του Τάκη Κυπραίου

Η ενέργεια αυτή δεν πρέπει να εκληφθεί ως άλλο ένα προεδρικό ατόπημα. Αντίθετα, συνιστά την επίσημη απάντηση των ΗΠΑ σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ο ISIS (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε) είναι μία τζιχαντιστική τρομοκρατική οργάνωση που δρούσε στο Ιράκ και τη Συρία. Μετά από μια περίοδο νικών, κατακτήσεων, χάους και καταστροφής που προκάλεσε σε Ιράκ και Συρία ο ISIS εν τέλει ηττήθηκε. Ο εξοπλισμός και η στήριξη που είχε από τη Σαουδική Αραβία και άλλους συμμάχους των ΗΠΑ για μια μακρά περίοδο, τον καθιστούσαν ενεργό παράγοντα στην περιοχή.

Οι στόχοι του εγχειρήματος ήσαν πολλαπλοί. Η δημιουργία κοινωνικού χάους, η απομάκρυνση του προέδρου Άσαντ και η αντικατάσταση της πολιτικής εξουσίας σε Ιράκ και Συρία με φίλα προσκείμενους σε ΗΠΑ πολιτικούς, η αποικιακού τύπου εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, η προώθηση των σχεδίων για επίθεση και υποταγή του Ιράν και βεβαίως η μεταβολή των διεθνών συσχετισμών υπέρ των ΗΠΑ και σε βάρος της Ρωσίας και της Κίνας.

Η εξέλιξη των γεγονότων δεν δικαίωσε τις προσδοκίες των αμερικανικών επιτελείων. Ο σκληρός και πάντα παρόν ανταγωνισμός μεταξύ των υπερδυνάμεων Ρωσίας και ΗΠΑ έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να εγγράψει μια ανέλπιστη πολιτικοστρατιωτική νίκη. Κατέβαλε στρατιωτικά τον ISIS μετέχοντας σε συμμαχία με αντιτρομοκρατικές δυνάμεις και δυνάμεις της Συρίας, του καθεστώτος Άσαντ, δίνοντας πολιτικό χώρο στον ηγέτη της Συρίας, τον οποίο οι ΗΠΑ επιθυμούν διακαώς να απομακρύνουν από τη Συρία.

Παρά τις προκλήσεις που δέχτηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, κράτησαν σταθερή και ψύχραιμη στάση, παρέμειναν προσηλωμένοι στους προσυμφωνημένους και με τις ΗΠΑ στόχους, βελτίωσαν και προώθησαν τη συνεργασία τους με χώρες της περιοχής, όπως η Τουρκία και το Ιράν, σταθεροποίησαν τις στρατιωτικές τους προσβάσεις στην περιοχή και πρωταγωνιστούν στις μετά-ISIS πολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή.

Την ίδια περίπου περίοδο η Σαουδική Αραβία επιτίθεται στην Υεμένη με πρόσχημα την αποκατάσταση της νομιμότητας στην πάμπτωχη αυτή χώρα. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα από την επιχείρηση εκτός από τις εκατόμβες θυμάτων στην Υεμένη και το λιμό που έχει πλήξει τους ανήμπορους και τα γυναικόπαιδα. Η ίδια χώρα ξεσήκωσε τους Άραβες ενάντια στο Κατάρ, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις μαζί του και επέβαλε εμπάργκο στη μικρή αυτή χώρα, που είναι και στενή σύμμαχος των ΗΠΑ, με την ψευδή, όπως αποδείχτηκε, κατηγορία ότι συνεργάζεται με το Ιράν.

Συνέλαβε στο έδαφός της και υποχρέωσε σε παραίτηση τον πρωθυπουργό του Λιβάνου Χαρίρι, ο οποίος στη συνέχεια, ελεύθερος πλέον, επέστρεψε στον Λίβανο και ανακάλεσε την παραίτησή του. Πρόσφατα δε ο επίδοξος εμίρης Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (MBS) υπουργός Εθνικής Άμυνας και διάδοχος του θρόνου του βασιλείου, στενός φίλος του γαμπρού του Τράμπ Τζάρεντ Κούσνερ, σε μια προσχηματική επιχείρηση πάταξης της διαφθοράς στη Σαουδική Αραβία, συνέλαβε, βασάνισε και κατάσχεσε τα περιουσιακά στοιχεία επιφανών και προβεβλημένων υπουργών και μελών της βασιλικής οικογένειας.

Από αυτά και μόνο τα γεγονότα που δείχνουν απειρία, ενδεχόμενη επιπολαιότητα και άγνοια της πολιτικής κουλτούρας του αναπτυγμένου αστικοδημοκρατικού κόσμου, είναι φανερό πως η Σαουδική Αραβία δεν αποτελεί σταθερό παράγοντα, που να μπορεί να ηγηθεί του Αραβικού κόσμου, παρά την γενναία στήριξη από τις ΗΠΑ. Αντιθέτως διαθέτει ισχυρούς θρησκευτικούς δεσμούς με το σουνιτικό Ισλάμ. Και στον τομέα αυτό διαδραματίζει πολύτιμο ρόλο στην προωθούμενη αντίθεση μεταξύ σιιτών και σουνιτών.

Το Κουρδικό ζήτημα, ενώ στην αρχή φάνηκε πως θα έχει ευτυχή κατάληξη με τη δημιουργία Κουρδικού κράτους, που αποτελεί αλυτρωτικό στόχο των απανταχού Κούρδων και για το οποίο συναινούσαν οι ΗΠΑ, είχε ατυχή κατάληξη. Απ’ τη μια η Τουρκική εμπλοκή που εκ των πραγμάτων απέτρεψε τη δημιουργία ενιαίου Κουρδικού κράτους, απ’ την άλλη κάποια αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ οδήγησαν τον Μπαρτζανί, ιστορικό ηγέτη των Κούρδων, στην αποχώρησή του από τα πολιτικά δρώμενα, όντας πλήρως απογοητευμένος από τις προσδοκίες του και τις υποσχέσεις των συμμάχων του.

Οι συσχετισμοί στην Εγγύς και Μέση Ανατολή εμφανίζουν αστάθεια και ρευστότητα. Σε αυτό το συνεχώς μεταβαλλόμενο σκηνικό, που μυρίζει μπαρούτι, η Ρωσία αποκόμισε κάποια σημαντικά κέρδη σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που αποκόμισαν πολύ λιγότερα. Το Ιράν προώθησε με επιτυχία τον ηγετικό του ρόλο στο σιίτικο Ισλάμ. Η Χεζμπολάχ αναγνωρίστηκε ως ισχυρή πολεμική μηχανή, ικανή να υπερασπιστεί ένοπλα τους αδελφούς σιίτες και τα φίλα προσκείμενα καθεστώτα. Μέσα σε αυτό το κλίμα και με σαφή πρόθεση γενικευμένης αντεπίθεσης οι ΗΠΑ ανακήρυξαν την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Η ενέργεια αυτή ανοίγει νέο γύρο αντιπαραθέσεων, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως η νέα αντιπαράθεση λαμβάνει περισσότερα θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Συνιστά οπισθοδρόμηση, αλλά είναι ωμή πραγματικότητα η αντίθεση σιιτών σουνιτών και η μεταξύ τους συνεχιζόμενη αναμέτρηση. Τη στιγμή μάλιστα που από τη μεταξύ τους σφαγή θα ωφεληθούν τρίτοι.

Ακόμα δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας η θετική απήχηση που έχει στο εσωτερικό των ΗΠΑ η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί τα 50 εκατομμύρια περίπου Αμερικανών πιστών Ευαγγελιστών έχουν ως προαπαιτούμενο της Δευτέρας Παρουσίας μια τέτοια πράξη. Με δεδομένο πλέον ότι με αυτήν την απόφαση επισπεύδεται η Δευτέρα Παρουσία αισθάνονται βαθιά ικανοποιημένοι…

Οι ισορροπίες στην Εγγύς και Μέση Ανατολή είναι εξαιρετικά εύθραυστες. Ο Λίβανος, αυτό το κράτος μη-κράτος, παραμένει μια επικίνδυνη θρυαλλίδα.

Ίσως βρισκόμαστε στις παραμονές ενός νέου πολύ πιο σκληρού αιματηρού γύρου. Μακάρι οι λαοί με την πάλη τους για ειρήνη να τον αποτρέψουν.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ

Τα περί ταξικής αναδιανομής του ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν βάση, αν είχαν τα «κότσια» να μεταφέρουν εισοδήματα
από την αστική τάξη στα φτωχοποιημένα εργατολαϊκά στρώματα. Αντίθετα, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει άλλο
ταξικό πρόσημο: Κατακρεουργεί τα μεσαία στρώματα, την εργατική τάξη και τους συνταξιούχους
και αφήνει στο απυρόβλητο το κεφάλαιο.

Η υπερφορολόγηση των μεσαίων στρωμάτων προβάλλεται και από την κυβέρνηση και τη ΝΔ, εμφανίζοντάς τους ως το εξιλαστήριο θύμα στο βωμό της υπερφορολόγησης, για να καλυφθούν οι μνημονιακοί στόχοι για τα εξοντωτικά πλεονάσματα. Η τοποθέτησή τους όμως εμφανίζεται να γίνεται από διαφορετική ταξική σκοπιά. Οι οικονομικοί υπουργοί στη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό παραδέχτηκαν ότι άδικα υπερφορολογούνται τα μεσαία στρώματα. Υποστήριζαν όμως ότι αυτό αποτελεί μια συνειδητή επιλογή, για να ελαφρυνθούν τα κατώτερα και κατώτατα οικονομικοκοινωνικά στρώματα, τα οποία έχουν πληγεί βαρύτερα από την κρίση και τα μνημόνια. Το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο προσεγγίζουν οι εκλογές, επιχειρεί απεγνωσμένα και με ευρηματικότητα, είναι αλήθεια, να φιλοτεχνήσει μιαν ψευδαίσθηση υπεράσπισης των πλεόν πληττόμενων λαϊκών στρωμάτων, για να διασφαλίσει μιαν αξιοπρεπή εκλογική πελατεία. Αυτή τη στόχευση υπηρετεί και η διανομή του μερίσματος σε αυτά ιδίως τα στρώματα, όπως και το κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης στα ακραία φτωχά στρώματα. Στην πραγματικότητα, η νεοφιλελεύθερη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ πλήττει σκληρά τα κατώτερα και κατώτατα στρώματα, επιχειρώντας με κάποια ψιχία (επιδόματα και μποναμάδες) να διασκεδάσει κατά το δυνατόν αυτή την αλήθεια (Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι)…

Ήδη αυτά τα στρώματα έχουν πληγεί βαρύτατα από μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, κοινωνικών δαπανών, άμεση και έμμεση (κατ’ εξοχήν αντιλαϊκή) φορολογία. Αλλά και το 2017-18 τα στρώματα αυτά θα πληγούν βαρύτατα από νέες περικοπές και φόρους: περαιτέρω μείωση του ΕΚΑΣ, συρρίκνωση του επιδόματος θέρμανσης, μείωση επιδότησης των νοσοκομείων και του υπερχρεωμένου ΕΟΠΥΥ, αύξηση ΦΠΑ στα νησιά κα.

Και μην ξεχνάμε ότι για το 2019 έχει αποφασιστεί η κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις, ενώ το 2020 το αφορολόγητο θα κατρακυλήσει στα 5.000 περίπου ευρώ, κατρακύλα που θα συνθλίψει ακόμη και ανέργους, λόγω τεκμαρτού (ανύπαρκτου όμως) εισοδήματος. Επομένως, το αφήγημα της υπερφορολόγησης των «εύπορων» μεσοστρωμάτων υπέρ της ανακούφισης των πιο φτωχών τμημάτων του πληθυσμού είναι μύθευμα της συριζαϊκής φαιάς προπαγάνδας. Τα ψιχουλάκια ούτε τα περιστέρια δεν χορταίνουν…

Οι… «προστάτες» των μικρομεσαίων

Στο απόγειο της δημοκοπίας υψώνεται και ο εταίρος του δικομματισμού, η ΝΔ, που για λόγους ψηφοθηρίας, επίσης, αυτοπροβάλλεται ως προστάτης των μεσαίων, επιχειρώντας να ανακαλέσει στη μνήμη τους «ευτυχείς στιγμές» του χτες για ορισμένα τμήματά τους. Οι αστικές δυνάμεις επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την πολυαριθμία και κοινωνική ισχύ των μεσαίων στρωμάτων και να θυμίσουν τα διάφορα πακέτα μετά την ένταξη στην ΕΟΚ και ιδίως στην Ευρωζώνη, τα οποία ευνοούσαν το ανώτερο τμήμα αυτών των στρωμάτων στην πόλη και το χωριό με επιδοτήσεις, μικρούς φόρους και εισφορές και ιδίως με την ευρεία φοροδιαφυγή (μαύρη οικονομία). Έτσι, αναπτύχθηκαν παραδοσιακοί δεσμοί μεταξύ αυτών των στρωμάτων και των συντηρητικών ιδίως αστικών κομμάτων. Ειδικά για τη ΝΔ από την ίδρυσή της αποτελούσαν σταθερή εκλογική πελατεία της. Οι καιροί όμως άλλαξαν. Η δυναμική προώθηση των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων με το όχημα των μνημονίων, που φορέας τους είναι και η ΝΔ, η εκκαθαριστική λειτουργία της κρίσης, αλλά και η αύξηση των φόρων και εισφορών έπληξε καίρια τους λεγόμενους μικρομεσαίους. Οι αριθμοί είναι εύγλωττοι. Περίπου 300 χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις καταστράφηκαν, ενώ η φτωχοποίηση έπληξε δεινά τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες. Αυτή την κατάπτωση ολοκλήρωσε ο Αρμαγεδώνας του ΣΥΡΙΖΑ υψώνοντας την επιβάρυνση των μικρομεσαίων περίπου στο 70%. Και βέβαια και οι μεν και οι δε, όταν έχουν τη διακυβέρνηση, συνεχίζοντας την πολιτική της λιτότητας, των χρεολυσίων και των τερατωδών πλεονασμάτων, δεν θα απαλλάσουν τους μικρομεσαίους από τα υπέρμετρα βάρη. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η ΝΔ δεν πείθει στο ρόλο του προστάτη των μικρομεσαίων…

Απ’ την άλλη , ο ΣΥΡΙΖΑ διογκώνει τεχνητά τα μεσαία στρώματα για να συγκαλύψει την επίθεσή του σε τμήματα, ιδιαίτερα εκμεταλλευόμενα, της εργατικής τάξης. Συγκεκριμένα, θεωρεί και κατατάσσει –και νομοθετικά– στους αυτοαπασχολούμενους όσους επιτελούν μισθωτή εργασία με μπλοκάκι, με ιδιαίτερα μάλιστα αρνητικούς όρους. Είναι μεγάλος ο αριθμός των εργαζομένων με μπλοκάκι που θεωρούνται αυτοαπασχολούμενοι. Επιπλέον, ο Τσακαλώτος προσδιόρισε τη «μεσαία τάξη», ανεξάρτητα απ’ τη σχέση με τα μέσα παραγωγής, στα εισοδήματα ανάμεσα στα 12.000 και 18.000 ευρώ! Ενώ σύμφωνα με τη Θ. Φωτίου και την ΕΛΣΤΑΤ, «μεσαία τάξη» θεωρούνται τα εισοδήματα από 7000 έως18.000! Η κυβέρνηση θεωρεί όσους κινούνται σε αυτά τα εισοδηματικά όρια προνομιούχα μεσαία τάξη και άξια να φορολογηθεί βαριά με ποσά που μπορεί και να υπερβαίνουν το πραγματικό εισόδημά της. Οι φωστήρες της συριζαϊκής προπαγάνδας κατασκευάζουν και μια νεόκοπη θεωρία προοδευτικής «αναδιανομής». Η αναδιανομή υπήρξε μια τυπική μέθοδος οικοδόμησης του κοινωνικού κράτους επί της κεϊνσιανής περιόδου, που από τη σοσιαλδημοκρατία βαφτιζόταν «σοσιαλισμός». Η αναδιανομή αυτή προερχόταν από την καπιταλιστική ανάπτυξη της περιόδου, αλλά και από την υψηλή φορολογία (περίπου στο 50%) του μικτού μισθού των εργαζομένων (ιδίως στο σκανδιναβικό παράδειγμα). Αυτή η αναδιανομή εξασφάλιζε για τους εργαζόμενους ικανοποιητικές, για τον καπιταλισμό, αντιπαροχές. Στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό αυτός ο «σοσιαλισμός» της διανομής εξαερώθηκε, αλλά οι δαιμόνιοι προπαγανδιστές του ΣΥΡΙΖΑ επινοούν μια νέα μορφή αναδιανομής. Την αναδιανομή απ’ τα μεσαία στρώματα, που θεωρούνται από την κυβερνητική προπαγάνδα ότι έχουν «λίπος» για απορρόφηση, υπέρ οικονομικά κατώτερων στρωμάτων. Στο σύγχρονο όμως ελληνικό ολοκληρωτικό καπιταλισμό τα μεσαία στρώματα, ιδίως στην ιστορική κρίση του 2008, πλήττονται ισχυρά και ιδίως το μικρομεσαίο τμήμα τους, κάθε άλλο παρά προνομιούχο και εύπορο μπορεί να θεωρηθεί. Εξάλλου, σ’ αυτό το τμήμα περιλαμβάνονται και πολλοί μισθωτοί με μπλοκάκι, που εργάζονται με άθλιες αμοιβές και συνθήκες. Τα περί ταξικής αναδιανομής του ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν βάση, αν είχαν τα «κότσια» να μεταφέρουν εισοδήματα απ’ την αστική τάξη στα φτωχοποιημένα εργατολαϊκά στρώματα. Οι Συριζαίοι στην πραγματικότητα εφαρμόζουν την αναδιανομή της φτώχιας (όπως και της εργασίας), απ’ τους λιγότερο φτωχούς στους περισσότερο φτωχούς.

Αλλά και οι μικρομεσαίοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και μισθωτοί, από 12.000 ως 50.000 ευρώ (το κατώτερο τμήμα των τελευταίων πρέπει να ενταχθεί στην εργατική τάξη) υφίστανται κατακρεούργηση απ’ τη φορολογική λαίλαπα, η οποία όμως δεν πλήττει το κεφάλαιο που παραμένει στο ίδιο επίπεδο φορολόγησης. Συγκεκριμένα, ο ελεύθερος επαγγελματίας με εισόδημα 50.000 ευρώ το χρόνο, το 2017, θα καταβάλει φόρους και εισφορές ύψους 32.151 ευρώ, άρα το εισόδημά του θα περιοριστεί στα 17.849 ευρώ. Ο μισθωτός με εισόδημα 41.000 ευρώ το χρόνο θα πληρώσει 12.197 ευρώ, άρα το εισόδημά του θα περιοριστεί στα 28.803 ευρώ. Ο μισθωτός των 20.000 ευρώ θα πληρώσει 6.100 ευρώ, άρα το εισόδημά του θα περιοριστεί στα 13.900 ευρώ. Ο μισθωτός των 15.000 ευρώ θα καταβάλει 4.601 ευρώ, άρα το διαθέσιμο εισόδημά του θα ανέρχεται στο υπερογκο ποσό των 10.399 ευρώ ετησίως! Και να λάβουμε υπόψη ότι αυτά τα εισοδήματα έχουν μειωμένη αγοραστική δύναμη, αφού στην τριετία ΣΥΡΙΖΑ οι έμμεσοι φόροι εκτινάχτηκαν στα ύψη. Γιατί ελευθεροεπαγγελματίες και μισθωτοί με εισοδήματα κάτω των 40.000 ευρώ θεωρούνται προνομιούχοι, ώστε να υπερφορολογηθούν και να φτωχοποιηθούν, μόνον η συριζαϊκή λογική του παραλόγου μπορεί να το συλλάβει. Εν κατακλείδι: Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ όντως έχει ταξικό πρόσημο: Κατακρεουργεί τα μεσαία στρώματα, την εργατική τάξη και τους συνταξιούχους και αφήνει στο απυρόβλητο το κεφάλαιο. Πως να μην δώσουν οι Ευρωπαίοι πάτρονές του βραβείο στον Τσίπρα για την πολιτική του

ΠΗΓΗ: prin.gr