Πριν από μερικές ημέρες, το ΜΕΤΑ, η ΔΑΣ/ΠΑΜΕ και οι ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο δημόσιο τομέα είχαν στείλει επιστολή προς το προεδρείο της Συνομοσπονδίας, ζητώντας με θέμα την «αξιολόγηση» τη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής στις 8 Μάρτη, κάτι άλλωστε που αποτελούσε «απόφαση της πλειοψηφίας στην τελευταία συνεδρίαση», όπως χαρακτηριστικά αναφερόταν. Μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει, αλλά και ούτε έχει υπάρξει απάντηση από πλευράς προεδρείου.

Αντιθέτως, όπως καταγγέλλουν οι τρεις παραπάνω παρατάξεις, με νεότερη επιστολή τους, το προεδρείο όχι μόνον αδιαφορεί αλλά –καταστρατηγώντας τις αποφάσεις της εκτελεστικής επιτροπής της ΑΔΕΔΥ– ετοιμάζεται να μπει σε διάλογο με την υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη, και μάλιστα χωρίς να έχει υπάρξει από πλευρά της εκείνο που έχει θέσει η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ ως προϋπόθεση:

Την αναστολή των διαδικασιών της «αξιολόγησης», συμπεριλαμβανομένης και της απεργοσπαστικής – τιμωρητικής τροπολογίας της, που στρέφεται κατά των εργαζομένων που συμμετέχουν στην απεργία – αποχή από κάθε διαδικασία «αξιολόγησης».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής της, και μάλιστα το πρώτο, είναι αυτό του εργαζομένου στο ΤΕΙ Ηπείρου, που αποκλείστηκε από τις διαδικασίες κρίσεων. Υπενθυμίζεται πως την Τρίτη 13 Μάρτη εκδικάζεται στο Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων η αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης που έχει καταθέσει η ΑΔΕΔΥ, ενώ την ίδια ημέρα έχει προγραμματιστεί πανηπειρωτική στάση εργασίας των δημόσιων υπαλλήλων και συγκέντρωση στη μία το μεσημέρι, έξω από το δικαστήριο.

Με βάση τα παραπάνω, ΜΕΤΑ, ΔΑΣ/ΠΑΜΕ και ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ, με τη νεότερη επιστολή τους, ζητούν, με βάση το άρθρο 16Α παρ. 6 του καταστατικού της ΑΔΕΔΥ, τη σύγκληση συνεδρίασης της εκτελεστικής επιτροπής την Τετάρτη 14 Μάρτη και ώρα 11πμ. Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά, «είναι αυτονόητο, ότι θέμα της συνεδρίασης που προτείνουμε να πραγματοποιηθεί στις 14/3/2018, είναι τα μέτρα για την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην “αξιολόγηση”, τα οποία θα πρέπει να ανακοινωθούν και στην προγραμματισμένη, για την επόμενη μέρα (15/3/2018), σύσκεψη Ομοσπονδιών-Μελών της ΑΔΕΔΥ».

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

Σε συνέχεια της επιστολής μας (6/3/2018), προς το Προεδρείο της ΑΔΕΔΥ, στην οποία δεν δόθηκε καμία απάντηση, ζητούμε, με βάση το άρθρο 16Α παρ. 6 του καταστατικού της ΑΔΕΔΥ, τη σύγκληση συνεδρίασης της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 14/3/2018 στις 11πμ (ημέρα που έχει προσδιοριστεί για την τακτική, ανά 15νθήμερο, συνεδρίασή της).

Η συνεδρίαση, είναι αναγκαίο να γίνει και ενόψει της πρόσκλησης της υπουργού κ. Γεροβασίλη προς την ΑΔΕΔΥ, για να συμμετάσχει στην πρώτη συνεδρίαση της κοινής ομάδας εργασίας, σχετικά με ζητήματα Δημόσιας Διοίκησης.

Υπενθυμίζουμε, ότι με βάση πρόσφατη απόφαση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ «προϋπόθεση συμμετοχής μας στην Επιτροπή, είναι η αναστολή από την Υπουργό των διαδικασιών Αξιολόγησης, για όσο χρονικό διάστημα διαρκέσουν οι εργασίες της Επιτροπής» (αρ.πρωτ. 96/28.2.2018).

Είναι γεγονός, όμως, ότι δεν δόθηκε καμία απάντηση από την κ. Υπουργό στο παραπάνω αίτημα της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, για αναστολή των διαδικασιών της Αξιολόγησης. Επομένως, η πρόθεση του προεδρείου να συμμετάσχει στην πρώτη συνεδρίαση, καταστρατηγεί τις αποφάσεις της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ.

Τέλος, είναι αυτονόητο, ότι θέμα της συνεδρίασης που προτείνουμε να πραγματοποιηθεί στις 14/3/2018, είναι τα μέτρα για την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην Αξιολόγηση, τα οποία θα πρέπει να ανακοινωθούν και στην προγραμματισμένη, για την επόμενη μέρα (15/3/2018), σύσκεψη Ομοσπονδιών-Μελών της ΑΔΕΔΥ.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Είναι ρατσιστικό. Είναι αντισυνταγματικό και παραβιάζει μια σειρά από ευρωπαϊκές και διεθνείς συβάσεις. Είναι αβίωτο. Είναι πραγματικότητα εδώ και 8 χρόνια.

Ο υποκατώτατος μισθός για νέους κάτω των 25 ετών, που εισήχθη το 2010 και παγιώθηκε το 2012, είναι 410 ευρώ καθαρά.

Στην πραγματικότητα το ποσό είναι αρκετά μικρότερο, καθώς ο μέσος όρος αμοιβών, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΦΚΑ, είναι 381 ευρώ.

Οι εργαζόμενοι κάτω των 25 ετών, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, είναι μόλις 141.000, κάτι λιγότερο από το 4% των απασχολούμενων.

Κι αυτοί θα πρέπει να θεωρούνται... τυχεροί, αφού η Ελλάδα ανακηρύχθηκε και πάλι θλιβερή πρωταθλήτρια στην Ευρώπη: 40,8% των νέων κάτω των 25 ήταν άνεργοι τον Οκτώβριο του 2017 (Eurostat).

Στην πράξη πρόκειται για μια γενιά που μεγαλώνει με δεδομένη σχεδόν την ανεργία, την επισφάλεια, την παρατεταμένη «μαθητεία», την ευκαιριακή απασχόληση: είναι όλοι εκείνοι που έχουν μάθει να στριμώχνουν τις ανάγκες τους σε μια χούφτα ευρώ και τα όνειρά τους στα λίγα τετραγωνικά της εφηβικής τους κρεβατοκάμαρας.

H Νεφέλη, 25 χρόνων, είναι γραμματέας σε εισαγωγική εταιρεία. «Θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου», είναι η πρώτη της φράση.

«Εχω μια δουλειά και παίρνω τα νόμιμα, οι περισσότεροι φίλοι μου είναι άνεργοι, η μαμά μου είναι άνεργη... Το αφεντικό μου είναι ο θείος μου, βέβαια, κι αυτό βοηθάει, οι περισσότεροι δουλεύουν ανασφάλιστοι. Φυσικά και δεν κάνω αυτό που σπούδασα - ποιος το κάνει; Ζω με τη μητέρα μου, βοηθάει κι ο πατέρας μου. Το αγόρι μου σπουδάζει ακόμα και θα σπουδάζει μάλλον για πολύ (γελάει). Αφού δεν έβρισκε δουλειά, τι καλύτερο να κάνει;».

Ο Γιώργος στα 22 του σερβίρει καφέδες κάπου στο Θησείο:

«Σπουδάζω ηλεκτρολόγος και δουλεύω ταυτόχρονα. Το όνειρό μου είναι να φύγω, φοβάμαι όμως ότι δεν θα τα καταφέρω. Οι πιο πολλοί φίλοι μου θέλουν να φύγουν κι όχι μόνο για την ανεργία. Είναι σαν η χώρα να ζει μονίμως σε μια μουντάδα, σε ένα γκρίζο βαρύ πράγμα, κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομία, αλλά με την αντίληψη των ανθρώπων που είναι πολύ πίσω. Τα τελευταία χρόνια όλη η συζήτηση -η δημόσια και στα σπίτια μας- είναι για τα λεφτά, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο. Είμαι νέος και θέλω να ζήσω, θέλω να ταξιδέψω, θέλω να μάθω πράγματα, να ανοίξει το μυαλό μου».

Κοινό χαρακτηριστικό όσων μιλήσαμε μαζί τους, αναζητώντας νέους και νέες που εργάζονται και ζουν με τους μνημονιακούς μισθούς-χαρτζιλίκι, είναι ότι δεν θέλουν να φωτογραφηθούν. Δεν θέλουν καν να μας πουν το επώνυμό τους.

«Το πρώτο που κάνει ο εργοδότης όταν ζητάς δουλειά είναι να σε γκουγκλάρει. Αν δει ότι είσαι συνδικαλιστής ή ‘‘τα χώνεις’’, το πιθανότερο είναι να μη σε προσλάβει», απαντάνε αν τους πιέσεις παραπάνω.

Απαισιόδοξοι ή αισιόδοξοι; Ο Νίκος, 23 χρόνων, τυλίγει σουβλάκια στο Νέο Ηράκλειο και σπουδάζει οικονομικά στο ΠΑΠΕΙ:

«Είμαι αισιόδοξος, πιστεύω ότι τα πράγματα πηγαίνουν στο καλύτερο, η οικονομία σταθεροποιείται, θα βγούμε στις αγορές κι όλα θα στρώσουν σιγά σιγά. Μπορεί για εσάς που είστε πιο μεγάλοι να φαίνονται όλα πιο τραγικά, γιατί σκέφτεστε συνέχεια τι είχατε και τι χάσατε. Εγώ όμως μεγάλωσα με άλλα δεδομένα κι έμαθα να την παλεύω».

Ονειρα τέλος

Στον αντίποδα η 24χρονη Αλεξάνδρα: «Δεν θέλω πια να κάνω μεγάλα όνειρα ούτε να λέω μεγάλες κουβέντες. Είχαμε πάρα πολύ μεγάλες ελπίδες με τον ΣΥΡΙΖΑ και φάγαμε τα μούτρα μας. Μέχρι το 2015 πίστευα ότι μπορούμε να φέρουμε τον κόσμο πάνω κάτω. Σαν να μεγαλώσαμε πολύ απότομα γαμώτο...».

Κοφτός, βιωματικός, κυριολεκτικός ο λόγος όσων συναντήσαμε σε δρόμους, πλατείες και χώρους εργασίας. Πολιτικοποιημένος, με έμφαση στο συλλογικό και μια απόχρωση αμφιθεάτρου, ο λόγος των «οργανωμένων».

Κι όμως και οι δύο -φαινομενικά ξεχωριστές- κατηγορίες συνδέονται με ένα κοινό νήμα: η απογοήτευση, η οικονομική ασφυξία, το άγχος είναι κοινά σε όλους.

Είναι προσγειωμένοι, θα έλεγε κανείς πιο ώριμοι από την ηλικία τους. Αλλά δεν κλαίγονται.

Ο τόνος τους δεν είναι δραματικός, έχουν φίλους, ερωτεύονται, έχουν τη ζωή μπροστά τους. Και παρά τις αντιξοότητες διεκδικούν. Και ενίοτε κερδίζουν.

Φωτ: Βασίλης Μαθουδάκης

Η Μαρία, μέλος της πρωτοβουλίας «Attack στην επισφάλεια και την ανεργία», είναι 24 χρόνων, τελειόφοιτος της σχολής Μηχανολόγων του ΕΜΠ. Μετά από έναν χρόνο πρακτικής άσκησης εργάζεται με τρίμηνη σύμβαση σε τεχνική εταιρεία - με τον υποκατώτατο μισθό φυσικά: «Κι αυτό το κατάφερα επειδή το απαίτησα επίμονα. Η άλλη επιλογή ήταν ανασφάλιστη και εκ περιτροπής εργασία».

Η ίδια, όπως και η Attack, έχει ξεκάθαρη άποψη ότι ο υποκατώτατος μισθός είναι ρατσιστικός και οφείλει να καταργηθεί και όχι απλά να αναθεωρηθεί:

«Ακόμα και η ίδια η Ε.Ε. δεν μπορούσε να δικαιολογήσει ένα μέτρο που είναι καθαρά ρατσιστικό. Γι’ αυτό έφεραν ως δικαιολογία ότι δεν θα ορίζεται με βάση την ηλικία, αλλά με βάση την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Αυτό είναι πρακτικά μια γενίκευση του καθεστώτος του υποκατώτατου για όλους τους νέους. Η Αttack στοχεύει στην ανάδειξη των πολιτικών διαχείρισης της ανεργίας όπως προωθούνται από το κράτος - π.χ. με τα προγράμματα του ΟΑΕΔ. Ταυτόχρονα είναι μια πρωτοβουλία της εργαζόμενης νεολαίας που δεν μπορεί να δει τον εαυτό της στο παραδοσιακό εργατικό κίνημα, το οποίο σε μεγάλο βαθμό είναι εκφυλισμένο. Υποστηρίζουμε ότι πρέπει να σπάσει η αδράνεια και να οργανωθεί η νεολαία σε συλλογικότητες μάχης, στη γειτονιά της, στις εργατικές λέσχες και στα σωματεία που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση...».

Η Μαρία παραδέχεται ότι υπάρχει κατακερματισμός ανάμεσα στις συλλογικότητες και αναγνωρίζει την ανάγκη κοινής δράσης:

«Συμμετέχουμε σε μετωπικές δράσεις με άλλα σχήματα, όπως πρόσφατα στο Διήμερο Ενάντια στην Επισφάλεια και την Ανεργία στη Θεσσαλονίκη. Ομως δεν επιδιώκουμε κανένα κοινό μέτωπο με ομάδες που έχουν ξεκάθαρη αναφορά στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ».

Οι δράσεις και τα κείμενα της Αttack αναρτώνται στην ιστοσελίδα τους.

Μισή ασφάλιση

Φωτ: Βασίλης Μαθουδάκης

Η Λιάνα και ο Σίμος ανήκουν στη συλλογικότητα Generation 400, μια πρωτοβουλία που δημιουργήθηκε το 2016.

«Νέοι και νέες οργανωμένοι στην Αριστερά και ανένταχτοι αγωνιστές που είχαμε συμμετοχή στα κινήματα, τις αντιμνημονιακές και άλλες κινητοποιήσεις, αντιληφθήκαμε την ανάγκη να υπάρχει μια συλλογικότητα που θα προσπαθήσει να οργανώσει τον κόσμο που δεν έχει τη δυνατότητα συνδικαλιστικής ένωσης», μας λένε.

Η Λιάνα εργάζεται σε καφέ-μπαρ, όπου την ασφαλίζουν για ενάμισι μεροκάματο την εβδομάδα, ενώ δουλεύει τρία βράδια για 300 έως 350 ευρώ.

«Συγκατοικώ με δύο φίλους - είμαστε κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το βουνό. Ολοι είμαστε έτσι...», μας λέει. Το χειρότερο για τη Λιάνα δεν είναι μόνο ότι δυσκολεύεται να καλύψει ακόμα και βασικά έξοδα, αλλά ότι «δεν μπορώ ούτε σχέδια για το μέλλον να κάνω ούτε τη ζωή μου να προγραμματίσω. Πώς να σπουδάσεις με 400 ευρώ τον μήνα, όταν τα περισσότερα μεταπτυχιακά έχουν δίδακτρα;».

Ο Σίμος στα 26 του έχει δουλέψει σε μπαρ, μεζεδοπωλείο, τουριστικές επιχειρήσεις, ως τεχνικός εγκαταστάσεων φυσικού αερίου και τώρα σε πολυκατάστημα με ζωοτροφές. «Εργάζομαι με τον κατώτατο μισθό, 490 καθαρά, πενθήμερο, 8ωρο. Μένοντας μόνος μου, έχω μάθει να ζω με λιγότερα από 10 ευρώ τη μέρα».

«Βασικό μας σύνθημα είναι ‘‘να σταματήσουμε να επιβιώνουμε, να ξεκινήσουμε να ζούμε’’», μας λέει η Λιάνα. «Γυρνάμε πλάτη σε κυβέρνηση και εργοδότες. Κανείς δεν ζει με 400 ευρώ, ανασφάλιστος ή με τον φόβο της ανεργίας πάνω από το κεφάλι του. Θέλουμε την κατάργηση του υποκατώτατου, την αύξηση του μισθού στα 751. Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο υπόσχεται και μειώνει το αφορολόγητο στα 5.385. Μετά από τόσα χρόνια που οι εργοδότες έχουν αποθρασυνθεί, εμφανίζονται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι που σπάνε τον φόβο. Οπως πρόσφατα στη Λάρισα, όπου δυο νέοι κατήγγειλαν ότι τους ανάγκασαν να επιστρέψουν το δώρο Χριστουγέννων κι ο εργοδότης αναγκάστηκε να τους επαναπροσλάβει. Είναι μικρές νίκες αλλά πληθαίνουν».

Οι G400 συζητούν και συναποφασίζουν σε ανοιχτές συνελεύσεις που ανακοινώνονται στην ιστοσελίδα τους.

Τα βασικά αιτήματα

Παρέμβαση των Reworkers ενάντια σε εκδικητική απόλυση σε καφετέρια Starbucks |

Ο 26χρονος Παύλος δεν ανήκει πλέον στη γενιά του «υποκατώτατου». Ομως δύσκολα θα έλεγε κανείς τα 490 ευρώ μηνιάτικο, μέσω 8μηνης σύμβασης σε κοινωφελές πρόγραμμα στήριξης προσφύγων στο camp του Σχιστού, αξιοπρεπές ποσό για να ζει.

Μένει με τους γονείς του στα βόρεια προάστια, οδηγεί καθημερινά στη δουλειά του στην άλλη άκρη της Αθήνας με Ι.Χ. Ανήκει στη συλλογικότητα Reworkers.

«Ξεκινήσαμε ως νέοι εργαζόμενοι, κυρίως σε κοινωφελή προγράμματα, σερβιτόροι, ντελιβεράδες, μηχανικοί με μπλοκάκι. Ολοι όσοι είμαστε αναγκασμένοι να ακροβατούμε ανάμεσα σε ανεργία και επισφάλεια», παρουσιάζει ο Παύλος την πρωτοβουλία τους.

«Η κατάργηση του υποκατώτατου είναι από τα βασικά μας αιτήματα», μας λέει, «όπως και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, το δικαίωμα σε σταθερή εργασία με πλήρες ωράριο».

Οι Reworkers ξεκινούν καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποιήσεων για την κατάργηση του υποκατώτου μισθού.

«Το μέτρο επιβλήθηκε με τη λογική να δώσει κίνητρα στον εργοδότη και να μειωθεί η νεανική ανεργία. Το αποτέλεσμα όμως ήταν το αντίθετο».

Δεν εντοπίζει μια αντίφαση στο γεγονός ότι η συλλογικότητά του συνδέεται με το κυβερνών κόμμα;

«Είμαστε άνθρωποι από τον ευρύτερο κόσμο της Αριστεράς, κάποιοι έχουν σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι όχι. Είμαστε ένα ανεξάρτητο όχημα και δεν ταυτιζόμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν κοιτάς ποιος είναι κυβέρνηση, αλλά πού υπάρχει εργοδοτική αυθαιρεσία».

Με το σύνθημα «σπάμε τον φόβο - κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία» οι Reworkers υποδέχονται τις καταγγελίες νέων εργαζομένων σε ειδική φόρμα στην ιστοσελίδα τους.

«Γενεο-κτονία»

Μια γενιά αφανίζεται κοινωνικά και πολιτισμικά

Ο Σωτήρης Χτούρης είναι κοινωνιολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Το 2017 επιμελήθηκε και δημοσίευσε την έρευνα «Οι νέοι στην Ελλάδα σήμερα - Κοινωνική κατάσταση, εργασία και κοινωνικά δίκτυα» (εκδ. Επίκεντρο).

Η μελέτη παρουσιάζει τα κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των νέων, αλλά και τα σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα που αντιμετωπίζουν: ανεργία, φτώχεια, προοπτικές απασχόλησης και ευζωία:

«Από την έναρξη της κρίσης μέχρι σήμερα οι νέοι έχουν υποστεί μια δεινή ‘‘επίθεση’’, με αποτέλεσμα κάποιοι να μεταναστεύουν αναγκαστικά κι άλλοι να περιθωριοποιούνται.
Οι νέοι εμφανίζονται ως ‘‘μειωμένοι’’ πολίτες, παραμένοντας για μεγάλο διάστημα στη στέγη και την οικονομική προστασία της οικογένειας και αποδεχόμενοι την ‘‘κυνική’’ πραγματικότητα της χαμηλόμισθης, ακόμα και της ουσιαστικά ‘‘μη αμειβόμενης εργασίας’’.
Η οικογενειακή προστασία ωστόσο αποτελεί παγίδα (αφού τους αποκόπτει από την ενεργή κοινωνική, εργασιακή και πολιτική ζωή) και συχνά εγκλωβισμό σε μια διαρκή αρχική ή μεταπτυχιακή εκπαίδευση.
Διαμορφώνεται έτσι μια γενιά που δεν είναι ενεργή στη διαμόρφωση του κοινωνικού της κόσμου.
Πρόκειται για το κοινωνικό φαινόμενο της ‘’Γενεο-κτονίας’’, δηλαδή μιας γενιάς που αφανίζεται κοινωνικά και πολιτισμικά, χωρίς τη δυνατότητα απογόνων και δημιουργικής και διαμορφωτικής παρουσίας στα δημόσια θέματα.
Ενα φαινόμενο που έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τους ίδιους τους νέους, αλλά και για την επιβίωση της Ελλάδας ως μιας ενεργής και δημιουργικής χώρας στο παγκόσμιο περιβάλλον.
Ο τρόπος που συχνά παρουσιάζεται η ανεργία των νέων -ως ένα τεχνικό πρόβλημα διαχείρισης της αγοράς εργασίας ή μόνο ως αποτέλεσμα της πρόσφατης κρίσης- αποκρύπτει τη βαθιά δομική κρίση που κατατρέχει διαχρονικά τη σύγχρονη Ελλάδα, με αποκορύφωμα την επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων. Οι ζημιωμένοι και τα βασικά θύματα αυτού του κοινωνικού καθεστώτος είναι οι νέοι, αυτοί δηλαδή που πρέπει να είναι στραμμένοι δημιουργικά στο μέλλον.
Η Πολιτεία και οι προηγούμενες γενιές τούς στρέφουμε όμως να συμβιβαστούν με ένα καταστροφικό κοινωνικό παρελθόν, τον μαρασμό ή τη φυγή.
Η στροφή προς μια αφύπνιση της κοινωνίας για τη δημιουργική διαρκή στήριξη κυρίως της νέας γενιάς -πιο πέρα από τις μικρές γιορτές και προβολές των επιχειρηματικών start ups και άλλων παρεμβάσεων μικρής εμβέλειας- είναι σήμερα παραπάνω από επιτακτική. Απαιτούνται μαζικές μεταβολές, μεταρρυθμίσεις και συνηγορία υπέρ των νέων».

Αντισυνταγματική διάταξη με τις «ευλογίες» του ΣτΕ

Της Σοφίας Παπαοικονόμου*

Με το δεύτερο μνημόνιο, παράλληλα με την αποδόμηση των συλλογικών συμβάσεων, επιβλήθηκε γενική μείωση του κατώτατου μισθού για όλους -και ειδικά για τους νέους κάτω των 25 ετών- κατά 32%.

Ετσι ο βασικός μισθός από 751 ευρώ μειώθηκε στα 511 ευρώ μικτά.

Η διάταξη είναι αντισυνταγματική: η δυσμενής διάκριση σε βάρος των νέων αντίκειται και στο άρθρο 4 («οι Ελληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις»), και στα άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος για τη μισθολογική ισότητα.

Η μισθολογική και κοινωνική ανισότητα σε βάρος των νέων παραβιάζει τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας.

Αντίκειται σε θεμελιώδεις ελευθερίες του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου. Τέλος, είναι σε ευθεία αντίθεση με τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας.

Ωστόσο, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας για λόγους «υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος» (δημοσιονομικές συνθήκες, αποφυγή χρεοκοπίας) θεωρεί θεμιτές τις μειώσεις και αντισυνταγματική μόνο την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία (απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ 2307/2014).

Το Πόρισμα της Επιτροπής Σοφών, που συγκροτήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση ως μηχανισμός παρακολούθησης της διαπραγμάτευσης, για τον κατώτατο μισθό των νέων προτείνει ως «βέλτιστη πρακτική» μια χρυσή τομή των παραπάνω, συνδέοντας τις αμοιβές με την εργασιακή εμπειρία: 90% του γενικού κατώτατου μισθού για τον πρώτο χρόνο εργασιακής εμπειρίας και 95% για τον δεύτερο.

* νομικού

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Ο Μασάο Ουσιμπόρι δεν έχει εύκολη δουλειά. Ο επικεφαλής της περιφέρειας που έχει γίνει σύμβολο της καταστροφής πολεμά επί 7 χρόνια για να επαναφέρει την κανονικότητα στην περιοχή ευθύνης του μετά από τον πυρηνικό όλεθρο. «Πριν από την καταστροφή η Φουκουσίμα ήταν μια όμορφη περιοχή», λέει ο 53χρονος. Όμως η ενδεκάτη Μαρτίου, η ημερομηνία της τριπλής τραγωδίας στη χώρα, με το σεισμό, στη συνέχεια το τσουνάμι και μετά το πυρηνικό δυστύχημα άλλαξε δραματικά τη μοίρα της Φουκουσίμα.

Δυσπιστία για τα αγροτικά προϊόντα

18.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τις πλημμύρες. Όμως η επιτομή της καταστροφής ήταν το πυρηνικό δυστύχημα, ακόμη κι αν δεν κόστισε άμεσα ανθρώπινες ζωές. Από τότε οι Ιάπωνες αποφεύγουν τα προϊόντα της περιοχής, που κάποτε ήταν ο σιτοβολώνας της χώρας. Ανεξαρτήτως είδους, είτε πρόκειται για ρύζι, κρέας ή φρούτα, οι τιμές των προϊόντων ακόμη και 7 χρόνια μετά δεν έχουν επιστρέψει στα κανονικά τους επίπεδα. «Η κακιά φήμη τους δεν έχει αποκατασταθεί» παραδέχεται ο Ουσιμπόρι, «αλλά αδίκως, γιατί ό,τι προέρχεται από τη γη για πώληση στις αγορές είναι απολύτως ασφαλές». Ο υπουργός Ανοικοδόμησης Μασαγιόσι Γιοσίνο επιμένει ότι η Ιαπωνία τηρεί τα παγκόσμια αυστηρά στάνταρ όταν πρόκειται για μετρήσεις ακτινοβολίας. Υπάρχουν λίγες εξαιρέσεις όπως τα μανιτάρια και τα κάστανα που τα ποσοστά είναι οριακά, αλλά όλα τα υπόλοιπα είδη εδώ και τρία χρόνια δεν έχουν ξεπεράσει τα επιτρεπτά όρια. Αυτό επετεύχθη χάρη στις γιγαντιαίες προσπάθειες απολύμανσης που έχουν συμβάλει στο να πέσει κατά 74% η ακτινοβολία σε σύγκριση με τον Νοέμβριο του 2011 σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων γύρω από τα μολυσμένα ερείπια.

Σήμερα οι τιμές σε πόλεις της περιφέρειας Φουκουσίμα όπως η Ιβάκι ή ακόμη και η ομώνυμη πρωτεύουσα βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο όπως σε άλλες πόλεις του κόσμου. Στην πόλη Ιβάκι έχουν μετρηθεί 0,06 μικροσίβερτ την ώρα, όταν οι αντίστοιχες τιμές στο Βερολίνο είναι 0,08 μικροσίβερτ. Αλλά και η κυβέρνηση έχει άρει μερικώς τα σχέδια εκκένωσης. Από 12% βρίσκονται ακόμη υπό καθεστώς απαγόρευσης μόνο ποσοστό 2,7% της επιφάνειας της Φουκουσίμα. Το περίεργο είναι ότι μόνο ένας μικρός αριθμός των άλλοτε κατοίκων της θέλουν να επιστρέψουν στις εστίες τους. Εκφράζεται μάλιστα η κατηγορία ότι η κυβέρνηση έχει διακόψει την οικονομική βοήθεια για να αναγκάσει τους ανθρώπους να επιστρέψουν και να εμφανίσει εικόνα επιστροφής στην καθημερινότητα εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 στο Τόκιο.

Βιομηχανικό κέντρο η Φουκουσίμα

Τα πρώτα παιγνίδια μπέιζμπολ θα γίνουν στην επαρχία Φουκουσίμα. «Είναι μια καλή ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο ότι οι άνθρωποι άφησαν πίσω τους την καταστροφή» είπε πρόσφατα η Μάκι Κομπαγιάσι, επικεφαλής της Ολυμπιακής Οργανωτικής Επιτροπής, απορρίπτοντας φόβους για υψηλές τιμές ακτινοβολίας. «Τέτοιος λόγος δεν υπάρχει». Και έτσι η κυβέρνηση κρατά ψηλά τη «σημαία της διαφήμισης» για να προσελκύσει στην Φουκουσίμα όσο περισσότερους ξένους γίνεται. Περιβαλλοντικές οργανώσεις προειδοποιούν τους πρώην κατοίκους κοντά στα μολυσμένα ερείπια των αντιδραστήρων να μην επιστρέψουν εσπευσμένα στις εστίες τους. Η Greenpeace μέτρησε τιμές ακτινοβολίας, για παράδειγμα στις κοινότητες Λιτάτε και Νάμιε, εκατό φορές πάνω από τα ισχύοντα επιτρεπτά όρια. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση ήρε τις οδηγίες εκκένωσης για τις δύο αυτές κοινότητες πριν ένα χρόνο. Ωστόσο, μόνο ένα μικρό ποσοστό των κατοίκων που διέφυγε από εκεί επέστρεψε στις οικίες τους. Βέβαια όχι μόνο φοβούμενοι την ακτινοβολία, αλλά διότι πολλοί ξεκίνησαν στο μεταξύ μιαν άλλη ζωή εκεί που πήγαν, λέει ο περιφερειάρχης Ουσιμπόρι, και κάνει λόγο για μια δραματική μείωση του αριθμού των κατοίκων στην επαρχία του.
'
Παρόλα αυτά το κράτος ρίχνει τεράστια ποσά φορολογουμένων για την ανοικοδόμηση των υποδομών στις πρώην αποκλεισμένες περιοχές. Η ιδέα πίσω από την απόφαση είναι ότι εφόσον οι πρώην κάτοικοι δεν θέλουν να επιστρέψουν, να έρθουν άλλοι. Για αυτό τον λόγο η κυβέρνηση δημιούργησε το σχέδιο Fukushima Innovation Coast Framework, με νέες βιομηχανίες, για να δημιουργηθεί χώρος με νέες τεχνολογίες για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και Know how για το πώς μπορεί να αποσυναρμολογηθεί ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Και φυσικά ρομπότ, που χρειάζονται για να εξουδετερώσουν τα μολυσμένα με ακτινοβολία ερείπια του πυρηνικού σταθμού. Η κατάσταση λέγεται ότι είναι σταθερή, αλλά μέχρι τώρα δεν έχουν προχωρήσει οι εργασίες συλλογής της άκρως επικίνδυνης καύσιμης ύλης των αντιδραστήρων. Για να γίνει θα πρέπει να περάσουν δεκαετίες. 

Τα πολεμοφόδια των φασιστικών ομάδων, τα μέλη των οποίων, σύμφωνα με τη δικογραφία, είχαν περάσει από την εγκληματική οργάνωση αποκαλύπτει η εφημερίδα "Έθνος της Κυριακής".

Σε αγωνιώσεις προσπάθειες προκειμένου να δημιουργηθούν νέα τάγματα εφόδου που θα συναγωνίζονταν αυτά της Χρυσής Αυγής, τα οποία από τον Σεπτέμβριο του 2013 και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα έχασαν μέλη και έδαφος, φαίνεται πως είχαν αποδυθεί οι νεοναζί εξτρεμιστές.

Όπως προκύπτει από την έρευνα, φέρονται να διεκδικούσαν μερίδιο από τη ρατιστική βία και από τον περασμένο Οκτώβριο είχαν πολλαπλασιαστεί τα χτυπήματά τους. Οι πρωταγωνιστές των νεοναζιστικών οργανώσεων είχαν «θητεύσει» στη Χρυσή Αυγή και εξακολουθούσαν να έχουν επικοινωνία με τα πρωτοπαλίκαρά της οργάνωσης του Πειραιά, σύμφωνα με τη δικογραφία. Το ΕΘΝΟΣ της Κυριακής φέρνει στο φως της δημοσιότητας φωτογραφίες-ντοκουμέντα από τις βόμβες των «Ανένταχτων Μαιάνδρων Εθνικιστών» (ΑΜΕ) και της «Combat 18» που εντόπισε η Αντιτρομοκρατική στις κατ' οίκον έρευνες και οι οποίες ήταν έτοιμες προς χρήση.

Παράλληλα από τις 600 σελίδες απομαγνητοφωνημένων συνομιλιών γίνεται σαφές ότι υπήρχε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ όλων των ναζιστικών ομάδων. Αρκετοί από τους συλληφθέντες για συμμετοχή στους «ΑΜΕ» και στην «Combat 18» γνώριζαν μέλη της οργάνωσης «Απέλλα» που χτύπησε το στέκι «Φαβέλα» το καλοκαίρι του 2017, και μάλιστα είχαν επαφές με τον 26χρονο σκληροπυρηνικό, πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, που είχε συμμετοχή σε πολλά περιστατικά ωμής βίας.

Οι αξιωματικοί της Αντιτρομοκρατικής εστιάζουν την προσοχή τους σε αναφορά 35χρονου από το Χαϊδάρι, παλιού χρυσαυγίτη, που συνελήφθη την περασμένη Τρίτη, ο οποίος στις 3 Ιανουαρίου 2018 σχολιάζει τηλεφωνικά συγκέντρωση που οργάνωσε ο ίδιος στο Σύνταγμα κατά του συμφώνου συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια: «Στο Σύνταγμα ήρθανε οι ΑΜΕ, η Χρυσή Αυγή από τον Πειραιά (σ.σ.: αναφέρει γνωστό στέλεχος της ΧΑ), η Χρυσή Αυγή από το Μενίδι, ήρθε η Ανακατάληψη, ο Ιερός Λόχος. Ήρθανε και οι άλλοι οι βλάκες οι Αλβανοί από την Propartia. Ήρθανε οι Απέλλα του Περίανδρου».