Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ο Ιβάν ως… μουτζούρης
του Διονύση Ελευθεράτου
Αποκαλυπτικό το τι μπορούν τελικά να κάνουν ένα «ντου» κι ένα «σιδερικό»…
Δίκιο είχαν οι παλιοί που έλεγαν πως όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος. Ακόμη και αν η ώρα εκπέσει σε ελάχιστα λεπτά και ο χρόνος επεκταθεί σε κάμποσα έτη, η ρήση θα παραμείνει ορθή. Λίγα λεπτά επίδειξης κουτσαβακισμού εκ μέρους του Ιβάν Σαββίδη, σε συνάρτηση με την απρονοησία του να μην κρύψει το «σιδερικό», έφεραν τις κυβιστήσεις. Και ξαφνικά, μα τόσο ξαφνικά, ο Ιβάν έγινε ο… μουτζούρης τον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ πασχίζει να «μεταβιβάσει».
Τόσο ακαριαίες «μεταβιβάσεις» μόνο ο Μέσι τις επιχειρεί, όταν βλέπει τον Ντεμπελέ να κινείται στην περιοχή της Τσέλσι… Βεβαίως, άλλο η μπάλα κι άλλο ο «μουτζούρης». Άλλο να πασάρεις σε συμπαίκτη κι άλλο σε αντίπαλο. Και –το κυριότερο– άλλο να στέλνεις την μπάλα «συστημένη» κι άλλο να πασχίζεις να ξεφορτωθείς κάτι, με το οποίο φρόντισες να ταυτιστείς και μάλιστα με ενθουσιασμό σχεδόν παιδικό.
Διαβάζεις τώρα σχόλια βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, παρακολουθείς και την φίλα προσκείμενη στην κυβέρνηση αρθρογραφία και αναρωτιέσαι πότε ακριβώς «πάγωσε» ο χρόνος… Ποιοι εμείς, καλέ; Επί ΝΔ ο Σαββίδης τα πήρε όλα, το 2012-2013. Και τι δεν πήρε… Τιμητική πολιτογράφηση λες και ήταν εθνικός ευεργέτης, την ΠΑΕ ΠΑΟΚ, το «Μακεδονία Παλάς», τη ΣΕΚΑΠ. Καλά όλα αυτά και χρήσιμη η υπόμνησή τους, αλλά γιατί κάπου εκεί ακούγεται… σφύριγμα λήξης; Οτιδήποτε «παίζεται» κατόπιν, είναι ως μη γενόμενο για όσους έγιναν, κατ’ ανάγκη, «μουτζουροδιώχτες».
Όλα τ’ άλλα, λοιπόν, δεν μετρούν. Ίσως και να μην υπήρξαν ποτέ… Μπα, λάθος θα κάναμε… Δεν εκδηλώθηκε καμία κυβερνητική ευφορία για τη διείσδυση Σαββίδη στον χώρο των ΜΜΕ, ούτε για την πολιτική γραμμή που θα πρέσβευαν αυτά τα Μέσα υπό την ιδιοκτησία και καθοδήγησή του. Ούτε για τους επαίνους του Ιβάν προς το πρόσωπο του Τσίπρα και τη νουθεσία προς την ελληνική κοινωνία να «κρατηθεί» από τον νυν πρωθυπουργό. Ούτε δόθηκε καμία μάχη για να απαλλαγεί η ΣΕΚΑΠ από το γνωστό πρόστιμο. Ούτε «μπήκε» ο Ιβάν στον ΟΛΘ, με το απερίγραπτο ξεπούλημα, κατά το οποίο οι «επενδυτές» απέκτησαν ολόκληρο λιμάνι καταβάλλοντας ποσό που αντιστοιχεί γύρω στο 20% της κεφαλαιακής του αξίας.
Κάποιοι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ίσως θα μας καλούσαν να συζητήσουμε κατά πόσο ορισμένα από τα προαναφερθέντα δεν ήταν εξ ορισμού κατακριτέα. Αλλά προτού δεχθούμε την πρόσκληση, θα θέλαμε απάντηση –κάτι σαν «προαπαιτούμενο»– σε μια ερώτηση: Αν η «επέκταση Σαββίδη» δεν φέρει αρνητικό πρόσημο, τότε προς τι η κριτική στη ΝΔ που ευθύνεται για την… εκκίνηση;
Τελικά, ο Ιβάν ως «μουτζούρης» είναι ένα είδος έμψυχου αντίστοιχου των… μνημονίων. Μόνιμο θέμα αντιπαράθεσης ανάμεσα σε εκείνους που τα έφεραν και σε αυτούς που κατόπιν τα διαχειρίστηκαν. Ε, ρε, τι σου κάνει ένα «ντου» και η θέα ενός «σιδερικού»…
ΠΗΓΗ: prin.gr
Πώς θα εξασφαλίσουμε ειρήνη και εθνική κυριαρχία;
Οι συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα όξυνσης των αντιπαραθέσεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την αναδιανομή των σφαιρών επικυριαρχίας. Απειλείται ακόμη μεγαλύτερη όξυνση στο μέλλον, γεγονός που συσσωρεύει τεράστια δεινά στους λαούς. Τα όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας είναι ενδεικτικά. Ο κίνδυνος για την επέκταση του πολέμου είναι υπαρκτός.
Μέσα σε αυτό το κλίμα εντείνεται η επιθετικότητα του αντιδραστικού καθεστώτος της Άγκυρας το οποίο επιχειρεί να αναλάβει το ρόλο της περιφερειακής δύναμης. Το καθεστώς της Τουρκίας δεν πρέπει βέβαια να ταυτίζεται με τον φίλο, πολλαπλά καταπιεζόμενο τουρκικό λαό.
Μια φιλειρηνική, φιλολαϊκή πολιτική της Ελλάδας έχει επομένως να αντιμετωπίσει δυο καίρια ζητήματα: τη μη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη διαφύλαξη, μαζί με την ειρήνη, της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας.
Η πλέον άμεση ανάγκη
Η πλέον άμεση ανάγκη είναι η απεμπλοκή της χώρας μας από τις επιθετικές, ιμπεριαλιστικές ενέργειες και σχεδιασμούς στην περιοχή. Με αυτή την έννοια πρέπει να πάψουν να συμμετέχουν ελληνικές δυνάμεις με οποιοδήποτε τρόπο σε τέτοιες ενέργειες. Πρέπει να σταματήσει η παροχή διευκολύνσεων όπως πχ. αυτών στη Σούδα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Μας εκθέτουν σε σημαντικούς κινδύνους. Ανά πάσα στιγμή η χώρα μας μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο και να εμπλακεί στη φωτιά του πολέμου στης ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Σε τελική ανάλυση η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ και τις συμφωνίες με ΗΠΑ και Ισραήλ.
Σε ό,τι αφορά την επιθετικότητα του αντιδραστικού καθεστώτος στην Άγκυρα, ο δρόμος είναι ανάλογος. Εδώ έχουμε μια απειλή από μια χώρα που θεωρητικά είναι σύμμαχος, μοιράζεται δραστηριότητες και πληροφορίες στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ με την Ελλάδα. Δεν μπορεί να υπάρχει πιο τραγελαφική αλλά και επικίνδυνη κατάσταση από αυτήν.
Το ΝΑΤΟ δεν διασφαλίζει την εθνική άμυνα
Η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η χώρα μας είναι πλήρως ασφαλισμένη έναντι της επιθετικότητας της αντιδραστικής κυβέρνησης Ερντογάν. Το ίδιο υποστηρίζουν σε παραλλαγές και όλα εκείνα τα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία ακολουθούν το μονόδρομο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Θεωρούν όλοι τους ότι η παρουσία της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ αποτελεί ασπίδα. Είναι όμως έτσι;
Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Καταρχήν υπάρχει ο παραλογισμός ότι η Τουρκία, η οποία απειλεί την Ελλάδα, είναι σύμμαχος μέλος του ΝΑΤΟ, έχει σχέσεις με την ΕΕ και διεκδικεί να γίνει μέλος της τελευταίας. Η ιστορική πείρα μας έχει δείξει επίσης ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ στις κρίσιμες στιγμές παίρνουν θέση -στην καλύτερη περίπτωση- ίσων αποστάσεων. Όταν παίρνουν θέση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στον επιτιθέμενο και στον θιγόμενο, αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα ευνοούν τον επιτιθέμενο.
Στις σπάνιες περιπτώσεις, που για συγκυριακούς γεωπολιτικούς λόγους, δείχνουν ότι αντιτάσσονται στην Τουρκία, αυτό έχει πολύ βραχύ ορίζοντα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να πουλήσουν την Ελλάδα, όπως εξάλλου έκαναν πολλές φορές στο παρελθόν. Κορυφαία ιστορικά παραδείγματα είναι η μικρασιατική καταστροφή και η Κύπρος. Σήμερα, οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια κάποια σχετική αντίθεση με την Τουρκία. Ανά πάσα στιγμή όμως ενδέχεται να τα βρουν σε βάρος της Ελλάδας.
Σε αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική, για τη διαφύλαξη της ειρήνης και τη θωράκιση της άμυνας της χώρας μας απαιτείται ένα σύνολο μέτρων, πολιτικού, στρατιωτικού και οικονομικού χαρακτήρα. Ακολουθούν μερικές τέτοιες ιδέες.
Στρατιωτικο-πολιτικά μέτρα
1.Απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ. Δεν μπορεί να διασφαλιστεί η άμυνα όταν ανά πάσα στιγμή οι αμερικανονατοϊκές βάσεις μπορούν να υπονομεύσουν την άμυνα της χώρας.
Η θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ αφοπλίζει πολύπλευρα τη χώρα και της στερεί τα μέσα για την περιφρούρηση της εδαφικής της κυριαρχίας και ακεραιότητας. Όσο είμαστε στο ΝΑΤΟ δεν μπορούμε να υπάρχει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, άρα δεν θα υπάρχουν περιθώρια ελιγμών. Δεν θα υπάρχουν περιθώρια συμμαχιών που θα σταθεροποιήσουν τη θέση της Ελλάδας. Αμυντικά είμαστε απολύτως εξαρτημένοι από το ΝΑΤΟ το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να διακόψει τη ροή ανταλλακτικών και εφοδίων και να μας καταστήσει άοπλους.
Από όλες τι απόψεις, η παραμονή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ δεν προσφέρει ασφάλεια στο λαό και στη χώρα μας. Εξυπηρετεί μόνο την ντόπια άρχουσα τάξη που είναι ιστορικά δεμένη με χίλια δυο νήματα μαζί τους. Αντίθετα, καθιστά την Ελλάδα όμηρο στα παζάρια τους με την Τουρκία.
2.Άμεσα πρέπει να διαφοροποιηθούν οι πηγές εξοπλισμού. Όσο εξαρτιόμαστε μονομερώς από ΗΠΑ, Γερμανία, θα είμαστε έρμαιο των δικών τους επιλογών και παζαριών με την Άγκυρα. Επιπλέον, υπάρχουν αμυντικά συστήματα (πχ. Ρωσικά) τα οποία προσφέρουν απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες για την άμυνα μιας νησιωτικής χώρας όπως η Ελλάδα. Έχουν επίσης το πλεονέκτημα ότι είναι σε ένα βαθμό κατασκευασμένα προς αντιμετώπιση των ΝΑΤΟϊκών οπλικών συστημάτων που τέτοια διαθέτει η Τουρκία. Ας μην ξεχνάμε το παράδειγμα των S-300 και των αντιδράσεων που υπήρξαν.
3.Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα επίσης πρέπει να υπάρξει μια στρατηγική διαφοροποίησης των πηγών εξοπλισμού ώστε να μην εξαρτάται μονομερώς η χώρα από καμιά μεγάλη δύναμη. Οι αγορές στρατιωτικού εξοπλισμού πρέπει να γίνονται με κριτήρια τις ανάγκες της άμυνας της χώρας και όχι αυτές του ΝΑΤΟ. Έτσι, όπως διαβεβαιώνουν οι ειδικοί μπορούμε να έχουμε καλύτερη άμυνα με μικρότερες δαπάνες.
4.Απαιτείται άμεσα η ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας με τη δημιουργία ενός δημόσιου φορέα αμυντικής βιομηχανίας που θα αναλάβει το βασικό έργο αλλά και θα εποπτεύει τις όποιες ιδιωτικές εταιρείες. Πρέπει να ανατραπούν η συρρίκνωση και η ιδιωτικοποίηση του αμυντικού τομέα. Μακροπρόθεσμα απαιτείται ο σχεδιασμός ώστε το δημόσιο να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία υψηλότερης τεχνολογικής βάσης και συμπαραγωγές με άλλα κράτη αλλά σε ισότιμη βάση και με ενσωμάτωση της υψηλής τεχνολογίας.
Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στις τακτικές κυβερνοπολέμου, που συχνά είναι φτηνές και πολύ αποτελεσματικές, ιδίως αν αξιοποιηθεί το πλούσιο νεανικό δυναμικό που ασχολείται με τις νέες τεχνολογίες.
Οικονομικά μέτρα
5.Δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική άμυνα της χώρας όταν οι ΔΕΚΟ βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών και μάλιστα ξένων επιχειρήσεων. Οι τηλεπικοινωνίες, η ενέργεια, τα λιμάνια έχουν καθοριστική σημασία για την άμυνα ενός κράτους και γι' αυτό πρέπει να περιέλθουν στην αποκλειστική ιδιοκτησία του δημοσίου. Γενικότερα μια σειρά επιχειρήσεις που έχουν στρατηγική σημασία για την άμυνα της χώρας και την οικονομία της πρέπει να ελέγχονται από το δημόσιο ώστε να υπάρχει άμεσος έλεγχος και να μπορούν να ενταχθούν στον αμυντικό σχεδιασμό.
6.Απαιτείται επίσης ριζική αλλαγή οικονομικής πολιτικής. Κανένας πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και καμιά διασφάλιση της κυριαρχίας δεν μπορεί να υπάρξει με μια διαλυμένη, εξαρτημένη και ελεγχόμενη από ξένες δυνάμεις οικονομία. Χρειάζεται για τούτο σχέδιο ανάπτυξης της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, κόντρα στις απαγορεύσεις και περιορισμούς που θέτουν τα μνημόνια και η ΕΕ.
Η στοιχειώδης διατροφική επάρκεια, για παράδειγμα, είναι μια πολύτιμη παράμετρος για την ασφάλεια της χώρας. Από την άλλη, ο πόλεμος είναι βιομηχανική και τεχνολογική υπόθεση σε μεγάλο βαθμό. Δεν μπορεί να κερδηθεί αν δεν υφίσταται μια ικανοποιητική βιομηχανική και τεχνολογική βάση στη χώρα.
Περαιτέρω, ειδικά για τις παραμεθόριες και νησιωτικές περιοχές χρειάζεται η λήψη μέτρων που θα ανακουφίζουν τις λαϊκές οικογένειες και θα παρέχουν σοβαρά κίνητρα για την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη των περιοχών αυτών ώστε να μην εγκαταλείπονται από τους κατοίκους.
7.Η άμυνα της χώρας δεν μπορεί να εξασφαλιστεί ουσιαστικά σε καθεστώς ακραίας κοινωνικής αδικίας. Τα βάρη πρέπει να πληρώσει η ολιγαρχία, η μειοψηφία αυτή που θησαύρισε στην κρίση. Απαιτούνται άμεσα μέτρα ανακούφισης των λαϊκών εισοδημάτων και φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου.
Προσέγγιση λαού και στρατού
8.Χρειάζονται μέτρα ανάταξης του ηθικού των ενόπλων δυνάμεων και του λαού καθώς η ενότητα ενός λαού είναι κάποιες φορές πιο σημαντικός από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα στον πόλεμο. Το ξέρουμε καλά αυτό από την ιστορία μας. Πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα ριζικού εκδημοκρατισμού του στρατεύματος, προαγωγή των μισθολογικών, συνδικαλιστικών και λοιπών δικαιωμάτων των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και των στρατευμένων.
Χρειάζεται επίσης αναδιοργάνωση ή και διάλυση υπηρεσιών διεφθαρμένων ή σχετιζόμενων με ιμπεριαλιστικούς και φασιστικούς κύκλους. Έχει αποδειχθεί ιστορικά και μάλιστα επανειλημμένα ότι τέτοιοι κύκλοι λειτουργούν προβοκατόρικα, υπονομευτικά για την εθνική άμυνα. Είναι αναγκαία επίσης η καλλιέργεια πνεύματος δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας στο στράτευμα στο πρότυπο των ιστορικών εμπειριών του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821 και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, η λήψη μέτρων για την προσέγγιση λαού και των κινημάτων του με το στρατό.
9.Είναι ανάγκη να προωθηθεί ένα νέο αμυντικό δόγμα λαϊκής άμυνας με βάση το οποίο ο λαός θα συμμετέχει στην άμυνα της χώρας με βάση ένα σχέδιο παλλαϊκής άμυνας δημοκρατικά οργανωμένης.
Διπλωματικά μέτρα
10.Η Ελλάδα πρέπει να ασκήσει δραστήρια, πολύπλευρη διπλωματία υπέρ της ειρήνης και του αμετάθετου των συνόρων, μακριά από τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς που θέτει το ΝΑΤΟ. Όσο πιο πολύ εμπλέκεται η διεθνής κοινότητα στα ελληνοτουρκικά προβλήματα και δεν περιοριζόμαστε στο τρίγωνο ΗΠΑ και ΕΕ-Τουρκία-Ελλάδα, τόσο θα αυξάνει το κύρος της χώρας μας και η δυνατότητά της να αποτρέπει αρνητικές εξελίξεις.
Είναι αναγκαία και ιστορικά αποδεδειγμένα πολύ χρήσιμη η καλλιέργεια καλών σχέσεων, αμοιβαία επωφελών, με τα υπόλοιπα βαλκανικά κράτη, μακριά από αντιπαραθέσεις και μικροανταγωνισμούς.
11.Κυρίως όμως χρειάζεται η ανάπτυξη λαϊκής διπλωματίας, η καλλιέργεια σχέσεων με τα φιλειρηνικά και λαϊκά κινήματα της Τουρκίας, των Βαλκανίων και των χωρών της ευρύτερης περιοχής. Η συντονισμένη δράση των φιλειρηνικών και λαϊκών κινημάτων μπορεί να αποτελέσει πολύ σημαντικό παράγοντα αποτροπής επιθετικών συμπεριφορών και ενεργειών των κυβερνήσεων.
Σε κάθε περίπτωση απαιτούνται ενεργητικές πρωτοβουλίες ειρήνης, συνεννόησης, συνεργασίας και άρνησης αλλαγής των συνόρων, γεγονός που μπορεί να προσδώσει ειδικό ηθικοπολιτικό κύρος και βάρος στην προσπάθεια του λαού και της χώρας μας.
Ποια κυβέρνηση θα τα υλοποιήσει;
Είναι, νομίζω, φανερό ότι η σημερινή κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση. Το ίδιο συμβαίνει με τα υπόλοιπα κόμματα του ΝΑΤΟϊκού μονόδρομου. Ακόμη περισσότερο, οι ψευτοπατριωτικές εξάρσεις των εθνικιστών και της ακροδεξιάς δεν μπορούν να κρύψουν την υποταγή τους στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους και τις επικίνδυνες για την ειρήνη και την εθνική κυριαρχία κραυγές τους. Μην ξεχνάμε ότι η χούντα έδωσε τη μισή Κύπρο στην Τουρκία όπως και ότι οι εθνικιστές του 1897 οδήγησαν στην ήττα από την Τουρκία.
Ωστόσο, στόχοι όπως οι παραπάνω πρέπει από σήμερα να γίνουν αντικείμενο διεκδίκησης του λαού μέσα από τους μαζικούς του φορείς. Η άσκηση πιέσεων δεν θα αλλάξει τη γενική κατεύθυνση των κυβερνήσεων αλλά μπορεί να υπάρξουν επιμέρους επιτυχίες.
Σε τελική ανάλυση όμως, για τη διαφύλαξη της ειρήνης και της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας απαιτείται η ανάδειξη μια άλλης κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση θα λάβει όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα στους τομείς της οικονομίας και των ενόπλων δυνάμεων που θα εξασφαλίζουν το ποθητό αποτέλεσμα.
Σήμερα βέβαια, οι δυνάμεις αυτές σε πολιτικό επίπεδο είναι διάχυτες, διασκορπισμένες, χωρίς μεταξύ τους συνεννόηση και συνεργασία. Για το λόγο αυτό επιβάλλεται να επιταχυνθούν οι σχετικές διαδικασίες ώστε να συγκροτηθεί ένα μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αντιμονοπωλιακού, αντιιμπεριαλιστικού, δημοκρατικού, πατριωτικού χαρακτήρα.
ΠΗΓΗ: kordatos.org
Να... κόψουμε το νερό στην ιδιωτική κερδοσκοπία!
Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς.
Η ιδιωτικοποίηση του νερού απασχολεί όλο και πιο έντονα εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν :
- Μόνο το 3% είναι πόσιμο από το νερό που καλύπτει το 70% της γήινης επιφάνειας.
- Τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στο νερό και ακόμη 3 σχεδόν δισεκατομμύρια έχουν σοβαρά προβλήματα ανεπάρκειας.
- Ένα μεγάλο ποσοστό που σε πολλές περιπτώσεις φτάνει και το 80% του πόσιμου νερού, χάνεται από τις διαρροές στα δίκτια που είναι πολύ παλιά και κακοσυντηρημένα. Οι ιδιωτικοποιήσεις ευθύνονται για τα περισσότερα από τα κρούσματα αυτά.
- Οι ανάγκες σε νερό – προβλέπουν τα Ηνωμένα Έθνη – θα υπερβούν κατά 40% τις σημερινές το 2030 ( λόγο κλιματικών αλλαγών, αύξηση πληθυσμού κ.α )
Είναι φανερό ότι τα επόμενα χρόνια, πιο έντονα θα απασχολήσει όλο τον πλανήτη αυτό το θέμα.
Το νερό είναι από τις πιο βασικές ή μάλλον η πιο βασική ανάγκη για την επιβίωση και για την ποιότητα ζωής.
Νερό και κερδοσκοπία
Και όμως το νερό αντιμετωπίζεται από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, σχεδόν σε όλο τον κόσμο, ως προϊόν για κερδοσκοπία και όχι ως αγαθό σε ανεπάρκεια , ως αγαθό που πρέπει να έχουν ελεύθερη πρόσβαση όλοι οι άνθρωποι.
Στην Ευρώπη και κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν κινητοποιηθεί εκατομμύρια άνθρωποι απαιτώντας μια σαφή απάντηση στο ερώτημα : Είναι το νερό για την Ε.Ε ανθρώπινο αγαθό η εμπόρευμα της αγοράς;
Ξεκάθαρη απάντηση δεν έχει δοθεί από την Ε.Ε, ενώ αρνείται να αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό , όπως έκανε ο ΟΗΕ το 2010.
Έχουν όμως δόση ξεκάθαρη απάντηση, όταν επιβάλουν τα μνημόνια τους , όταν θέτουν υπό οικονομική – και όχι μόνο – επιτήρηση τις χώρες που πέφτουν στα νύχια τους. (Την χειρότερη επιβολή την έχει κάνει το ΔΝΤ σε χώρες της Λατινικής Αμερικής όπου ακόμη και να μαζεύει κανείς το νερό της βροχής θεωρείται αδίκημα!).
Και η απάντηση τους είναι: ΝΑΙ . Το νερό θα πουληθεί αφού τα κέρδη (οικονομικά και άλλα) θα είναι τεράστια για τους «επενδυτές».
Σε κίνδυνο ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ
Αυτά ακριβώς προβλέπουν και απαιτούν τα μνημόνια και στην πατρίδα μας : Την ιδιωτικοποίηση του νερού. Βέβαια αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε με τα μνημόνια. Αυτό θα είναι – αν τους περάσει - το τέλος τος της πορείας που ξεκίνησε την περίοδο της διακυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη το 1990–93. Για να προσθέσουν όλες οι επόμενες κυβερνήσεις –παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου– το δικό τους λιθαράκι, που έγινε αγκωνάρι την τελευταία τριετία από την κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα.
Στην τέταρτη αξιολόγηση σαφώς και κατηγορηματικά αναφέρεται η πώληση < μειοψηφικών ( το τυράκι στην φάκα… ) πακέτων των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ.
«Η Ελλάδα δεν θα υπαναχωρήσει από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων μετά το τέλος του προγράμματος του μνημονίου» ανάφερε η Ου. Αικατερινάρη πρώτο στέλεχος του υπερταμείου, το οποίο έχει στην κατοχή του το 49,96 % των μετοχών της ΕΥΔΑΠ , και το οποίο (ταμείο) σαφώς δεν ανήκει στον δημόσιο η ευρύτερο δημόσιο τομέα της οικονομίας όπως αναφέρεται ρητά στον ιδρυτικό του νόμο.
Έτσι αν το ΤΑΙΠΕΔ που σήμερα κατέχει το 11,4% , πουλήσει όπως προβλέπεται παραπάνω το ποσοστό του, το υπερταμείο θα γίνει το απόλυτο αφεντικό.
Καιρός για δράση
Είναι φανερό ότι ο Ελληνικός λαός πρέπει να αντιδράσει αποφασιστικά και δυναμικά αν δεν θέλει να αυξηθεί υπέρογκα η τιμή του νερού και να μειωθεί αντίστοιχα η ποιότητά του, αφού αυτό ακριβώς έγινε όπου γης με τις ιδιωτικοποιήσεις. Ευθύνες έχουν και όσα από τα σημερινά κόμματα που έχουν στις διακηρύξεις τους ( όχι για κατανάλωση…) την μη ιδιωτικοποίηση του νερού.
Όμως μεγάλες ευθύνες έχουν από τα πράγματα και οι εργαζόμενοι των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ.
Τα συνδικάτα και στους δύο φορείς έχουν ομόφωνες αποφάσεις και αυτό είναι σημαντικό.
Η ζωή όμως δείχνει ότι δεν αρκεί.
Χρειάζονται νέες καλύτερα συντονισμένες και δυναμικές ενέργειες. Η αλήθεια είναι ότι το συνδικάτο της ΕΥΑΘ έχει κάνει πιο ουσιαστικές ενέργειες. Το ίδιο και η παράταξη ΣΕΚΕΣ στην ΕΥΔΑΠ που έχει στην καθημερινή ατζέντα της το θέμα , συμμετέχοντας και ενισχύοντας πανελλαδικά και όχι μόνο την προσπάθεια να συγκεντρωθούν και να κινητοποιηθούν , δυνάμεις που αντιστέκονται στην ιδιωτικοποίηση.
Οι εργαζόμενοι και στις δύο εταιρίες έχουν σαφώς σημαντικότατα προβλήματα από τις πολιτικές των κυβερνήσεων ( τραγική μείωση μισθών και δικαιωμάτων, εγκληματική μείωση προσωπικού κ.α ) και πρέπει να συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους.
Όμως πρέπει να ιεραρχήσουν ως πρώτο πρόβλημα το σταμάτημα της ιδιωτικοποίησης.
Και αυτό θα γίνει μόνο όταν πλήρως κατανοήσουν ότι μέλλον θα υπάρχει μόνο όταν δεν θα υπάρχει ιδιωτικοποίηση , μόνο όταν επανέλθουν οι εταιρίες στον δημόσιο τομέα, μόνο όταν αυτός ο τομέας θα μπει στη λογική της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των εργαζομένων, μόνο όταν υπάρξει αλλαγή σε πολιτική κατεύθυνση.
Τέτοιες αλλαγές που θα συντελούν στην ανάπτυξη των συμφερόντων του λαού και όχι των μονοπωλίων και του κεφαλαίου.
Έτσι μόνο θα κερδίσουν το λαό και θα έχουν ισχυρότατους συμμάχους στον αγώνα τους. Να κάνουν τα πάντα ώστε οι κίνδυνοι από την ιδιωτικοποίηση του νερού , να γίνουν κατανοητοί και από τον τελευταίο κάτοικο αυτής της χώρας.
Παράλληλα να συντονίσουν τη δράση τους με τους εργαζόμενους σε ενέργεια και τηλεπικοινωνίες, μακριά από τους ξεπουλημένους της ΓΣΕΕ που όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα, αλλά συμβάλουν στο να περάσουν τα κυβερνητικά σχέδια.
Να συμβάλουν σε μια πλατιά ταξική ενωτική προσπάθεια που μπορεί να δώσει διεξόδους.
Το νερό –δείχνουν οι έρευνες– αποτελεί ένα από τα πρώτα θέματα για την ποιότητα της ζωής. Είναι δεδομένη η ευαισθησία σε πολύ μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού , και αυτό φέρνει διάθεση για δράση.
Αν γίνουν τα παραπάνω, ίσως πανηγυρίσουμε μια πρώτη ήττα των μεθόδων του νεοφιλελευθερισμού.
Και αυτό το έχουμε –ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι– απόλυτη ανάγκη σήμερα. Γιατί θα αποδείξει ότι ο αγώνας φέρνει αποτέλεσμα.
Μπορούμε !
ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr
Οι «53», οι πλειστηριασμοί, τα ΜΑΤ και η …πολιτική τσίπα
Η ομάδα των «53» του ΣΥΡΙΖΑ, εξέδωσε την Παρασκευή ανακοίνωση με την οποία …καταγγέλλει την «αστυνομική καταστολή» στις κινητοποιήσεις για τους πλειστηριασμούς και ζητά «πρωτοβουλίες που θα εξασφαλίζουν την απόλυτη προστασία της κατοικίας των αδύναμων οφειλετών».
Πολύ ωραία. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν την αντίθεση τους σε πρακτικές που εφαρμόζει η κυβέρνησης τους! Διαμαρτύρονται για την αστυνομική βία, όταν το κόμμα τους, από τη θέση της κυβέρνησης έχει νομοθετήσει την αυτεπάγγελτη δίωξη σε όποιον επιδιώκει να εμποδίσει τη διεξαγωγή πλειστηριασμών! Ζητούν «πρωτοβουλίες» για την προστασία της πρώτης κατοικίας, όταν το επιφανέστερο μέλος της ομάδας των «53», ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, έχει νομοθετήσει με τροπολογία του, την επέκταση των πλειστηριασμών για χρέη προς το δημόσιο, γνωρίζοντας ότι η εφορία μπορεί να προχωρήσει σε κατασχέσεις για χρέη από 500 ευρώ!
Δεν έχουν ακούσει τίποτα για τα παραπάνω τα στελέχη των «53»; Δεν είναι μέλη του κυβερνώντος κόμματος; Δεν στηρίζουν την πολιτική του κόμματος τους; Δεν υπάρχουν στελέχη τους που έχουν ψηφίσει και νομοθετήσει τα συγκεκριμένα μέτρα; Τι ακριβώς ζητούν; Ποιον κοροϊδεύουν; Σε ποιους πουλούν «αριστεροσύνη»;
Επειδή πιθανά να θεωρούν ότι οι ανακοινώσεις τους δημοσιεύονται στη χώρα των λωτοφάγων, τους τονώνουμε τη μνήμη:
— Στις 20 Δεκεμβρίου 2017 κατατέθηκε στη Βουλή η τροπολογία με την οποία προβλέπεται αυτεπάγγελτη δίωξη σε όποιον επιδιώκει να εμποδίσει τη διεξαγωγή πλειστηριασμών. Με την ίδια τροπολογία τιμωρείται με τις προβλεπόμενες από την κείμενη νομοθεσία ποινές (φυλάκιση 6 ή 3 μηνών κατ΄ελάχιστο όριο, κατά περίπτωση), όποιος εισέρχεται και παραμένει σε χώρους διεξαγωγής πλειστηριασμών κατά τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης, διακόπτοντας η διαταράσσοντας την ομαλή διεξαγωγή αυτών. Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, οι ρυθμίσεις αυτές υπαγορεύονται από λόγους υπέρτερου δημοσιονομικού και δημοσίου συμφέροντος που αποσκοπούν αφενός στη στήριξη και προστασία της εθνικής οικονομίας μέσω της ακώλυτης διενέργειας των πλειστηριασμών ως μέσον ενίσχυσης της ρευστότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και αποφυγής ανάγκης νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αφετέρου στην εξασφάλιση της έννομης προστασίας των συμβολαιογράφων που διενεργούν πλειστηριασμούς ως υπάλληλοι αυτών!
— Στις 12 Ιανουαρίου 2018, ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, κατέθεσε τροπολογία με την οποία, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί επεκτείνονται και για χρέη προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μια τροπολογία που εξίσωσε τη διαδικασία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για χρέη προς τις τράπεζες με αυτούς για χρέη προς το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με τον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων, που νομοθετήθηκε με το τρίτο μνημόνιο που επέβαλε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η Εφορία μπορεί να προχωρήσει στην κατάσχεση ακινήτου για οφειλές προς το Δημόσιο άνω των 500 ευρώ!
— Στις 16 Ιανουαρίου 2018, οι δύο παραπάνω τροπολογίες, έγιναν νόμοι του κράτους, μέσω της ψήφισης από τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ , του πολυνομοσχέδιο . Οι τροπολογίες ήταν μέρος των προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης.
Η αστυνομική καταστολή, οι προσαγωγές και οι συλλήψεις διαδηλωτών, μπορεί λοιπόν να χαλούν την «αριστερή αισθητική» των «53» γιατί τους θυμίζουν «μέρες της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου», όπως αναφέρουν στο κείμενο τους, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς αποτελούν «έργα και ημέρες» της δικής τους κυβέρνησης. Του κόμματος τους. Λίγη πολιτική τσίπα λοιπόν δεν βλάπτει…
Για λόγους αντικειμενικής ενημέρωσης και όχι μόνο, παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα των «53» commonality.gr, που έχει ως εξής:
«Είναι πικρό, αλλά τις χθεσινές σκηνές στο κέντρο της Αθήνας, τις έχουμε ξαναδεί ή μάλλον τις βλέπαμε διαρκώς, σε όλη την περίοδο της διακυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Και δεν είναι μόνο τα γεγονότα αδικαιολόγητης βίας της Τετάρτης 14/03/2018, έξω από το συμβολαιογραφείο της οδού Θεμιστοκλέους, αλλά και τα πρόσφατα γεγονότα έξω από το Υπουργείο Παιδείας της περασμένης εβδομάδας, όπου δάσκαλοι και δασκάλες, καθηγητές και καθηγήτριες, μόνιμοι, αναπληρωτές, αδιόριστοι, υπέστησαν την αδικαιολόγητη βία των ΜΑΤ, γεγονός που και σωστά στιγματίσθηκε και από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας.
Όλα τα παραπάνω θέτουν σκληρά και σοβαρά ερωτήματα, και κυρίως το ερώτημα εάν υπάρχει η πολιτική βούληση να περιορισθούν μέχρι οριστικής εξαφάνισης τα φαινόμενα καταστολής. Γνωρίζουμε ότι σε πολιτικό επίπεδο η απάντηση είναι καταφατική, όμως αυτό δεν αρκεί, χρειάζονται συγκεκριμένα μέτρα στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού της ΕΛ.ΑΣ. (απαγόρευση χρήσης χημικών, υποχρεωτική χρήση διακριτικών στα όργανα). Εδώ οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι ήδη έχουμε αργήσει, καθώς έχουν Ππεράσει 3 χρόνια από την ανάληψη της κυβερνητικής ευθύνης και το επίδικο παραμένει ανοιχτό. Είμαστε υποχρεωμένοι να επισημάνουμε ότι η κοινωνική διαμαρτυρία, ακόμα και όταν τα κίνητρά της είναι ασαφή, δεν αντιμετωπίζεται με ποινικοποίηση και καταστολή. Αυτό που χρειάζεται είναι να υπάρξουν οι πρωτοβουλίες που θα εξασφαλίζουν την απόλυτη προστασία της κατοικίας των αδύναμων οφειλετών, μόνο έτσι θα πεισθεί η κοινωνία.
ΥΓ: Και θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτές οι απαράδεκτες εικόνες δεν θα επαναληφθούν στην αυριανή (σ.σ. σημερινή) κινητοποίηση των εκπαιδευτικών».
ΠΗΓΗ: imerodromos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή