– του Νίκου Μπογιόπουλου

Παρατήρηση 1η: Όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό, η ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, αυτό είναι ποδόσφαιρο. Όταν, όμως, παίζει ο Μαρινάκης με τον Μελισσανίδη, ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, ο Σαββίδης με τον Μαρινάκη και ο Μαρινάκης με τον Αλαφούζο, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτό είναι άλλου τύπου παιχνίδι…

    Παρατήρηση 2η: Εδώ και 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η πολιτική που ακολουθείται (και) στο ποδόσφαιρο «παράγει» διάφορα «διαμάντια»: «Χοντρούς» και «Περίεργους», «Αγαπούλες» και «μπάρμπα-Θωμάδες», «Ρίνγκο» και «Κοκαλιάρηδες», «Τίγρεις» και «Κάου-μπέους». Δεν πρόκειται για ονόματα μαφιόζικων συμμοριών στο Σικάγο. Είναι τα προσωνύμια και τα χαριτωμένα παρατσούκλια ευυπόληπτων παραγόντων που κατά καιρούς διοικούν και ελέγχουν το ελληνικό ποδόσφαιρο…

    Τι τρέχει λοιπόν; Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που παρακολουθούμε με τους μεν να κατηγορούν τους δε ως «νονούς» και εγκεφάλους «εγκληματικών συμμοριών»; Τι σόι ματς είναι αυτό όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση μοιάζουν να στοιχίζονται πίσω τους και να τσακώνονται για τα «μάτια» τους στη Βουλή, ανταλλάσοντας μύδρους μεταξύ τους ότι η μια εξυπηρετεί τον τάδε εφοπλιστή-ποδοσφαιροπαράγοντα και η άλλη τον δείνα ολιγάρχη-ποδοσφαιροπαράγοντα;

    Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που, πίσω από τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου, το παρασκήνιο μιλάει για ένα κλωτσοσκούφι εξουσίας που περιλαμβάνει από  εξυπηρετήσεις, διευκολύνσεις και αρπαγή χρυσοφόρων δημόσιων οργανισμών μέχρι κρατικό χρήμα, μιντιακά συγκροτήματα και «προσυμφωνημένες αποκρατικοποιήσεις»;

    Όλα αυτά συνιστούν τις πολλές όψεις της αθλιότητας, της εξαχρείωσης, της ατομικής και οπαδικής αλλοτρίωσης, της μπίζνας που ονομάζεται «επαγγελματικό ποδόσφαιρο». Και που δεν θα μπορούσε παρά να παίζεται -μέσα και έξω από τα γήπεδα- σύμφωνα με τους κανόνες, τα ήθη και τις μεθόδους που αρμόζουν σε ένα σύστημα που αφού έχει ως ευαγγέλιο τον «ανταγωνισμό» δεν μπορεί παρά όποιος θέλει να πάρει τη θέση του «Θεού» στο Κολοσσαίο να ποζάρει σαν ο «καπετάν γαμάω».

    Αυτό το καθεστώς, που στα γήπεδά του παίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο των Ανωνύμων Εταιρειών με τα τρανταχτά επώνυμα των VΙΡ και των μεγαλομετόχων, δεν είναι παρά η κοινωνία που ελέγχεται από τους κατά καιρούς ανταγωνιζόμενους πετρελαιάδες-προέδρους. Τους αντιπαρατιθέμενους τραπεζίτες-προέδρους. Τους «εμπόλεμους» εφοπλιστές-προέδρους. Τους βιομηχάνους-προέδρους. Τους μιντιάδες-προέδρους. Ενίοτε από την παρέα δεν λείπουν και οι πρόεδροι-θαμώνες του Κορυδαλλού…

    Το ποδόσφαιρο – ειδικά σε μια χώρα όπου η σαπίλα ξεπερνάει τη σαπίλα της Δανιμαρκίας – δεν θα μπορούσε παρά να επιλέγεται ως προνομιούχος αρένα για τα σαρκοφάγα και τα πιράνχας του συστήματος, που μαζί με τα πετρέλαια, τα λιμάνια, τους δρόμους, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, τα μίντια, ελέγχουν και το ποδόσφαιρο.

    Το πρώτο θύμα τούτης της αδυσώπητης αρένας συμφερόντων και ανταγωνισμών είναι η ίδια η μπάλα. Πράγμα απολύτως λογικό, αφ’ ης στιγμής δικό τους είναι το σάπιο αυτό «εμπόρευμα» που παράγεται μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Σάρκα από τη σάρκα τους. Γέννημα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των «αφεντικών» του. Αυτού του ποδοσφαίρου που βρωμάει (και βρωμάει όπως ακριβώς το ψάρι: από το κεφάλι) η «βιτρίνα» κάθε τρεις και λίγο θρυμματίζεται. Αποκαλύπτοντας το θέαμα της χρεοκοπίας -ποιων άλλων;- των «αφεντικών» του.

     Η κατάσταση στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί όπως περίπου όλα τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία: Οι «ισχυροί» και οι «ξύπνιοι» του χρήματος άλωσαν το ποδόσφαιρο, αυτόν τον εξαιρετικά προνομιακό χώρο για τη φιλοτέχνηση του προφίλ τους και την προώθηση της κάθε λογής επιχειρηματικής τους δραστηριότητας. Σ’ αυτό το «παιχνίδι» εξουσίας, κοινωνικής καταξίωσης και επιχειρηματικής διείσδυσης τυγχάνουν εφαρμογής όλοι οι κανόνες της αγοράς και βρίσκουν θέση όλα τα αγοραία μπουμπούκια του συστήματος: επιφανείς λεφτάδες, μαριονέτες, τύποι του υποκόσμου…

    Βασικό μέλημα των παραπάνω «παραγόντων» είναι, με εφόδιο τη «θρησκεία» της μπάλας, να εισβάλουν στη συνείδηση της εξέδρας, σαν «θεοί» της εκάστοτε ΠΑΕ και μέσω αυτής να ασκήσουν κοινωνική-πολιτική πίεση. Για το χτίσιμο του βασιλείου τους, στην αρχή έχουν ανάγκη από τους «πιστούς οπαδούς» της ομάδας, που με κατάλληλες κινήσεις τους μετατρέπουν σε «ιδιωτικούς στρατούς».

   Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι «ειδικά τάγματα» αυτού του «ιδιωτικού στρατού» δεν χρησιμοποιούνται για «ειδικές αποστολές» έρχεται ενίοτε η στιγμή που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη θέληση του «προέδρου – αφεντικού», δημιουργώντας του πρόβλημα. Αλλά ακόμα και τότε, ο εκάστοτε κύριος πρόεδρος, όταν δεν τους προστατεύει («αυτούς τους φιλάθλους έχουμε, δεν θα τους αλλάξουμε» έλεγε παλιότερα ο Κόκκαλης για διάφορα τυπάκια που διασύρουν την ιστορία του Ολυμπιακού), το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πετάξει από πάνω του το στίγμα του δόκτορα Φρανκενστάιν.

    Όση υποκρισία όμως και αν διακινηθεί από τις ΠΑΕ ή τις κυβερνήσεις, είναι πανθομολογούμενο: το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι πια το βασίλειο των Φρανκενστάιν. Σάπιο και αδιόρθωτο, ανεξάρτητα από τις διακηρυγμένες «καλές προθέσεις» όσων θέλουν ή λένε ότι θέλουν να το «εξυγιάνουν».

    Μιλούν για «αθλητισμό και πολιτισμό». Μια εικόνα της πορείας που έχει πάρει το ποδόσφαιρο στα χέρια τους είναι τούτη: Παλιά οι μανάδες έστελναν τα παιδιά τους στον αθλητισμό για να τα προφυλάξουν από τις «κακές συνήθειες» και τις «κακές παρέες», για να «μην μπλέξουν». Αλλά στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο κάποια στιγμή έφτασαν να ελέγχουν τις τύχες ομάδων άτομα που κατηγορούν ο ένας τον άλλον πως η θέση του είναι στη φυλακή, που ένας αποκαλεί τον άλλον «ναρκέμπορα» και άλλος τον πρώτο «λαθρέμπορα»…

    Στο ποδόσφαιρο-εμπόριο φιγουράρουν τύποι που μόνο και να τους κοιτάξεις… λερώνεσαι. Στα τραπέζια παρά τω πλευρώ του εκάστοτε υπουργού Αθλητισμού και μάλιστα στις συνεδριάσεις για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα, φτάσαμε να βλέπουμε να συμμετέχουν ακόμα και παράγοντες που (όταν δεν εισβάλουν στα γήπεδα ή δεν παίζουν ξύλο με άλλες «φίρμες» του δημόσιου βίου στις πλατείες και τους δρόμους του Κολωνακίου) γδύνουν διαιτητές και μετατρέπουν συνεδριάσεις της ΕΠΑΕ σε ρινγκ όπου πλακώνονταν με άλλους ποδοσφαιροπαράγοντες. Πόσοι τέτοιοι δεν πέρασαν στα 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου από τα πόστα του ποδοσφαιρικού βασιλείου και πόσοι απ’ αυτούς δεν είχαν αναλάβει να «διορθώσουν» την κατάσταση στο χώρο του ποδοσφαίρου;

    Ναι, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όλοι αυτοί που αλληλοκατηγορούνται για φαινόμενα ανυποληψίας, ίντριγκας, παρανομίας, ατιμίας και βίας μέσα και έξω από τα γήπεδα, αποφεύγουν πάντα να μιλούν για την πολύμορφη βία στην οποία πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Μια βία ποιοτικά «ανώτερη» από της εξέδρας, μια βία που λειτουργεί (συνειδητά ή ασυνείδητα) σαν «πρότυπο» για τους αφιονισμένους.

    Ιδού μερικά τέτοια «πρότυπα» (σσ: πολύ πριν ο Σαββίδης μπουκάρει στον αγωνιστικό χώρο με το περίστροφο περασμένο στο ζωνάρι του): 

• Πιστολιές μέσα στο χώρο των VIP στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, όταν θεωρήθηκε ότι ο πρόεδρος της ΕΠΑΕ Β. Μητρόπουλος αδικούσε την ΑΕΚ…
• Προεδρεύων του Παναθηναϊκού να συμμετέχει στον ξυλοδαρμό διαιτητή στο γήπεδο της Λ.Αλεξάνδρας επειδή στα τελευταία λεπτά του αγώνα έδωσε πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού…
• «Ηρωικές έφοδοι» προέδρου κατά του επόπτη στο ματς Παναθηναϊκός-Εθνικός, με το φακό να αποθανατίζει το κουμπούρι περασμένο στη ζώνη του παντελονιού του…
• «Παράγοντες» που μπαίνουν στα γήπεδα, ξυλοφορτώνουν καμέραμαν και ανοίγουν τις πόρτες για να εισβάλουν μαινόμενοι οπαδοί, όπως τα σχετικά «ανδραγαθήματα» του Σαλιαρέλη στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον αγώνα Ολυμπιακός-Αθηναϊκός…

    Σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο άνθρωποι δολοφονούνται από κροτίδες στις κερκίδες ή από μαχαίρια στους δρόμους, χουλιγκάνοι στήνουν καρτέρια με σουγιάδες και λοστάρια στα σοκάκια, δημοσιογράφοι μαχαιρώνονταν (Συρίγος, Στέλλας) και άλλοι δέχονται «περιποιήσεις» από φουσκωτούς, σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο γίνονταν υφυπουργοί άτομα σαν εκείνον που τον έμαθε το πανελλήνιο βλέποντάς τον να κυνηγάει τον διαιτητή στο γήπεδο της Καβάλας, εδώ είναι που η «παράγκα» μετατρέπεται σε παρθεναγωγείο όταν μεθοδεύονται οι χαριστικές ρυθμίσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων προς τις ΠΑΕ από εκείνους που με την ίδια ευκολία ξεπαστρεύουν λόγω «χρεών» την περιουσία του λαού, από ΟΠΑΠ μέχρι αυτοκινητόδρομους και από ξενοδοχεία μέχρι λιμάνια και βιομηχανίες…

    Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο απ’ όσα μπορεί να μνημονεύσει κανείς προς όσους αναζητούν το άλλοθι να πέφτουν από τα σύννεφα με τα όσα συμβαίνουν σήμερα εντός και πέριξ του ποδοσφαίρου. Η ποδοσφαιρική «παραγκούπολη» (που όλο… ξηλώνεται)  δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Είναι το νομιμοποιημένο αυθαίρετο της κυρίαρχης πολιτικής. Είναι το μήλον της έριδος μεταξύ χαλίφηδων και επίδοξων χαλίφηδων που έχουν μεταφέρει στο ποδόσφαιρο το σπορ της αρπαχτής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του γκαγκστερικού ανταγωνισμού.

    Και πώς μπαίνει τέλος σ’ αυτή την τερατογένεση; Με έναν και μόνο τρόπο: Με την έξωση από το ποδόσφαιρο όλων αυτών των εμπόρων που το καπηλεύονται. Με την απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό γενικότερα.

    Μα αυτό δεν είναι «ρεαλιστικό», αντιτείνουν πολλοί. Απαντάμε: Να παλεύει κανείς για την έξωση όλων αυτών από το ποδόσφαιρο (και από τη ζωή μας) είναι απείρως ρεαλιστικότερο από το να πιστεύει κανείς ότι το ποδόσφαιρο (και η ζωή μας) θα «εξυγιανθεί» όσο αυτοί και η πολιτική που τους θρέφει θα συνεχίσουν να ελέγχουν το ποδόσφαιρο (και τη ζωή μας). 

(το σημερινό μας κείμενο είναι επικαιροποιημένο άρθρο που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2014 στο περιοδικό Unfollow)

Πηγή: imerodromos.gr

Επιμένει το ΔΝΤ για να εφαρμοσθεί ένα χρόνο νωρίτερα, δηλ. από 1/1/2019, μαζί με την μεγάλη περικοπή των συντάξεων, η συμφωνημένη μείωση, περίπου στο μισό, του αφορολόγητου για όλα τα φυσικά πρόσωπα (χωρίς αντίμετρα με μείωση του ΕΝΦΙΑ, μείωση συντελεστών) επιφέροντας, έτσι, πιο γρήγορα ένα θανάσιμο διπλό οικονομικό πλήγμα στον δοκιμαζόμενο και πενόμενο ελληνικό λαό.

Κάποιοι χρησιμοποιούν τα εθνικά προβλήματα αλλά και την κρίση στο ποδόσφαιρο για να μεταθέσουν χρονικά τα ψηφισμένα σφαγιαστικά μέτρα που δίνουν την χαριστική βολή στα πλατιά λαϊκά στρώματα. Αντίσταση τώρα και αντεπίθεση για μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια και λιτότητα.

Ν.Ζ

Στη συνέχεια παραθέτουμε αναλυτικό ρεπορτάζ για το αφορολόγητο:

Περικοπή αφορολογήτου το 2019 χωρίς αντίμετρα σε ΕΝΦΙΑ – μείωση συντελεστών

Συνεχίζει να στυλώνει τα πόδια το ΔΝΤ, σύμφωνα με πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, απαιτώντας να εφαρμοσθεί έναν χρόνο νωρίτερα, δηλαδή από το 2019, η μείωση του αφορολογήτου μαζί με την περικοπή των συντάξεων. Μάλιστα θεωρεί ότι δεν μπορούν να εφαρμοσθούν τα αντίμετρα και του 2019 (κοινωνικό πακέτο), αλλά και του 2020 (μείωση συντελεστών ΕΝΦΙΑ και συντελεστών φορολογίας εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων και μείωση ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης).

Η Κομισιόν φέρεται να διαφωνεί με την θέση του ΔΝΤ και προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα αρκετά πάνω από 3% του ΑΕΠ για το 2017 ( σ.σ. κυβερνητικές πηγές εκτιμούν ότι θα κλείσει στο 3,5% του ΑΕΠ).

Παρ’ όλα αυτά και η Κομισιόν συμφωνεί στη μετάθεση των διαπραγματεύσεων έως ότου τελικά τα στοιχεία καταστούν διαθέσιμα τον Μάιο – Ιούνιο. Και τούτο διαμορφώνει ένα ακόμη πιο ασφυκτικό πλαίσιο διαπραγματεύσεων, με την ελληνική κυβέρνηση πλέον να καλείται να αναλάβει τις δικές της ευθύνες για να μην προκαλέσει “ατύχημα” με μία καθυστέρηση στην 4η αξιολόγηση αλλά και να διαπραγματευθεί για τη μεγάλη συμφωνία..

Χθες, στο Eurogroup ο Επίτροπος Μοσκοβισί κατέστησε και πάλι σαφές ότι πρέπει να υπάρξει η τελική πολιτική συμφωνία έως την 21η Ιουνίου που συνεδριάζει το Eurogroup. Έως τότε πρέπει να ληφθούν αποφάσεις για… όλα: για νέες παρεμβάσεις στο χρέος, για την επόμενη ημέρα και για την 4η αξιολόγηση…

Τι ζητά το ΔΝΤ

Το ΔΝΤ, όπως έγραφε το Capital.gr, ζητά να έχει διαθέσιμα τα στοιχεία για το ΑΕΠ του 1ου τριμήνου του 2018 που θα ανακοινωθούν στις 4 Ιουνίου, την επικύρωση για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2017 (θα ανακοινωθούν από την Eurostat στις 23 Απριλίου), αλλά και τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής των τραπεζών (θα ανακοινωθούν στις 5 Μαΐου).

Αν το ΔΝΤ λοιπόν επιμείνει σε μία εμπροσθοβαρή εφαρμογή των μέτρων και μετά από την ανακοίνωση των παραπάνω στοιχείων (αν βεβαίως τα στοιχεία αυτά δεν εμπεριέχουν ανατροπές), τότε θα διαμορφωθεί ένα δύσκολο “παζάρι”. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρεται διατεθειμένη να ασκήσει πιέσεις και σχεδιάζει να ζητήσει στοιχεία από το ΔΝΤ για τον τρόπο που εξάγει τις προβλέψεις του. Ωστόσο, και η Κομισιόν γνωρίζει καλά ότι οι δανειστές της Ελλάδας συνεχίζουν να επιθυμούν την παρουσία του Ταμείου στο πρόγραμμα…

Έτσι, εκτιμάται ότι το ΔΝΤ ίσως να μπορεί -αν το αποφασίσει και υπάρξει συμφωνία- να ενσωματωθεί στο ελληνικό πρόγραμμα τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο, δηλαδή λίγο πριν τη λήξη του. Η συμμετοχή του θεωρείται ότι έχει σχέση με την αξιοπιστία που θα προσδώσει μία τέτοια κίνηση και όχι με την παροχή των 1,6 δισ. ευρώ που προβλέπει η επί της αρχής συμφωνία.

Υπενθυμίζεται ότι η μείωση του αφορολόγητου έχει θεσμοθετηθεί για το 2020 εκτός και αν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους άλλους θεσμούς και την κυβέρνηση κρίνει ότι πρέπει να έρθει πιο νωρίς για να διασφαλιστεί το πλεόνασμα στο 3,5% του ΑΕΠ.

Διεθνής κρίση, Γερμανία και τεστ αντοχής

Η θέση του ΔΝΤ και τα χρονικά ορόσημα που θέτει, διαμορφώνουν και τον χρόνο έλευσης των θεσμών στην Αθήνα για την 4η αξιολόγηση και για τα 88 προαπαιτούμενα. Αυξάνουν τον βαθμό δυσκολίας καθώς υπάρχουν και άλλα μέτωπα.

Οι Βρυξέλλες παραδέχονται ότι η συνολική συμφωνία της 21ης Ιουνίου θα είναι μία πολύ περίπλοκη συμφωνία. Και καταστούν σαφές ότι η τεχνική συζήτηση για την 4η αξιολόγηση θα πρέπει να τελειώσει (έστω σε πολύ μεγάλο βαθμό) τον Μάιο για να απελευθερωθούν οι πολιτικές συζητήσεις.

Η σημασία των υπολοίπων μετώπων είναι τεράστια. Γιατί αν δεν ολοκληρωθεί ομαλά η τεχνική συμφωνία έως στις αρχές Μαΐου, τότε δεν θα αφήσει “χώρο” για τη μεγάλη διαπραγμάτευση για το ΔΝΤ, για το χρέος και για την επόμενη ημέρα. Και χθες στο Eurogroup ήταν ξεκάθαροι ότι χωρίς τα 88 προαπαιτούμενα δεν θα ληφθεί απόφαση για το χρέος

Ανάμεσα στα 88 προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης, πέρα από τις περικοπές σε αφορολόγητο και συντάξεις καθώς και τα αντίμετρα, τα πιο μεγάλα μέτωπα είναι σύμφωνα πληροφορίες:

* Η αναθεώρηση των αντικειμενικών αξιών, ένα μέτωπο τεχνικά και πολιτικά δύσκολο.

* Η αγορά ενέργειας μαζί με τις παρεμβάσεις στις ιδιωτικοποιήσεις.

*  Το δημόσιο και η τοποθέτηση των νέων στελεχών.

Ωστόσο, στις Βρυξέλλες βλέπουν και άλλους κινδύνους. Ειδική ανησυχία υπάρχει για τους εξωτερικούς κινδύνους που συνδέονται με το ότι δεν είναι βέβαιο πως οι αγορές θα είναι και τους επόμενους μήνες θετικές, ενώ και η γεωπολιτική αστάθεια έχει αρχίσει να δημιουργεί έντονες ανησυχίες. 

Μεγάλο αγκάθι αποτελούν τα τεστ αντοχής των τραπεζών αφού αναμένεται να φανεί αν θα υπάρχουν ή όχι κεφαλαιακές ανάγκες. Το χρονολόγιο επηρεάζεται και από τις εκλογές στη Γερμανία που φέρεται να έχουν μεγάλο ρόλο στην χρονική μετακύλιση των αποφάσεων.

Διασφαλίσεις για την μετά μνημονίου εποχή και κίνδυνοι

Γίνεται σαφές από τις Βρυξέλλες ότι η κρίσιμη περίοδος για την εφαρμογή του προγράμματος είναι τα επόμενα 3 – 4 χρόνια.

Μάλιστα οι ΥΠΟΙΚ της ευρωζώνης φέρεται να έχουν διαμηνύσει ότι θέλουν διασφαλίσεις. Έτσι, επιθυμούν να συνδέσουν την εφαρμογή κάποιων από τα μέτρα για το χρέος με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Οι κίνδυνοι για μετά το πρόγραμμα, σύμφωνα με όσα εκτιμούν στις Βρυξέλλες, είναι ότι:

* Πάντα υπάρχει ένας κίνδυνος χαλάρωσης σε όλα τα κράτη και αναστροφής μεταρρυθμίσεων

* Οι πιο πολλές από τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα έχουν να κάνουν με την αποτελεσματικότητα του δημοσίου. Οπότε υπάρχει ο κίνδυνος μη εφαρμογής από την κρατική μηχανή, ειδικά σε προεκλογική περίοδο.

* Υπάρχουν κατεστημένα συμφέροντα.

* Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια επιτάχυνσης της ανάπτυξης.

Εκτιμούν ότι για να στηριχθεί η ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια τα 4 πιο σημαντικά βήματα είναι η μείωση των κόκκινων δανείων, η αύξηση θελκτικότητας της χώρας για επενδύσεις, ο εκσυγχρονισμός της κρατικής μηχανής αλλά και πιο φιλικές για την ανάπτυξη δημόσιες δαπάνες και φόροι.

Αύξηση του “μαξιλαριού” διαθεσίμων στα 20 δισ. ευρώ

Το ποσό του “μαξιλαριού” διαθεσίμων εκτιμάται πάντως ότι μπορεί να αναπροσαρμοσθεί και πάλι προς τα πάνω έως το τέλος του προγράμματος. Προς το παρόν υπολογίζεται επισήμως στα 16,4 δισ. ευρώ, έναντι 10,4 δισ. ευρώ προηγούμενης πρόβλεψης τον Ιανουάριο.

Πλέον, εκτιμάται ότι με τις νέες εξόδους στις αγορές και όχι μόνο μπορεί να φτάσει στα 20 δισ. ευρώ. Ο λόγος για ένα ποσό που φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες της χώρας έως και το 2019, πιθανόν και τις αρχές του 2020.

Οι τεχνικές εργασίες για το χρέος

Αναφορικά με τις τεχνικές εργασίες για το χρέος, σύμφωνα με πληροφορίες χαράσσονται σε τέσσερις άξονες. Περιλαμβάνουν:

* Πιθανή χρήση μέρους του αδιάθετου ποσού του ESM για την αλλαγή του “προφίλ” του χρέους μέσω εξαγοράς του δανείου του ΔΝΤ.

* Επιστροφή αδιάθετων κερδών ομολόγων (SNP- ANFAs) της τάξης των 4 – 5 δισ. ευρώ.

* Παράταση ωριμάνσεων δανείων του EFSF (2ο δάνειο)

* Μηχανισμό που θα συνδέει τις παρεμβάσεις στο χρέος με την ονομαστική ανάπτυξη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πλαίσιο που διαμορφώνεται για τις αποφάσεις για το χρέος δεν πρέπει να ξεφύγει από τις αποφάσεις του ΔΝΤ του Ιουνίου του 2017. Η βιωσιμότητα του χρέους θα συν-καθοριστεί από την πορεία των πρωτογενών πλεονασμάτων αλλά και από τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων.

Το θέμα του χρέους αναμένεται να συζητηθεί στο Eurogroup του Απριλίου. Εκτιμάται ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα μπορεί να αυξήσουν από τα 32,5 έτη έως 47,5 έτη τη μέση διάρκεια του χρέους.

Πηγές από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι χάθηκαν 3 δισ. ευρώ το 6μηνο Βαρουφάκη με τις κινήσεις που έγιναν από πιθανή επιστροφή κερδών ομολόγων (SNP – ANFAs).

Για τις τεχνικές συζητήσεις σύνδεσης των παρεμβάσεων στο χρέος με το ΑΕΠ, εκτιμάται ότι ακόμη είναι σε πρώιμο στάδιο. Αναζητείται αν η πρόβλεψη του “γαλλικού κλειδιού” θα είναι έτους, 5ετίας ή 10ετίας και πόση θα είναι η ελαστικότητα. Παράλληλα γίνεται η τεχνική εργασία για την νέα σειρά από αιρεσιμότητες και μετά θα γίνει η “ζεύξη” των δύο αυτών πλευρών του χρέους ώστε να ανοίξει η πολιτική συζήτηση.

Αναφορικά με το πώς μπορεί να συνδεθούν με αιρεσιμότητες παρεμβάσεις στο χρέος ή πρόσθετες παροχές από το υπόλοιπο του δανείου του ESM, σύμφωνα με πληροφορίες υπάρχει διαπραγμάτευση σε εξέλιξη. Κάποια βήματα όπως η στήριξη των τραπεζών αν χρειαστεί, θα πρέπει να γίνουν πριν λήξει το πρόγραμμα για να είναι διαθέσιμο το υπόλοιπο του ESM. Αντιθέτως, η αλλαγή του προφίλ του χρέους μπορεί να γίνει εμπροσθοβαρώς ή μπορεί να δοθεί εν μέρει στην αρχή και ένα υπόλοιπο πακέτο παρεμβάσεων να είναι συνδεδεμένο με τον μηχανισμό για το ΑΕΠ. Με ρήτρες μπορεί να συνδεθεί και η επιστροφή των κερδών ομολόγων.

Η προληπτική γραμμή δεν είναι επιθυμητή, αλλά δεν μπορεί να αποκλεισθεί ακόμη

Μετά το πρόγραμμα το ένα σενάριο είναι μία προληπτική πιστοληπτική γραμμή. Στις Βρυξέλλες θεωρούν ότι αν οι αγορές “αγριέψουν” ίσως να χρειαστεί, αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται να είναι το βασικό σενάριο. Το θετικό είναι ότι παρέχουν χρηματοδότηση και ότι υπάρχει διασφάλιση για τις τράπεζες.

Το “ντεφό” είναι ότι στην πράξη αποτελεί νέο πρόγραμμα (σ.σ. ειδικά η μία από τις δύο γραμμές, η ECCL) και αυτό δείχνει προς τα έξω ότι δεν παίρνει η Ελλάδα τον δρόμο εξόδου από το πρόγραμμα. Αρμόδιες πηγές υποστηρίζουν μάλιστα ότι ως “μαγιά” χρηματοδότησης υπάρχουν τα 27,4 δισ. ευρώ των αδιάθετων ποσών του δανείου του ESM που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Έτσι το βασικό σενάριο προς το παρόν είναι κάτι παραπάνω (άγνωστο ακόμη πόσο) από μία κλασική μετα-μνημονιακή εποπτεία με 6μηνες αποστολές ελέγχου ή μία πιο αυξημένη παρακολούθηση. Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως εξηγούν, υπάρχουν και κίνδυνοι και αν λάβει ελάφρυνση χρέους θα υπάρχει η ανάγκη για αυστηρότερη επιτήρηση…

*Πηγή: capital.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

• Όταν η Κομισιόν «ενδιαφέρεται» για το περιβάλλον — ή «για κοίτα ποιος μιλάει»!

Αναρωτιέσαι, πλέον, μήπως το διαρκές, ανελέητο δούλεμα έχει αναχθεί σε βασική αξία του σύγχρονου «ευρωπαϊσμού»… Διαβάζεις ότι η Κομισιόν έδωσε στη δημοσιότητα «δέσμη συστάσεων» προς τα κράτη-μέλη της ΕΕ για την «προστασία του περιβάλλοντος». Ποια; Η Κομισιόν…

Βεβαίως, θέμα μας εν προκειμένω δεν είναι τι ακριβώς θέλει. Είναι το «κοίτα ποιος μιλάει». Ζεις τώρα εσύ στην Ελλάδα και ξέρεις, για παράδειγμα, ότι (και) η «θεσμική Ευρώπη», με την ιδιότητα της πιστώτριας δύναμης, έθεσε προσφάτως ως όρο για την εκταμίευση μιας δόσης την οριστική «ρύθμιση του θέματος» του Ελληνικού. Αξίωση που μόνο αδαείς δεν έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς προαναγγέλλει για το περιβάλλον στην πρωτεύουσα (οι λόγοι έχουν αναλυθεί επανειλημμένως).

Ζεις στην Ελλάδα και ξέρεις ποια θέση έλαβε, τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Αλεξάντερ Βιντερστάιν, όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει τα της ολέθριας για το περιβάλλον –και για πολλούς τομείς κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας στη Χαλκιδική– «επένδυσης» της Eldorado Gold. «Εφαρμογή των μέτρων για τη βελτίωση του επιχειρηματικού και επενδυτικού περιβάλλοντος της Ελλάδας, όπως προβλέπονται στο πρόγραμμα προσαρμογής», ζήτησε ο εκπρόσωπος του… ακοίμητου φρουρού του περιβάλλοντος, που λέγεται Κομισιόν.

Πήρε μήπως το αφτί ή το μάτι κανενός οποιαδήποτε ανησυχία Ευρωπαίων παραγόντων για τις επαπειλούμενες εξορύξεις υδρογονανθράκων που απειλούν να κάνουν αγνώριστη (και τουριστικώς ανεπιθύμητη, όσο κι αν φαντάζει αδιανόητο με τα σημερινά δεδομένα) μια εκπληκτική περιοχή που περικλείει το Ζαγόρι, σαράντα έξι παραδοσιακούς οικισμούς, σημαντικό τμήμα εθνικών πάρκων της Βόρειας Πίνδου, του Βίκου-Αώου και της Πίνδου-Βάλια Κάλντα; Το δικό μας (αφτί και μάτι) δεν έτυχε να πιάσει κάποια έκφραση ή κίνηση ευρωπαϊκής δυσφορίας, για τούτη την παράνοια…

Κι όμως, η Κομισιόν ενδιαφέρεται –λέει– για την προστασία του περιβάλλοντος στις χώρες-μέλη! Αλλά, όχι, δεν συμβαίνει κάτι πρωτότυπο. Απλώς, είτε καταστρέφει τη φύση είτε την εργασία, η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού γίνεται με τα λάβαρα του ψευδεπίγραφου. Γιατί να μην «προστατεύει» και το περιβάλλον η «θεσμική Ευρώπη»; Κατ’ αντιστοιχία «προστατεύει» την απασχόληση, διαλύοντας εργασιακές σταθερές και δικαιώματα δεκαετιών. «Προστατεύει» τη δημοκρατία, πότε φυτεύοντας δοτούς τραπεζίτες σε πρωθυπουργικούς θώκους, πότε επιβάλλοντας ως μέθοδο διακυβέρνησης τις διαδοχικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κι ενίοτε επιδεικνύοντας… αμέριστη κατανόηση σε ωμές παρακάμψεις κοινοβουλευτικών οργάνων, όπως συνέβη με τη γαλλική εθνοσυνέλευση, για να «περάσει» η κυβέρνηση Μακρόν τον νόμο για τα εργασιακά. Διότι και η αστική δημοκρατία οφείλει να γίνεται «ευέλικτη», όπως η εργασία…

Και όταν, ελλείψει ριζοσπαστικής αριστερής αμφισβήτησής της (η τραγωδία της εποχής), η «θεσμική Ευρώπη» θρέφει δυνάμεις ρατσισμού και εθνικισμού, παριστάνει κατόπιν… το θύμα και την ασπίδα, συνάμα. «Εμείς ή ο ακροδεξιός λαϊκισμός», σκούζουν οι τελάληδές της. Είναι σαν να φωνάζει το έλος για τα κουνούπια που έθρεψε και για την ελονοσία που αυτά μεταφέρουν…

Πηγή: prin.gr

Τεράστια επιτυχία σημείωσε το αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό και αντιπολεμικό συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 17/3/2018 στην Ομόνοια και στο οποίο συμμετείχαν χιλιάδες λαού, νεολαίας ενώ εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή προσφύγων και μεταναστών.

Η πορεία ξεκίνησε από την Ομόνοια, συνεχίστηκε στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, μέσω της Σταδίου έφθασε στο Σύνταγμα και από εκεί κατευθύνθηκε στα γραφεία της Ευρωπαϊκή Ένωσης.

Στην συγκέντρωση και την πορεία δεσπόζουσα θέση είχαν τα συνθήματα αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες, η καταδίκη των ιμπεριαλιστικών πολέμων που εξελίσσονται σε διάφορες περιοχές του κόσμου, η καταγγελία ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την αντιπροσφυγική πολιτική της, όπως είναι η συμφωνία Ε.Ε – Τουρκίας, Λιβύης αλλά και της ανάμειξης της ελληνικής κυβέρνησης η οποία συμμετέχει στην ευρωατλαντική αυτή πολιτική και ταυτόχρονα στηρίζει και ενισχύει τις επεμβατικές πολιτικές των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ – Ε.Ε, την ξενοφοβική και ρατσιστική τους πολιτική που ανοίγει τον δρόμο για την ακροδεξιά και τον φασισμό στην Ευρώπη.

Επίσης κοινό ήταν το σύνθημα να προχωρήσει η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσής Αυγής» και να τιμωρηθεί παραδειγματικά για τα διαδοχικά εγκλήματα που έχει διαπράξει.

Στο συλλαλητήριο πήρε και φέτος μέρος η ΠΕΝΕΝ με δικό της μπλοκ και πανό στο οποίο ξεχώριζε το σύνθημα: «Διεθνιστική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες – μετανάστες. Απαιτούμε καμιά ανάμειξη στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις»

Σημειώνουμε ότι στο συλλαλητήριο έλαβαν μέρος δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές συλλογικότητες, πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς καθώς και εκατοντάδες πρόσφυγες – μετανάστες σε ένα μεγάλο πολύχρωμο και πολυεθνικό ποτάμι που διαδήλωσε και απαίτησε να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών.

ΠΕΝΕΝ: Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην διεθνή μέρα δράσης  κατά του ιμπεριαλισμού, ρατσισμού – φασισμού, του πολέμου και της φτώχειας Σάββατο 17 Μάρτη 2018

Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι δυνάμεις του διεθνούς ιμπεριαλισμού ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ρωσία – Κίνα και από κοντά άλλες μικρότερου βεληνεκούς, κλιμακώνουν και ενισχύουν τα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους και ανταγωνίζονται για την απόκτηση νέων πεδίων επιρροής σε διάφορες περιοχές του κόσμου με επίκεντρο την νοτιοανατολική Μεσόγειο, την Βόρεια Αφρική αλλά και τα δυτικά Βαλκάνια.

Στο στόχαστρο αυτών των οξύτατων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών βρίσκονται χώρες όπως η Συρία , η Λιβύη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τα δυτικά Βαλκάνια αλλά και πιο μακριά από την περιοχή μας όπως είναι η Βενεζουέλα, η Κούβα, η Βόρειος Κορέα κ.λπ.

Οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού είναι αυτές που προκαλούν διεθνείς και τοπικές συρράξεις και πολέμους, επιδιώκουν την καταλήστευση των εθνικών πλουτοπαραγωγικών πόρων, την ενδυνάμωση της γεωστρατηγικής τους θέσης και επιρροής, την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση διάφορων χωρών.

Είναι οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού που τρέφουν και καλλιεργούν τις εθνικές και θρησκευτικές αντιθέσεις και ακολούθως επεμβαίνουν στο όνομα της δήθεν προστασίας και της ασφάλειας αυτών των χωρών για να λεηλατήσουν τον εθνικό παραγωγικό τους πλούτο.

Είναι οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού που προκαλούν τις διάφορες αναμετρήσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη και ταυτόχρονα είναι οι ίδιες αυτές δυνάμεις που στρώνουν τον δρόμο στον φασισμό, τον ρατσισμό, την φτώχεια και την καταστροφή.

Είναι οι ίδιες αυτές δυνάμεις που έχουν δημιουργήσει με τις επεμβάσεις τους και τις συνεχιζόμενες πολεμικές συγκρούσεις τα φαινόμενα φτώχειας, πείνας, εξαθλίωσης αλλά και τον ξεριζωμό προσφύγων και μεταναστών που μαζικά εγκαταλείπουν τις χώρες τους αναζητώντας την ασφάλεια και την προστασία της ίδιας της ζωής τους.

Κατά συνέπεια η διεθνής μέρα κατά του ρατσισμού, του φασισμού, του πολέμου και της φτώχειας είναι κατ’ εξοχή μέρα δράσης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την τεράστια απειλή που συνιστά αυτός για τους λαούς όλου του κόσμου!!!   

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις από την μια υποδαυλίζουν και προκαλούν τους πολέμους, και σε σκληρό πολλές φορές ανταγωνισμό μεταξύ τους, και από την άλλη κλείνουν τα σύνορα, πνίγουν χιλιάδες πρόσφυγες -μετανάστες στην θάλασσα της Μεσογείου, καλλιεργούν με την πολιτική τους την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον φασισμό.

Οι πάνω από 5500 νεκροί στην Μεσόγειο την περίοδο 2016-2017 επιβεβαιώνουν την ορθότητα αυτής της άποψής μας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα των συμφωνιών Ευρώπης, Τουρκίας και Λιβύης.

Οι πολιτικές της Ε.Ε με την ενεργή συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης είναι υπαίτιες και υπεύθυνες για τον απάνθρωπο εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ενδοχώρα και σε διάφορα νησιά της χώρας μας.

Παράλληλα η κυβέρνηση παρέχει και εξασφαλίζει νέες διευκολύνσεις στις ΗΠΑ στρατιωτικού χαρακτήρα όπως στην Σούδα, την Λάρισα, την Αλεξανδρούπολη κ.α.

Η πρόσφατη κρίση που είναι σε εξέλιξη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έδειξε για άλλη μια φορά ότι η δήθεν ομπρέλα προστασίας ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ευρώπης συνιστά μια απάτη που αλυσοδένει την χώρα στα δεσμά του ιμπεριαλισμού και από την άλλη οι ίδιες αυτές δυνάμεις επιδιώκουν μέσα από την ένταση και όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων να προωθήσουν ακόμη περισσότερα πολεμικά και εξοπλιστικά προγράμματα και παράλληλα τηρούν ίσες αποστάσεις από την προκλητική μιλιταριστική και σοβινιστική πολιτική της Άγκυρας….

Η ταύτιση της χώρας μας με τις τυχοδιωκτικές επιλογές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η ένταση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού ενισχύουν και στην Ευρώπη τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον φασισμό.

Η εκλογική αλλά και η πολιτική ενίσχυση των δυνάμεων αυτών αποτελεί πλέον για την Ευρώπη μια πραγματικότητα που αφορά τον νότο, τον βορά, την δυτική και ανατολική Ευρώπη!!

Η πολιτική του θεσμοθετημένου νεοφιλελευθερισμού που είναι η κυρίαρχη οικονομική πολιτική της Ε.Ε, η πολιτική της σκληρής λιτότητας, της ενίσχυσης και διεύρυνσης της κερδοφορίας των μονοπωλίων και του μεγάλου κεφαλαίου σε συνδυασμό με την ξενοφοβική πολιτική της Ευρώπης είναι το έδαφος πάνω στο οποίο επενδύουν και αναπτύσσονται τα διάφορα εθνικιστικά αντιδραστικά και φιλορατσιστικά κόμματα.

Στην χώρα μας το φιλοφασιστικό και νεοναζιστικό ρεύμα εκφράζεται κυρίως από την Χρυσή Αυγή αλλά και από άλλες μικρότερες οργανώσεις που κινούνται σε νεοφασιστική κατεύθυνση, όπως διαπιστώθηκε πρόσφατα με την «COMPAT 18 HELLAS» η οποία όπως αποκαλύφθηκε λειτουργούσε με την Χρυσή Αυγή ως «συγκοινωνούντα δοχεία» και είχε αναπτύξει έντονη δράση με διάφορες εγκληματικές ενέργειες.

Οι διαδοχικές επιθέσεις και η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής και των άλλων νεοφασιστικών οργανώσεων αποκαλύπτει και τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης η οποία δεν έχει ως στόχο της πολιτικής της την εξάρθρωση, την σύλληψη και την παραδειγματική τιμωρία των παράνομων νεοναζιστικών μορφωμάτων που αναπτύσσουν ανενόχλητα την φασιστική βία και τρομοκρατία.

Το ίδιο βαρύτατες είναι και οι ευθύνες της κυβέρνησης για την μεγάλη καθυστέρηση που σημειώνεται στην διεξαγωγή της δίκης της Χρυσής Αυγής η οποία βρίσκεται στον 4^ο χρόνο και είναι αβέβαιο εάν ολοκληρωθεί μέσα και σε αυτή την χρονιά.

Το γεγονός αυτό επιβάλει στο εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα να είναι σε επιφυλακή, να εντείνει και να κλιμακώσει τους αγώνες του και να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για την ιδεολογική – πολιτική απομόνωση του νεοφασισμού σε κάθε μορφή και έκφραση και να αποκρούσει αποφασιστικά τις επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στηρίζει και συμμετέχει στο συλλαλητήριο που συνδιοργανώνουν εργατικές, αντιφασιστικές και αντιπολεμικές οργανώσεις και καλεί τα μέλη της να δώσουν αγωνιστικά το παρόν σε αυτό.

Όλοι στην Ομόνοια

Στις 17/3/2018

Στις 3 μ.μ

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ