οι μειώσεις στις καθαρές αποδοχές οφείλονται: α) στην αύξηση των φορολογικών κρατήσεων αλλά και στην επαναφορά του φόρου στα επιδόματα, ο οποίος είχε καταργηθεί με απόφαση του ΣτΕ. β) Στην αύξηση της εισφοράς υπέρ του Μετοχικού Ταμείου Δημοσίων Υπαλλήλων από 4% σε 4,5% αναδρομικά από τις αρχές του 2017. γ) Στην αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των παλαιότερων ασφαλισμένων -πριν από το 1993- ώστε να εξισωθούν με αυτές των νέων ασφαλισμένων. Η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών οδηγεί σε μείωση των καθαρών αποδοχών 5%-7%. Στην περίπτωση των γιατρών του ΕΣΥ, οι μειώσεις για τον διευθυντή κυμαίνονται από 80 έως 85 ευρώ, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν και τα 130 ευρώ.

Για τον επιμελητή Α’ κυμαίνονται από 50 έως 60 και για τον επιμελητή Β’ από 30 έως 40 ευρώ. Για παράδειγμα, διευθυντής του ΕΣΥ, σύμφωνα με το εκκαθαριστικό του σημείωμα, έλαβε τον Οκτώβριο με βάση το προηγούμενο μισθολόγιο μεικτά 2.345 ευρώ και καθαρά 1.692 ευρώ.

Τον Δεκέμβριο, δηλαδή τον πρώτο μήνα εφαρμογής του νέου μισθολογίου, έλαβε μεικτά 2.409 και καθαρά 1.567 ευρώ. Με άλλα λόγια, εισέπραξε 64 ευρώ περισσότερα στα μεικτά και έχασε 125 ευρώ από τις καθαρές αποδοχές του (1.500 ευρώ ετησίως. Δηλαδή χάνει έναν μισθό). Το νέο μισθολόγιο προέβλεπε μικρές αυξήσεις στον βασικό μισθό (ουσιαστικά ενσωματώθηκαν επιδόματα), ενώ καταργήθηκαν άλλα, όπως το επίδομα βιβλιοθήκης και έρευνας.

«Είναι σκανδαλώδες αυτό που έχει συμβεί με το μισθολόγιο των γιατρών», επισημαίνει ο κ. Παναγιώτης Παπανικολάου, νευροχειρουργός, γενικός γραμματέας ΟΕΝΓΕ. «Εγώ συγκεκριμένα έχασα 130 ευρώ. Δεν φτάνει που κάνουν τις αναδρομικές κρατήσεις σε δόσεις για να μπερδέψουν τους ανθρώπους, αλλά επιπλέον μας κλέβουν και τις αυξήσεις που εξαγγέλλουν. Ανακοίνωσαν ότι θα μας έδιναν αυξήσεις 6%-7% στις αποδοχές της εφημερίας από τις αρχές του χρόνου και ενώ περιμέναμε τα αναδρομικά άρχισαν να καταβάλουν την αύξηση από το δεύτερο εξάμηνο του έτους».

Στην περίπτωση των καθηγητών πανεπιστημίου και των ερευνητών οι μειώσεις υπολογίζεται ότι ανέρχονται σε 150 ευρώ μηνιαίως (1.800 ευρώ ετησίως. Δηλαδή χάνουν πάνω από έναν μισθό). Συνολικά από την αρχή των μνημονίων τα ειδικά μισθολόγια, αν συνυπολογίσουμε και την κατάργηση των δώρων, έχασαν το 45%-55% των αποδοχών τους. Η εφαρμογή του νέου ειδικού μισθολογίου ξεκίνησε από τους γιατρούς του ΕΣΥ και θα ακολουθήσουν ένστολοι, δικαστικοί, πανεπιστημιακοί ΑΕΙ και ΤΕΙ, διπλωματικοί και αρχιερείς.

Σοβαρές απώλειες αναμένουν από τον Ιανουάριο του 2018 και οι υπηρετούντες στα Σώματα Ασφαλείας. Και αυτό γιατί θα τεθεί σε εφαρμογή αναδρομικά από 1/1/2017 διάταξη που προβλέπει την αύξηση της βάσης υπολογισμού των παρακρατούμενων εισφορών για κύρια σύνταξη, επικουρική, περίθαλψη και εφάπαξ για τους παλιούς ασφαλισμένους, δηλαδή για όσους έχουν καταταγεί στις υπηρεσίες τους πριν από 1/1/1993. Σύμφωνα με υπολογισμούς, οι μειώσεις αποδοχών θα φτάνουν έως και 225 ευρώ τον μήνα ή 2.700 ευρώ τον χρόνο, ενώ αν ληφθεί υπόψη και η αναδρομική παρακράτηση οι απώλειες θα εκτοξευτούν στα 450 ευρώ τον μήνα. Σύμφωνα με τις αλλαγές Χουλιαράκη, που αποτελούσαν προαπαιτούμενο της δεύτερης αξιολόγησης για τους υφιστάμενους δημόσιους λειτουργούς που αμείβονται με ειδικά μισθολόγια, η διαφορά των νέων με τους παλιούς μισθούς θα παραμένει ως «προσωπική διαφορά», τουλάχιστον για την επόμενη τριετία.

Μειώσεις θα πρέπει να περιμένουν όχι μόνο τα ειδικά μισθολόγια, αλλά και οι δημόσιοι υπάλληλοι, καθώς από 1/1/2018 θα ισχύουν οι μισθολογικές ωριμάνσεις που είχαν παγώσει για δύο έτη. Αυτό οδηγεί σε μείωση της προσωπικής τους διαφοράς, μέρος της οποίας ενσωματώνεται στις βασικές αποδοχές τους, με αποτέλεσμα να διευρύνεται η βάση υπολογισμού των εισφορών τους και να υφίστανται απώλειες οι καθαρές τους αποδοχές, οι οποίες μπορεί να φτάσουν στα 50-60 ευρώ μηνιαίως.

Τα μεικτά αυξάνονται αλλά τα καθαρά μειώνονται!

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα ενός γιατρού-διευθυντή του ΕΣΥ:

Η αντιπαραβολή των στοιχείων στα εκκαθαριστικά σημειώματα μισθοδοσίας Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου του ίδιου εργαζόμενου δείχνει ότι έχασε 125 ευρώ μηνιαίως παρόλο που οι μεικτές αποδοχές του εμφανίζονται αυξημένες κατά 64 ευρώ!

• Για το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων η αύξηση στις κρατήσεις ξεπερνά τα 25,59 ευρώ

• Για το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων η αύξηση στις κρατήσεις είναι 31,87 ευρώ

• Στις συντάξεις υπέρ του Δημοσίου οι κρατήσεις αυξάνονται κατά 42,66 ευρώ

• Η εισφορά αλληλεγγύης αυξάνεται κατά 8,22 ευρώ

• Ο Φόρος Μισθωτών Υπηρεσιών αυξάνεται κατα 56,97 ευρώ!

• Οι μεικτές μηνιαίες αποδοχές αυξάνονται κατά 64 ευρώ, αλλά μειώνονται οι καθαρές κατά 125 ευρώ, άρα 1.500 ευρώ ετησίως.

Δηλαδή χάνεται ένας μισθός.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Θα τον ζήλευε και ο… Αριστοφάνης τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, όταν κατά τη συζήτηση του ματωμένου Προϋπολογισμού 2018, μέσα από μια ρητορική ακροβασία, προσπάθησε να ανατρέψει την καταστροφολογία -όπως είπε- του προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη. Και για να το επικυρώσει, ανέτρεξε στην Παλαιά Διαθήκη και στις «10 πληγές του Φαράω».

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τις «πληγές», όπως τις περιέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Υπάρχουν, όμως, 10 οικονομικές και δημοσιονομικές «πληγές» για τις οποίες ο υπουργός δεν έκανε καμία ειδική μνεία, επειδή δεν τις… είδε και δεν τις… οίδε; Ναι, είναι η απάντηση και η αιτία της «τύφλωσής» του βρίσκεται στην προσπάθειά του να κρύψει το μνημονιακό «Αρμαγεδδώνα» που εφαρμόζουν αυτός και η κυβέρνησή του εις βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των νέων, των άνεργων, των μεσαίων στρωμάτων, του λαού, παρέχοντας παράλληλα ασυλία, σε όλους τους τομείς, στο κεφάλαιο, στην εργοδοσία.

Τι δεν… είδε και δεν… οίδε ο Τσακαλώτος;

1. Την επιβάρυνση των μεσαίων εισοδημάτων για φόρους κι ασφαλιστικές εισφορές με συντελεστές που ξεπερνούν ακόμη και το 50%.

2. Τη μείωση της ανεργίας με θέσεις μερικής απασχόλησης των 240 ευρώ καθαρά.

3. Τη μείωση για πρώτη φορά των χαμηλών συντάξεων με μέτρα όπως η επιβολή εισφοράς υγείας, η κατάργηση της προσωπικής διαφοράς και του ΕΚΑΣ.

4. Τη μείωση του αφορολόγητου στο όνομα της διέυρυνσης της φορολογικής βάσης, με αποτέλεσμα να θιγούν ακόμη κι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

5. Την Απώλεια δεκάδων δισεκατομυρρίων ευρώ από καταθέσεις, κυρίως λόγω της αβεβαιότητας του Α’ εξαμήνου του 2015.

6. Την άρση κάθε μέτρου προστασίας για την πρώτη κατοικία, με το τελευταίο φύλλο συκής (νόμος Κατσέλη) να πέφτει στο τέλος του 2018.

7. Τη δέσμευση της χώρας για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2022.

8. Την εφαρμογή αντίστροφα προοδευτικού ασφαλιστικού συστήματος το οποίο στερεί κάθε κίνητρο για ασφάλιση, δεδομένου ότι με το νόμο Κατρούγκαλου όσο περισσότερα πληρώνεις σε εισφορές, τόσο μειώνεται αναλογικά η σύνταξή σου.

9. Την ακόμη μεγαλύτερη διεύρυνση του μισθολογικού χάσματος ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα να έχουν και μικρότερες αποδοχές και μεγαλύτερο ρίσκο.

10. Την ανατροπή της σχέσης άμεσων-έμμεσων φόρων, υπερ των έμμεσων οι οποίοι πλήττουν αναλογικά περισσότερο τα φτωχά νοικοκυριά.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Εκπληκτικές εικόνες από τη NASA αποκάλυψαν ότι οι ηλιακές κηλίδες έχουν εξαφανιστεί, από την επιφάνεια του Ήλιου αφήνοντας τη «εντελώς κενή».

Η Γη οδεύει προς μία νέα εποχή παγετώνων. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι από το 2019, η Γη μπορεί να παρουσιάσει εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες που θα μπορούσαν να φέρουν μια νέα εποχή παγετώνων στον πλανήτη μας.

Η ανατριχιαστική αυτή πρόβλεψη βασίζεται σε επιστημονική ανάλυση της επιφάνειας του Ήλιου που φαίνεται να στερείται «πραγματικής δράσης». Σύμφωνα με την τελευταία ανάλυση, υπήρξε μια τεράστια μείωση του αριθμού των ηλιακών κηλίδων, και αυτό είναι κακό.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο Ήλιος μας έχει πάει σε «κενό» για τέταρτη φορά τους τελευταίους δώδεκα μήνες, κάτι το οποίο έχει οδηγήσει ορισμένους εμπειρογνώμονες να υποθέτουν ότι μια νέα εποχή παγετώνων είναι προ των πυλών, και θα μπορούσε να επηρεάσει τον πλανήτη μας από το 2019.

Το SpaceWeather.com αναφέρει ότι το φαινόμενο ενός πεντακάθαρου Ήλιου πρόκειται να γίνει κάτι που θα βλέπουμε συνέχεια στο εγγύς μέλλον.

«Θα υπάρξουν αρκετές φορές που ο Ήλιος μας θα είναι καθαρός από ηλιακές κηλίδες», γράφει το SpaceWeather.

Οι προβλέψεις των ερευνητών δεν είναι καλές. Φοβούνται ότι λόγω της μειωμένης δραστηριότητας στην επιφάνεια του Ήλιου, αυτό θα μπορούσε να φέρει ένα ψύχος παρόμοιο με αυτό που άρχισε γύρω στο 1645 και διήρκεσε μέχρι το 1715. Αυτή η περίοδος είναι γνωστή ως μικρή εποχή των παγετώνων. Η περίοδος αυτή προκάλεσε ακόμα και τον Τάμεση να παγώσει.

Αλλά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ειδικοί προβλέπουν παρόμοιες εκδηλώσεις. Πέρυσι, ο καθηγητής Βαλεντίνα Zharkova προέβλεψε ότι μια παρόμοια περίοδος θα μπορούσε να επηρεάσει τον πλανήτη μας το 2030.

«Είμαι απόλυτα βέβαιος στην έρευνα μας. Έχει ένα καλό μαθηματικό υπόβαθρο και αξιόπιστα στοιχεία, τα οποία έχουμε αντιμετωπιστεί σωστά. Στην πραγματικότητα, τα αποτελέσματα μας μπορούν να επαναληφθούν από οποιονδήποτε ερευνητή και είναι διαθέσιμα σε πολλά ηλιακά παρατηρητήρια, έτσι ώστε να μπορούν να αντλούν τις δικές τους αποδείξεις στο ηλιακό μαγνητικό πεδίο και τη δραστηριότητα»

Μιλώντας στην Daily Star, ο μετεωρολόγος Paul Dorian συμφώνησε ότι η μειωμένη ηλιακή δραστηριότητα θα μπορούσε να μας φέρει μια νέα εποχή παγετώνων.

Είπε στη Daily Star:
«Αν η ιστορία αποτελεί οδηγό, είναι ασφαλές να πούμε ότι η αδύναμη ηλιακή δραστηριότητα για ένα παρατεταμένο χρονικό διάστημα μπορεί να έχει μια επίδραση ψύξης στις παγκόσμιες θερμοκρασίες στην τροπόσφαιρα, που είναι το κάτω μέρος από το στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης – και όπου όλοι ζούμε»

ΠΗΓΗ: xorisorianews.gr

Πάνος Παπανικολάου (*)

Είναι από καιρό προφανές πως διάφοροι παράγοντες του αστικού κράτους, του αστικού πολιτικού συστήματος και των καθεστωτικών ΜΜΕ ήδη στοχοθετούνται στην επόμενη μέρα με βάση το πιθανό σενάριο εκλογικής νίκης ΝΔ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές που μάλλον θα γίνουν μέσα στο φθινόπωρο του 2018.

Από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αγχωτική υπερπροσπάθεια να στηθεί ένα νέο σκηνικό «δεξιάς – αντιδεξιάς» που αν δεν καταφέρει να ανακόψει την πορεία του Κυριάκου Μητσοτάκη προς την αυτοδυναμία, τουλάχιστον να περιορίσει τις εκλογικές απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε να ευοδωθεί ένα σενάριο σύντομης δεξιάς παρένθεσης με δεδομένη την ασφυκτική πίεση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στο ΠΑΣΟΚ για μετεκλογική στενή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, μια πίεση που έμμεσα εκφράστηκε και στις πρόσφατες εσωκομματικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ.

Από την μεριά της ΝΔ είναι φανερή η συμβολή στο σκηνικό «δεξιάς – αντιδεξιάς» ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΟΔΗ, με επίσης αγχωτική υπερπροσπάθεια να ταυτιστεί ο σημερινός νεοφιλελεύθερος μνημονιακός κυβερνητικά εξευτελισμένος ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά και με τον κομμουνισμό ώστε να συσπειρωθούν εκλογικά γύρω από την σημερινή ηγεσία της ΝΔ όλες οι συντηρητικές δυνάμεις από τον κεντροφιλελεύθερο χώρο μέχρι και την επιρροή της νεοναζιστικής ακροδεξιάς.

Το βαθύ σύστημα όμως έχει πολιτικούς σχεδιασμούς πολύ πιο ουσιαστικούς σε σχέση με τις διάφορες αστικές μαριονέττες του. Αυτό που απασχολεί και τρομάζει είναι μια ενδεχόμενη νέα άνοδος του μαζικού λαϊκού εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος που δυνητικά θα μπορούσε να είναι αιφνίδια, ραγδαία και εκρηκτική όπως δείχνει η εμπειρία των τριών τελευταίων δεκαετιών. Η δυνατότητα αυτή δημιουργείται από την ασφυκτική επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στα πιο στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα όταν υπάρχουν τα εξεγερτικά πολιτικά καύσιμα της ανυπακοής και της ανατροπής. Τέτοιες μαζικές κοινωνικές εκρήξεις σημαδεύουν εποχές και γεννούν αριστερές πολιτικοποιήσεις.

Ειδικά σήμερα που ο πλήρης κυβερνητικός μνημονιακός εξευτελισμός του ΣΥΡΙΖΑ διέλυσε κάθε αυταπάτη ελπίδας για δήθεν «αριστερές» κυβερνήσεις στο πλαίσιο του συστήματος, οι νέες αυτές πολιτικοποιήσεις μπορεί να είναι επαναστατικές κομμουνιστικές στο πραγματικό τους υπόβαθρο: δηλαδή να έχουν στον πυρήνα τους την ανάγκη ριζικής ανατροπής και όχι «βελτίωσης» του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – μνημονιακών κυβερνήσεων, των οικονομικών – πολιτικών μηχανισμών του, του ίδιου του αστικού κράτους του.

Το ΝΑΡ στα 30 σχεδόν χρόνια πολιτικής του ύπαρξης έχει τεράστια και υπερπολύτιμη κεκτημένη πολιτική εμπειρία από τέτοιες κρίσιμες καμπές. Και σήμερα είναι περισσότερο παρά ποτέ ιδεολογικοπολιτικά ώριμο και αποφασισμένο όχι μόνο να συμβάλει δημιουργικά στις επερχόμενες νέες μαζικές κινηματικές εξάρσεις αλλά να τις συνδέσει με τις νέες μαζικές πολιτικοποιήσεις στην κατεύθυνση του κομμουνισμού που έχει ανάγκη η εποχή μας, ο 21ος αιώνας.

Έχουν καταλάβει πια κι οι πέτρες (όχι φυσικά μόνο το ΝΑΡ…) πως οι πιθανότητες για τέτοιες μαζικές κινηματικές εξάρσεις αυξάνονται κατά πολύ τις περιόδους όπου υπάρχουν «αλλαξοβασιλίκια» στην αστική κυβερνητική διαχείριση.

-Έτσι έγινε π.χ. το 1990 – 1991 όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αποθρασυμμένος από το πλυντήριο που του είχαν κάνει λίγο πιο πριν οι ηγεσίες του τότε ΣΥΝ (ΚΚΕ και ΕΑΡ) νόμιζε πως θα περάσει εύκολα μια σειρά από σημαντικές νεοσυντηρητικές ρυθμίσεις.

-Έτσι έγινε το 1997 – 1998 όταν ο Σημίτης επίσης πίστεψε πως αρκεί να φωνάξει «εκσυγχρονισμός» για να κάτσει σούζα όλη η κοινωνία. Έτσι έγινε αργότερα επί Καραμανλή με το άρθρο 16, επί ΓΑΠ με το 1ο μνημόνιο κλπ, κλπ. Το βαθύ σύστημα με τον ίδιο τρόπο σήμερα ανησυχεί πάρα πολύ για το τι πρόκειται να γίνει αμέσως προσεχώς αμέσως μετά το επόμενο «αλλαξοβασιλίκι».

Το πρόσφατο άρθρο του Γ. Πετρόπουλου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» σχετικά με το 4ο συνέδριο του ΝΑΡ, ως ένα βαθμό απηχεί τουλάχιστον εν μέρει αυτές τις ανησυχίες. Αν κάποιος δεν σταθεί μόνο στην επιφάνεια του κειμένου και παραμερίσει τόσο τις τύπου επιθεωρητή Κλουζώ «αποκλειστικές εσωκομματικές πληροφορίες», τα γελοία κουτσομπολιά με «ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις» που φτάνουν στο σημείο να παρουσιάζουν τον Β. Μηνακάκη ως …«αναρχοσυνδικαλιστή»(!) όσο και την διάχυτη χαιρεκακία επίσης κουτσομπολοκατινέ επιπέδου, αν παραπέρα προσπεράσει και τις αστειότητες περί … «έλλειψης εσωτερικής δημοκρατίας στο ΝΑΡ» (!!) φτάνει στην ουσία που είναι προφανής από τον τρόπο που ο συντάκτης διαστρεβλώνει τις θέσεις ΤΟΣΟ της «πλειοψηφίας» ΟΣΟ και της «μειοψηφίας». Προσέξτε:

“Βασικός στόχος του συνεδρίου ήταν η συζήτηση και διαμόρφωση θέσεων για ένα «κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα της εποχής μας».

Κάτι το οποίο το ΝΑΡ δεν επιδίωξε όταν αποσπάστηκε από το ΚΚΕ -παρόλο που κατηγορούσε το τελευταίο ότι είχε αρνηθεί τα κομμουνιστικά του χαρακτηριστικά-, αλλά ούτε και στη συνέχεια.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως όταν τέθηκε πρώτη φορά θέμα συγκρότησης κομμουνιστικού κόμματος, στο 2ο Συνέδριο της οργάνωσης το 2006, η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από τις πλειοψηφούσες τάσεις που τώρα βιάζονται να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κόμμα…

Βασικές διαφορές στην άποψη της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας αφορούν την πολιτική συμμαχιών και το πώς θα είναι το νέο κομμουνιστικό κόμμα που θα πρέπει να δημιουργηθεί, τι σχέση θα έχει με το κίνημα κ.λπ.

Η πλειοψηφία αρνείται οποιαδήποτε πολιτική συμμαχία με δυνάμεις της Αριστεράς που θεωρεί ενσωματωμένες, συστημικές ή ρεφορμιστικές (ΚΚΕ, ΛΑ.Ε. κ.λπ.), αποδεχόμενη μόνο την κοινή δράση μαζί τους στις μαζικές οργανώσεις. Αντίθετα, η μειοψηφία θεωρεί αναγκαία την αναζήτηση πολιτικών συμμαχιών με τις προαναφερόμενες δυνάμεις της Αριστεράς.

Σε ό,τι αφορά το κόμμα η πλειοψηφία θεωρεί πως πρέπει να δημιουργηθεί άμεσα, αποκλείοντας όμως μια σειρά κομμουνιστογενείς δυνάμεις (π.χ. όσους ονομάζει φλωρακικούς).

Αντίθετα η μειοψηφία πιστεύει πως το θέμα του κόμματος πρέπει να εδράζεται σε μια ανοιχτή, επίπονη και προσεκτική δουλειά στη μελέτη της πραγματικότητας και της ιστορικής εμπειρίας, χωρίς αποκλεισμούς δυνάμεων που ασπάζονται τις βασικές αρχές του κομμουνισμού.”

Για κάθε μέλος του ΝΑΡ και της νΚΑ αλλά και για κάθε κομμουνιστή ή απλά έντιμο αριστερό αγωνιστή που παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, είναι ολοφάνερο πως τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Π.χ. ο στόχος της μετάβασης προς νέο σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα είχε επικαιροποιηθεί από το προηγούμενο – το 3ο- συνέδριο του ΝΑΡ τον Δεκέμβρη 2013 πριν 4 (τέσσερα) ολόκληρα χρόνια, ένα συνέδριο που με εξυπνακίστικο τρόπο ο συντάκτης αποφεύγει να το αναφέρει πηδώντας από το 2006 στο 2017 σαν νέος Μακ Φλάι σε ταινία του Ζενέκις.

Αυτό δεν είναι καινούρια τακτική για τον συγκεκριμένο αρθρογράφο: με τον ίδιο τρόπο που σήμερα ανερυθρίαστα αναφέρει πως δήθεν το ΝΑΡ ανακάλυψε την αναγκαιότητα νέου σύγχρονου κομμουνιστικού φορέα αιφνιδιαστικά και απότομα τον Δεκέμβρη του 2017, έτσι παλιότερα διαβεβαίωνε επίσης ανερυθρίαστα πως δήθεν τα στελέχη του ΚΚΕ που είχαν δημιουργήσει αρχικά το ΝΑΡ δεν είχαν διαφωνήσει σε απολύτως τίποτα ως τον Ιούλιο του 1989 οπότε αιφνιδιαστικά και απότομα διαφώνησαν με την συγκυβέρνηση Τζαννετάκη.

Επίσης στο τωρινό κείμενό του ο αρθρογράφος ανακαλύπτει πως κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει να ιδρύσουν από αύριο κιόλας τον νέο κομμουνιστικό φορέα έχοντας προαποφασίσει μάλιστα …ποιους θα αποκλείσουν, μπερδεύει τις έννοιες «πολιτική συνεργασία» – «κοινοβουλευτική εκλογική συνεργασία» και γενικά αποδίδει σε όλα τα σημερινά ρεύματα αντιλήψεων εντός του ΝΑΡ θέσεις που απλά δεν έχουν ούτε είχαν ποτέ.

Είναι σαφές πως ο συντάκτης της Εφ Συν – και κατ’ επέκταση η ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ της Εφ Συν – με αυτό το κείμενο ΔΕΝ απευθύνονται στα μέλη και τους φίλους του ΝΑΡ και της νΚΑ, αλλιώς δεν θα χρησιμοποιούσαν τέτοιες καταγέλαστες ανακρίβειες. Απλά δηλώνουν τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ «θέλω» ΓΙΑ το ΝΑΡ. Αυτή η τακτική είναι συνήθης στον αστικό τύπο, και μάλιστα στον αστικό τύπο σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης. Οι παλιότεροι θα θυμούνται π.χ. τα κείμενα γραμμής στην αλήστου μνήμης «Πρώτη» του Καλογρίτσα που πρώτα γράφονταν εκεί και μετά γίνονταν ως διά μαγείας επίσημη κομματική γραμμή του τότε ΚΚΕ και της τότε ΕΑΡ. Ή διάφορα παρόμοια κείμενα «γραμμής» τα επόμενα χρόνια στην προκάτοχο της «Εφ Συν» αστική εφημερίδα, την «Ελευθεροτυπία».

Ποιό λοιπόν είναι το σημερινό «ΘΕΛΩ» τους για το ΝΑΡ; και διά της πένας ποιού εκφράζεται ;

Πριν λίγους μήνες ο ίδιος αρθρογράφος (Γ. Πετρόπουλος) είχε συντάξει ένα κείμενο με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που δεν ήταν απλά μια τυπική νεκρολογία για έναν πλήρη ημερών αστό πολιτικό. Ήταν ουσιαστικά ένα μανιφέστο υπέρ της αστικής πολιτικής συναίνεσης αριστερών και κομμουνιστών με τις εκάστοτε πιο «νηφάλιες» (κατά τον αρθρογράφο) δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Μάλιστα, ο ίδιος ο αρθρογράφος αμέσως μετά είχε εξαπολύσει επίθεση μέσω των σόσιαλ μίντια ενάντια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αφορμή την ανακοίνωσή της για το ίδιο θέμα, δηλαδή για τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Μια επίθεση τόσο σφοδρή και φαινομενικά αψυχολόγητη που είχε ξενίσει δυσάρεστα πάρα πολλούς συναγωνιστές από τον πολιτικό χώρο του «Εργατικού Αγώνα» στον οποίο υποτίθεται πως ανήκει ο συγκεκριμένος αρθρογράφος.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, ΦΥΣΙΚΑ το επί της ουσίας θέμα δεν ήταν ο παλιός πολιτικός βίος του σχεδόν εκατονταετούς Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δεν ήταν το 1963 ή το 1989. Ήταν η σημερινή πολιτική προοπτική του Κυριάκου Μητσοτάκη, το 2017 και το 2018. Ο αρθρογράφος εκφράζει με χαρακτηριστικό τρόπο την αστική κοινοβουλευτική αντίληψη που υπάρχει διαχρονικά ΜΕΣΑ στην αριστερά, ΜΕΣΑ στο ίδιο το κομμουνιστικό κίνημα και εδώ και διεθνώς: αφού η αστική πολιτική πάντα εμφανίζεται ως «διχασμένη», ας συμμαχούμε με αυτό που θεωρούμε ως την κάθε φορά πιο καλή της εκδοχή.

Αν θεωρούμε ως τέτοια εκδοχή τον Παπανδρέου, με τον Παπανδρέου. Αν θεωρούμε ως τέτοια εκδοχή τον Μητσοτάκη, με τον Μητσοτάκη. Αν θεωρούμε ως τέτοιαν εκδοχή τον Τσίπρα, με τον Τσίπρα. Αν θεωρούμε ως τέτοιαν εκδοχή την Χίλαρυ, με την Χίλαρυ. Αν θεωρούμε ως τέτοιαν εκδοχή τον Μελανσόν, με τον Μελανσόν και πάει λέγοντας.

Έτσι θα διαφωνούμε απλά για το ΠΟΙΑ είναι αυτή η …«καλύτερη» εκδοχή (π.χ. σήμερα ο Αλέξης ή ο Κούλης;) και θα μετατρέπουμε τον επιφανειακό – χειριστικό – προπαγανδιστικό «διχασμό» της αστικής πολιτικής σε πραγματικό διχασμό της εργατικής πολιτικής σε ΞΕΝΟ γήπεδο με ΠΛΑΣΤΟ ερώτημα.

Σήμερα αντίστοιχα στο κείμενο «ναριτολογίας» του ίδιου αρθρογράφου τα «ΘΕΛΩ» είναι επίσης ευδιάκριτα.

Κατ’ αρχήν είναι η ΑΠΟΤΥΧΙΑ της προσπάθειας για τον σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα που έχει ανάγκη η εποχή μας: το «ΘΕΛΩ» είναι είτε να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια συγκρότησής του ώστε να μην υπάρχουν πολιτικά καύσιμα ανατροπής για νέες κινηματικές εξάρσεις και να μην υπάρχουν νέες μαζικές κομμουνιστικές πολιτικοποιήσεις, ή να γίνει μια πρόχειρη φέικ βεβιασμένη συγκρότηση σαν «βαφτίσια» μακριά από πραγματικές κοινωνικές ταξικές πολιτικές διεργασίες που μοιραία θα οδηγήσει σε έναν φιλολογικό μαρξιστικό όμιλο και όχι σε πραγματικό κομμουνιστικό φορέα.

Ταυτόχρονα και σε συνδυασμό με το προηγούμενο, το άλλο «ΘΕΛΩ» είναι ο εκφυλισμός της συζήτησης και διεργασίας για το μέτωπο των αντικαπιταλιστικών – αντιΕΕ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αποκλειστικά σε συναντήσεις κορυφών με κάποιες συγκεκριμένες ηγεσίες με αντικείμενο μια πρόσκαιρη εκλογική συνεργασία που μοιραία θα ανακυκλώνει τις αυταπάτες του «παλιού» ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΝΑΡ λοιπόν είναι «καταδικασμένο» από την ίδια την πραγματικότητα της ταξικής πάλης να πει «όχι, ευχαριστώ» σε τέτοια «θέλω» διάφορων καλοθελητών του αστικού τύπου και της αστικής πολιτικής και να προτάξει τα «θέλω» της εργατικής πολιτικής. Η απόλυτη προτεραιότητα πρέπει να είναι ΕΝΙΑΙΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ η τριάδα «κόμμα – μέτωπο – κίνημα» στις σημερινές συνθήκες με διαλεκτική ενότητα χωρίς σχηματοποιήσεις. Προώθηση της διαδικασίας συγκρότησης κομμουνιστικού φορέα ενιαία και ταυτόχρονα με την διαδικασία συγκρότησης μετώπου αντικαπιταλιστικών αντιΕΕ δυνάμεων ενιαία και ταυτόχρονα με την τροφοδότηση μαζικού κινήματος αντίστασης – ανυπακοής – ανατροπής.

Τις όποιες εξελίξεις και την όποια (ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ) αστάθεια στο αστικό πολιτικό σκηνικό πρέπει να την υποτάσσουμε και να την αξιοποιούμε στο σχέδιο προώθησης της εργατικής πολιτικής, και όχι το αντίστροφο – να υποτάσσουμε δηλαδή την εργατική πολιτική στις όποιες διαφοροποιήσεις της αστικής όπως «θέλουν» οι διάφοροι καλοθελητάδες. Και ας είμαστε σίγουροι, θα υπάρξουν το αμέσως επόμενο διάστημα κι άλλοι τέτοιοι από την …«άλλη» πλευρά, που θα φορούν την «αντίθετη» φανέλα, όχι αυτή του «μητσοτακομμουνισμού» αλλά αυτή του «συριζοκομμουνισμού» ιδιαίτερα σε περίπτωση αλλαγής στην διακυβέρνηση, που και αυτοί θα έχουν πάνω κάτω το ίδιο «θέλω» για το ΝΑΡ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την αντικαπιταλιστική αριστερά: την υποταγή σε σχεδιασμούς αστικής πολιτικής.

Με το κριτήριο της εργατικής πολιτικής λοιπόν ας απαντήσουμε ακριβώς το ίδιο στους μεν και στους δε: ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.

(*) ο Πάνος Παπανικολάου είναι νοσοκομειακός γιατρός, συνδικαλιστής, μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ

ΠΗΓΗ: pandiera.gr